Η Κατερίνα Στικούδη δεν μπορεί να μην συμπαρασταθεί στην απόφαση του αγαπημένου της συζύγου του Βαγγέλη Σερίφη να κατέβει υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές με το κόμμα του ΚΚΕ.
Ο γνωστός και ως Dj Rico βρίσκεται στη λίστα με τις υποψηφιότητες που έδωσε στη δημοσιότητα το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ.
Η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου
Σας ενημερώνουμε ότι υποψήφιοι του ΚΚΕ στις βουλευτικές εκλογές του 2023, από τον χώρο του Πολιτισμού, πέραν των όσων έχουν ήδη ανακοινωθεί (Διγενή Σεμίνα, Ορκόπουλος Παύλος, Πάνου Θέμης, Τσακνής Διονύσης), θα είναι: Βαρδαρός Λεωνίδας, σκηνοθέτης, στη Σάμο. Γερασιμίδου Ελένη, ηθοποιός, στην Ανατολική Αττική. Καφαντάρη Λίλα, ηθοποιός, στην Κορινθία. Νικολαΐδου Εύα, δημοσιογράφος και συγγραφέας, στην Α’ Θεσσαλονίκης. Παπαζαχαριάκης Γιάννης, μουσικοσυνθέτης, στον Βόρειο Τομέα Αθήνας. Παρασκευόπουλος Βασίλης, Πρόεδρος του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου, μουσικός φιλαρμονικής ορχήστρας, στον Βόρειο Τομέα Αθήνας. Σερίφης Βαγγέλης, μουσικός παραγωγός και εκπαιδευτικός, στον Δυτικό Τομέα Αθήνας. Τζουμάκης Δημήτρης, ηθοποιός, στην Μαγνησία. Τριανταφυλλίδης Κώστας, τραγουδιστής, στην Κοζάνη.
Ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου όπου συνεχίζεται η δίκη για τη φονική φωτιά στο Μάτι κατέθεσε η Ιρλανδή υπήκοος Zoe Maria Holohan όπου βρισκόταν στη χώρα μας με τον σύζυγό της Μπράιαν το καλοκαίρι του 2018 για το γαμήλιο ταξίδι τους. Το ανδρόγυνο επέλεξε το Μάτι και έμενε σε μία βίλα.
Το απόγευμα της 23ης Ιουλίου εξελίχθηκε σε τραγωδία, σε έναν εφιάλτη που σήμερα περιέγραψε στο δικαστήρια η κ. Holohan, η οποία είδε τον άντρα που είχε παντρευτεί τέσσερις μέρες πριν να χάνεται μέσα στις φλόγες που τους τύλιξαν.
Ξέσπασε σε κλάματα η μάρτυρας
Με την βοήθεια μεταφραστή, η γυναίκα κλαίγοντας περιέγραψε όσα έγιναν το απόγευμα που στιγμάτισε για πάντα τη ζωή της.
«Ξυπνήσαμε το πρωί, φάγαμε το ωραίο πρωινό μας και καθίσαμε στην πισίνα. Κολυμπήσαμε και ο σύζυγός μου πήρε τηλέφωνο την μητέρα του επειδή ήταν τα γενέθλια της. Της είπε ότι την αγαπούσε και αυτό ήταν και το τελευταίο τηλέφωνημά του. Το μεσημέρι πήγαμε μέσα για να ξεκουραστούμε. Είχε πολλή ζέστη. Είμαστε από την Ιρλανδία και δεν έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες θερμοκρασίες. Κάναμε έρωτα για τελευταία φορά και κοιμηθήκαμε» είπε η μάρτυρας εξιστορώντας στην συνέχεια πως εκείνες οι στιγμές της ευτυχίας τους εξελίχθηκαν σε φρίκη όταν μία ώρα μετά, η φωτιά ήταν στον κήπο τους και πλέον έπρεπε να τρέξουν να σωθούν.
«Μέσα στη βίλα υπήρχε ένα αυτοκίνητο που είχαμε νοικιάσει. Πηδήξαμε μέσα στο αυτοκίνητο και προσπαθήσαμε να ανοίξουμε τη γκαραζόπορτα. Δεν άνοιξε. Τότε καταλάβαμε ότι είχε κοπεί ρεύμα. Θυμήθηκε ο Μπράιαν ότι μας είχε πει η ιδιοκτήτρια της βίλας πως υπήρχε ένα κλειδί, για να ανοίξει η γκαραζόπορτα, αλλά δεν δούλευε. Ξοδέψαμε χρήσιμα λεπτά εκεί. Είδαμε ότι η φωτιά μάς είχε περικυκλώσει. Καταλάβαμε ότι έπρεπε να τρέξουμε.. Τον έβαλα να μου υποσχεθεί ότι θα είμαστε καλά, μου το υποσχέθηκε, αλλά δεν μπόρεσε να τηρήσει την υπόσχεση του» είπε η μάρτυρας κλαίγοντας.
«Εξαφανίστηκε μέσα στη φωτιά και τον άκουσα να φωνάζει»
Συνεχίζοντας την κατάθεσή της περιέγραψε πως χωρίς να γνωρίζουν που να πάνε, άρχισαν να τρέχουν. «Υπήρχε καπνός παντού, είχε σκοτεινιάσει ο τόπος. Ήταν πολύ δύσκολο να αναπνεύσουμε. Τα μάτια μας έκαιγαν. Δεν βλέπαμε σωστά και δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Τρέξαμε και πήγαμε δεξιά. Πιστεύαμε πως η θάλασσα ήταν προς τα εκεί. Προσπαθούμε να τρέξουμε ευθεία και δεξιά. ΣυνανΣυντήσαμε κάποιες γυναίκες και φαινόντουσαν σαν να ερχόντουσαν από τη θάλασσα. Εμφανίστηκαν από το πουθενά μέσα στους καπνούς. Μας είπαν να μην πάμε εκεί. Κατάλαβα πως είχε πιάσει φωτιά το φόρεμα και τα πόδια μου, δεν μπορώ να σας περιγράψω. Ο Μπράιαν έσβησε τη φωτιά με τα χέρια του, αλλά έπρεπε να συνεχίσουμε να τρέχουμε, ίσως πήγαμε πίσω από την κατεύθυνση που είχαμε έρθει, δεν ξέρω. Ήταν σαν ένας τυφώνας από φωτιά. Είχανε πιάσει φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα μου. Φτάσαμε στο δρόμο και είδαμε κάτι πολύ μικρά παιδιά. Τέσσερα-πέντε. Δεν υπήρχε ενήλικας. Τα πήραμε στην αγκαλιά μας και αρχίσαμε να τρέχουμε. Ξαφνικά εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο. Το σταματήσαμε, βάλαμε τα παιδιά μέσα. Καταλάβαμε ότι δεν υπήρχε χώρος για εμάς. Ζήτησα από τον οδηγό να μας βάλει στο πορτ μπαγκάζ. ‘Αρχισε το αυτοκίνητο να τρέχει και αισθανόμαστε ότι πήγαινε σε ανηφόρα. Οι φλόγες ερχόταν συνεχώς κατά πάνω μας, μας έγλυφαν. Το χέρι μου κόλλησε στο καπό. Όλο το σώμα μου είχε πιάσει φωτιά. Φωτιά έπιασαν και τα ρούχα του Μπράιαν. Το αυτοκίνητο ξαφνικά τράκαρε σε ένα δέντρο. Το δέντρο έπεσε πάνω σε εμάς. Ο Μπράιαν άρχισε να φωνάζει και δεν μπορούσα να τον κρατήσω από το χέρι. Έπεσε από το αυτοκίνητο μέσα στη φωτιά. Η τελευταία του λέξη ήταν «γιατί». Προσπάθησα να του φωνάξω, ήθελα να ακούσει πόσο τον αγαπούσα και ότι ήταν ο καλύτερος σύζυγος. Ήξερα ότι είχε πεθάνει, εξαφανίστηκε μέσα στη φωτιά και τον άκουσα να φωνάζει. Καθόμουν στο πορτ μπαγκάζ και αισθάνθηκα ότι ήταν το φέρετρο μου. Δεν μπορώ να περιγράψω τον πόνο. Το πρόσωπο μου άρχισε να λιώνει και καθόμουν και περίμενα τον θάνατό μου».
Η μάρτυρας περιέγραψε, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ πως την έσωσε ένας πυροσβέστης «με έπιασε, με αγκάλιασε και με έβγαλε από το αυτοκίνητο. Νομίζω ότι ήρθε γιατί με άκουσε να φωνάζω το όνομα Μπράιαν. Με άρπαξε, με αγκάλιασε, με έβγαλε και με πέρασε μέσα από φωτιά. Με πήγε μέσα σε ένα φορτηγό που φαινόταν της πυροσβεστικής. Του ζήτησα να γυρίσει να πάρει τον Μπράιαν αλλά πιστεύω δεν με κατάλαβε. Άρχισε να τρέχει ο οδηγός με μεγάλη ταχύτητα και μου μιλούσε για να με ηρεμήσει. Κοίταξα τα χέρια μου: είχε αρχίσει να βγαίνει το δέρμα μου, ήταν σαν ταινία τρόμου, από το ένα μάτι δεν έβλεπα. Τα μαλλιά μου, έπεφταν, είχαν κολλήσει στο σώμα μου.. Κατάλαβα ότι τα κομμάτια του φορέματος φλέγονταν ακόμα. Τα παπούτσια μου καίγονταν. Νόμιζα ότι έβραζα. Ζήτησα να μου βγάλουν τα ρούχα. Δυστυχώς δεν καταλάβαινε η γυναίκα που ήταν δίπλα μου και άρχισε να μου ρίχνει νερό. Της είπα να μου κόψει τα ρούχα. Στην αρχή δεν καταλάβαινε, μετά το έκανε. Έβγαινε και το δέρμα μαζί με το ύφασμα. Κατάλαβα ότι είχα καεί σε όλο το σώμα. Ήμουν αρχικά τόσο ζεστή και μετά τόσο κρύα. Δεν μπορούσα να ελέγξω το σώμα μου. Τους ζητούσα συνέχεια να ψάξουν το Μπράιαν».
Όπως περιέγραψε η μάρτυρας την έβαλαν σε ασθενοφόρο όπου αντιμετώπισε μία άλλη κατάσταση, μία «άλλη κόλαση»:
«Με πήγαν στο ασθενοφόρο, ο πόνος ήταν τόσο ισχυρός. Υπήρχαν δύο άτομα και τους παρακαλούσα να μου δώσουν κάτι για τον πόνο. Δεν απάντησαν. Έκλαιγα. Φώναζα και ζητούσα βοήθεια. Πίστευα ότι θα πεθάνω . Εκείνοι άρχισαν να γελάνε. Δε γνωρίζω γιατί γέλαγαν. Ένας που μίλαγε καλά αγγλικά μου είπε να “σκάσω” και έσκασα. Αισθανόμουν έτσι κι αλλιώς ότι θα πεθάνω. Με πήγαν στο νοσοκομείο, τότε, κατάλαβα πως υπήρχε πολύς κόσμος που έχει καεί. Παντού όλοι φώναζαν και έκλαιγαν. Μύριζε καμένο δέρμα. Ήμουν εκεί για μεγάλο διάστημα όπως και άλλοι. Ήταν κόλαση. Κατάλαβα ότι είχα ακόμα τη τσάντα μου. Κάποιος με πλησίασε με ρώτησε από που είμαι και του είπα από Ιρλανδία. Μου είπε μπορώ να σε βοηθήσω, γνωρίζω κάποιον στην Πρεσβεία. Ζήτησα παυσίπονα. Νομίζω μίλησε με κάποιον. Κατάλαβαν ότι είχα ασφαλιστήριο υγείας επειδή το είχα δώσει σε αυτόν. Με έβγαλαν από τα επείγοντα, με πήγαν σε άλλον όροφο και νομίζω πως ήταν επειδή είχα ιδιωτική ασφάλιση. Με έβαλαν σε δωμάτιο με παράθυρο. Έβλεπα το πρόσωπο μου. Το μισό πρόσωπο είχε μαυρίσει και λιώσει. Το μάτι μου ήταν κλειστό. Τώρα μπορώ να δω. Ήμουν στο κρεβάτι και πόναγα. Πρέπει να ήταν νύχτα. Ζήτησα μία νοσοκόμο, κάτι για τον πόνο, δε μου έδωσε σημασία, της ξανά ζήτησα και μου είπε “δεν μπορώ μέχρι να έρθει γιατρός”. Καθόμουν και περίμενα να πεθάνω. Αισθανόμουν ότι όλο το σώμα μου τρώγονταν. Έκλεισα τα μάτια μου και περίμενα θάνατο. Ήρθε μία γυναίκα από την Ιρλανδική πρεσβεία. Την αναγνώρισα. Αποδείχθηκε ότι ήμασταν μαζί στο κολέγιο και σπουδάσαμε αρχαία ελληνικά. Για αυτό ήρθαμε εδώ στην Ελλάδα. Ήταν το όνειρο μου. Της είπα τα πάντα. Ότι είδα τον σύζυγο μου να πεθαίνει. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Την παρακάλεσα να βρει τον Μπράιαν. Πήγε και βρήκε έναν γιατρό. Είχε γεμίσει το νοσοκομείο με κόσμο. Κατάλαβα ότι οι γιατροί προσπαθούσαν να τους βοηθήσουν. Με είχαν ξεχάσει γιατί ήμουν πίσω από κουρτίνα» είπε η μάρτυρας η οποία, όπως είπε, στην συνέχεια νοσηλεύτηκε σε ιδιωτική κλινική, για περίπου ένα μήνα, όπου υποβλήθηκε σε πολλά χειρουργεία και έσωσαν το μάτι της. Στην κλινική αυτή έμαθε για την ανεύρεση της σωρού του Μπράιαν ,αλλά και για την απώλεια του πατέρα της στην Ιρλανδία που ήταν για αυτήν ένα ακόμη πλήγμα . «Πίστευα πως ίσως είχε διασωθεί ο Μπράιαν και βρισκόταν σε άλλο νοσοκομείο. Ο αδελφός μου, μου είπε πως πέθανε μέσα στη φωτιά» κατέθεσε η κ. Holohan.
Σε ηλικία 56 ετών πέθανε ο γνωστός ηθοποιός από τη Γαλλία, Ανταμά Νιάν (Adama Niane), ο οποίος μεταξύ άλλων ήταν γνωστός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Leonard στη σειρά Lupin του Netflix. Την είδηση του θανάτου του έκαναν γνωστή τα γαλλικά ΜΜΕ αλλά και ο πρωταγωνιστής της σειράς, Omar Sy.
Ο Adama Niane ήταν ένας πολύ γνωστός ηθοποιός στη Γαλλία, με τη διεθνή του παρουσία να γίνεται γνωστή κυρίως από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως «δολοφόνος Λέοναρντ» στο Netflix, με το «παγωμένο» βλέμμα και τον τρόπο του να κυνηγάει τον Assane Diop, φτάνοντας στον σημείο να απαγάγει τον γιο του.
Είχε γεννηθεί στο Παρίσι και ως ηθοποιός μετρούσε πάνω από 30 χρόνια καριέρας με δεκάδες συμμετοχές σε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες της Γαλλίας.
Η ανάρτηση του Omar Sy για τον συμπρωταγωνιστή του στο Lupin:
«Στέλνω τα θερμά μου συλλυπητήρια στους συγγενείς του Adama Niane, σπουδαίου ηθοποιού που είχα το προνόμιο και τη χαρά να παίξω δίπλα μου. Ένας άνθρωπος σπάνιας καλοσύνης… Μακάρι η ψυχή του να αναπαυθεί εν ειρήνη», έγραψε ο ηθοποιός Omar Sy για τον θάνατο του συμπρωταγωνιστή του στη γνωστή σειρά του Netflix.
«Το λέω και θα το λέω όλα αυτά τα χρόνια ειλικρινά. Πάντα, όταν με ρωτούν ποια θεωρείς την καλύτερη παρουσιάστρια στην ελληνική τηλεόραση, λέω τη Ναταλία. Τη θεωρώ πολύ καλύτερη από άλλες που μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι είναι καλύτερες», είπε αρχικά η Κατερίνα Καινούργιου μιλώντας το πρωί της Δευτέρας μέσα από την εκπομπή της, με αφορμή τις δηλώσεις που παραχώρησε η Ναταλία Γερμανού στην κάμερα της «Super Κατερίνα».
«Είναι κεκτημένο της ότι πολλά πρόσωπα, ακόμα και από άλλα κανάλια, θα επιλέξουν τη Ναταλία για να μιλήσουν», σχολίασε από την πλευρά του ο Στέφανος Κωνσταντινίδης.
«Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ο οποίος είναι στο Mega, επειδή κι εγώ έχω προσπαθήσει και μέσω γνωστών και του Γραφείου Τύπου να μιλήσω μαζί του και να του πάρω μία συνέντευξη, μου είχαν πει: κοίταξε να δεις, έχει δώσει στην Ελένη (Μενεγάκη) αλλά υπάρχουν κι άλλες εκπομπές στο Mega, η Σίσσυ, η Ελεωνόρα, πρέπει να πάει και σε άλλες. Και ξαφνικά δεν πήγε στις άλλες και πάει στη Ναταλία. Αυτό είναι πολύ μεγάλη επιτυχία της Ναταλίας. Το ότι επιλέγω να μην πάω στον σταθμό μου, σε άλλες παρουσιάστριες που είναι βασικές, και πηγαίνω σε έναν άλλο σταθμό είναι επιτυχία της προσωπική. Ήταν εξαιρετική συνέντευξη, μπράβο της», συμπλήρωσε η παρουσιάστρια.
Eμεινε παράλυτη, ο άντρας της την παράτησε με 4 παιδιά, αλλά σήμερα ξαναπερπατάει και παίρνει τη ζωή της πίσω
Γυναίκα με 4 παιδιά υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Κινδύνευε να μείνει παράλυτη και ο σύζυγός της τους άφησε. Η Riona Kelly και ο σύζυγός της, Richard, ήταν παντρεμένοι για 14 χρόνια. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους απέκτησαν τέσσερα παιδιά και ζούσαν στο Halifax του West Yorkshire.
Όμως η γυναίκα είχε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Και πέντε μέρες αργότερα, ο Richard την άφησε.
Η Riona λέει ότι ο σύζυγός της έφυγε ενώ εκείνη βρισκόταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Παράλυτη από τη μέση κάτω. Οι γιατροί τους προειδοποίησαν ότι δεν θα μπορούσε να περπατήσει ξανά.
“Μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο έπρεπε να αντιμετωπίσω όχι μόνο την παράλυση, αλλά και με την απώλεια του επί 14 χρόνια συντρόφου μου,” είπε η γυναίκα. “Έμεινα μόνη.”
Αλλά τώρα, δύο χρόνια μετά την κακοτυχία της, μπορεί περπατήσει ξανά.
Αρχικά, οι γιατροί της είπαν ότι θα χρειάζονταν από έξι μήνες μέχρι ένα χρόνο για να ανακάμψει. Ένιωσε σαν να είχε παραιτηθεί.
“Ήξερα όμως ότι έπρεπε να είμαι δυνατή για τα παιδιά μου,” δήλωσε η γυναίκα.
Οι γιατροί της είπαν ότι θα χρειάζονταν άλλες έξι εβδομάδες πριν κάνει από τα πρώτα της βήματα. Αλλά οι έξι εβδομάδες πέρασαν και ακόμα δεν μπορούσε να περπατήσει.
“Αυτό ήταν το σημείο που οι γιατροί μου είπαν ότι δεν θα περπατήσω ξανά,” είπε η γυναίκα.
Η γυναίκα δεν το έβαλε κάτω και έκανε τα πρώτα βήματα
Η γυναίκα είχε εμπλακεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα 18 μήνες πριν από το εγκεφαλικό επεισόδιο. Και οι γιατροί σκέφτηκαν πως ίσως σ’ αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το σώμα της δεν ανταποκρίνεται.
“Την πρώτη φορά που κάθισα σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, σκέφτηκα ότι όλοι με κοίταζαν. Το μισούσα και μισούσα τον εαυτό μου,” είπε η γυναίκα. Ο πόνος ήταν τόσο μεγάλος που δεν ήθελε να ζήσει. “Αλλά οι άλλοι ασθενείς στον θάλαμο ήταν καταπληκτικοί. Με στήριξαν τόσο πολύ και με ενθάρρυναν να σηκώνομαι από το κρεβάτι κάθε μέρα.”
Περνούσε αρκετές ώρες την ημέρα σε φυσιοθεραπείες. Δύο εβδομάδες αφού οι γιατροί της είπαν ότι δεν θα περπατούσε ξανά, εκείνη έκανε τα πρώτα της βήματα.
“Ένιωθα υπέροχα,” είπε. “Έσερνα το σώμα μου και δεν ένιωθα καθόλου τα πόδια μου αλλά δεν με ένοιαζε. Περπατούσα και αυτό είχε σημασία.”
Πέρασε τους επόμενους τέσσερις μήνες στο νοσοκομείο μέχρι ν’ ανακτήσει πλήρως τη δύναμή της. Μετά απ’ αυτό το διάστημα ήταν σε θέση να πάει στο σπίτι της.
“Χρειαζόμουν 25 λεπτά για να κάνω 16 βήματα. Και άλλα τόσα για να γυρίσω πίσω ξανά, αλλά ήμουν αποφασισμένη να το κάνω για τα παιδιά μου,” είπε.
“Μου πήρε πολύ χρόνο να πιστέψω στον εαυτό μου,” γράφει η γυναίκα στα social media. “Πολλά δάκρυα και πολλές αποτυχίες.”
Η γυναίκα είχε τα παιδιά της στο πλευρό της
Υπήρχαν μέρες όπου ένιωθε απελπισμένη. Έκανε πολλές φυσικοθεραπείες και είχε τα παιδιά της στο πλευρό της, αλλά υπήρχαν και στιγμές που αγωνιζόταν τόσο με τον ψυχικό όσο και με τον σωματικό πόνο.
“Ήμουν απελπισμένη,” είπε. Τότε φώναξε, “θέλω απλά να χοροπηδήσω!”
Τότε, ένιωσε το Θεό να της απαντάει, “Τότε σήκω και πήδα!” Έτσι, πήρε την ώθηση που χρειαζόταν-και το έκανε θαυματουργικά.
Καθ’ όλη αυτή τη δοκιμασία, υπήρξαν άνθρωποι που δέθηκαν με τη γυναίκα και αυτό βοήθησε επίσης στο θαύμα να συμβεί.
Στις αρχές του περασμένου χρόνου άρχισε να δουλεύει με τον προσωπικό της προπονητή Keith Mason. Μετά τα μαθήματά τους κράτησαν επαφή και η σχέση τους άνθιζε όλο και περισσότερο.
“Και μια μέρα, ο Keith με ρώτησε αν ήθελα να πάμε για καφέ. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένας πανέμορφος παίκτης του ράγκμπι ήθελε να συναντήσει μια ανάπηρη γυναίκα σαν κι εμένα,” είπε. “Ο Keith λέει ότι τον εμπνέω, με ενθαρρύνει κάθε μέρα και καταλαβαίνει τον πόνο μου.”
Ο Keith και η Riona είναι μαζί εδώ και ένα χρόνο. Με την υποστήριξή του, η γυναίκα ολοκλήρωσε δύο μαραθώνιους με το αναπηρικό της καροτσάκι!
“Είναι αναγκαίο να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο να σε στηρίζει. Μαζί αντιμετωπίζουμε όλα τα εμπόδια. Είναι ο καλύτερός μου φίλος, ο σύντροφός μου, ο βράχος μου, η δύναμή μου, το στήριγμά μου, η ευτυχία μου, ο κόσμος μου,” έγραψε η γυναίκα.
Τώρα η γυναίκα αυτή χρειάζεται το αναπηρικό της καροτσάκι μόνο για τις μεγάλες αποστάσεις. Πηγαίνει τακτικά στο γυμναστήριο, και με τη στήριξη που λαμβάνει από τους ειδικούς και τους δικούς της ανθρώπους, γίνεται όλο και πιο δυνατή. Επίσης, τελευταία ασχολείται με το μόντελινγκ και πρόσφατα εμφανίστηκε σε μία τηλεοπτική διαφήμιση.
“Βρήκα το χαμένο εαυτό μου, το κομμάτι του παζλ που φτιάχνει τέλεια την εικόνα μου. Η ζωή είναι αυτό που αποφασίζεις να κάνεις και με ποιον αποφασίζεις να το κάνεις,” έγραψε.
“Μετά από το εγκεφαλικό σκέφτηκα ότι η ζωή μου τελείωσε, αλλά τελικά, μόλις ξεκίνησε και μου άνοιξε πολλές υπέροχες πόρτες.”
Ο 23χρονος Ρέι Λούκας απ’ το Μίσιγκαν έγινε πρώτο θέμα στα τοπικά νέα, όταν ρίχτηκε στη φωτιά για να σώσει τις 18 μηνών δίδυμες κόρες του απ’ τι φλόγες με κίνδυνο της ζωής του. Ευτυχώς, τα κατάφερε, αλλά τώρα φέρει σοβαρούς τραυματισμούς και το αύριο της οικογένειάς του μοιάζει αρκετά δύσκολο.
Ο Ρέι επέστρεφε από το βενζινάδικο της γωνίας όταν είδε το σπίτι του να καίγεται ολόκληρο. Έλειπε μόλις 15 λεπτά και όταν είδε τη μητέρα και την ανηψιά του να στέκονται έξω παγωμένες από τρόμο κατάλαβε ότι μέσα στο σπίτι ήταν ακόμη οι δίδυμες κόρες του, Μίλαν και Μαλέσια.
«Πρέπει να μπω μέσα να σώσω τα κορίτσια μου, αυτό σκέφτηκα αμέσως», λέει ο σοκαρισμένος πατέρας, «δεν ήξερα καν που πηγαίνω απ’ τον καπνό, βρήκα το δωμάτιο από μνήμης.
Ευτυχώς, ο ηρωισμός του έπιασε τόπο και τα παιδάκια του μεταφέρθηκαν εσπευσμένα στο πλησιέστερο νοσοκομείο παίδων – το ένα είναι στην εντατική και το άλλο λαμβάνει ειδική θεραπεία.
Την ίδια στιγμή, Ο Ρέι Λούκας φέρει σοβαρά εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού στο πρόσωπο, τα μάτια, τον λαιμό, τα χέρια και άλλα σημεία του σώματός του.
«Είναι θαύμα που βλέπω, αφού ήμουν τυφλός για 3 μέρες», λέει ο Ρέι, «ευτυχώς, πέρα από τα εγκαύματα, είμαι ακόμη αρτημελής».
Μετά την καταστροφή, φίλοι της οικογένειας έστησαν μια σελίδα που ζητάει υλική βοήθεια (χρήματα, έπιπλα, μωρουδιακά κλπ.), αφού ο Ρέι και οι δικοί του έχασαν τα πάντα σ’ αυτή τη φωτιά, ενώ ο ίδιος δεν ξέρει πότε θα είναι σε θέση να ξαναδουλέψει.
Μέχρι τώρα, ο κόσμος έχει ανταποκριθεί πάρα πολύ και ελπίζουμε σύντομα όλα να είναι όπως πριν και να έχουν την υγεία τους.
Kάποιες ξέρουν από πολύ νωρίς ότι θέλουν να γίνουν μαμάδες. Για κάποιες άλλες, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Γι’ αυτό και όταν τυχαίνει μια μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη, αντί για την αναμενόμενη χαρά, κυριαρχεί ο φόβος και η αγωνία. Δεν θα σας πούμε ότι τα παιδιά θα γεμίσουν τη ζωή σας και τα σχετικά, αλλά σας ενθαρρύνουμε να διαβάσετε το άρθρο αυτής της μαμάς, που λέει μια μεγάλη αλήθεια.
«Ακούμε συχνά φράσεις του τύπου: ”Δεν το είχαμε προγραμματίσει και έτυχε” ή ”Είχαμε ένα ατύχημα και έμεινα έγκυος” και συνήθως συνοδεύονται από κάποιο αναστεναγμό. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, κάποιοι το μετανιώνουν.
Θα είμαι ειλικρινής: αυτή η αντιμετώπιση μου σφίγγει την καρδιά, και πιστέψτε με ξέρω καλά τι σημαίνει να μένεις έγκυος χωρίς να το θέλεις. Η ίδια μου η μαμά ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας όταν ήταν 8 μηνών έγκυος. Ήταν νέα, παντρεύτηκε για να μην στιγματιστεί και όχι επειδή το ήθελε, δεν σπούδασε και άφησε τα όνειρά της για να με μεγαλώσει. Κι όμως, αυτό το κορίτσι που δεν ήταν ούτε 20 χρονών, με αγάπησε περισσότερο από τον καθένα και μου έδωσε τα πάντα!
Ένα παιδί ποτέ δεν είναι ”λάθος”. Λάθος μπορεί να είναι οι επιλογές μας, αλλά ένα αθώο πλάσμα δεν φταίει για αυτές.
Στην δική μου περίπτωση, το ότι ξέχασα να πάρω το αντισυλληπτικό ήταν λάθος. Το ότι ήμουν με κάποιον που δεν περνούσα καλά, ήταν λάθος. Το παιδί μου όμως ήταν ευλογία.
Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω το πώς αισθάνεται μια μητέρα για την εγκυμοσύνη της ή το πώς έφτασε σε αυτό το σημείο. Είναι σημαντικό όμως να αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και κανένας άλλος.
Μια εγκυμοσύνη μπορεί να τύχει, αλλά δεν είναι ατύχημα. Μην χρησιμοποιείτε μια λέξη που είναι τόσο αρνητικά φορτισμένη. Το να φέρνεις στον κόσμο μια νέα ζωή είναι δώρο, κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε μόνο περήφανες!
Μπορεί να μην το είχες προγραμματίσει ή μπορεί όντως να μην το ήθελες, όμως μόλις κρατήσεις το μωρό στα χέρια σου θα το λατρέψεις περισσότερο από την ίδια σου τη ζωή!
Στο νοσοκομείο Αττικό, η Σοφία Καλανταρίδου αναλαμβάνει τη μεγάλη ευθύνη του τοκετού γυναικών που είναι θετικές στον κορωνοϊό.
«Ενημερώνομαι ξαφνικά στις 18-3-20 ότι το Θριάσειο Νοσοκομείο παραπέμπει στην κλινική μας μία επίτοκο με Covid-19, μέσω του ΕΟΔΥ. Επικοινωνώ τηλεφωνικά μαζί της για να κανονίσουμε τη μεταφορά της στο Αττικό νοσοκομείο με το ΕΚΑΒ και της ζητώ να φοράει μάσκα. Το προσωπικό βάζει τις ολόσωμες λευκές στολές. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλες σκέψεις, παρά μόνο με στρατιωτική πειθαρχία να προσέξουμε τη μητέρα και το μωρό της και οι υπόλοιποι να έχουμε την απαραίτητη ασφάλεια. Τις προηγούμενες ημέρες γιατροί, μαίες και νοσηλευτές είχαν εκπαιδευτεί κατάλληλα και είχαμε επάρκεια υλικοτεχνικού εξοπλισμού. Με απόλυτη λοιπόν ηρεμία ακολουθήσαμε τα βήματα και με προθυμία το προσωπικό της κλινικής παρέμειναν στις θέσεις τους παρότι είχε τελειώσει η βάρδιά τους. Η ηρεμία αυτή μεταδόθηκε και στη μητέρα, που ανησυχούσε και για την πρωτόγνωρη λοίμωξη και γιατί ήταν αναγκασμένη να γεννήσει χωρίς την παρουσία των αγαπημένων της προσώπων. Ανακουφίζομαι. Μόνο χαμόγελα υπάρχουν στα πρόσωπα όλων μας. Λίγες ώρες μετά την καισαρική τομή επικοινωνεί μαζί μου ο πρωθυπουργός, με ρωτά για την υγεία του μωρού και της μητέρας, χαρούμενος που όλα πήγαν καλά».
Αυτή είναι η ιστορία πίσω από τη γέννηση του πρώτου βρέφους από μητέρα θετική στον κορωνοϊό. Μέσα στη νέα πραγματικότητα της καραντίνας και του περιορισμού στο σπίτι, που καλούμαστε όλοι να εφαρμόσουμε για την καταπολέμηση της εξάπλωσης του κορωνοϊού, υπάρχουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας που εκτίθενται καθημερινά κι εργάζονται ακατάπαυστα για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε εμάς. Ανάμεσά τους και η Σοφία Καλανταρίδου, η διευθύντρια της Γ΄ Πανεπιστημιακής Μαιευτικής Κλινικής στο Αττικό νοσοκομείο, το πρώτο νοσοκομείο αναφοράς στην Ελλάδα όπου έγινε άσκηση για την αντιμετώπιση κρούσματος με Covid-19. Η ίδια έχει αναλάβει την ευθύνη για τον επιτυχημένο τοκετό γυναικών θετικών στον ιό και μιλάει στην ATHENS VOICE για τις νέες καταστάσεις που καλείται να αντιμετωπίσει.
«Αν και έχουμε σοβαρές ελλείψεις σε ιατρικό, μαιευτικό και νοσηλευτικό προσωπικό, οι υποδομές του νοσοκομείου είναι εξαιρετικές. Όταν κάλεσα όλο το προσωπικό της κλινικής για να σχεδιάσουμε το πλάνο αντιμετώπισης της κρίσης με τον κορωνοϊό, γίναμε μια γροθιά και κοιτάξαμε πώς θα προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας με τον καλύτερο τρόπο. Κάναμε έγκαιρα όλες τις αναγκαίες μετατροπές στο χώρο του σηπτικού χειρουργείου και προμηθευτήκαμε τον απαραίτητο εξοπλισμό. Με αυταπάρνηση, διότι λόγω της υψηλής μεταδοτικότητας του κορωνοϊού υπάρχει μεγάλος κίνδυνος διασποράς της λοίμωξης» μας εξηγεί η Σοφία Καλανταρίδου.
Η ομάδα της κλινικής, όπως μας λέει, ακολουθεί πλέον ειδική προετοιμασία με το πρωτόκολλο διαχείρισης της επιτόκου με Covid-19 και του μωρού της, σύμφωνα πάντα με τις διεθνείς οδηγίες. Η διαδρομή που ακολουθεί το προσωπικό του ΕΚΑΒ για να φέρει την επίτοκο μέσα στο νοσοκομείο είναι συγκεκριμένη. Έχει ετοιμαστεί ανεξάρτητη είσοδος στον χώρο μόνο για τα περιστατικά αυτά, για όσο διάστημα χρειαστεί, αλλά και οι χώροι τοκετού των υγιών εγκύων είναι τελείως ξεχωριστοί από τους χώρους που υπάρχουν για τις έγκυες που είναι θετικές στον ιό. Στον ειδικό χώρο του χειρουργείου μπορούν να γίνουν φυσιολογικός τοκετός, καισαρική τομή, αλλά και οι απαραίτητες εξετάσεις με καρδιοτοκογράφημα. Υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες από την επιτροπή λοιμώξεων τόσο για στολή, ειδική μάσκα, γυαλιά και ποδονάρια.
Μια βδομάδα σχεδόν αργότερα ακολούθησε η γέννηση ενός δεύτερο μωρού στο Αττικό νοσοκομείο από μητέρα θετική στον ιό, ενώ μέχρι τώρα στην κλινική έχουν στείλει έγκυες με συμπτώματα ενδεικτικά λοίμωξης με Covid-19 ή επιβεβαιωμένη λοίμωξη Covid-19 η Α΄ Πανεπιστημιακή Μαιευτική και Γυναικολογική κλινική του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα», η Β΄ Πανεπιστημιακή Μαιευτική και Γυναικολογική κλινική του Νοσοκομείου «Αρεταίειον», το Μαιευτικό-Γυναικολογικό νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου» και κάποια ιδιωτικά μαιευτήρια. Στην κλινική παρακολουθούνται αυτή τη στιγμή κάποιες έγκυες θετικές στον ιό και συνεχίζεται παράλληλα κανονικά η παρακολούθηση και των υγιών εγκύων γιατί υπάρχουν διάφορες εξετάσεις που γίνονται μόνο σε καθορισμένα στάδια της κύησης. Η κλινική άλλωστε διατηρεί τη μοναδική μονάδα στην Ελλάδα που κάνει ενδομήτριες επεμβάσεις σε έμβρυα με σοβαρές παθολογικές καταστάσεις, που αλλιώς είναι καταδικασμένα να πεθάνουν.
«Δεν είναι η χειρότερη εποχή να γεννήσει κανείς. Η εγκυμοσύνη είναι από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της οικογένειας και, ακόμη και σε αυτή τη δύσκολη περίοδο του κορωνοϊού, θα πρέπει να εξακολουθήσει να είναι από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές. Έχουμε δημιουργήσεις ασφαλείς συνθήκες για τις γυναίκες αυτές και δεν νιώθουν κανένα φόβο να έρθουν. Αντίθετα μας δίνουν συγχαρητήρια που προσπαθούμε να τις βοηθήσουμε να γεννήσουν στην κλινική μας, με σοβαρά προβλήματα παθολογίας κύησης και με Covid-19».
Η Σοφία Καλανταρίδου
Η Σοφία Καλανταρίδου, μόλις τελείωσε την ειδίκευσή της στην Ελλάδα στην ειδικότητα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας, μετεκπαιδεύτηκε στο κομμάτι της έρευνας στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ, που βρίσκεται στην Ουάσινγκτον. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στη χώρα μας ως λέκτορας πανεπιστημίου καθώς εκείνη την περίοδο υπήρχαν κενές ακαδημαϊκές θέσεις. Τώρα όμως περισσότερο από ποτέ, όπως λέει, η Ελλάδα έχει ανάγκη τους νέους επιστήμονες που στα χρόνια της κρίσης έφυγαν στο εξωτερικό.
«Στο εξωτερικό είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με επιστήμονες διεθνούς κύρους, που βοηθούσαν τους νέους ερευνητές να βάλουν την προσωπική τους σφραγίδα σε σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις. Η έρευνα είναι μαγεία και μεράκι, ανακαλύπτεις πράγματα που βελτιώνουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης δεν υπήρχαν ακαδημαϊκές θέσεις για τα νέα παιδιά και έτσι το εξωτερικό ήταν μονόδρομος. Υπάρχουν όμως Έλληνες επιστήμονες – διαμάντια που χρειαζόμαστε να αξιοποιήσουμε. Πρόσφατα άρχισαν να προκηρύσσονται νέες θέσεις. Εύχομαι αυτό να είναι ένα νέο ξεκίνημα για το ελληνικό πανεπιστήμιο και να καλλιεργηθεί περισσότερο η διαφάνεια, η εξωστρέφεια και η αξιοκρατία».
Ο πατροκτόνος από την Εύβοια είναι μία τραγική ιστορία που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία ενός μικρού χωριού, αλλά και την Ελλάδα γενικότερα.
Ειδικότερα, η ιστορία του 15χρονου που σκότωσε τον πατέρα του, επειδή βίαζε την αδερφή του, έγινε επεισόδιο σε δύο τηλεοπτικές σειρές.
Πατροκτόνος από την Εύβοια: Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα
Η δήλωση του 15χρονου μετά την δολοφονία του πατέρα του, έχει μείνει μέχρι και σήμερα καρφωμένη στο μυαλό, όσων ζούσαν εκείνη την περίοδο και θυμούνται τις τότε εξελίξεις. «Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η οικογένεια έμενε στην Στενή Ευβοίας. Ο 15χρονος είχε μια αδερφή, έναν χρόνο μικρότερη από τον ίδιο. Για την γειτονιά, εκείνη η οικογένεια στην Στενή, ήταν μια τυπική ελληνική οικογένεια. Ο πατέρας στο μεροκάματο, η μητέρα στο σπίτι και τα παιδιά στο σχολείο.
Άλλωστε η καθημερινότητα στον οικισμό που βρίσκεται βόρεια της Χαλκίδας και φέρει το όνομα Στενή, είναι ήρεμη και χωρίς εντάσεις. Η κοινότητα είναι μέχρι και σήμερα μικρή και φιλήσυχη. Οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί γνωρίζονταν μεταξύ τους και εμπιστευόντουσαν τον διπλανό τους.
Η ηρεμία στη Στενής Ευβοίας θα σταματούσε στις 12 Ιανουαρίου του 1977. Ο πατέρας της τετραμελούς οικογένειας μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο της Χαλκίδας, αφού υπέφερε από φριχτούς πόνους στο στομάχι. Οι γιατροί στην Χαλκίδα έκριναν ότι η κατάσταση του ήταν εξαιρετικά κρίσιμη και τον έστειλαν στην Αθήνα.
Μετά από πέντε μέρες νοσηλείας άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο. Η αιτία θανάτου στο πιστοποιητικό έγραφε “τροφική δηλητηρίαση” . Το σώμα του μεταφέρθηκε στην Στενή Ευβοίας για να κηδευτεί από τους δικούς του ανθρώπους.
Στο χωριό όμως είχαν ξεκινήσει ήδη να ακούγονται οι πρώτοι “ψίθυροι” . Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πίστεψαν ότι ο θάνατος του φιλήσυχου πατέρα δεν ήταν δυστύχημα. Υποστήριζαν ότι άνθρωποι από το οικογενειακό του περιβάλλον τον είχαν δηλητηριάσει.
Οι φήμες δεν άργησαν να γίνουν καταγγελίες και παρόλο που η υπόθεση είχε κλείσει ο αστυνομικός του χωριού αποφάσισε να κάνει μια έρευνα, για να διαπιστώσει πόσα από τα κουτσομπολιά που ακούγονταν είχαν βάση. Αρκετούς μήνες μετά το συμβάν λοιπόν ο αστυνομικός κάλεσε την οικογένεια να καταθέσει.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Πατροκτόνος από την Εύβοια: Κάθε φορά στις καταθέσεις του ήταν όλο και πιο νευρικός
Ο αστυνομικός φαίνεται πως επικεντρώθηκε στον 15χρονο. Τον καλούσε συχνά στο τμήμα για διευκρινιστικές καταθέσεις και του ζητούσε να ξανά πει από την αρχή, όσα υποστήριξε στην αρχική του κατάθεση. Ο 15χρονος δεν άργησε να καταλάβει ότι οι υποψίες της αστυνομίας είχαν πέσει πάνω του και κάθε φορά στις καταθέσεις του ήταν όλο και πιο νευρικός.
Για δύο χρόνια ο αστυνομικός δεν είχε καταφέρει να αποσπάσει ομολογία. Τον Δεκέμβριο του 1979, όμως, ο 17χρονος πλέον ομολόγησε όλη την αλήθεια, ξεσπώντας σε κλάματα.
“Κάθε βράδυ έβλεπα από το διπλανό δωμάτιο που κοιμόμουν, τον πατέρα μου να γδύνει την αδελφή μου, να τη ρίχνει στο κρεβάτι και να την ατιμάζει. Παρόλο που ήμουν μικρός, καταλάβαινα το έγκλημα του πατέρα και πήρα την απόφαση να τον σκοτώσω».
Πατροκτόνος από την Εύβοια: Έβαλε ποντικοφάρμακο στην κάψουλα για την καρδιά
Ο πατέρας των δύο παιδιών έπασχε από την καρδιά του, κάθε μέρα έπαιρνε φάρμακα για την καρδιά του που ήταν σε μορφή κάψουλας. Μια μέρα ο 15χρονος, άνοιξε την κάψουλα και αντικατέστησε το εσωτερικό των χαπιών με ποντικοφάρμακο.
Ο πατέρας το ίδιο βράδυ πήρε τα δηλητηριασμένα φάρμακα και το δηλητήριο δεν άργησε να δράσει. Το ίδιο βράδυ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με φριχτούς πόνους στο στομάχι και μία εβδομάδα μετά κατέληξε.
«Έφυγε από τη μέση ένας εγκληματίας. Γλίτωσε η αδερφή μου. Ας κρίνει ο Θεός αν αμάρτησα. Τώρα που τα είπα όλα ξαλάφρωσα» κατέληξε ο 15χρονος κλείνοντας την ομολογία του. Οι αποκαλύψεις έκαναν τους κατοίκους της Στενής Ευβοίας να σοκαριστούν. Κανένας δεν φαντάζονταν τι κρύβονταν πίσω από τις κλειστές πόρτες του ήσυχου σπιτικού.
Επειδή ο δράστης ήταν ανήλικος και από το έγκλημα είχαν περάσει ήδη δύο χρόνια, οι εφημερίδες δεν κάλυψαν το γεγονός εκτενώς. Ο σκηνοθέτης Πάνος Κοκκινόπουλος διασκεύασε την υπόθεση για τη μικρή οθόνη και άλλαξε τις ηλικίες των πρωταγωνιστών.
Το επεισόδιο «Σε πρώτο βαθμό» της «10ης εντολής» και οι «Ενοχές» της «Ανατομίας ενός Εγκλήματος» είναι βασισμένα στην υπόθεση που συντάραξε τη Χαλκίδα και την Στενή Ευβοίας. Σύμφωνα με τους τίτλους τέλους της σειράς, το δικαστήριο αναγνώρισε ελαφρυντικά στον 15χρονο δράστη και τον καταδίκασε σε 8 χρόνια κάθειρξη.
Πατροκτόνος από την Εύβοια: Αποφυλακίστηκε και δεν επέστρεψε ποτέ στο χωριό
Αποφυλακίστηκε στα 3χρονια. Τόσο ο ίδιος, όσο η μητέρα και η αδερφή του δεν επέστρεψαν ποτέ στο χωριό.
Η Ηρώ Λεχουρίτη δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο περήφανη για τον εαυτό της καθώς ορκίστηκε στο Πανεπιστήμιο!
Η γνωστή τραγουδίστρια τα τελευταία χρόνια αφοσιώθηκε πλήρως στις σπουδές της και πριν λίγες ημέρες πήρε το Πτυχίο της στην Νοσηλευτική.
«Σήμερα, χαϊδεύω λίγο τον εαυτό μου μετά από πολύ “ξύλο” που του έριξα για πολύ καιρό. Μ’ αγαπάω λίγο παραπάνω σήμερα. Και μαζί αγαπάω και εσάς που είστε παρόντες με τον τρόπο σας», έγραψε η Ηρώ Λεχουρίτη στο προσωπικό της προφίλ στο Facebook.
