Είναι κάποιες μαμάδες που η φύση τις ευλόγησε με πολλές και εύκολες εγκυμοσύνες, αλλά είναι κι εκείνες που προσπαθούν χρόνια πριν καταφέρουν να γευτούν τη χαρά της μητρότητας. Για την Κάρλα Πάτερσον, αυτή η προσπάθεια ήταν και αρκετά επώδυνη, αφού έχασε 12 παιδιά μέσα σε 5 μόλις χρόνια.
Παρ’ όλ’ αυτά, η επιμονή της και του άντρα της επιβραβεύτηκε, αφού πρίν λίγο καιρό έφεραν στον κόσμο δύο υπέροχα δίδυμα αγοράκια.
Η αρχή της περιπέτειάς τους έγινε το 2016 με μια εξωμήτρια κύηση που τερματίστηκε νωρίς. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήγαιναν όλο και χειρότερα, αφού ακολούθησαν 11 αποβολές και ατέρμονοι κύκλοι εξετάσεων για την Κάρλα, ώστε να βρεθεί η αιτία που αποβάλλει κάθε φορά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας διαγνώστηκε με μια σοβαρή πάθηση του θυρεοειδή, κάτι που την έφερε στο τραπέζι του χειρουργείου για να τον αφαιρέσει. Αν και οι γιατροί θεώρησαν ότι αυτή ήταν και η αιτία των αποβολών, η Κάρλα συνέχισε να χάνει παιδιά.
Τότε, επικοινώνησε με μια οργάνωση που βοηθά γυναίκες σε θέματα υπογονιμότητας κι εκείνοι την καθοδήγησαν να κάνει μια νέα σειρά από εξετάσεις που, όμως, βγήκαν όλες καλές, αφήνοντας το βασικό ερώτημα αναπάντητο.
Τελικά, αποφάσισε να δοκιμάσει να μείνει έγκυος με εξωσωματική. Έβαλε μπρος τη διαδικασία, αλλά όσο περίμενε, έμεινε έγκυος πάλι με φυσικό τρόπο, στα δίδυμά της.
Λόγω του ιστορικού της, κατά την εγκυμοσύνη, έβλεπε πολύ συχνά τη γιατρό της και την ομάδα της. Ευτυχώς, αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και το ζευγάρι απολαμβάνει πλέον τους πρώτους μήνες στο σπίτι με τα υπέροχα διδυμάκια του.
Ο ηθοποιός Χρήστος Συριώτης σε συνέντευξή του «άνοιξε την καρδιά» του μίλησε για τον καρκίνο, για τις οδυνηρές στιγμές που έζησε αλλά και η πίστη που τον βοήθησε να «παλέψει» με την ανίατη ασθένεια.
«Ήμουν στην 50ή χημειοθεραπεία, από το σύνολο των 60 που έκανα. Είχα πάθει θρόμβωση από τις θεραπείες και αναγκάστηκα να μεταφερθώ από το σπίτι ξανά στο νοσοκομείο, γιατί είχα λιποθυμικές τάσεις.
Είχαν πέσει πολύ τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Οι γονείς μου ήταν πάνω μου. Οι πόνοι ήταν φρικτοί. Κάποια στιγμή, είδα τον πατέρα μου, για πρώτη φορά στη ζωή μου, να κλαίει. Του είπα: “Δεν αντέχω άλλο! Θέλω να πεθάνω”. Μου απάντησε λοιπόν: “Μην τολμήσεις να το ξαναπείς αυτό”.
Εκείνη την ώρα ψέλλισα: “Θέλω τότε να ξαναγυρίσω πίσω, να βρεθώ στη μήτρα της μητέρας μου, να ξαναγεννηθώ”. Όταν συνήλθα πήρα μολύβι και χαρτί και ξεκίνησα να γράφω. Η πρώτη φράση που βγήκε ήταν:
“Τι κοιτάτε ρε; Και εσείς έτσι ήσαστε στην κοιλιά της μάνα σας, γυμνοί και μόνοι”. Έβαλα αυτό το πλάσμα, που είναι μέσα στη μήτρα να μιλάει. Δεν βλέπει, αλλά ακούει και αισθάνεται ότι συμβαίνει».
Αισθάνθηκε «γυμνός» απέναντι στον καρκίνο; « Όχι, για να νικήσεις τον καρκίνο, πρέπει να τον ονοματίσεις, να τον κοιτάξεις κατάματα και να δεις τους ανθρώπους που σε αγαπούν και σε στηρίζουν. Ήταν απίστευτη η αγάπη των ανθρώπων που με στήριξαν και η δύναμη που μου έδωσαν.
Πολλοί φίλοι μου λένε: “Είσαι ήρωας”. Δεν είμαι ήρωας. Δεν είμαι τίποτα. Στον καρκίνο δεν έχεις άλλη επιλογή. Έφτασα στο σημείο να πω ότι δεν αντέχω άλλο, ότι δεν μπορώ να κάνω άλλο κύκλο θεραπείας, ότι δεν μπορώ να βάλω άλλη χλωρίνη μέσα μου. Έβλεπα τα φάρμακα που έμπαιναν στον οργανισμό μου σαν χλωρίνη, σαν μπουγάδα. Καίνε τα σωθικά σου, τα μάτια σου, τον ιδρώτα σου, τα έντερά σου.
Είναι τρομερό συναίσθημα. Δεν περιγράφεται. Δεν άντεχα». Ο ηθοποιός είχε καρκίνο στον έναν όρχι. «Ναι, κάποια στιγμή ψηλάφισα κάτι. Αν δεν είχα αποτανθεί σε γιατρό, σήμερα μπορεί να μη ζούσα. Δεν υπάρχει ενημέρωση γύρω από την ανάγκη αυτοεξέτασης στους όρχεις» δήλωσε στο περιοδικό «ΕΓΩ».
Πώς αισθάνθηκε όταν τον ενημέρωσαν ότι πάσχει από καρκίνο; «Όταν έγινε ο υπέρηχος και άκουσα ότι είναι καρκίνος, σκέφτηκα να αυτοκτονήσω. Έβλεπα το παράθυρο ανοιχτό και σκεπτόμουν να πέσω από κάτω. Σας το λέω αληθινά. Όταν μου είπε ο ακτινολόγος στο υπέρηχο τη λέξη “καρκίνος”, πριν πάω στο γιατρό για να με καθησυχάσει, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
Αποφάσισα να μιλήσω για αυτό, παρόλες τις κατηγορίες που δέχθηκα ότι “διαφημίζω” την αρρώστια μου. Ναι τη διαφημίζω με σκοπό να ενημερώσω ότι ο καρκίνος λέγεται καρκίνος και όχι επάρατη νόσος. Προλαμβάνεται και σώζεσαι!».
Όταν ξεκίνησε τις χημιοθεραπείες ήταν πολύ δύσκολη περίοδος. «Εκείνη την περίοδο, κάναμε υπερεντατικές πρόβες με τον Πέτρο Φιλιππίδη στην “Ειρήνη”. Του
είπα μια μέρα, ότι θέλω να πάω στο γιατρό, γιατί ψηλάφισα κάτι. Έκανα τον υπέρηχο και δύο ημέρες μετά, ζήτησα από το γιατρό μου να χειρουργηθώ. Έκανα
αφαίρεση του όρχεως και, δύο ημέρες μετά ζήτησα από το γιατρό μου να χειρουργηθώ. Έκανα αφαίρεση του όρχεως και την τέταρτη μέρα, συνέχισα κανονικά
τις πρόβες.
Έκανα βέβαια συνεχώς εξετάσεις. Μερικούς μήνες αργότερα, είχε και πέντε μεταστάσεις στους παραόρτιους λεμφαδένες και είχαν εμφανιστεί και δύο όζοι στον πνεύμονα. Πάλι η πρόληψη με έσωσε. Ξεκίνησα τις επιθετικές θεραπείες και εξαφανίστηκε. Ήταν γολγοθάς. Η περίοδος των θεραπειών είναι κάθοδος στην κόλαση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σας το περιγράψω. Είχα φτάσει να κάνω 40 εμετούς την ημέρα. Ήμουν συνέχεια με ορούς».
Την δύναμη την βρήκε μέσα από την πίστη του στον Άγιο Εφραίμ. «Προσωπικά, δεν έχω σχέση με θρησκείες, πίστεψα όμως στον Θεό και με βοήθησε. Ο Άγιος Εφραίμ μου έδωσε δύναμη και οφείλω τώρα, όσο μπορώ από τη θέση μου να δώσω δύναμη και κουράγιο». Όσο για το τι τον δίδαξε αυτή η εμπειρία είπε: «Η αγάπη των άλλων με στήριξε.
Άλλαξα πολύ. Τώρα ας πούμε, δεν έχω να πληρώσω τίποτα. Χρωστάω παντού. Αν αυτό μου συνέβαινε πριν ένα χρόνο, θα ήμουν άρρωστος, που δεν έχω να βάλω ούτε βενζίνη στο αυτοκίνητό μου. Τώρα πια σκασίλα μου. Ζω! Λέω πολύ εύκολα τις αλήθειες μου. Αγαπώ τη θάλασσα, τον ήλιο, τη ζωή, τους φίλους, τα γέλια, τους γονείς μου, τα αδέλφια μου».
Ο μοναδικός ζωντανός οργανισμός που επιβιώνει από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας μέχρι σήμερα!
Στη Σαλαμίνα, στην Κοινότητα Αιαντείου, υπάρχει μια γέρικη, πολύ μεγάλη ελιά, γνωστή ως «Ελιά της Όρσας». Πριν από ένα χρόνο περίπου το δέντρο χρονολογήθηκε από τους ειδικούς του Ινστιτούτου Klorane, στα πλαίσια της αναζήτησης και βράβευσης των αρχαίων ελαιοδένδρων στην Ελλάδα, οι οποίοι υπολόγισαν πως η ηλικία του είναι 2.500 χρόνια.
Ο φιλόλογος-λαογράφος κ. Παναγιώτης Βελτανισιάν και ο Αναπληρωτής Καθηγητής της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών κ. Προκόπης Μαγιάτης μίλησαν στο lifo για την ιστορία της.
Το 1987, ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, ο Νίκος Σαλτάρης δημοσιεύει στο βιβλίο του «Αρβανίτικες ιστορίες και θρύλοι της Σαλαμίνας» την ιστορία για την Ελιά της Όρσας. Η Όρσα ήταν μια κοπέλα που έζησε τον 17ο αιώνα και είχε ως μοναδική προίκα τη συγκεκριμένη ελιά.
Η κοπέλα αυτή είχε ένα τραγικό τέλος, ερωτεύτηκε έναν Τούρκο, ενώ ήταν παντρεμένη και ο σύζυγός την αποκεφάλισε και ήρθε στο νησί με το κεφάλι της μέσα σε ένα ταγάρι…
Δέκα χρόνια αργότερα, λέει ο κ. Βελτανισιάν, έκανα μία προφορική συνέντευξη με μία ηλικιωμένη κάτοικο των Αμπελακίων Σαλαμίνας, τη Σοφία Παπαπαναγιώτου, γεννημένη το 1916, γνωστή με το μελωδικό προσωνύμιο Αλαλά, που το όφειλε στη συνήθειά της να τραγουδά όλη την ημέρα. Εκείνη μου μετέφερε μια προφορική παράδοση, την οποία γνώριζε από την υπεραιωνόβια γιαγιά της Αικατερίνη Γεροντιώτου, που γεννήθηκε το 1808 και πέθανε το 1923.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λεγόμενα της γιαγιάς Γεροντιώταινας, την Ελιά της Όρσας την είχε φυτέψει ένας πολύ μεγάλος βασιλιάς, ο Στράτος, γι΄αυτό και είναι η πιο μεγάλη και η πιο παλιά του νησιού.
Τότε είχα γράψει ένα μικρό άρθρο γι΄αυτήν την προφορική παράδοση, στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Ρυθμοί της Σαλαμίνας, όπου ανέφερα πως, πίσω από το όνομα του Στράτου, κρυβόταν το όνομα του Τυράννου των Αθηνών Πεισίστρατου, ο οποίος έδρασε το 6ο αι. π.Χ. Εδώ πρέπει να πούμε πως ο Πεισίστρατος έδωσε μεγάλη ώθηση στην αγροτική πολιτική, μοίρασε σπόρους, έδωσε χρήματα στους αγρότες και ρίζες ελιών για να φυτευτούν στην, άγονη τότε, Αττική.
Στην ουσία, το αξιοθαύμαστο είναι ότι ένα αρχαίο ιστορικό γεγονός επιβίωσε, μέσα από αυτήν την ελιά, μέχρι τις μέρες μας, χωρίς να έχουμε κάποια ιστορική καταγραφή, γιατί η προφορικότητα του λαού είναι πολύ δυνατή.
Έχω εδώ και μια δεκαπενταετία στο Πανεπιστήμιο που ασχολούμαι με το θέμα ελιά και λάδι, και πάρα πολύ συστηματικά από το 2007 και μετά, λέει ο κ. Μαγιάτης. Εμείς κάτσαμε και ψάξαμε, από τα αρχαία κείμενα, τι λέγανε οι αρχαίοι συγγραφείς για τη χρησιμότητα του λαδιού για την υγεία. Υπήρχε λοιπόν μια αναφορά του Διοσκουρίδη, που έλεγε ότι το καλύτερο λάδι για την υγεία είναι το «ομφάκινον» ή «ωμοτριβές», δηλαδή το αγουρέλαιο.
Αναρωτηθήκαμε γιατί να λέει κάτι τέτοιο, αφού αν αναλύσει κανείς χημικά το λάδι από άγουρες και από ώριμες ελιές, κατά 99,9% είναι ίδιο. Αυτό το 0,1% της διαφοράς περιελάμβανε την ελαιοκανθάλη, που υπάρχει μόνο στο αγουρέλαιο και για την οποία, την ίδια περίοδο, μια δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Nature ανέφερε ότι είχε αντιφλεγμονώδη δράση, ανάλογη του Ibuprofen. Ο Διοσκουρίδης έγραφε ότι το αγουρέλαιο ενδείκνυται για τον πονοκέφαλο και τον πονόδοντο, γνώριζε δηλαδή αυτές του τις ιδιότητες!
Αρχίσαμε, στη συνέχεια, να αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν διαφορές και ανάμεσα στις ποικιλίες ελιών, πράγμα που επίσης ισχυριζόταν ο Διοσκουρίδης και να αναζητάμε τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Καθίσαμε λοιπόν και χαρτογραφήσαμε όλες τις ελληνικές ποικιλίες, οι οποίες υπερβαίνουν τις πενήντα, με την κορωνέικη να κυριαρχεί. Εδώ, στη Σαλαμίνα, όπως σε όλη την αττικοβοιωτία, οι παλιές ελιές είναι μεγαρίτικες, της Ελιάς της Όρσας συμπεριλαμβανομένης.
Ο κεντρικός της κορμός είναι μεγαρίτικη ποικιλία και οι περιφερειακοί είναι άγριοι. Η συνολική της περίμετρος είναι δώδεκα μέτρα και ο κεντρικός κορμός είναι 5,70 μέτρα. Οι ελιές πάντα βγαίνουν άγριες και μετά τις μπολιάζουν.
Στην Αρχαιότητα έπαιρναν τμήματα από τις «μορίες ελαίες», δηλαδή τις ιερές ελιές από το βράχο τις Ακρόπολης, και από εκεί μπόλιαζαν όλο τον αθηναϊκό ελαιώνα. Υποθέτουμε λοιπόν ότι και η Ελιά της Όρσας πρέπει να μπολιάστηκε εκείνη την εποχή, όπως και όλος ο αρχαίος ελαιώνας.
Σήμερα ο ελαιώνας αυτός έχει σχεδόν καταστραφεί, ελάχιστα δέντρα έχουν επιζήσει. Υπάρχει μία ελιά στους Αγίους Αναργύρους, γνωστή ως Ελιά του Πεισίστρατου, η οποία πέρσι αναγνωρίστηκε ως μνημείο της φύσης.
Ο Πεισίστρατος έδωσε εντολή το 540 π.Χ. σε κάθε Αθηναίο πολίτη ακτήμονα να φυτέψει ελιές. Η Αττική δεν είχε δέντρα, ήταν χέρσα. Υπάρχουν γκραβούρες από την εποχή της Τουρκοκρατίας που δείχνουν τον αττικό ελαιώνα να ξεκινά από τον Πειραιά και να φτάνει μέχρι τους Αγίους Αναργύρους. Ο ελαιώνας καταστράφηκε από την αστική επέκταση της Αθήνας αλλά και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, όπως και ο πελοποννησιακός ελαιώνας καταστράφηκε από τον Ιμπραήμ.
Αξίζει όμως να αναφέρουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Πεισίστρατος συνδέεται με τη Σαλαμίνα. Ο Πεισίστρατος ανήκε στο γένος των Φιλαϊδών. Ο Φιλαίος ήταν είτε γιος ή εγγονός του Αίαντα, οι απόψεις διίστανται. Ο Φιλαίος, μαζί με τον Ευρισάκη, παρέδωσε τη Σαλαμίνα στους Αθηναίους, με αντάλλαγμα τον τίτλο του Αθηναίου πολίτη και πήγε να ζήσει στη Βραυρώνα.
Όλοι οι απόγονοί του ήταν το γένος των Φιλαϊδών, ένας εκ των οποίων και ο Πεισίστρατος. Είχε επομένως καταγωγή από την Σαλαμίνα και αυτό ίσως συνέβαλε, μαζί με το γεγονός ότι απελευθέρωσε το νησί από τους Μεγαρείς, στη διατήρηση της προφορικής παράδοσης ότι εκείνος φύτεψε την Ελιά της Όρσας, παράδοση την οποία δείχνει να επιβεβαιώνει η χρονολόγηση του δέντρου, που συμπίπτει με την εποχή φύτευσης του αθηναϊκού ελαιώνα.
Να πω εδώ ότι το εντυπωσιακό είναι πως αντίστοιχης ηλικίας μεγαρίτικη ποικιλία ελιάς, όπως αναφέρει ο Δρ. Ιωάννης Ρούμπος, βρίσκεται στον βοτανικό κήπο της Κριμαίας, στην οποία υπήρξε αποικία των Μεγαρέων, η Χερσόνησος ή Ταυρική.
Το δέντρο αυτό είναι το αρχαιότερο της Ουκρανίας και είχε ανακηρυχθεί εθνικό μνημείο της, τώρα βέβαια η περιοχή έχει περάσει στη Ρωσία. Η ακμή της Αθήνας ξεκίνησε με τη μεγάλη παραγωγή λαδιού, υπάρχουν μάλιστα και μύθοι για το ποιος ανακάλυψε τον τρόπο να βγάζουν το λάδι από την ελιά, γιατί δεν είναι αυτονόητο, θέλει ολόκληρη τεχνολογία.
Πολύ ωραία είναι η ιστορία του Κέκροπα, του μυθικού βασιλιά των Αθηνών, που ήταν μισός φίδι, μισός άνθρωπος και συνδέεται μυθολογικά με την Αίγυπτο, ο οποίος ήταν ο κριτής του αγώνα ανάμεσα στην Αθηνά και τον Ποσειδώνα και θεωρείται ότι έδειξε στους Αθηναίους την καλλιέργεια της ελιάς.
Ο Πεισίστρατος όμως ήταν αυτός ο οποίος επέβαλε δια νόμου να φυτέψει ο κάθε Αθηναίος ελιές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ελαιώνα που αποτελούνταν από τουλάχιστον 50.000 ελαιόδεντρα, ίσως ακόμα και 150.000. Η Σαλαμίνα, επίσης, πρέπει να είχε μεγάλη παραγωγή λαδιού, γεγονός που συμπεραίνουμε από την ύπαρξη πάρα πολλών ελαιοτριβίων, σε έναν τόσο μικρό τόπο.
Ακόμα και σήμερα διαθέτει αρκετά λιοστάσια και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια επιστροφή στην αξιοποίησή τους, ίσως και λόγω της Κρίσης. Αυτό που είναι εντυπωσιακό, στην ιστορία της Ελιάς της Όρσας, είναι η τεράστια δύναμη της προφορικής παράδοσης, η οποία διέσωσε το γεγονός, όπως αποδεικνύεται από τη χρονολόγησή του, της φύτευσης του δέντρου από τον Πεισίστρατο ή κατόπιν, έστω, εντολής του.
Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως πρόκειται για τον μοναδικό ζωντανό οργανισμό που επιβιώνει από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας μέχρι σήμερα!
Από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου –τρελούς και παλαβούς, εργασιομανείς, μουρμούρηδες, παραπονιάρηδες κλπ –, περισσότερο φοβάμαι τους σιωπηλούς. Αυτούς που στο αχανές βλέμμα τους, καταλαβαίνεις να ξεχειλίζουν αποτυπωμένες δεκάδες σκέψεις, που ποτέ δεν εξωτερικεύουν.
Αυτούς τους φοβάμαι και τους βαριέμαι κιόλας. Μου δημιουργούν καχυποψίες κι ανασφάλειες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι συνεχώς κάτι κρύβουν ή ότι ετοιμάζουν κάποια εκδίκηση εις βάρος μου ή για κάποιον άλλον και μου γεννούν θεωρίες συνομωσίας.
Πώς μπορώ να συνυπάρξω με τέτοια άτομα όταν βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη, να λέω δηλαδή όσα νιώθω και να εκφράζομαι έντονα; Και ποιος μπορεί, θα μου πείτε να νιώθει συνεχώς την πίεση του να προσπαθεί να καταλάβει τα αμίλητα, για να βγάλει μια άκρη. Είτε πρόκειται για μία σχέση, είτε για μία φιλία ή ακόμα και στο χώρο εργασίας.
Δείτε το αλλιώς. Ποιοι είναι συνήθως οι πιο αγαπητοί της παρέας και οι πιο καλοί συνάδελφοι; Οι αμίλητοι κατσούφηδες με το σκοτεινό τους βλέμμα ή αυτοί που γελούν δυνατά, μιλούν, και στις πιο καλές μέρες τους μπορεί ακόμη και να τραγουδούν ή κάνουν αστεία; Νομίζω αυτούς της πρώτης κατηγορίας δεν τους κρατάει καν το μυαλό σε κάποια μνήμη ενώ με τους δεύτερους οι αναμνήσεις είναι πολλές.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι απαραίτητοι στη ζωή του καθενός. Για να τον ανεβάζουν όταν τείνει να πέσει ψυχολογικά και για να γεμίζουν τη ζωή του με ωραίες στιγμές και γέλιο. Αυτοί δε φοβούνται να τσαλακωθούν για να κάνουν τον άλλο να γελάσει, δε φοβούνται τον αυτοσαρκασμό και τη σάτιρα και δε σε αφήνουν να βυθιστείς στις σκέψεις σου όταν έχεις τις μαύρες σου.
Είναι ακομπλεξάριστοι κι ανοιχτά βιβλία. Αυτό που βλέπεις κι ακούς, είναι αυτό που βλέπεις κι ακούς. Δεν κρύβει τίποτα από πίσω. Αυτό που έχεις απέναντί σου είναι αληθινό. Όταν κάνεις μαλακία, θα την ακούσεις κι όταν κάνεις κάτι καλό, θα επιβραβευτείς.
Όταν τους θυμώσεις θα σου φωνάξουν μες στα μούτρα κι όταν τους μαλακώσεις την καρδιά, θα σε πάρουν μια ζεστή αγκαλιά. Όταν τους πληγώσεις, θα κλάψουν και θα σε πρήξουν αντί να σιωπήσουν για να σου κεράσουν μετά το δηλητήριό τους διαλυμένο στον καφέ σου.
Τελικά, οι άνετοι, οι ακομπλεξάριστοι κι οι θορυβώδεις είναι τα πιο καλά παιδιά και τα πιο αγαπητά. Δεν είναι κομπάρσοι στη ζωή των γύρω τους αλλά πρωταγωνιστούν. Δεν περνάνε απαρατήρητοι και κανείς δεν προσπαθεί να τους αποφύγει στο μεσημεριανό. Αντίθετα, όλοι σχεδόν παρακαλούν να μοιραστούν μαζί τους έστω και μία όμορφη στιγμή.
Κι είναι οι πιο εύκολοι στις σχέσεις. Μαζί τους δε χρειάζεται να λύσετε κανένα γρίφο. Η κοινή σας ζωή δεν κυλάει σε μία ευθεία γραμμή, αλλά έχει τα πάνω και τα κάτω της, τα έντονα συναισθήματα και τις δυνατές στιγμές της.
Τα τραγούδια στο μπάνιο και στο αυτοκίνητο, τους χορούς στα πάρτι αλλά και στο σαλόνι, τις ολονυχτίες συζητήσεις και χαζά γέλια. Τα αισθήματα πέφτουν άφθονα, όταν υπάρχουν. Δεν τα ψάχνετε με το σταγονόμετρο και δεν παρακαλάτε γι’ αυτά. Περισσότερο απ’ όλα δε νιώθετε ποτέ μόνοι και δεν πλήττετε.
Ίσως και κάποιοι να τους μισούν για τη θετική στάση ζωής που καταφέρνουν να κρατούν, ακόμη κι όταν όλα γύρω τους καταρρέουν. Ζηλεύουν το χαμόγελό τους γιατί βγαίνει μέσα απ’ την καλή τους καρδιά και δηλώνει ευτυχία, μία ευτυχία που οι ίδιοι ψάχνουν και δεν βρίσκουν πουθενά. Δεν ξέρουν ότι είναι μέσα τους, σκεπασμένη από την κακία και τα κόμπλεξ που βγάζουν στο έξω τους.
Αυτούς τους έξω καρδιά ανθρώπους άμα τους βρίσκετε να τους κρατάτε στη ζωή σας γιατί όσο πάει και σπανίζουν. Θα έχουν θετική επίδραση πάνω σας καθημερινά και θα σας «κολλήσουν» αυτά τα μικρόβια της αισιοδοξίας και της αγάπης, μέχρι που να γεμίσουν όλο σας το σώμα.
Οι αισθηματικές σχέσεις βρίσκονται σε περίοπτη θέση στην θέση των ανθρώπινων σχέσεων. Όχι τυχαία και όχι άδικα θαρρώ.
Πέρα από την αυτονόητη ανάγκη των ανθρώπων να αγαπάνε, να παθιάζονται, να ερωτεύονται, να δεσμεύονται με άλλους ανθρώπους, υπάρχει ακόμα ένα στοιχείο που τους προσδίδει γοητεία και ενδιαφέρον.
Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος
Αυτό το στοιχείο είναι η έλλειψη κανόνων, στερεοτύπων και δοσολογιών. Τα στοιχεία που συντελούν στην επιτυχία μιας σχέσης , οδηγούν στην αποτυχία μια άλλη. Δεν υπάρχουν χρυσοί κανόνες και μυστικά επιτυχίας σε μια σχέση. Αυτός είναι ο λόγος εξάλλου που μπορεί να διαβάσετε τόσες διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις, όσοι είναι και οι αρθογράφοι.
Όλοι ψάχνουμε το μονοπάτι της ευτυχίας, μόνο που στο ενδιάμεσο σκοντάφτουμε σε λακκούβες, παγίδες και ανεπαρκείς συνοδοιπόρους. Λίγοι οι ευτυχείς που την γλίτωσαν, αλλά δεν ασχολούμαι με αριθμητικές εξαιρέσεις.
Μ’ ενδιαφέρουν οι εμπειρίες, οι γνώμες, οι πληροφορίες αυτών που έχουν γευτεί ήττες και νίκες στην προσωπική τους ζωή, δεν θυματοποιούνται και δεν ψάχνουν για εξιλαστήρια θύματα να φορτώσουν αποτυχίες. Η πλειοψηφία εξ’ ημών έχουμε υπάρξει θύτες και θύματα, έχουμε δώσει και έχουμε πάρει λιγότερα και περισσότερα συναισθήματα απ’ όσα αξίζαμε, προσδοκούσαμε και θέλαμε.
Η έλλειψη αλάθητων κανόνων και προτύπων αναφορικά με τις αισθηματικές σχέσεις είναι απελευθερωτική για την διατύπωση της δικής μου γνώμης, ακόμα και αν δεν ακολουθεί την κοινή άποψη. Για παράδειγμα είμαι κάθετα αντίθετος στην ευεργετική επίδραση της ζήλιας και στην ανάγκη ύπαρξης της για την ευτυχία και την μακροημέρευση της σχέσης.
Υπάρχει η άποψη ότι η ζήλεια είναι απόδειξη ενδιαφέροντος για το ταίρι μας και ότι χρειάζεται για να ζωντανεύει και να διατηρείται η σχέση. Με συγχωρείτε, αλλά για μένα η μαγκιά σου στην σχέση είναι να κάνεις να νιώθεις το ταίρι σου μοναδικό και ασφαλές σε αυτήν την σχέση και όχι να το κάνεις να ζηλεύει διαρκώς.
Γιατί είσαι με κάποιον ή με κάποια ; Τι είναι αυτό που σε κάνει να θες να μοιράζεσαι την ζωή σου, το κρεβάτι σου, τα όνειρα σου, τα καλά σου και τα άσχημα με αυτόν τον άνθρωπο ; Η απάντηση σε όλα αυτά δεν μπορεί να είναι μόνο ο πόθος. Η κάβλα και η ένταση χαρίζουν στιγμές, η ασφάλεια χτίζει σχέσεις. Πότε είσαι σύντροφος με κάποιον;
Όταν τον κατεβάσεις από το βάθρο του έρωτα και τον ρίξεις στο πεδίο μάχης της καθημερινότητας. Όταν η σύντροφος σου πάψει να είναι η τέλεια γκόμενα και γίνει το καθημερινό σου μεράκι και βάσανο. Όταν την αγαπήσεις και για τις ανασφάλειες της, τις γκρίνιες της, τις ρυτίδες της, για τα ωραία και τα άσχημα που περνάτε μαζί. Όταν εσύ είσαι δίπλα της στα σκοτάδια της, τα άγχη της, την μάχη της με τον χρόνο και τους πολλαπλούς ρόλους.
Η γυναίκα που είναι δίπλα σου θέλει να καμαρώνει για την επιλογή της. Ότι δεν διάλεξε ένα τυχαίο ωραιοπαθές κοκκοράκι αλλά έναν άνδρα να θαυμάζει και να σέβεται. Δεν κερδίζεις την αγάπη της γυναίκας κάνοντας την να ζηλεύει ή δείχνοντας της ότι θα μπορούσες να έχεις και άλλες επιλογές επειδή είσαι ωραίο γκομενάκι. Την κερδίζεις όταν της δείχνεις ότι σέβεσαι και τιμάς την επιλογή σου. Όταν την κοιτάς στα μάτια και αυτή ξέρει ότι θα είσαι μαζί της. Παντού και πάντα. Γιατί αυτό κάνουν οι σύντροφοι.
Θάνατος 50χρονου: Τραγικό τέλος για έναν 50χρονο συνάνθρωπό μας από την Κρήτη. Ο άτυχος άνδρας εντοπίστηκε νωρίς το απόγευμα της Δευτέρας 2 Ιανουαρίου, χωρίς τις αισθήσεις του, μέσα στο σπίτι του, επί της λεωφόρου Χρυσοστόμου από πολύ κοντινό του πρόσωπο.
Θάνατος 50χρονου: Τον βρήκαν νεκρό μέσα στο σπίτι του
Ειδικότερα και σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες, περίπου στις 17:30 το απόγευμα της Δευτέρας ενημερώθηκε το ΕΚΑΒ για τον άτυχο άνδρα ο οποίος δεν είχε τις αισθήσεις του. Επί τόπου μετέβη κινητή μονάδα του ΕΚΑΒ, ωστόσο, δεν άργησε να διαπιστωθεί ότι ο 50χρονος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή.
Εξάλλου, το στενό συγγενικό του πρόσωπο που μετέβη στο σπίτι του 50χρονου καθώς τον αναζητούσε εναγωνίως, χρειάστηκε να καλέσει κλειδαρά, καθώς ο άτυχος άνδρας δεν άνοιγε την πόρτα. Όπως όλα δείχνουν, ο θάνατος του 50χρονου οφείλεται σε παθολογικά αίτια.
Έντεκα μήνες έχουν συμπληρωθεί από την μέρα που ο Πάνος Νάτσης έφυγε από τη ζωή,
Ο νεαρός ηθοποιός, έχασε τη ζωή του στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου 2022 σε τροχαίο που είχε με τη μηχανή του στη συμβολή των οδών Δεληγιώργη και Κεραμεικού, την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι του από τα γενέθλια της καλής του φίλης και συναδέλφου Αλεξάνδρας Ταβουλάρη.
Το τραγικό αυτό γεγονός προκάλεσε το σοκ και τη θλίψη όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και να συναναστραφούν μαζί του. Πιο πολύ όμως, η απώλεια αυτή στοίχισε στην οικογένειά του και την σύντροφό του, Διονυσία Γεωργιάδου με την οποία έκαναν σχέδια γάμου και δημιουργίας οικογένειας.
Η Διονυσία Γεωργιάδου από εκείνη την ημέρα αναρτά αρκετά συχνά στα social media, αναμνήσεις της με τον Πάνο Νάτση, ενώ έχει μιλήσει ανοιχτά για τον Γολγοθά που περνάει.
Το βράδυ της Τρίτης 3/1 η Διονυσία Γεωργιάδου, με αφορμή τα περσινά τελευταία γενέθλια του αγαπημένου της, δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ένα συγκινητικό βίντεο από τη στιγμή που του έσβησαν την τούρτα.
«Δεν ξέρω αν υπάρχουν καν λέξεις να περιγράφουν το πόσο μου λείπεις. Πέρυσι σου σβήσαμε 2 τούρτες και μια για τον δρόμο. Σε αγαπώ πολύ», έγραψε στο βίντεό της η Διονυσία Γεωργιάδου.
Την ώρα που οι δικηγόροι προσπαθούν να αφεθεί ελεύθερη η Εύα Καϊλή νωρίτερα απο την επόμενη ακρόαση, η άρνηση των δικαστών να δει το παιδί της φαίνεται πως την έχει καταρρακώσει. Σύμφωνα με το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR, τη νύχτα της Τετάρτης, η πρώην αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ζήτησε να συναντά την κόρη της κάποιες μέρες μέσα στη φυλακή ή να την βλέπει μέσω του Skype όσο βρίσκεται με τον παππού της.
Και τα δυο αυτά αιτήματα απορρίφθηκαν με αποτέλεσμα η Εύα Καϊλή να βρίσκεται σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση στις φυλακές του Χάρεν στο Βέλγιο. Σύμφωνα μάλιστα με τον δικηγόρο της, Μιχάλη Δημητρακόπουλο, αυτή η άρνηση έφερε το ξέσπασμα μέσα απο το κελί της.
«Βασανίζομαι. Είναι άδικο αυτό. Δεν αντέχω. Καταρρέω. Τι τους φταίει η μικρή και την κρατάνε μακριά μου», τόνισε αποκλειστικά στο STAR. Οι δικηγόροι από την πλευρά τους έχουν ξεκινήσει τις επαφές για να πείσουν τους δικαστές για να αφεθεί ελεύθερη προτού την ακρόασή της με τον Μιχάλη Δημητρακόπουλος να δηλώνει πως «όπλο μας είναι τα λεγόμενα του ανακριτή».
«Ο ίδιος ο ανακριτής, ο Μισέλ Κλεζ είπε «δεν έχω στοιχεία που να τεκμηριώνουν και να «δένουν» την Εύα Καϊλη με τα χρήματα και με δωροδοκία. Εκεί θα πατήσουμε και εγώ και ο συνάδελφος δικηγόρος από τις Βρυξέλλες», είπε ο κ. Δημητρακόπουλος.
Σύμφωνα πάντα με το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR, τη νύχτα της Τετάρτης, η πλευρά της Εύας Καϊλη υποστηρίζει ότι χρησιμοποιούν το παιδί ως μέσο πίεσης για να «σπάσει» η πρώην ευρωβουλευτής. Χαρακτηριστικό είναι πως δεν έχει δοθεί στους συνηγόρους της το σκεπτικό της απόρριψης ενώ θεωρούν πως οι βελγικές Αρχές ζητούν ομολογία απο την Καϊλη για να της επιτρέψουν να δει τη μικρή.
«Τα παιδιά κάνουν τις εργασίες τους στο σχολείο με τη βοήθεια του δασκάλου και όχι στο σπίτι με τους γονείς»
Το Σκανδιναβικό εκπαιδευτικό σύστημα θεωρείται ένα από τα κορυφαία της Ευρώπης, ενώ οι Σκανδιναβοί θεωρούνται από τους πιο ευτυχισμένους και ευτυχισμένους λαούς. Τί είναι, όμως, αυτό που κάνει την παιδεία τους τόσο διαφορετική από τη δική μας;
Advertisement
Μια γεύση από το σκανδιναβικό εκπαιδευτικό σύστημα μας δίνει η Βίκυ Βράχα, μια Ελληνίδα δασκάλα που διδάσκει εδώ και 41 χρόνια σε σουηδικό σχολείο, μέσα από την αποκλειστική συνέντευξή της στο iefimerida.
Η Βίκυ Βράχα τονίζει πως «η φιλοσοφία του σουηδικού συστήματος είναι η δουλειά να γίνεται στο σχολείο. Οι γονείς απαιτούν από τους δασκάλους να μάθουν τα παιδιά τους και όχι το αντίστροφο», λέει και προσθέτει:
«Ένα από τα πλεονεκτήματα είναι πως το σχολείο αναλαμβάνει την εκπαίδευση και τη διδασκαλία του μαθητή. Για παράδειγμα, μέσα στη τάξη γίνεται γενικότερα το μάθημα, αλλά αν έχουμε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες προσαρμόζουμε το μάθημα για να ακολουθήσουν κι εκείνα που έχουν ειδικό πρόγραμμα. Υπάρχουν μαθητές που έχουν μια άλλη μητρική γλώσσα και διάφορες άλλες δυσκολίες οπότε ο δάσκαλος προσαρμόζει το μάθημα του έτσι ώστε να ταιριάζει σε όλους του μαθητές. Φυσικά δεν μπορεί να είναι ακριβώς στα μέτρα όλων, αλλά υπάρχει βοήθεια για τα παιδιά που χρειάζονται ιδιαίτερη μεταχείριση».
Τα παιδιά, σύμφωνα με την κ. Βράχα, ξεκινάνε το σχολείο στην ηλικία των 7 ετών από την τάξη μηδέν ενώ τα βιβλία και η διδακτέα ύλη επιλέγονται από τον δάσκαλο και όχι από το κράτος.
Κάτι επίσης αξιοσημείωτο είναι πως οι μαθητές στη Σουηδία βγάζουν τα παπούτσια τους πριν μπουν στη σχολική αίθουσα. «Οι μαθητές μέσα στο σχολείο κυκλοφορούν με τα παντοφλάκια τους ή με τις κάλτσες τους, όπως κάνουν στο σπίτι τους. Μέσα στην αίθουσα έχουμε χαλί που μαζεύονται οι μαθητές και πολλές φορές κάθονται εκεί οπότε δεν επιτρέπεται να φορούν τα παπούτσια τους», εξηγεί η κ. Βράχα.
Επιπλέον, εκτός από τα βασικά μαθήματα, τα παιδιά διδάσκονται και χρηστικές δεξιότητες που τους βοηθούν στην ενήλικη ζωή τους. «Το ένα εξάμηνο μπορεί να έχουν για παράδειγμα ραπτική, το άλλο εργασίες με ξύλο και μέταλλο ή μαγειρική. Συνήθως ένα τμήμα έχει 25 μαθητές οπότε στις δραστηριότητες χωρίζεται το τμήμα για να μπορέσει ο δάσκαλος να βοηθήσει όλους τους μαθητές. Αυτές οι δραστηριότητες ξεκινάνε από την τρίτη δημοτικού», λέει η κ. Βράχα.
Advertisement
Τη βρήκε ένας φίλος του και όταν τη ρώτησε εκείνη παραδέχθηκε πως την είχε βγάλει έξω γιατί δεν ήθελε. Μαντέψτε μετά ποιος βρέθηκε στον δρόμο…
Ένας άντρας δεν δίστασε να ζητήσει από την κοπέλα του να φύγει από το σπίτι του, από τη στιγμή που εκείνη προσπάθησε να ξεφορτωθεί τη γάτα του. Και όταν την «έπιασε»… είπε ψέματα γι’ αυτό.
«Μοιράζοντας» την ιστορία του στα social media ο άνδρας είπε ότι έβγαινε με την κοπέλα για περίπου δύο χρόνια και τελικά αποφάσισαν να μετακομίσουν μαζί. Ένα χρόνο πριν γνωρίσει τη σύντροφό του, ο άνδρας απέκτησε μια γάτα – που την ονόμασε Raven – και φυσικά θα έμεναν όλοι μαζί.
Λίγο μετά τη μετακόμισή της κοπέλας του όμως, η Raven εξαφανίστηκε και αργότερα, ο φίλος μας (που κράτησε την ανωνυμία του) ανακάλυψε ότι εκείνη είχε διώξει σκόπιμα τη γάτα από το σπίτι καθώς δεν την ήθελε.
Μιλώντας στο Reddit, ο άνδρας είπε: «Μια μέρα γύρισα σπίτι και εκείνη μόλις είχε φύγει. Δεν ήταν η γάτα στο ύπαιθρο. Δεν βγαίνει ποτέ έξω. Έλειπε για ώρες και ανησυχούσα μήπως ήταν άρρωστη μέχρι που ήρθε ένας φίλος μου στο σπίτι και τον επέστρεψε λέγοντας μου ότι τον βρήκε δύο τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου».
Στη συνέχεια ο φίλος μας προσθέτει: «Ρώτησα την κοπέλα μου πώς η γάτα μου, που δεν έχει προσπαθήσει ποτέ να βγει έξω, κατέληξε τόσο μακριά από το σπίτι και παραδέχτηκε εκείνη την έδιωξε.
Ήμουν έξαλλος, λέγοντας ότι δεν είχε δικαίωμα να τον διώξει και της είπα ότι αφού πίστευε ότι είχε τη δύναμη να διώξει τη γάτα μου, ήθελα να φύγει από το σπίτι μου.
Έκλαψε που δεν είχε πού να πάει και ότι θα έπρεπε να ζήσει στους δρόμους. Είπα ότι δεν με νοιάζει και της είπα να φύγει μέχρι το τέλος του μήνα».
Την κίνησή του πάντως πολλοί επιδοκίμασαν λέγοντας μάλιστα ένας χαρακτηριστικά: «Καλά έκανες φίλε, η γάτα ήταν πρώτη εκεί».
Το 1987, ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, ο Νίκος Σαλτάρης δημοσιεύει στο βιβλίο του «Αρβανίτικες ιστορίες και θρύλοι της Σαλαμίνας» την ιστορία για την Ελιά της Όρσας. Η Όρσα ήταν μια κοπέλα που έζησε τον 17ο αιώνα και είχε ως μοναδική προίκα τη συγκεκριμένη ελιά.
