Ο μικρός Παναγιώτης – Ραφαήλ όλων των Ελλήνων στέκεται ξανά στα πόδια του – Είναι χαρούμενος, παίζει όπως όλα τα παιδιά και δεν ξεχνά να ευχηθεί σε όλους Καλά Χριστούγεννα με ένα φιλί.
Ένα νέο συγκινητικό βίντεο του μικρού Παναγιώτη – Ραφαήλ δημοσιεύει η οικογένειά του.
O μικρός που ευαισθητοποίησε το πανελλήνιο με την προσπάθειά του να κρατηθεί στη ζωή αντιμετωπίζοντας την σπάνια νόσο που τον ταλαιπωρεί, τη νωτιαία μυική ατροφία, φαίνεται στο βίντεο να στέκεται ξανά στα πόδια του.
Ο μικρός ήρωας εύχεται σε όλο τον κόσμο «Χρόνια πολλά και Καλά Χριστούγεννα», ζητώντας μάλιστα από τη μαμά του να του ανοίξει το δώρο.
Οι γονείς του μοιράστηκαν μέσω social media, το συγκεκριμένο βίντεο, στέλνοντας μήνυμα αισιοδοξίας:
Η εταιρεία που είχε πλειοδοτήσει για το ασημένιο μετάλλιο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη σε πρόσφατη δημοπρασία, το επέστρεψε στη οικογένεια του ολυμπιονίκη.
Το μετάλλιο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη επέστρεψε στην οικογένειά του
Η δημοπράτηση των μεταλλίων του Αλέξανδρου Νικολαΐδη ήταν μία από τις τελευταίες επιθυμίες του αθλητή που πέθανε μετά από μάχη με τον καρκίνο. Η 24MEDIA πλειοδότησε για το ασημένιο μετάλλιο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004 και ανακοίνωσε πως προτίθεται να επιστρέψει στην οικογένειά του. Την ίδια στάση αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι πλειοδότες.
Σύμφωνα με την επιθυμία της οικογένειάς του, το ποσό από τη δημοπράτησή του έχει ήδη κατατεθεί απευθείας και ισόποσα στους λογαριασμούς των μη κερδοσκοπικών οργανώσεων «Ο Άλλος Άνθρωπος», «η Λάμψη», «Ελληνικό Παιδικό Χωριό στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης», «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», «ΑΡΣΙΣ», «ΦΛΟΓΑ» και «Σύλλογος Σεισμόπληκτων Δήμου Μινώα Πεδιάδας Η ΕΛΠΙΔΑ» (για τις οικογένειες των 2 θυμάτων των φυσικών φαινομένων της 15ης Οκτωβρίου 2022 στην Κρήτη).
Από την πλευρά της εταιρείας η κα Μαρία Γράψα, CEO της 24MEDIA, δήλωσε τα εξής:
«Συμμετείχαμε στη δημοπρασία για το μετάλλιο που κέρδισε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, συμβάλλοντας στην προσπάθεια για την εκπλήρωση της επιθυμίας του ο θάνατός του να γίνει μια ακόμα αφορμή προσφοράς. Σήμερα, με μεγάλη συγκίνηση και τιμή, επιστρέφουμε το μετάλλιο στην οικογένειά του, που θα πρέπει να είναι για πάντα περήφανη για την κληρονομιά ήθους και ανθρωπιάς, που αφήνει ο Αλέξανδρος στους δικούς του ανθρώπους, αλλά και σε όλους μας».
Οι ευχαριστίες της οικογένειας του Αλέξανδρου Νικολαΐδη
Με την σειρά της η οικογένεια του Αλέξανδρου Νικολαΐδη εξέφρασε τις ευχαριστίες της προς την εταιρεία «για την συμμετοχή τους στη δημοπρασία για το Αργυρό Μετάλλιο του 2004 του Αλέξανδρου. Με αυτήν τους την κίνηση έβαλαν ένα πολύ σημαντικό λιθαράκι στην εκπλήρωση του σκοπού ζωής του Αλέξανδρου. Η γενναιοδωρία τους, που επισφραγίζεται με την επιστροφή του μεταλλίου στην οικογένεια, μας συγκινεί πολύ και μας θυμίζει σε αυτούς τους πολύ δύσκολους καιρούς, ότι η ανθρωπιά είναι ακόμη εδώ».
Πάνε 7 χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα μπαρκαρισμένος την περίοδο των Χριστουγέννων. Μια περίοδο του χρόνου στην οποία δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να βρίσκεσαι στο σπίτι σου.
Θυμάμαι ότι κροσάραμε τον Ατλαντικό. Είχαμε φύγει από τον κόλπο του Μεξικού για την Βαλτική για να φορτώσουμε. Η κατήφεια σε όλους ήταν εμφανής…. Άλλωστε για άλλη μία φορά πολλοί από εμάς βρισκόντουσαν μακριά από τις οικογένειες τους.
Η κακοκαιρία του Βόρειου Ατλαντικού έκανε ακόμα χειρότερα τα πράγματα για το άφορτο βαπόρι. 100αρι μεν, αλλά για όσους έχουν περάσει τέτοια εποχή από αυτήν την θάλασσα καταλαβαίνουν τις συνθήκες που επικρατούν.
Η μέρα μου ξεκίνησε στις 4 που έπιασα βάρδια και σαν παρέα μου ο ναύτης και ο δόκιμος. Πρωτόμπαρκος ήταν και παρόλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε πίσω στην Ελλάδα ήταν ένα εξαιρετικό παιδί. Χαίρομαι τώρα που τον βλέπω ανθυποπλοίαρχο.
Μόλις συναντηθήκαμε το πρωί και είπαμε τα χρόνια πολλά, θυμάμαι ότι με ρώτησε αν θα έχουμε γιορτή στο καράβι. Για κάποιο λόγο έβλεπες την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Του είπα ότι: «κάτι θα κάνουμε αλλά μην περιμένεις και πολλά…»
Η δύσκολη (από πλευράς κουνήματος) βάρδια πέρασε λέγοντας ιστορίες και περιγράφοντας γεγονότα και αναμνήσεις από προηγούμενα χρόνια της περιόδου των Χριστουγέννων. Συζητήσεις οι οποίες σε κάνουν και λησμονείς την οικογένεια και τους φίλους σου. Το σπίτι σου και την πατρίδα σου. Τελικά μόνο τότε καταλαβαίνεις την σημασία τους.
Η πρωινή χριστουγεννιάτικη βάρδια τελείωσε γράφοντας, ως συνήθως, το ημερολόγιο.
Κατέβηκα στην κουζίνα και έκατσα με τον μάγειρα βλέποντας τον να ετοιμάζει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Άλλωστε λόγο της αργίας και της αϋπνίας (λόγω κακοκαιρίας) των υπολοίπων, μόνο εκεί μπορούσα να κάτσω γιατί δεν έβρισκα ψυχή να κυκλοφορεί…
Όταν σιγά σιγά “εμφανίζονταν” και οι υπόλοιποι καθίσαμε στο καπνιστήριο. Ήμασταν τυχεροί γιατί μαζί με τους δόκιμους φτάναμε τους 12 έλληνες! Δύσκολοι αριθμοί για τα χρόνια που διανύουμε…
Ακούσαμε τραγούδια και όλοι μαζί ετοιμάσαμε το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δεν ήταν υποχρέωση μας αλλά μέρα που ήταν θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Η επιλογές άλλωστε που έχουμε είναι λιγοστές…
Το μεσημεριανό τραπέζι συνεχίστηκε με κρασιά, μπύρες και τραγούδια. Για εμένα τέλειωσε λίγο γρήγορα γιατί έπρεπε να κοιμηθώ για να πάω στη βάρδια μου στις 4 η ώρα.
Ήμουν πολύ τυχερός εκείνη την ημέρα, γιατί σχεδόν όλοι ήρθαν και κάτσαμε μαζί στη γέφυρα, κάνοντας μου παρέα σε μια μέρα που ομολογούμενος είναι άσχημο να την περνάς μοναχικά, είτε βρίσκεσαι σπίτι σου είτε στο καράβι.
Μέχρι της 7 είχαν φύγει όλοι για την καμπίνα τους. Η θάλασσα είχε ηρεμήσει προσωρινά και όλοι ήθελαν να το εκμεταλλευτούν και να κοιμηθούν. Στο τέλος είχα μείνει με την μόνιμη παρέα μου, τον δόκιμο.
Όταν τελείωσε η βάρδια και κατεβήκαμε για να φάμε ήμασταν και πάλι μόνοι μας…
Με ρώτησε απογοητευμένος: «Αυτό ήταν όλο;»
Κουνώντας του το κεφάλι μου του απάντησα καταφατικά. Συνεχίζοντας του είπα ότι αυτή είναι η ζωή στο καράβι. Τίποτα άλλωστε δεν μπορεί να αναπληρώσει την οικογένεια και το σπίτι μας. Ακόμα και αν γλεντάγαμε όλη μέρα, πάλι στο τέλος αυτής την ίδια μοναξιά θα αισθανόμασταν.
Οι γιορτές στο καράβι είναι – ίσως – από τα δυσκολότερα πράγματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας.
Ας χαρούμε λοιπόν που είμαστε στην οικογένεια και στο σπίτι μας.
Ας ευχηθούμε καλές θάλασσες και καλό κουράγιο σε όλους αυτούς που βολοδέρνουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης.
Ας προσευχηθούμε όλοι οι ναυτικοί να έχουν υγεία και να γυρίσουν πίσω στα σπίτι τους και στην οικογένεια τους.
Ας ελπίσουμε όλοι να έχουμε ένα καλύτερο και πιο αισιόδοξο έτος. Βαρεθήκαμε να γυρίζουμε μετά από 6,7,8 και 9 μήνες στην πατρίδα μας και όλα να είναι χειρότερα.
Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και καλή χρονιά, με υγεία και ευτυχία!
Καλές θάλασσες και ο Άγιος Νικόλας πάντα στην πλώρη μας!
Την πιο κρίσιμη μάχη δίνει τις τελευταίες ώρες ο Πελέ, καθώς πλέον ο καρκίνος από τον οποίο νοσεί, αρχίζει να επηρεάζει την καρδιά και τα νεφρά του. Η υγεία του, δυστυχώς, επιδεινώνεται διαρκώς.
Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σάντος, άρχισαν προετοιμασίες για την κηδεία του, καθώς όπως μεταδίδουν τοπικά μέσα ενημέρωσης, τοποθετήθηκε ένα χρυσό φέρετρο στο κέντρο του γηπέδου της ομάδας όπου μεγαλούργησε ο θρυλικός άσος.
Η σπαρακτική φωτογραφία που ανέβασε η κόρη του Πελέ- «Ακόμα μια νύχτα μαζί»
Ήδη, από το Παγκόσμιο Κύπελλο, η Βραζιλία τον τιμούσε και οι παίκτες προσπάθησαν να φέρουν το τρόπαιο και γι’ αυτόν.
Στη χώρα του καφέ υπάρχουν κάποιες… μακάβριες φήμες που κάνουν λόγο πως το κλαμπ που συνέδεσε την μυθική καριέρα του, η Σάντος, προετοιμάζεται για ενδεχόμενη… κηδεία και υπάρχει έντονη κινητικότητα στο γήπεδο «Vila Belmiro de Santos». Φαίνεται, μάλιστα, ότι τοποθέτησαν χρυσό φέρετρο μέσα στο κέντρο του γηπέδου.
Δείτε την φωτογραφία και το βίντεο με την κατασκευή του χρυσού φέρετρου:
Γύρω από το στάδιο υπάρχει κινητικότητα, με φορτηγά να μεταφέρουν προστατευτικά κιγκλιδώματα, καθώς αν ο Πελέ πεθάνει, αναμένεται να ακολουθήσει λαϊκό προσκύνημα από όλη την Βραζιλία.
Ο Βραζιλιάνος περνάει τις γιορτινές ημέρες στο νοσοκομείο, όπου έχει διαρκώς στο πλάι του τις κόρες του. Η Κέλι Νασιμέντο ανέβασε μια φωτογραφία στον λογαριασμό της στο Instagram, όπου είναι αγκαλιά με τον πατέρα της. Τη συνόδευσε με το συγκινητικό μήνυμα: «Εδώ πάμε, στον αγώνα και στην πίστη. Άλλη μια νύχτα μαζί».
Όλα έγιναν με αφορμή επίθεσης που έκαναν τις προηγούμενες ημέρες οι ανήλικοι στον γιο του, απειλώντας τον με μαχαίρι στην περιοχή του Αγ. Κωνσταντίνου
Αγανακτισμένος ο πατέρας του 13χρονου μπούκαρε χθες βράδυ στην οικία του ενός 14χρονου που επιτέθηκε στο παιδί του, έδειρε άγρια την μητέρα του και πήρε με τη βία τον γιο της.
Κατόπιν, βρήκε και τον δεύτερο 14χρονο.
Τα δυο παιδιά τα έβαλε στο κατάστημα εστίασης που διατηρεί κοντά στην περιοχή του Αγ. Κωνσταντίνου στο Αγρίνιο και τα ξυλοφόρτωσε με απίστευτη αγριότητα.
Μάλιστα, σύμφωνα με τους ανήλικους, ο δράστης έβγαλε μια χατζάρα και την έβαλε στο λαιμό τους.
«Ήρθε τη μέρα των γενεθλίων μου η διάγνωσή μου, όταν έκλεινα 22 χρονών. Ήταν ένα μεγάλο δώρο για εμένα, σε εκείνη τη φάση της ζωής μου, γιατί ήμουν κάπου αβέβαια. Δεν ήξερα αν θα ξυπνήσω την επόμενη μέρα ή αν δεν θα ξυπνούσα. Δεν ήξερα τι είχα, δεν ήξερα τι θεραπείες έπρεπε να κάνω, δεν ήξερα τίποτα. Από τη στιγμή που έπιασα μια διάγνωση, ήξερα τουλάχιστον πώς θα προχωρήσω και έβαλα ένα πρόγραμμα στη ζωή μου, ότι θα άρχιζα χημειοθεραπείες. Η διάγνωση μου έλεγε ότι είχα Τ – λεμφοβλαστικό λέμφωμα πίσω από τους πνεύμονες. Είχα όγκο ουσιαστικά πίσω από τους πνεύμονες, πάνω στους λεμφαδένες και έφραξε τον πνεύμονα και έκανε συνέχεια υγρό».
Αυτός είναι ο Φίλιππος Αθηνοδώρου. Ένας 30χρονος, που δίνει τον δικό του σκληρό αγώνα στη ζωή κόντρα στη λευχαιμία, όπου επανεμφανίστηκε στη ζωή του έπειτα από δέκα χρόνια και καλείται να δώσει εκ νέου μια νέα μάχη στη Γερμανία, όπου και βρίσκεται. Στο μυαλό του Φίλιππου, βρίσκεται συνεχώς η γυναίκα του αλλά και ο μικρός του γιος Ορφέας και γι’ αυτό μετράει αντίστροφα για τη μέρα που θα βγει νικητής και θα επιστρέψει πίσω στην Κύπρο και στην αγκαλιά της οικογένειάς του…
Τα τελευταία χρόνια, ο Φίλιππος ασχολείται επαγγελματικά ως γραφίστας και στο ελεύθερο του χρόνο ως φωτογράφος, έχοντας στη συλλογή του, ένα τεράστιο άλμπουμ από εξαίρετες φωτογραφίες. Η τύχη και η μοίρα ωστόσο, δεν ήταν συνεχώς μαζί με τον Φίλιππο, καθώς πριν από δέκα χρόνια, διαγνώστηκε με λεμφοβλαστικό λέμφωμα, το οποίο είναι ένα είδος λευχαιμίας. Τότε, ο Φίλιππος δεν είχε κάνει μεταμόσχευση και αφού πάλεψε για ένα χρόνο, τα κατάφερε, αν και βρισκόταν σε ένα κρίσιμο στάδιο και οι γιατροί μάλιστα, δεν του έδιναν πολλές ελπίδες ζωής.
Έπειτα από δέκα χρόνια, η οξεία μυελογενής λευχαιμία επανήλθε. Αυτή τη φορά πιο επιθετικά. Έτσι, ο Φίλιππος μετακινήθηκε στη Γερμανία, έκανε τη μεταμοσχεύση και αρχικά φαινόταν ότι πέτυχε. Μετά από δυο μήνες όμως, γέμισε όγκους το σώμα του και γι’ αυτό σήμερα βρίσκεται ξανά στο στάδιο με τις χημειοθεραπείες. Έκανε αρχικά ένα κύκλο και τις προηγούμενες ημέρες, άρχισε ήδη τον δεύτερό του κύκλο και αναμένει να δει πως θα αντιδράσει ο οργανισμός του, για να αποφασιστούν τα επόμενα βήματα.
«Όταν ήμουν 21 χρόνων, είχα την πρώτη μου διάγνωση. Κουραζόμουν πάρα πολύ εύκολα. Το σπίτι μου ήταν στο πρώτο όροφο και έβγαινα τις σκάλες και κουραζόμουν πάρα πολύ. Πήγα να δω τους πνεύμονες μου και αφού μου έκαναν μια ακτινογραφία, φάνηκε ότι είχα υγρό στους πνεύμονες. Από εκεί ξεκίνησαν όλα βασικά. Με έβαλαν χειρουργείο για να βγάλουν το υγρό και εκεί έπαθα black out. Ήμουν σε καταστολή για έξι μέρες. Ξύπνησα μέσα στην εντατική και οι γιατροί δεν ήξεραν τι έχω. Με έστειλαν Λευκωσία στη συνέχεια και πήγα στο αγγειοθωρακοχειρουργικό τμήμα, μου έκαναν διάφορες βιοψίες, μου έπιασαν δείγματα από τον πνεύμονα μου, αλλά δεν έβρισκαν τίποτα».
Για καλή του τύχη, η οικογένεια του Φίλιππου γνώριζε ειδικούς στο Harvard και έτσι απέστειλαν τα δείγματά του. «Ήρθε τη μέρα των γενεθλίων μου η διάγνωση, που έκλεινα 22 χρονών. Ήταν ένα μεγάλο δώρο για μένα σε εκείνη τη φάση της ζωής μου. Ήμουν κάπου αβέβαια. Δεν ήξερα αν θα ξυπνήσω αύριο ή αν δεν θα ξυπνούσα. Δεν ήξερα τι είχα, δεν ήξερα θεραπείες, δεν ήξερα τίποτα. Από τη στιγμή που έπιασα μια διάγνωση, ήξερα τουλάχιστον πώς θα προχωρήσω και έβαλα ένα πρόγραμμα στη ζωή μου, ότι θα άρχιζα χημειοθεραπείες».
Η συνέχεια για τον Φίλιππο, ήταν να πάει στη Λευκωσία από τη Λεμεσό, για να ξεκινήσει χημειοθεραπείες. «Πέρασα δύσκολα σε όλες τις θεραπείες μου. Είναι δύσκολο γιατί αδυνατεί ο οργανισμός σου. Πυρετοί και αναγούλες συνεχώς. Ήταν δύσκολα… Αλλά σιγά σιγά και μέρα με τη μέρα, μπορούσα και προχωρούσα παραπάνω. Μετά από ένα χρόνο τελείωσα τις θεραπείες και ήμουν καλά».
Μετά από οκτώ χρόνια…
Έπειτα από οκτώ χρόνια, ο Φίλιππος, έχει φτιάξει ήδη την οικογένειά του, έχοντας και ένα γιο δυόμιση χρονών. Τον Ορφέα. «Ήταν αρκετά active η ζωή μου τα τελευταία οκτώ χρόνια. Γυμναζόμουν, πήγαινα θάλασσα και γενικότερα μου αρέσουν τα σπορτς. Ήμουν και λίγο απασχολημένος με τη δουλειά όμως, γιατί αποφάσισα ότι θα ακολουθήσω ως freelancer το επάγγελμα. Έτσι, έτρεχα καθημερινώς και τη δουλειά μου. Παράλληλα, προσπαθούσα και δούλευα και ως φωτογράφος. Έκανα και τα ταξίδια μου στο εξωτερικό και βγήκε πολύ ωραίο υλικό από τις φωτογραφίες μου. Περνούσα αρκετά όμορφα. Γνώρισα και τη Μαριάννα, τη σύντροφο μου πριν έξι χρόνια και μας ήρθε ο Ορφέας τα τελευταία δυόμιση χρόνια».
Η λευχαιμία ωστόσο, επανεμφανίστηκε στη ζωή του Φίλιππου, με διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά. «Είχα πάθει βρογχίτιδα, πήγα στο Γενικό Νοσοκομείο και κάτι είχε φανεί μέσα στις αναλύσεις μου. Από εκεί, με πήραν οι αιματολόγοι επειδή ήξεραν το ιστορικό μου και αφού έλεγξαν τον μυελό μου, διαπίστωσαν ότι έχω αυτό το πράγμα. Διαγνώστηκα μέσα Μαρτίου και άρχισα τις θεραπείες 6 Απριλίου. Έκανα μια θεραπεία στην Κύπρο, αρκετά δυνατή και ήρθα τέλη Μαΐου στη Γερμανία για μεταμόσχευση, η οποία έγινε 6 Ιουλίου. Πέρασα διάφορα τεστ. Είχε μια μεγάλη διαδικασία, καθώς έπρεπε να τα ψάξουν όλα πάνω μου. Από δόντια μέχρι καρδία, για να δουν ότι όλα λειτουργούν καλά και μετά να ξεκινήσει η διαδικασία μεταμόσχευσης. Έκανα 160 μέρες μέσα και εννέα μέρες έξω. Με άφησαν μόνο δυο εβδομάδες να έρθω Κύπρο να δω την οικογένεια μου και να επιστρέψω πίσω να κάνω τη θεραπεία μου. Ο κύκλος των θεραπειών μου τελειώνει σε ένα μήνα και τότε θα δούμε που βρισκόμαστε».
Σήμερα, ο Φίλιππος δεν τα βάζει κάτω. Με πίστη, αισιοδοξία και δύναμη, προσπαθεί να είναι θετικός. «Είναι μεγάλος ο εγκλεισμός, καθώς είμαι σε ένα δωμάτιο πάρα πολλές ώρες, αλλά προσπαθώ. Η οικογένεια μου, η γυναίκα μου και το μωρό μου είναι Κύπρο. Στη Γερμανία βρίσκομαι με τη μητέρα μου και τη γιαγιά μου. Δεν είναι ότι εύκολο εδώ στη Γερμανία σήμερα. Είμαστε στους δυο βαθμούς και τη νύχτα πέφτει στους μείον η θερμοκρασία και χιονίζει. Είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα αλλά εντάξει, είναι εφικτά».
Στο μυαλό του Φίλιππου η γυναίκα του και το παιδί του…
Η κινητήριος του δύναμη είναι η γυναίκα του και το παιδί του Ορφέα, για να συνεχίσει τον αγώνα του για τη ζωή. «Πιστεύω ότι θα γίνω καλά, το δουλεύω συνεχώς στο μυαλό μου, προσεύχομαι. Γυμνάζομαι, κάνω ποδήλατο μέσα στο δωμάτιο μου και προσπαθώ να τρώω. Θεωρώ ότι αυτά τα δυο, η ψυχολογία που είναι το 90% και το φαΐ που είναι το 10%, είναι μια φόρμουλα για να γίνω καλά».
Την ίδια ώρα, ο Φίλιππος κάνει την πρώτη του προσωπική έκθεση φωτογραφίας για οικονομική στήριξη στον αγώνα που δίνει τους τελευταίους οκτώ μήνες, με απώτερο στόχο να επιστρέψει στην οικογένειά του και να μπορέσει να αγκαλιάσει ξανά το μικρό του γιο.
«Επειδή δεν μπορώ να κάνω έρανο, κάνω αυτή την εκδήλωση. Δυστυχώς, η στήριξη από το κράτος που υπάρχει είναι μόνο ενδονοσοκομειακή και τα υπόλοιπα είναι πάνω μας. Ενοίκια, μεταφορές, ταξιά, τραμ και ψωνίσματα, όλα πάνω μας και στην οικογένειά μου. Είναι άδικο αυτό το πράγμα στη ζωή μας, γιατί μας λένε για παράδειγμα ότι τα μεταφορικά θα μας τα παρέχουν, ενώ ερχόμαστε εδώ και δεν υπάρχει τέτοια βοήθεια. Κάποια πράγματα είναι λίγο άδικα».
Σημειώνεται ότι η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 11 και 12 Δεκεμβρίου στην γκαλερί Exhibit 8 στη Λεμεσό. Στα εγκαίνια της έκθεσης την Κυριακή από τις 14:00 – 23:00 θα πραγματοποιηθεί ένα υπέροχο Street Party και ο κόσμος θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει ζεστό κρασί, cocktails και νόστιμα street food μαζί με τις φανταστικές μελωδίες του DJ.
Η γνωστή ιστοσελίδα Ensonhaber γύρισε βίντεο στο οποίο ακούγονται και τα εξής :
Δημοσιογράφος : Ρωτήσαμε τους πολίτες σχετικά με την ελληνοτουρκική ένταση
Πολίτης 1 : Όταν βλέπουμε την Ελλάδα, σύμφωνα με την έκφραση πολλών, είναι το κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης . Είναι μία χώρα η οποία με αέρα από την Ευρώπη και κακομαθημένη, προσπαθεί να κάνει μαγκιές στην Τουρκία. Ταυτόχρονα είναι μία χώρα η οποία δεν μπορεί να συγκριθεί με την Τουρκία και η οποία δεν έχει την ισχύ να πολεμήσει με την Τουρκία
Δημοσιογράφος: Αν κάναμε απόβαση στα νησιά του Αιγαίου θα μετείχες σε εκείνη τη μάχη;
Πολίτης 1 : Μα αυτή είναι η 100 ετών νοσταλγία μας Δημοσιογράφος : Εσύ θα πήγαινες, θα ήθελες να ενταχθείς ; Πολίτης 1 : Φυσικά και θέλω. Αυτή τη στιγμή στα νησιά που είναι μπροστά στη μύτη μας κυματίζει η ελληνική σημαία. Στο παρελθόν κάναμε λάθος που τα δώσαμε στην Ελλάδα και πρέπει να τα πάρουμε πίσω
Δημοσιογράφος: Πραγματικά θα μπούμε στην Ελλάδα ;
Πολίτης 2: Φυσικά και θα μπούμε. Η Τουρκία πλέον δεν είναι η παλιά Τουρκία. Μία νύχτα ξαφνικά. Όπως αυτή τη στιγμή κάνουμε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό, έτσι και στην Ελλάδα που είναι ένα μέρος ίσα με την Κωνσταντινούπολη, μπορούμε να μπούμε.
Πολίτης 3 : Φυσικά θα την χτυπήσουμε. Την Ελλάδα μέσα σε 24 ώρες θα μπούμε από αυτό το σύνορο και θα βγούμε από το άλλο
Είναι γνωστό πως την ελληνική κουζίνα την αγαπούν οι περισσότεροι σε όλο τον κόσμο και αυτό δεν το λέμε απλώς για να… ευλογήσουμε τα γένια μας.
Υπάρχουν και αποδείξεις γι’ αυτό αφού οι ελληνική κουζίνα, σύμφωνα με το tasteatlas.com βρίσκεται στην δεύτερη θέση της λίστας με τις 95 καλύτερες του κόσμου.
Μάλιστα αν μπει κανείς στο συγκεκριμένο site μπορεί να δει εστιατόρια από όλη την Ελλάδα τόσο από την πρωτεύουσα όσο και από τα νησιά, όπως στη Νάξο και την Κρήτη.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που επιχείρησε να φύγει με κλεμμένα προϊόντα από το σούπερ μάρκετ και έτσι ακινητοποιήθηκε και συνελήφθη. Ο λόγος για έναν 72χρονο, από τον Πύργο, που σχεδίαζε να αρπάξει προϊόντα αξίας 347 ευρώ, χωρίς να πληρώσει.
Ο ηλικιωμένος μπήκε στο σούπερ μάρκετ το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης και αμέσως τα βλέμματα των υπευθύνων έπεσαν πάνω του. Πήρε ένα καρότσι και άρχισε να κινείται στους διαδρόμους με τα προϊόντα και σιγά – σιγά να το γεμίζει.
Φτάνοντας στο ταμείο, δεν σταμάτησε αλλά προσπέρασε προς την έξοδο. Οι υπάλληλοι έσπευσαν όμως και τον ακινητοποίησαν. Αμέσως μετά όπως αναφέρεται και σε δελτίο τύπου της Αστυνομίας, «συνελήφθη από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Πύργου, διότι αφαίρεσε από κατάστημα υπεραγοράς, προϊόντα συνολικής αξίας 347 ευρώ».
Από την προανάκριση που ενήργησαν οι αστυνομικοί προέκυψε ότι ο 72χρονος πριν από δυο ημέρες, καθώς και το Μάιο του 2021 διέπραξε ακόμα δυο κλοπές στο ίδιο κατάστημα, κατά τις οποίες αφαίρεσε προϊόντα, συνολικής αξίας 500 ευρώ.
«Τον τελευταίο καιρό είχα κάποιες αναποδιές και ατυχίες που δεν θα ήθελα να τις αναφέρω δημοσίως»
Ορόλος του στη θρυλική σειρά του Νίκου Φώσκολου «Λάμψη» ως Τίμος Δράκος ήταν καθοριστική για τον ηθοποιό, Ανδρέα Ανδρεόπουλο. Εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ της σειράς του 1992, στις αρχές του δεύτερου κύκλου, μετά την αποχώρηση του ηθοποιού Τάκη Ανούση, που ερμήνευε το ρόλο του μικρού γιου του Γιάγκου Δράκου στον πρώτο κύκλο της σειράς.
Ο Ανδρέας Ανδρεόπουλος αποχώρησε από τη «Λάμψη» το 1996, έπειτα από μια διαφωνία με τον σκηνοθέτη σχετικά με την σεναριακή εξέλιξη του ρόλου. Αν και έπαιξε σε πλήθος κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, η «Λάμψη» τον σημάδεψε και έμεινε στο μυαλό των Ελλήνων.
Πριν από έναν χρόνο η οικονομική δυσπραγία τού χτύπησε την πόρτα. Μαθαίνοντας για το πρόβλημά του, η Άννα Φόνσου τού άνοιξε την αγκαλιά της και τον φιλοξένησε στο «Σπίτι του Ηθοποιού», όπου μένει μέχρι και σήμερα.
Ο ίδιος, μίλησε στην εφημερίδα Espresso» για τα πρώτα Χριστούγεννα ως φιλοξενούμενος στο ίδρυμα.
«Η ζωή μας είναι μια όμορφη περιπέτεια, γεμάτη με εκπλήξεις. Η δική μου ζωή ούτε ξεκινάει από τη “Λάμψη”, ούτε καταλήγει στη “Λάμψη”. Υπάρχουν πολλοί ενδιάμεσοι σταθμοί» ανέφερε στην εφημερίδα ο ηθοποιός.
Σε άλλο σημείο σημείωσε πως: «Πέρυσι δούλευα σε ένα σήριαλ με μεγάλη επιτυχία, στις “8 Λέξεις”. Πρέπει να πω και κάτι το οποίο παρεξηγεί ο πολύς κόσμος. Όταν ένας ηθοποιός, χάνεται για ένα διάστημα, δεν σημαίνει ότι έχει εγκαταλείψει το επάγγελμά του» και πρόσθεσε: «Υπάρχουν σκαμπανεβάσματα στη ζωή και το επάγγελμα του κάθε ανθρώπου».
Ο Ανδρέας Ανδρεόπουλος υπογράμμισε πως: «Όμως ένας ηθοποιός που παίζει συνεχώς στην τηλεόραση τυποποιείται. Εγώ έβγαλα χρήματα από το επάγγελμα. Δεν έγινα ποτέ πλούσιος. Ζούσα αξιοπρεπώς. Τον τελευταίο καιρό είχα κάποιες αναποδιές και ατυχίες που δεν θα ήθελα να τις αναφέρω δημοσίως».
Ο ηθοποιός, ζει στο «Σπίτι του Ηθοποιού» τον τελευταίο χρόνο και μιλώντας στην εφημερίδα για την Άννα Φόνσου ανέφερε πως: «Η Άννα είναι ένα πλάσμα που δεν μπορείς να το συγκρίνεις με κανένα άλλο».
