Blog Σελίδα 7677

Νύχτα των ευχών: 1.500 φαναράκια φώτισαν τον Αττικό ουρανό – Μοναδικό θέαμα

0

Τη μοναδική γιορτινή εμπειρία της “Νύχτας των Ευχών” είχαν την ευκαιρία να ζήσουν εκατοντάδες Αθηναίες, Αθηναίοι και επισκέπτες της πόλης που βρέθηκαν στην πλατεία Κοτζιά.

Τη μοναδική γιορτινή εμπειρία της “Νύχτας των Ευχών” είχαν την ευκαιρία να ζήσουν εκατοντάδες Αθηναίες, Αθηναίοι και επισκέπτες της πόλης που βρέθηκαν μαζί με τους φίλους και τις οικογένειές τους, το απόγευμα της Παραμονής των Χριστουγέννων στην πλατεία Κοτζιά.

Μπροστά από το Δημαρχείο της Αθήνας, σε χριστουγεννιάτικο σκηνικό, μικροί και μεγάλοι άναψαν περισσότερα από 1.500 βιοδιασπώμενα φαναράκια και τα άφησαν να ανέβουν ψηλά στον ουρανό, μαζί με τις ευχές τους για ένα καλύτερο αύριο, γεμάτο υγεία, αγάπη και ελπίδα.

Το υπερθέαμα “έντυσαν” μουσικά οι παραγωγοί του Pepper 96.6, Γιάννης Καστανάκης και Κοσμάς Δεβελέγκας, ενώ η γιορτή συνεχίστηκε με πολύ κέφι και χορό στο πάρτι που ακολούθησε στην πλατεία.

3e4093e7340841e391a63ecb9f9bb5b3 14eb0ea1ee84444fad6599e051a7ed0f b99afe79d0f146fca9c683dd35a3fd1e 67493b6d3f60455c965190e5f5b9408a d0f753692ab34d4cba88c8f4bf026e77 166d8e55531e4d5d868ebb2f0a787552

 

Νένα Χρονοπούλου: «Μέχρι σήμερα μόνο ο θάνατος με νίκησε κανένας άλλος. Η αναπηρία έγινε πια φίλη μου»

0

Σε μια συνέντευξη, περισσότερο εκ βαθέων εξομολόγηση, στην εφημερίδα «Espresso» η ηθοποιός Νένα Χρονοπούλου αναφέρεται στο όραμά της για τα ΑμεΑ παιδιά και τη σχέση της με τον 18χρονο γιο της, Χρήστο, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της παιδικού-διδακτικού βιβλίου με τίτλο «Είμαι παιδί, είμαι άγγελος και ήρθα να σε διδάξω».

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα της συνέντευξης:

Γιατί το βιβλίο σου πρέπει να υπάρχει σε κάθε σπίτι οικογένειας με μικρά παιδιά;

«Το βιβλίο αυτό είναι μια αγκαλιά γνώσης και ασφάλειας για τα παιδιά, γι’ αυτό και μπορεί να αγγίξει κάθε παιδική ψυχή και να τη φωτίσει με αλήθεια, σεβασμό και γνώση πάνω σε ό,τι θα κληθεί να γνωρίσει και να αντιμετωπίσει.

Τα παιδιά μας, τυπικά ή μη, δυστυχώς καθημερινά καλούνται να αντιμετωπίσουν τη δραματική εξέλιξη του εκφοβισμού από πολύ μικρά.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μπορούν να μάθουν να ξεχωρίζουν συμπεριφορές, έτσι ώστε να είναι έτοιμα να προστατεύσουν τον εαυτό τους».

Ο δικός σου άγγελος, ο Χρήστος, τι σου έχει διδάξει όλα αυτά τα χρόνια;

«Υπομονή, ελπίδα και φως. Ακόμα και όταν το βλέπεις να μπαίνει από τη χαραμάδα».

Ποια ήταν τα συναισθήματά σου την πρώτη φορά που συνειδητοποίησες πως το «διαφορετικό» παιδί σου θα χρειαστεί φροντίδα για όλη του τη ζωή;

«Δεν υπάρχει πρώτη φορά – κάθε φορά που κοιτάζω ένα παιδί, όχι μόνο το δικό μου, νιώθω ακριβώς το ίδιο:

Πως κάποια στιγμή στη ζωή του θα νιώσει το απότομο κόψιμο του «ομφάλιου λώρου», και τότε… αρχίζουν τα δύσκολα σε όλα τα παιδιά, ακόμα και στους ενήλικες.

Γι’ αυτό προσπαθούμε με τον Τάσο καθημερινά για τη βελτίωση της καθημερινότητας ειδικά των παιδιών με αναπηρία. Γιατί το αύριο δίχως τους γονείς τους, δυστυχώς, είναι ‘’αιματηρό’’».

Πώς αντιμετώπισες τις στιγμές που «λύγισες» στη διάρκεια του μακροχρόνιου αγώνα σου;

«Με υπομονή, ελπίδα και αντίδραση. Όταν κλάψω από παράπονο και βαθύ πόνο για κάτι, μετά του θυμώνω και ξυπνάει μέσα μου η αντίδραση.

«Όχι εσύ» του λέω… «εγώ θα σε νικήσω». Και ξεκινάει η μάχη. Μέχρι σήμερα μόνο ο θάνατος με νίκησε… κανένας άλλος. Η αναπηρία έγινε πια φίλη μου».

Γιατί τα ασανσέρ έχουν καθρέφτες;

0

Ασανσέρ. Μια πολύ σημαντική εφεύρεση που χρησιμοποιούμε καθημερινά για να κάνουμε την ζωή μας ευκολότερη.

Γιατί όμως τα περισσότερα, αν όχι όλα τα ασανσέρ έχουν καθρέφτες; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Εξυπηρετεί σε κάτι; Ας δούμε!

Ο λόγος είναι μάλλον ψυχολογικός παρά μηχανικός.

Πιο συγκεκριμένα, στην πρώιμη βιομηχανική εποχή ξεκίνησαν να χτίζονται ψηλά κτίρια και οι πρώτοι ουρανοξύστες. Ορισμένοι από αυτούς, μάλιστα, ήταν ότι ψηλότερο είχε κατασκευαστεί μέχρι τότε.

Λόγω του δυσθεώρητου ύψους τους, λοιπόν, όλα τα κτίρια αυτά διέθεταν ανελκυστήρες, οι οποίοι όμως είχαν ένα πολύ σημαντικό μειονέκτημα. Ήταν πάρα πολύ αργοί με αποτέλεσμα οι χρήστες τους διαμαρτύρονταν συνεχώς.

Εκτός όμως από το πρόβλημα της ταχύτητας, πολλοί άνθρωποι θεωρούσαν ότι τα πρώτα αυτά ασανσέρ είχαν και πρόβλημα ασφάλειας.

Έτσι, οι κατασκευαστές ανελκυστήρων προσπαθούσαν να ξεπεράσουν τα εμπόδια αυτά σχεδιάζοντας γρηγορότερους και ασφαλέστερους ανελκυστήρες. Αυτό όμως θα έπαιρνε χρόνο και επίσης το κόστος ήταν απαγορευτικό για την εποχή εκείνη.

Έτσι, μια εταιρία πρότεινε μια διαφορετική λύση, η οποία βασιζόταν στην άποψη ότι η ταχύτητα των ανελκυστήρων ήταν μια χαρά και ότι το πρόβλημα το είχαν οι άνθρωποι.

Αντί, λοιπόν να ψάχνουν τρόπους να βελτιώσουν την ταχύτητα των ασανσέρ, ίσως θα έπρεπε να ψάξουν για ποιο λόγο ο κόσμος τους βρίσκει αργούς και τι θα μπορούσαν να κάνουν για να το αντιμετωπίσουν αυτό.

Έτσι διεξήγαγαν μια έρευνα μεταξύ των χρηστών των ανελκυστήρων, τα αποτελέσματα της οποίας έδειξαν ότι πολλοί άνθρωποι πίστευαν ότι ασανσέρ ήταν πολύ πιο αργά από ότι ήταν στην πραγματικότητα.

Η αίσθηση αυτή προερχόταν από το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν είχαν κάτι για να απασχοληθούν μέσα στο ασανσέρ. Μάλιστα η απραξία αυτή τους έδινε όλον τον χρόνο να προβληματιστούν για την ασφάλειά του!

Έτσι οι μηχανικοί της εταιρίας πρότειναν την χρήση καθρεπτών μέσα στα ασανσέρ! Έτσι ο κόσμος θα παρέμενε απασχολημένος και δεν θα σκεφτόταν τόσο πολύ τον κίνδυνο ενδεχόμενης πτώσης.

Παράλληλα, θα μειωνόταν και το αίσθημα κλειστοφοβίας που δημιουργείται δεδομένης της στενότητας του χώρου ενός ανελκυστήρα, καθώς με την εισαγωγή ενός μόνο καθρέφτη, το μέγεθος του θαλάμου εικονικά θα διπλασιαζόταν!

Σε έρευνα που ακολούθησε οι χρήστες δήλωναν πολύ ικανοποιημένοι από την αύξηση της ταχύτητας και της ασφάλειας των ανελκυστήρων, αν και στην πραγματικότητα δεν είχε αλλάξει, τεχνικά τουλάχιστον, απολύτως τίποτα!

Στην ουσία, το μόνο που άλλαξε ήταν η αντίληψη των χρηστών για τον χώρο και τον χρόνο.

Μια άλλη παράμετρος που ίσως έχει να κάνει πραγματικά με την ασφάλεια είναι ότι η ύπαρξη του καθρέφτη λειτουργεί ως ένδειξη ότι ο θάλαμος βρίσκεται όντως πίσω από την πόρτα.

Έτσι μειώνεται ο κίνδυνος να πέσει κάποιος στο κενό αν πάει να μπει αφηρημένος σε κάποιο ασανσέρ που παρουσιάζει βλάβη.

Οπότε για τον έναν ή τον άλλο λόγο, οι καθρέφτες που μπήκαν στα ασανσέρ από τα πρώιμα στάδια της ανάπτυξης τους παραμένουν ακόμη και σήμερα παρά το γεγονός ότι η ταχύτητα και η αξιοπιστία της χρήσιμης αυτής εφεύρεσης έχει βελτιωθεί σημαντικά.

Μυστηριώδης άνδρας αφήνει χρήματα μέσα σε γραμματοκιβώτια – Τον αναζητά η αστυνομία

0

Λεφτά σε γραμματοκιβώτια – Η αστυνομία στο Somerset της Αγγλίας αναζητά έναν μυστηριώδη άντρα που στέλνει μετρητά μέσω επιστολών που αφήνει στα γραμματοκιβώτια.

Οι περισσότεροι όπως είναι φυσικό τον υποστηρίζουν λέγοντας πως πρόκειται για μία πράξη μεγάλης καλοσύνης, ωστόσο η αστυνομία τον αναζητά αφού υπάρχουν ερωτηματικά για την αιτία που αφήνει λεφτά σε γραμματοκιβώτια
Οι Αρχές δεν αποκάλυψαν πόσα χρήματα έχει αφήσει στα γραμματοκιβώτια, αλλά τονίζουν πως θέλουν να βρουν τον άνδρα για να μάθουν τον λόγο που το κάνει.

«Η ομάδα αστυνόμευσης της Frome Neighbourhood έχει λάβει αναφορές για έναν άνδρα που αφήνει ποσά χρημάτων και επιστολές μέσα στις πόρτες και στα γραμματοκιβώτια της περιοχής Είμαστε πρόθυμοι να μιλήσουμε με αυτόν τον άντρα και να εξακριβώσουμε το σκεπτικό πίσω από αυτήν την πράξη», αναφέρει η ανακοίνωση της αστυνομίας.

Μάλιστα παρακαλούν όποιον πολίτη έχει κάποια πληροφορία σχετικά με τον συγκεκριμένο να επικοινωνήσει μαζί τους τηλεφωνικά ή διαδικτυακά.

30χρόνη έμαθε ότι έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο και μας δίνει το σπουδαιότερο μάθημα ζωής

0

Τελευταίες στιγμές: Ο καρκίνος «χτύπησε» την πόρτα της Fiora Munro. Πρόκειται για μία γυναίκα, η οποία βρίσκεται σε τελικό στάδιο καρκίνου. Μάλιστα, θα λάβει μέρος σε ένα ντοκιμαντέρ του BBC, το οποίο σχετίζεται εκείνους που ζουν τις τελευταίες ημέρες της ζωής τους.

Η ίδια δεν θέλει λουλούδια, στεφάνια και μαύρα ρούχα στην κηδεία της. Είναι 32 ετών και θέλει να μοιράζει ευγένεια και χαρά για όσο αντέξει. Αποφάσισε να αφήσει ένα χαρτονόμιστα των 20$ στο τραπέζι ενός αγνώστου, εξηγώντας του ποια ήταν και παράλληλα ζητώντας να «περάσει την ευγένεια στον επόμενο».

«Ίσως είναι ο τρόπος μου να αφήσω ένα μικρό σημάδι πέρα από το στενό οικογενειακό και φιλικό μου περιβάλλον. Είναι, όμως, κάτι το οποίο δε θα σκεφτόμουν αν δεν είχα διαγνωστεί με καρκίνο».


ti tha kanate an xerate oti zeite tis teleytaies sas stigmes mia gynaika me karkino se teliko stadio afigeitai tin empeiria tis

Τον περασμένο Φεβρουάριο, η Fiona, διαγνώστηκε καρκίνο σταδίου 4 στις ωοθήκες.

«Δεν υπάρχει στάδιο 5. Δεν μπορεί να χειρουργηθεί, δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις», ήταν τα λόγια των γιατρών. της είπαν. Δεν ρώτησε «Πόσος χρόνος απομένει;». Δεν έγινε ποτέ, αυτή, η ερώτηση. Η ίδια εξομολογείται «Ποιο θα ήταν το νόημα; Δεν μπορώ να ξοδέψω όσο χρόνο μου απομένει μέσα στη μιζέρια. Εξάλλου κατάλαβα ότι αυτός ο καρκίνος είναι ένα δώρο. Ένα δώρο το οποίο ποτέ δεν θέλησα, αλλά με ανάγκασε να ξανασκεφτώ τη ζωή».

Έπειτα, συμπληρώνει «Ξόδεψα τα περισσότερα χρόνια μου προσπαθώντας να αναρριχηθώ επαγγελματικά. Δεν έβλεπα ποτέ το σύζυγό μου. Αλλά έκανα αλλαγές. Αλλαγές που δε θα γίνονταν ποτέ πριν και αυτό είναι καλό».

Τελευταίες στιγμές – Καρκίνος: Θα ήθελε μια δεύτερη ευκαιρία, η Fiora;

Η ίδια απαντά «Όχι. Αν η ζωή μου ήταν όπως πριν όχι. Ζω με ποιότητα τώρα πια. Δεν βρίσκομαι άλλο στο συνεχές τρέξιμο. Είμαι χαρούμενη…πραγματικά χαρούμενη!».

Η γυναίκα μου έφυγε απ’τη ζωή και πρόσφατα έμαθα ότι ο 4χρονος γιος μου είναι του κουμπάρου μας. Τι να κάνω;

0

Τραγική ιστορία: Πρόκειται για τον αναγνώστη της σελίδας, ο οποίος ονομάζεται, Νίκος. Ο συγκεκριμένος άνδρας θέλησε να αναφέρει την ιστορία, με τη γυναίκα του στο αναγνωστικό κοινό. Αυτό, διότι θέλησε να μάθει τη γνώμη του, σχετικά με το τι πρέπει να κάνει από εδώ και πέρα. Αναλυτικότερα:

Τραγική ιστορία – Αληθινή ιστορία: Πώς ξεκινά η ιστορία του Νίκου

«Καλησπέρα στη σελίδα σας και σας ευχαριστώ πολύ που υπάρχετε, με έχετε βοηθήσει να λύσω πολλές απορίες μου. Πριν 2 χρόνια έχασα τη γυναίκα μου σε εργατικό ατύχημα, ήταν 45 ετών και έχουμε τρία παιδιά που σήμερα είναι 4, 10 και 15 ετών. Ο πρώτος χρόνος πέρασε σαν ταινία, τα έκανα όλα μηχανικά, με πήρε από κάτω η γραφειοκρατία δεν μπορούσα ούτε να πενθήσω ή να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Μετά από καιρό η πληγή άρχισε να κρυώνει και άρχισα και εγώ να πηγαίνω σε ψυχίατρο γιατί τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ.

Τους τελευταίους μήνες άρχισα πάλι να στέκομαι στα πόδια μου, να φροντίζω τα παιδιά μου, γνώρισα και μια κοπέλα με την οποία βγαίνουμε. Τη γυναίκα μου δεν τη ξεχνώ, πρέπει όμως να προχωρήσω για τους γιους μας και για εμένα. Τη περασμένη εβδομάδα ήρθε η κουμπάρα μας στο σπίτι για καφέ (είναι νονά του μικρού μας γιου) πολύ στενοχωρημένη και μου ανακοίνωσε ότι χωρίζουν με τον κουμπάρο μας επειδή την απατούσε».

echasa ti gynaika moy kai prosfata ematha oti ena apo ta paidia mas einai toy koymparoy mas

Τραγική ιστορία – Αληθινή ιστορία: Πώς ολοκληρώνεται η ιστορία του Νίκου

«Επάνω στη κουβέντα μου πέταξε τη βόμβα «Πρώτη φορά ήταν; Τί νομίζεις ότι έκανε με τη γυναίκα σου δυο χρόνια; Ο Στάθης (ο μικρός μου γιος που τον βάφτισαν) ποιανού νομίζεις ότι είναι;». Νόμιζα πως έπεσε το ταβάνι και με πλάκωσε…

Τη ρώτησα τί εννοούσε μου είπε βλακείες τίποτα. Τη πίεσα πολύ και μου εξομολογήθηκε πως ο κουμπάρος μας της είπε πως ο μικρός μου γιος ήταν δικό του παιδί γι αυτό και επέμενε να το βαφτίσουν εκείνοι, γιατί ένιωθε τύψεις. Κανείς δεν είπε τίποτα για να μην χαλάσουμε το σπίτι μας και η κουμπάρα μου τον συγχώρεσε αρκεί να αραιώσουμε τις επαφές και πράγματι είχαμε αραιώσει.

Τρέμω τώρα που σας γράφω δεν ξέρω τί να κάνω. Να το πω στο παιδί; Να μην μιλήσω καθόλου; Να πιάσω τον κουμπάρο και να τον κάνω μαύρο στο ξύλο; Νιώθω θυμό και αηδία για τη γυναίκα μου, ούτε στον τάφο της, δεν θέλω να ξαναπάω. Τί θα πω στα παιδιά;».

Το να απαντάς στην κακία με ευγένεια θέλει πολλά κότσια

0

Ξυπνάς στη μέση της νύχτας μούσκεμα από τον ιδρώτα. Όλα αυτά που δεν είπες πάλι σε έπνιξαν στον ύπνο σου. Θυμώνεις κάθε φορά με τον εαυτό σου και λες «Φτάνει τελευταία φορά. Την επόμενη φορά θα απαντήσω.» Ξέρεις βαθιά μέσα σου πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Ούτε την επόμενη φορά, ούτε τη μεθεπόμενη ούτε ποτέ. Προσπαθείς να συμβιβαστείς με αυτό και στο τέλος πάντα τους δικαιολογείς όλους.

Δε φταις εσύ. Ίσως γεννήθηκες έτσι, ίσως έτσι έμαθες να ζεις. Είσαι το καλύτερο παράδειγμα για όλους εκεί έξω κι ας μην το καταλαβαίνεις ούτε εσύ αλλά ούτε κι αυτοί. Ο κόσμος σε θεωρεί τρελό, αδύναμο, άβουλο πλάσμα. Η καλοσύνη στις μέρες μας, βλέπεις, θεωρείται μειονέκτημα. Ας είναι. Δεν έχεις σκοπό να αλλάξεις, να γίνεις σαν όλους τους άλλους. Προτιμάς την ταπεινότητα.

Βλέπεις τον κόσμο καθημερινά να μαλώνει για τη σειρά στην τράπεζα και το super market. Προχθές σε σχολίασαν αρνητικά κι αναστέναξαν επειδή έδωσες τη σειρά σου σε μια κυρία που περίμενε υπομονετικά με ένα μόνο γάλα στο χέρι. Δε σε πείραξε. Ένα λεπτό παραπάνω δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Βγήκες για ψώνια στο κέντρο κι έσπρωχναν ο ένας τον άλλο κι εσένα σαν τρελοί. Κανένας ποτέ δε ζητάει συγγνώμη. Τα ρομπότ ίσως είναι πιο ευγενικά. Πήγες να ψωνίσεις σ’ ένα πολυκατάστημα και η υπάλληλος ήταν αγενής και υπεροπτική. Από πότε η αγένεια έχει γίνει μόδα; Αναρωτιέσαι πού βαδίζει αυτός ο κόσμος. Αγχώνεσαι για το μέλλον της κοινωνίας και των παιδιών σου.

Ζούμε, δυστυχώς, στην πιο αγενή και γεμάτη κακία εποχή κι αυτό γιατί ο χρόνος δε μας επιτρέπει αβρότητες και ήρεμες ψυχολογίες. Μας ενοχλεί ο διπλανός όταν ζει τη ζωή του και πάντα κάτι βρίσκουμε να σχολιάσουμε. Μας ενοχλούν αυτοί που εκτίθενται στα social media και την τηλεόραση. Μας ενοχλεί ακόμη κι ο αέρας που αναπνέουμε καμιά φορά. Αν δε σου αρέσει κάτι, αν κάτι σε ενοχλεί απλά προσπέρασέ το, μην του δώσεις σημασία. Ίσως αυτό να είναι πολύ πιο δύσκολο από το να γυρίσεις την αγένεια πίσω, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο κακής συμπεριφοράς.

Η πλειοψηφία πλέον λειτουργεί με το γνώμονα του πρέπει να απαντήσω. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν μέσα στη μέρα τους είναι να κριτικάρουν να προσβάλλουν και να συμπεριφέρονται δόλια. Υπάρχουν όμως κι αυτοί οι λίγοι, αυτοί οι άνθρωποι που δε θα απαντήσουν ποτέ. Που θα αφήσουν ακόμα μια προσβολή να περάσει απαρατήρητη. Που μετά θα τα βάλουν με τον εαυτό τους που για ακόμα μια φορά δεν έβαλαν τον άλλο στη θέση του.

Και την επόμενη φορά πάλι έτσι θα αντιδράσουν. Σπάνιο είδος αυτοί οι άνθρωποι, αλλά καθόλου χαζοί. Η ευγένειά τους μπορεί να σε τσακίσει. Γιατί ακόμα κι αν τους θεωρείς αδύναμους βαθιά μέσα σου ξέρεις πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Έχουνε τέτοια δύναμη ψυχής που την κάθε κακία την μετατρέπουν σε καλοσύνη. Και την καλοσύνη τους την κάνουνε ασπίδα για να τους προστατεύει απ’ όλες τις κακές κριτικές κι όλη την αγένεια και την κακία που υπάρχει εκεί έξω. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν τους ρωτάς «τι θέλεις να γίνουν τα παιδιά σου;» σου απαντάνε με βεβαιότητα «καλοί άνθρωποι.» Ας είναι λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι παράδειγμα κι όχι μειονότητα μήπως και αλλάξει προς το καλύτερο αυτός ο κόσμος κάποια μέρα.

Συντάκτης: Χριστίνα Βακαλούμη
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

«Ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα»

0

Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!

Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω ” αχ! βρε μάνα” και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.
Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου ” όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!” Και ναι σε θυμάμαι συνέχεια.

Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου έτσι αυθόρμητα χωρίς να το σκέφτομαι.

Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.

Πού είσαι βρε μάνα να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!

Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.
Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, “ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς”.

Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!

Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.

Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.

Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!

Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου

Θυμάμαι που μας έλεγες ” ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα” γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!

Πηγή: loveletters.gr

Η μοίρα του αχάριστου είναι στο τέλος να μείνει μόνος

0

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί η αχαριστία, δεν είναι ποινικό αδίκημα. Γιατί δεν τιμωρείται παραδειγματικά και οι αχάριστοι να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους. Να μπορείς να τους βλέπεις και να λες «μακριά ρε». Ναι, μακριά.

Γιατί ο φονιάς, μπορεί να βρέθηκε εν βρασμώ ψυχής ή ακόμα και να μετανιώσει, να αλλάξει. Ο κλέφτης, μπορεί να έγινε κλέφτης από ανάγκη και να πάψει να είναι κλέφτης, να βρει το δρόμο του. Ο μοιχός, ο ψεύτης, ο απατεώνας, όλοι αυτοί, έχουν μια ελπίδα να αλλάξουν. Να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να πουν «τι κάνεις ρε μαλάκα» και να αλλάξουν ρώτα.

Ο αχάριστος όμως, είναι εγκληματίας που δεν σωφρονίζεται, δεν αλλάζει, δεν μπορεί καν να καταλάβει πως είναι ένα κινούμενο έγκλημα. Ο αχάριστος νομίζει πως όλοι του χρωστάνε. Άνθρωποι, ζωή, μοίρα, τύχη, όλοι του έχουν στερήσει κάτι και του το χρωστάνε.

Κι επειδή εκείνος φαντασιώνεται πως του χρωστάνε, κοιτάει να τα πάρει από όποιον λάχει να περάσει από το μονοπάτι του. Κοιτάει να ξεσκίσει την ψυχή του άλλου. Κοιτάει να μπήξει το μαχαίρι τόσο βαθιά που να μην υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο αχάριστος είναι ένα κινούμενο έγκλημα που μένει ατιμώρητο από το ποινικό δίκαιο αλλά όχι από την ζωή. Βλέπεις ο αχάριστος, είναι καταδικασμένος να ζήσει μόνος. Ο αχάριστος ξεχωρίζει γιατί κανείς δεν μένει δίπλα του. Στο τέλος, τον ξερνάνε όλοι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο αχάριστος έμαθε να είναι θύμα, έμαθε να πιστεύει πως όλοι τον εκμεταλλεύονται, όλοι θέλουν κάτι από εκείνον κι εκείνος απλά και μόνο απαιτεί. Απαιτεί συναισθήματα αλλά είναι ένας ντενεκές άδειος και τα συναισθήματα χάνονται. Απαιτεί προσοχή, όμως όση και να του δώσεις, είναι τόσο ασήμαντος που δεν μπορεί να νιώσει σημαντικός. Απαιτεί συγχώρεση και κατανόηση μα δεν έμαθε να δίνει τίποτα από τα δυο!

Ο αχάριστος είναι ανίκανος να νιώσει. Να αγαπήσει, να ευτυχίσει, να συγχωρέσει. Και το χειρότερο; Τον αχάριστο, τον έχουν αγαπήσει, του έχουν προσφέρει ευτυχία και χαρά, τον έχουν συγχωρήσει, πριν τον αγνοήσουν.

Γιατί η μοίρα του αχάριστου, αυτή είναι. Να τον αγνοούν οι άνθρωποι και η ίδια η ζωή.

Κωνσταντίνος Καρύδης

Έσωσε τον πατέρα της από ανακοπή χάρη στα μαθήματα CPR που έκανε στο σχολείο

0

Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε πριν από μερικές ημέρες στο Dorset της Μ. Βρετανίας, η οποία θα μπορούσε να έχει τραγικό τέλος, αν δεν παρενέβαινε μια 15χρονη με πολύτιμες γνώσεις CPR (Καρδιοαναπνευστική Ανάνηψη)

Ο λόγος για έναν 45χρονο πατέρα, τον Kevin, η καρδιακή λειτουργία του οποίου σταμάτησε για 30 ολόκληρα λεπτά, κατά την διάρκεια σχολικού μαραθωνίου.

jl270120heartsave

«Είπα στην Ali τη στιγμή εκείνη: Νιώθω ένα σφίξιμο στο στήθος μου. Μου είπε να κουνήσω τα χέρια μου, όμως μερικά δευτερόλεπτα μετά κατέρρευσα. Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνη τη στιγμή και μετά», λέει ο πατέρας της Ali περιγράφοντας τη στιγμή.

Χάρη στο μάθημα CPR που η Ali είχε κάνει δύο εβδομάδες νωρίτερα στο σχολείο, ήξερε ακριβώς πώς να πράξει την κρίσιμη εκείνη στιγμή.

«Ζήτησα αμέσως βοήθεια από κάποιον που περνούσε εκείνη την ώρα δίπλα μας με το αυτοκίνητο, σταμάτησε και επί 30 ολόκληρα λεπτά με βοηθούσε να κάνω CPR στον μπαμπά μου», εξηγεί η Ali.

238439750

Οι δε γιατροί του Νοσοκομείου Bournemouth στο οποίο μεταφέρθηκε ο Kevin, τονίζουν, ότι είναι βέβαιο πως ο Kevin δεν θα είχε σωθεί χωρίς την άμεση παρέμβαση της κόρης του.

H Ali δηλώνει ανακουφισμένη που βρέθηκε στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

Πηγή: bournemouthecho