Μια ξεχωριστή στιγμή μοιράζεται απόψε με τους τηλεθεατές ο Γιώργος Καπουτζίδης από τη θέση του κριτή του «Ελλάδα έχεις ταλέντο» (Δευτέρα 8 Οκτωβρίου στις 21:00 στον ΣΚΑΊ). Με αφορμή το τραγούδι ενός 14χρονου υποψηφίου, ο γνωστός σεναριογράφος και ηθοποιός τοποθετείται για το θέμα του ρατσισμού και του bullying κάνοντας και μια προσωπική εξομολόγηση.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Καπουτζίδης εκφράζει δημόσια την άποψή του για τα ευαίσθητα αυτά κοινωνικά θέματα. Μέσα από τις τηλεοπτικές δουλειές του, τα σενάρια που έχει γράψει όσο και από τις δημόσιες δηλώσεις του.
Μέσα από το τρέιλερ τον ακούμε να λέει « …και έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχουν γονείς, οι οποίοι ντρέπονται επειδή το παιδί τους είναι πολύ χοντρό… ντρέπονται, δεν ξέρω για ποιον άλλο λόγο. Εγώ είμαι ένα παιδί διαφορετικό, που ωστόσο, δεν είχα υποστεί bullying. Έχουνε γίνει δολοφονίες και τις βαφτίζουμε αυτοκτονίες. Έχουν γίνει αυτοκτονίες και τις κρύβουμε και λέμε ότι κάπου γλίστρησε. Δεν ντρέπονται; Γιατί θα έπρεπε να ντρέπονται.»
«Και έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχουν γονείς, οι οποίοι ντρέπονται επειδή το παιδί τους είναι γκέι… Επειδή το αγόρι τους είναι θηλυπρεπές ή το κορίτσι τους είναι πιο ανδροπρεπές»
Ο Γιώργος Θωμόπουλος από την Πάτρα ανέβηκε στη σκηνή του Ελλάδα έχεις Ταλέντο και είπε ένα δικό του ραπ τραγούδι για το bullying. Με αφορμή, λοιπόν, το συγκινητικό τραγούδι του 15χρονου, ο Γιώργος Καπουτζίδης πήρε τον λόγο και μίλησε με συγκλονιστικά λόγια γι’ αυτή τη μάστιγα της κοινωνίας μας. Δεν δίστασε, μάλιστα, να αναφερθεί και στην προσωπική του ζωή, τονίζοντας πως ο ίδιος είναι ένα “διαφορετικό παιδί”, ωστόσο, η δυνατή προσωπικότητά του δεν άφησε κανέναν να του κάνει bullying.
«Ήρθες εδώ και είπες ένα τραγούδι για το bullying που γίνεται στο σχολείο και το οποίο το έχουμε λίγο σαν λεξούλα και δεν το έχουμε αναλύσει ποτέ. Και έχουμε φτάσει στο σημείο να υπάρχουν γονείς, οι οποίοι ντρέπονται επειδή το παιδί τους είναι πολύ χοντρό ή επειδή το παιδί τους είναι γκέι, επειδή το αγόρι τους είναι θηλυπρεπές ή το κορίτσι τους είναι πιο ανδροπρεπές. Ντρέπονται, δεν ξέρω για ποιον άλλο λόγο… Και ήθελα να ήξερα, οι γονείς αυτών των παιδιών που ασκούν bullying στα αδύναμα παιδιά, δεν ντρέπονται; Γιατί θα έπρεπε να ντρέπονται.
Φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο και δεν ασχολείσαι με το πώς θα το στείλεις στο σχολείο; Δεν θα του πεις “αγόρι μου ή κορίτσι μου, δεν θα προσβάλλεις ποτέ και δεν θα θίξεις ποτέ και δεν θα κάνεις ποτέ κακό σε ένα παιδί επειδή σου φαίνεται διαφορετικό, πιο αδύναμο” ή δεν ξέρω εγώ τι; Θα έπρεπε να ντρέπονται αυτοί οι γονείς. Και θα έπρεπε να ακούσουν αυτό το τραγούδι και θα έπρεπε να ασχοληθούν με τα παιδιά τους. Και θα έπρεπε να πουν στα παιδιά τους ότι τα άλλα τα παιδιά στο σχολείο οφείλουν να τα σέβονται.
Έχω ακούσει κάτι ανοησίες του στυλ “αυτό το παιδί έχει δύο άντρες για γονείς ή δύο γυναίκες για γονείς! Και θα περάσει δύσκολα στο σχολείο”. Και ποια είναι η λύση; Να μην το στείλουμε στο σχολείο; Η λύση είναι οι γονείς των άλλων παιδιών να πιάσουν τα παιδιά τους και να τους πουν ότι “τον μικρό Γιωργάκη ή τη μικρή Κατερίνα δεν θα τους ενοχλήσεις ποτέ επειδή σου φαίνεται περίεργο που έχει δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες”.
Είμαι φορτισμένος γιατί θεωρώ ότι είναι μια μάστιγα αυτή της κοινωνίας. Έχουν γίνει δολοφονίες και τις βαφτίζουμε αυτοκτονίες. Έχουν γίνει αυτοκτονίες και τις κρύβουμε και λέμε ότι κάπου γλίστρησε. Λοιπόν, εγώ είμαι ένα παιδί διαφορετικό που, ωστόσο, δεν είχα υποστεί bullying. Είχα μια πολύ δυνατή προσωπικότητα και δεν μπόρεσε να μου ασκήσει κάποιος bullying.
Ωστόσο, υπάρχουν παιδιά που έχουν περάσει αυτή την κατάσταση και εξακολουθούν να την περνάνε. Το τραγούδι αυτό που έγραψες είναι πάρα πολύ σημαντικό, οφείλει να ακουστεί, να το ακούσουν οι γονείς αυτών των παιδιών που ασκούν bullying. Να ‘σαι καλά αγόρι μου», είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης και πάτησε το Golden Buzzer.
Μετά τη χθεσινή συνέντευξη σε πρωινή εκπομπή, ο ηθοποιός και σεναριογράφος, είχε να αντιμετωπίσει ακόμα ένα ξέσπασμα, αυτή τη φορά από τον πρόεδρο της “Ελληνικής Λύσης”
Ομοφοβική επίθεση μέσω Twitter εξαπέλυσε ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, κατά του Γιώργου Καπουτζίδη.
Η αφορμή «δόθηκε» μετά την αναφορά του Γιώργου Καπουτζίδη για τον Βελόπουλο, σε χθεσινή συνέντευξή του στον Γιώργο Λιάγκα.
Ο παρουσιαστής ρώτησε την άποψή του για τον Στέφανο Κασσελάκη και αντ’ αυτού, ο ηθοποιός σχολίασε πως «και άλλοι πολιτικοί αρχηγοί έχουν ενδιαφέρον, γιατί δεν ασχολείσαι με αυτούς; Ο κ. Βελόπουλος ανακάλυψε ένα σκεύασμα το οποίο όταν το αλείφεις σταματάει ο κορωνοϊός. Δεν έχει αυτό ενδιαφέρον; Κανονικά θα έπρεπε να το στείλουμε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Αν ήμουν πρωθυπουργός, θα τον είχα στείλει στην Γιουχάν , να γυαλίσει όλα τα πόμολα με Βυζαντινόν, να σταματήσει ο κορωνοϊός».
Ο Κυριάκος Βελόπουλος εξαπέλυσε μια επίθεση γράφοντας πως «για τον κύριο Καπουτζίδη επειδή μίλησε για το 2105 και την εργασία μου μιλώντας για… πόμολα, του συνιστώ να πάει στρατό και να γυαλίσει όλα τα πόμολα του στρατοπέδου !Αλήθεια πήγε στρατό; Γυάλισε τα πόμολα;»
Η απάντηση του σεναριογράφου ήρθε λίγη ώρα απάντηση και ήταν αιχμηρή: «Ενημερώστε παρακαλώ όποιον ενδιαφέρεται πως στον στρατό παρουσιάστηκα τον Μάρτιο του 1999 και απολύθηκα τον Φεβρουάριο του 2001. Υπηρέτησα 23 μήνες ως έφεδρος αξιωματικός Πεζικού. Κατατάχθηκα στο Κιλκίς, έπειτα 4 μήνες στο ΣΕΑΠ στο Ηράκλειο Κρήτης και από εκεί στο 514 ΤΠ στο Πρωτοκκλήσι του Έβρου και στο 563 ΤΠ στα Θερμά Νιγρίτας. Αυτά και καλή χρονιά!».
Αίσθηση προκάλεσαν τα όσα είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας του σόου «Ελλάδα έχεις ταλέντο» όταν στη σκηνή ανέβηκαν 25 Έλληνες από τη Νιγήρια που αποτελούσαν το συγκρότημα HPGC.
Αφού το 25μελες συγκρότημα ερμήνευσε θρησκευτικά τραγούδια από τη Νιγηρία ο ηθοποιός πήρε το λόγο για να σχολίασει την παρουσία τους εκθειάζοντας το γεγονός ότι ζουν, μεγαλώνουν και εργάζονται στην Ελλάδα λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «το παρόν της χώρας μας περιλαμβάνει αυτούς τους Έλληνες και αν δεν το αντιληφθούμε, φοβάμαι ότι δεν θα έχουμε μέλλον ως χώρα».
Δείτε το βίντεο
«Χαίρομαι που βλέπω σε αυτή τη σκηνή 25 Έλληνες που έχουν καταγωγή από μια όμορφη χώρα της Αφρικής, τη Νιγηρία. Χαίρομαι που αισθάνεστε Έλληνες και είστε Έλληνες που ζουν και ελπίζουν σε αυτή τη χώρα» είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης «καρφώνοντας» παράλληλα όσους εκφράζουν διαφορετική άποψη.
«Είναι πολύ ωραία και σπουδαία αύτά με που έκαναν και έχουν χτίσει οι Αρχαίοι Έλληνες με τις περικεφαλαίες. Δεν είναι περισσότερο Έλληνας αυτός που φοράει περικεφαλαία που γράφει Μολών Λαβέ από έναν άνθρωπο που έχει έρθει στην Ελλάδα από άλλη χώρα. Το παρόν της χώρας μας περιλαμβάνει αυτούς τους Έλληνες και αν δεν το αντιληφθούμε, φοβάμαι ότι δεν θα έχουμε μέλλον ως χώρα» κατέληξε ο ηθοποιός.
Για την ιστορία το συγκρότημα αυτό έγινε το πρώτο που πήρε το απευθείας «εισιτήριο» για τα ημιτελικά του σόου καθώς δευτερόλεπτα μετά την κατάθεση ψυχής από τον Γιώργο Καπουτζίδη, ο Σάκης Τανιμανίδης πάτησε το Golden Buzzer, το χρυσό κουμπί που χαρίζεις στους συμμετέχοντες την απευθείας πρόκριση στα ημιτελικά του «Ελλάδα έχεις ταλέντο».
Ο ηθοποιός μίλησε για την προσωπική του ζωή, τη μοναξιά και την απόφασή του να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αίγινα
Συνέντευξη παραχώρησε ο Γιώργος Καπουτζίδης και αναφέρθηκε στην επιλογή του να αφήσει την Αθήνα και να μετακομίσει μόνιμα στην Αίγινα.
Ο ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης ήταν καλεσμένος στην τελευταία εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού για αυτή τη σεζόν.
Όπως δήλωσε αρχικά, πήρε την απόφαση της μετακόμισης μέσα στην καραντίνα κι από τότε, δεν το έχει μετανιώσει καθόλου. «Πέρασα πάρα πολύ ωραία. Πάνω στις 20 μέρες της καραντίνας κατάλαβα ότι δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Ήμουν σύμβουλος μυθοπλασίας στο Mega τότε κι ήθελα να κάνω τη ζωή μου πιο απλή. Η τηλεόραση μπορεί να σε αλλοτριώσει. Είχα πολλές ιδιότητες, ήταν πολλά τα μπαλάκια του ζογκλέρ», είπε χαρακτηριστικά.
Συνέντευξη στην διαδικτυακή πύλη meallamatia.gr με τον Βαγγέλη Αυγουλά έδωσε ο Γιώργος Καπουτζίδης. Ο γνωστός ηθοποιός και σεναριογράφος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά και στις σειρές του.
Ο Γιώργος Καπουτζίδης έκανε λόγο ακόμη και για τα βήματα που γίνονται τα τελευταία χρόνια από την ελληνική τηλεόραση όσον αφορά στην εκπροσώπηση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, αλλά και στον τρόπο που ο ίδιος σκιαγραφεί τα συγκεκριμένα άτομα μέσα από τα σίριάλ του.
«Ως προς την εκπροσώπηση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας αλλάζουν τα πράγματα στην τηλεόραση, είναι σωστότερη, υπάρχει περισσότερο. Χαίρομαι πάρα πολύ που μία δικιά μου δουλειά αποτελεί μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές. Νομίζω ότι γίνονται πιο σωστά τα πράγματα, η κοινωνία το ζήτησε περισσότερο.
Εμένα, μου το επέβαλλε ο ίδιος μου ο εαυτός, δεν περίμενα την κοινωνία. Εγώ αποφάσισα ως γκέι δημιουργός να πω τις ιστορίες μου. Ως προς τα ανάπηρα άτομα ακόμα δεν έχουμε προοδεύσει όσο θα έπρεπε».
Μπορεί να φαίνεται πολύ σε μία σειρά, αλλά αν το δεις αναλογικά, είναι πάρα πολύ λίγο. Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές αυτό το πράγμα, “Μήπως ήταν πολύ;”. Συγγνώμη, εμένα με ρώτησε κανείς πόσες φορές δεν χρειάζεται να δω έναν άντρα, μία γυναίκα, μία πεθερά και τα προβλήματά τους μέσα σε μια σειρά; Τα έχει δει χίλιες φορές, φτάνει. Δεν πειράζει να δείτε και εσείς δύο γκέι άντρες, δύο αναπήρους παραπάνω. Συγγνώμη κιόλας εάν σας έπεσε βαρύ.
Και εγώ, δεν έκανα coming out με το που βρέθηκα στην τηλεόραση. Ίσως ο πολύς κόσμος να μην το ξέρει, η τηλεόραση είναι ένα πάρα πολύ συντηρητικό μέσο. Και το πόσο συντηρητικό μέσο είναι καμιά φορά έρχεται και σε ρουφάει. Ποτέ δεν ήμουν κρυμμένος, νομίζω όλοι είχατε καταλάβει για μένα χωρίς να χρειαστεί να πω κάτι φοβερό.
Ωστόσο, επειδή μιλάμε για άλλα δημόσια πρόσωπα που είναι και στην ηλικία μου, έχουμε μεγαλώσει με πολλούς περιορισμούς. Έχουμε μεγαλώσει με την αντίληψη ότι αυτό που είσαι είναι ένα πρόβλημα που οφείλεις να το διαχειριστείς κάπως, πρέπει κάπως να είναι κρυμμένο. Μεγαλώσαμε με το “Κοίταξε εσύ να βολευτείς, και δεν χρειάζεται να το πολυφωνάζεις”. Με αυτό μας μεγάλωσαν πολύ έντονα», είπε ο Γιώργος Καπουτζίδης.
Ένας πολυτάλαντος καλλιτέχνης είναι ο Γιώργος Καπουτζίδης: Γράφει, παίζει, παρουσιάζει, αυτοσχεδιάζει, κάνει τον κόσμο να γελά. Έχοντας καταφέρει να απαλλαγεί από το βάρος και το άγχος της επιτυχίας, ονειρεύεται αυτά που θα΄ρθουν.
«Μεγάλωσα στις Σέρρες. Είχα μια πολύ όμορφη παιδική ηλικία, παιχνίδι, ξεγνοιασιά, αλάνες. Χωρίς ιδιαίτερο διάβασμα ήμουν πολύ καλός μαθητής. Θυμάμαι, στην 4η δημοτικού, που μετακομίσαμε για μία χρονιά στην Ξάνθη, γιατί πήρε μετάθεση ο πατέρας μου. Ηταν τραπεζικός και η μητέρα μου δασκάλα. Κι ενώ δεν γνώριζα κανέναν, οι συμμαθητές μου με δέχτηκαν αμέσως κι έκαναν εύκολο κάτι τόσο δύσκολο.
Μικρός έβλεπα τηλεόραση, στίβο, ολυμπιακούς αγώνες και πολλές αμερικανικές κωμωδίες, πράγματα που ήταν για μεγαλύτερους. Παρακολουθώντας εκπαιδεύτηκα στην κωμωδία και έμαθα το τηλεοπτικό σενάριο. Στην εφηβεία μου ήμουν μοναχικός, κι ας ήμουν αρκετά δημοφιλής. Εμενα στο σπίτι και έβλεπα τηλεόραση. Σαν να έχτιζα το μέλλον μου.
Στα δέκα οκτώ μου, ενώ διάβαζα για πανελλαδικές, ονειρευόμουν γράψω μια κωμική σειρά σαν τις «Τρεις Χάριτες» και να παίξω ένα δεύτερο ρόλο, σαν αυτόν που έπαιζε ο Μιχάλης Ρέππας. Και τελικά το έκανα. Οι «Σαββατογεννημένες» ήταν τρεις, κι εγώ έπαιξα έναν μικρό ρόλο.
Στη ζωή μου ακολούθησα αυτό που με έκανε χαρούμενο, αλλά ως καλός μαθητής έπρεπε να περάσω στο Πανεπιστήμιο και μπήκα στη Νομική Θεσσαλονίκης. Οταν έφτασα στο αμήν, κι ενώ μου είχαν μείνει έξι μαθήματα, τα παράτησα. Δεν με νοιάζει που δεν τελείωσα, αλλά θα ήθελα να έχω πάρει πτυχίο. Εφυγα τη σωστή στιγμή. Ηδη από το τρίτο έτος ήμουν στη θεατρική ομάδα και κάναμε παραστάσεις. Οταν κατέβηκα στην Αθήνα, για να πάω στη δραματική, άρχισα να σκέφτομαι ότι πρέπει να γράψω. Ηθελα να γίνω ηθοποιός, αλλά ήξερα ότι όσο περισσότερα εφόδια είχα, τόσο το καλύτερο. Το γράψιμο ή καλύτερα η ενορχήστρωση μιας δουλειάς ήταν εκείνο που με ενδιέφερε περισσότερο. Τώρα πια είμαι σίγουρος. Ο κολλητός μου μού έλεγε ότι το ταλέντο μου είναι να μαζεύω κόσμο και να του λέω ιστορίες.
Δεν με ώθησε κάτι συγκεκριμένο. Απλώς το πήρα απόφαση. Πριν τις «Σαββατογεννημένες» σκάρωνα πράγματα, τα άφηνα στη μέση, γιατί έβλεπα τις αδυναμίες τους. Και στον στρατό έγραφα. Την πρώτη κωμωδία, την γράψαμε με έναν φίλο μου, λεγόταν «Οι πρώτοι». Ο Τάκης Ζαχαράτος, που είχα δουλέψει μαζί του σε ένα σόου, πήρε το κείμενο, το έδωσε στη Μαρία Καβογιάννη και μαζί το πήγαμε στο ΑΤΑ. Τους άρεσε αλλά ήταν ακριβή παραγωγή κι έτσι δεν έγινε.
Εμαθα να γράφω σενάρια παρατηρώντας σειρές, σβήνοντας και γράφοντας, με το δικό μου κριτήριο. Εχω ένα εσωτερικό κριτήριο που λειτουργεί καλά, αν και καμιά φορά, με λογοκρίνει βάναυσα.
Τη χρονιά που έδωσα στο Mega τις «Σαββατογεννημένες», ήμουν ο μοναδικός πρωτοεμφανιζόμενος ανάμεσα στα 30-35 σίριαλ.
Ηταν πιο κλειστό το κύκλωμα. Μετά το «Παρά 5», νομίζω ότι έδωσα στα κανάλια το έναυσμα να ψάξουν καινούργιους ανθρώπους.
Στις «Σαββατογεννημένες» έβαλα τον Σάββα να κερδίζει λαχείο, γιατί όταν πήγαινα πρώτη λυκείου, ο μπαμπάς μου κέρδισε τον πρώτο αριθμό του Εθνικού Λαχείου. Συμπτωματικά ήταν η γιορτή του πατέρα μου, του Αγίου Δημητρίου, κι ερχόταν κόσμος σπίτι για ευχές. Σε μια μικρή πόλη, μαθεύτηκε αμέσως.
Με το λαχείο, ένοιωσα τον φθόνο κάποιων. Ενας φίλος μου μού έκοψε την καλημέρα. Οταν συμβαίνει κάτι μεγάλο, όλοι σε κατηγορούν ότι άλλαξες. Στην ουσία εκείνοι είναι που αλλάζουν απέναντί σου. Δεν λέω ότι φταίνε, λέω απλώς ότι δεν ξέρουν πως να το χειριστούν. Είδα βέβαια και ανθρώπους που χάρηκαν μαζί μας.
Οι γονείς μου μένουν πάντα στις Σέρρες. Κι εγώ επιστρέφω συχνά. Την περίοδο του «Παρά 5» δεν ήταν εύκολο να κυκλοφορώ εκεί. Εχω εισπράξει την αγάπη και την εκτίμηση από την πόλη μου. Τώρα έχει ησυχάσει η κατάσταση. Χαίρομαι, γιατί μ΄αρέσει να πηγαίνω στις Σέρρες και να ηρεμώ. Είμαι διακριτικός άνθρωπος και χρειάζομαι ησυχία στη ζωή μου. Την εποχή του «Παρά 5» ήταν μεγάλος ο θόρυβος.
Η επιτυχία στην αρχή με ενθουσιάζει. Μετά μου δημιουργεί φόβο, κρατήματα, με κάνει να αυτολογοκρίνομαι. Τώρα πια έχω απαλλαχθεί από τον φόβο και τις ευθύνες της επιτυχίας, την υποχρέωση της επόμενης, κυρίως απέναντι στο κοινό αλλά και στον Τύπο. Δεν θέλω να προσβάλω ούτε την νοημοσύνη ούτε την εμπιστοσύνη των τηλεθεατών. Τώρα μπορώ να προχωρήσω. Θα γράψω όταν το θελήσει η καρδιά μου. Κι αν δεν πάει καλά, δεν πήγε.
Η «Εθνική Ελλάδος» με βοήθησε να τα ξεπεράσω όλα αυτά. Πρόθεσή μου δεν ήταν να χωρίσω τους ήρωες σε καλούς και κακούς. Ηθελα απλώς να πω ότι πρέπει να παίρνουμε θέση στα πράγματα. Κι ίσως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί σε πολλά πράγματα δεν πήραμε θέση, τα αφήσαμε άλυτα: Ρατσισμός, αναπηρία, φασισμός, ομοφυλοφιλία.
Εχουμε ταμπού. Σκέφτομαι πως για να μην έχουν λυθεί όλα αυτά τα θέματα, μάλλον υπάρχει ένας άλλος κόσμος απέναντι, που δεν μας αφήνει. Αν δεν τα πιστεύουμε είναι γιατί δεν μας το έμαθαν. Φυσικά βοηθάει όταν μια κυβέρνηση ανοίξει τα θέματα στην κοινωνία, αλλά κυρίως πρέπει εμείς να ανοίξουμε τις κεραίες μας.
Το σύμφωνο συμβίωσης η κυβέρνηση το έφερε με μεγάλη δυσκολία. Ηταν απογοητευτικό το πόσο δύσκολα έγινε. Ευτυχώς βέβαια, αλλά δεν μπορώ να πω ότι άνοιξε η συζήτηση. Περιμένω όχι μόνον από μια αριστερή κυβέρνηση αλλά από κάθε κυβέρνηση μεγαλύτερη ευαισθησία στα κοινωνικά θέματα.
Στο θέμα της υιοθεσίας για μένα έχει σημασία οι γονείς να αντιλαμβάνονται την ευθύνη της υιοθεσίας. Τίποτε άλλο. Πριν εξετάσουμε αν ο γονιός είναι ή δεν είναι ομοφυλόφιλος, πρέπει να εξετάσουμε αν είναι υπεύθυνος.
Στην «Εθνική Ελλάδος», συνειδητά, ήθελα να δείξω πώς είναι ένας ομοφυλόφιλος. Ελειπε από την ελληνική τηλεόραση ένας άνθρωπο που δεν κουβαλά ούτε το πολύ χαρούμενο και παρδαλό, ούτε την ενοχή, το κρυφό, ένα βάρος. Οι άνθρωποι είναι ίσοι και είναι αυτό που θέλουν να είναι. Αυτό πρεσβεύω κι έτσι ζω τη ζωή μου.
Σε ένα μεγάλο ταξίδι μου στην Ευρώπη, θυμάμαι ήμουν στο ξενοδοχείο στο Ντουμπρόβνικ, όταν κατέβηκε στην πισίνα ένα ζευγάρι. Η γυναίκα με τον άνδρα της σε αναπηρικό καρότσι. Επιναν την μπύρα τους, γελούσαν, ήταν ευτυχισμένοι. Αυτή η εικόνα μου άνοιξε τα μάτια.
Ρατσιστικές τάσεις έχουν, σε μειοψηφία, όλες οι κοινωνίες. Μόνον που αυτές παίρνουν θέση απέναντι στο θέμα. Εμείς είμαστε πιο χαλαροί και την αφήνουμε να εκφράζεται. Προσωπικά, μετά από πολλή δουλειά, έχω φτιάξει ένα περιβάλλον, με τους δικούς μου ανθρώπους, και δεν θα μπορούσα να έχω ρατσιστές κοντά μου.
Οι φίλοι μου είναι εντός και εκτός δουλειάς. Στο «Παρά 5», πράγματι, φτιάχτηκε ένα παρεϊστικο κλίμα. Ημασταν όλη μέρα μαζί. Τελικά δεν κράτησα με όλους. Με τον Αργύρη και την Αγγελική ήμαστε φίλοι από πριν και συνεχίζουμε. Τους αγαπώ και μ΄ αγαπάνε πολύ. Η Σμαράγδα ήταν ο άνθρωπος που αγάπησα πιο πολύ μέσα στη σειρά και την αγαπώ πάντα. Δεν έχουμε κοινή καθημερινότητα, αλλά έχουμε δυνατά συναισθήματα.
Με την Ελισάβετ έχουμε μια απόσταση. Εχω όμορφες αναμνήσεις, έχουμε γελάσει μαζί τόσο πολύ, αλλά το τελευταίο διάστημα έχουμε μια απόσταση. Κι αυτό έγινε γιατί δεν ταιριάζουμε σαν χαρακτήρες. Από το να έχουμε προστριβές, είναι καλύτερα να κρατήσουμε τα ωραία.
Δεν θα γινόμουν ποτέ πολιτικός. Θα δυσαρεστούσα πολύ κόσμο. Αυτά που πρεσβεύω δεν νομίζω ότι θα τα δεχόταν η πλειοψηφία του κόσμου.
Από όλη την παρέα του «Παρά 5», από όλους αυτούς τους τριάντα-σαράντα ανθρώπους, οι περισσότεροι έδειξαν με συγκινητικό τρόπο την ευγνωμοσύνη τους για όλο αυτό που ζήσαμε. Οπως η συγχωρεμένη η «γιαγιά» μου, η Ειρήνη Κουμαριανού, μου έδωσε απίστευτη αγάπη.
Είναι ωραίο να προσφέρεις, όπως είναι ωραίο να ξέρεις ότι έχεις αλλάξει τη ζωή κάποιου προς το καλύτερο. Κάποιες φορές ήταν τόσο πολύ, που ερχόμουν σε δύσκολη θέση. Δεν μπορούν όλοι να εκφράσουν με τον ίδιο τρόπο την ευγνωμοσύνη τους. Ισως γιατί μπορεί να νοιώθουν ότι εκφράζοντάς την, μειώνουν τον εαυτό τους. Ισως έχουν μεγάλο εγώ…
Από το «Παρά 5» κρατάω τόσα πολλά, τα γέλια, κάποιες δύσκολες στιγμές. Θυμάμαι μια φορά, σε ένα γύρισμα στο ξενοδοχείο που ο Αργύρης από την κούραση δεν μπορούσε να πει τα λόγια του και κατέληξε να κλαίει πάνω από ένα πιάτο σούπας.
Για δύο χρόνια όλο αυτό ήταν η ζωή μου, οι άνθρωποί μου, η καθημερινότητά μου. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα ήθελα να ξαναγίνει έτσι. Προτιμώ να περνάμε καλά στα γυρίσματα, χωρίς την ψευδαίσθηση ή την αυταπάτη ότι αυτό είναι η οικογένειά μου. Γιατί μπορεί και να μην είναι.
Δεν θα γινόμουν ποτέ πολιτικός. Θα δυσαρεστούσα πολύ κόσμο. Αυτά που πρεσβεύω δεν νομίζω ότι θα τα δεχόταν η πλειοψηφία του κόσμου. Και δεν θα τους έκανα κανένα χατήρι.
Μεγάλωσα πια και σκέφτομαι το μέλλον μου. Εχω το όραμά μου. Χαίρομαι που έριξα τους ρυθμούς μου, που έπαιξα στο θέατρο και έκανα παιχνίδια στην τηλεόραση. Δεν νομίζω ότι μπορώ να βρίσκω κάθε βδομάδα και μία ιδέα. Στο πλάνο μου, εκτός από παρουσίαση, δεν έχω πολλή τηλεόραση -κι εκείνη έχει πληγεί κι εγώ είπα όσα είχα να πω. Από εδώ και πέρα θα ήθελα να μιλήσω με σινεμά ή θέατρο. Να συνεχίσω να ταξιδεύω και να μπορώ να αλλάζω τις ζωές των ανθρώπων προς το καλύτερο.
Ο ηθοποιός και σεναριογράφος, στην πιο ειλικρινή συνέντευξη της πορείας του, μιλά για τη διαφορετικότητα, τα ΜΜΕ που εκπαιδεύουν στο μίσος, την ανίσχυρη πολιτική φωνή για τα γκέι δικαιώματα και το μέλλον του στην τηλεόραση
Όταν μπήκε στην ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα ο Γιώργος Καπουτζίδης, εισήγαγε όχι μόνο μερικές επιτυχημένες σειρές, αλλά μια νέα τηλεοπτική γλώσσα. Εκεί δεν υπήρχαν βωμολοχίες, άβολα αστεία, ενοχλητικά ή θολά σημεία.
Ξαφνιάστηκε ευχάριστα ο τηλεθεατής, κούρνιασε σ’ αυτό το καινούριο, το έξυπνα φιλικό, το ενδιαφέρον που του ανοιγόταν. Έκανε επιτυχία ο σεναριογράφος, την απόλαυσε –μου λέει πώς τότε, παρά τα εξοντωτικά ωράρια, ζούσε σ’ ένα ευλογημένο λούνα παρκ– και μαζί άρχισε να χτίζει στη συνείδηση του κοινού όχι την εικόνα ενός ακόμη καλού παιδιού, αλλά το οικοδόμημα μιας τηλεοπτικής περσόνας που ό,τι κι αν συμβεί ξέρει να το χειριστεί.
Τα χρόνια πέρασαν, η οικονομική κρίση θέρισε το 90% της ελληνικής μυθοπλασίας και σχεδόν το σύνολο των διαφημιστικών εσόδων της τηλεόρασης, κατάπιε κανάλια και δουλειές, γέννησε ασχήμιες, όμως ο Καπουτζίδης έμεινε σ’ αυτήν, με μια περίεργη, ευγενή σοβαρότητα.
Παραδόξως, όχι ως σεναριογράφος, ούτε ως απλός παρουσιαστής, αλλά ως μία δραστήρια φυσιογνωμία που απολαμβάνει κάτι σπάνιο για τηλεοπτικό πρόσωπο: τη συντριπτική αποδοχή και την εκτίμηση του κόσμου. Συναντιόμαστε προς το τέλος ενός καθ’ όλα σκοτεινού –από πλευράς αντιμετώπισης της διαφορετικότητας– γεγονότων, που πυροδότησαν άπειρες ατυχείς τηλεοπτικές στιγμές και μετά από μία γενναία, καίρια δική του τοποθέτηση, πριν από λίγο καιρό για όλους τους διαφορετικούς που ασφυκτιούν στον ελληνικό κοινωνικό ιστό. Τότε φαίνεται να άνοιξε αυθόρμητα μια τεράστια συζήτηση για το τι πρέπει να ακούγεται στην τηλεόραση και τι όχι πια, γιατί είναι επικίνδυνο, σχεδόν δολοφονικό.
Στο LIFO.gr πιο ώριμος, ειλικρινής και ευθύς από τότε μιλά για όλα εκείνα που δύσκολα οι εγχώριες διασημότητες τολμούν, αποκαλύπτοντας παράλληλα πολλά για τον κόσμο της τηλεόρασης. Εκείνον που χάσαμε ανεπιστρεπτί, εκείνον που θα πρέπει να αφήσουμε οριστικά πίσω μας και εκείνον που μας περιμένει.
Εγώ, που δεν ανήκω ούτε δεξιά ούτε αριστερά, θα ψηφίσω ξεκάθαρα το κόμμα που αποδεδειγμένα θα εξασφαλίσει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα σε στρέιτ και γκέι πολίτες. Που θα συμπεριφερθεί με εκτίμηση και σεβασμό στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, τους ανθρώπους με νοητική στέρηση, τους ηλικιωμένους που βρίσκονται σε δυσχερή θέση.
— Λοιπόν, θα ξαναδεί ο κόσμος δική σας δουλειά στην τηλεόραση;
Ευτυχώς με βρίσκετε σε πιο αισιόδοξη φάση. Δεν έχω τόση άρνηση όσο πριν από κάποιο διάστημα. Οπότε θα σας απαντήσω τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι πριν από λίγο καιρό. Νομίζω, ότι, ναι, θα ξαναδεί. Ήταν κάτι που το είχα αποκλείσει.
— Γιατί;
Γιατί δεν ήξερα σε ποιον απευθύνομαι πια. Ένιωθα ότι ο κόσμος για τον οποίο έγραφα, πλέον δεν βλέπει τηλεόραση και το θεωρώ και πολύ λογικό που δεν βλέπει. Και εγώ ως τηλεθεατής εκεί ανήκω. Σ’ αυτούς που δεν ενδιαφέρονται να δουν μία τηλεόραση γεμάτη από κουτσομπολιά, σχόλια, χλευασμό άλλων και δεν ξέρω τι άλλο… Σ’ αυτούς που δεν θέλουν να ακούν παλιές, αναχρονιστικές, ρατσιστικές, ομοφοβικές απόψεις, όλα εκείνα που σε εξοργίζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που γι’ αυτόν τον λόγο έχουν κλείσει την ελληνική τηλεόραση και δεν τους αφορά πια και τους καταλαβαίνω, παρ’ όλο που εργάζομαι σ’ αυτήν.
Από την άλλη όμως, την αγαπάω πάρα πολύ, αγαπάω αυτό που μπορεί να κάνει, το πόση συντροφιά μπορεί να προσφέρει και το πόση παρηγοριά μπορεί να δώσει και το πόσα μηνύματα μπορεί να περάσει. Οπότε είπα στον εαυτό μου, «τι ξέρεις να κάνεις; Να λες ιστορίες. Μη σκέφτεσαι ποιος βλέπει και ποιος δεν βλέπει. Πες την ιστορία που έχεις να πεις κι άσ’ την να ταξιδέψει». Είναι σα να μην πετάς χαρταετό, επειδή φοβάσαι ότι θα καταλήξει στα καλώδια της ΔΕΗ. Πέτα τον και ευχαριστήσου το πέταγμα. Για όσο κρατήσει. Και το λέω, για να μην υπάρξουν παρανοήσεις: την τηλεόραση αγαπάω, όχι τους ανθρώπους που είναι στην τηλεόραση, ξεκάθαρα. Και γι’ αυτό δεν μπορώ να συνυπάρξω με ένα 80%-90% από αυτούς και δεν θα με δεις στα πάρτι, στις εκπομπές τους, στα αστειάκια τους. Γιατί δεν είναι ένας κόσμος με τον οποίο μπορώ να επικοινωνήσω και χαίρομαι γι’ αυτό.
— Ούτε διπλωματικά;
Ούτε διπλωματικά πια. Το προσπάθησα και δεν μου βγαίνει, δεν μπορώ, δεν είμαι ο εαυτός μου, δεν είναι αξιοπρεπές. Με βγάζει από το κέντρο μου. Έχω χάσει φίλους, ανθρώπους που τους αγαπούσα, γιατί κάνουν παρέα με κόσμο που στην τηλεόραση κάνει πράγματα, τα οποία εγώ θεωρώ ανήθικα ή χυδαία. Τους έχασα γιατί βρέθηκαν μ’ εκείνη την πλευρά. Και μπορεί να μη φαίνεται, αλλά σε τέτοια ζητήματα είμαι αυστηρός και άκαμπτος άνθρωπος, όμως, νομίζω ότι δεν μου βγήκε σε κακό. Καλά μου ‘χουν πάει στη ζωή τα πράγματα. Είναι πιο μοναχική πορεία σίγουρα, αλλά είναι πιο ειλικρινής. Το άλλο έχει ένα ξόδεμα. Αναλώνεσαι πολύ.
— Μου είχατε πει ότι δια ροπάλου κάποια πράγματα –και εδώ που έφτασε η κατάσταση στην ελληνική τηλεόραση– δεν θα τα κάνατε ποτέ. Μπορείτε να αναφέρετε μερικά;
Δεν θα πάω σε εκπομπή με κουτσομπολιά, δεν θα πάω σε εκπομπή με ανθρώπους που έχουν εκφράσει απαίσιες απόψεις. Υπάρχει εκπομπή στην οποία δεν δίνω καν δήλωση. Για τον απλούστατο λόγο ότι διατηρεί στο πάνελ της δημοσιογράφο που όταν πολιτικός είχε παραχωρήσει μια κατάπτυστη συνέντευξη, λέγοντας ότι η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια, εκείνη είχε πει «ας ακούσουμε την άποψή του, γιατί είναι γιατρός». Από αυτή την εκπομπή, λοιπόν, στο πάνελ της οποία συμμετέχει η συγκεκριμένη κυρία, δεν μπορώ να δεχθώ μικρόφωνο για να κάνω την παραμικρή δήλωση.
— Σας ακούω να λέτε ότι δεν ξέρετε πού να απευθυνθείτε πια. Και σκέφτομαι ότι αυτά τα λέει κάποιος που, ωστόσο, δεν έχει γευτεί την αποτυχία σε τηλεοπτική του δουλειά. Αντιθέτως, με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ενός επαγγελματία και ανθρώπου που δύσκολα κάνει λάθη, τόσο τηλεοπτικά, όσο και ουσίας. Διαφωνείτε;
Όχι, το αισθάνομαι αυτό και κάποτε με βαραίνει πολύ. Δεν θέλω να με θεωρεί κανείς αλάνθαστο ή ένα ρομπότ που τα κάνει όλα σωστά.
The Voice of Greece 2018 – Το χιουμοριστικό τραγούδι του Γ. Καπουτζίδη στον τελικό
— Όμως, δίνετε την εντύπωση –και εμπράκτως– ότι κάθε φορά ξέρετε τι να κάνετε με οτιδήποτε στον τηλεοπτικό αέρα και όχι μόνο και κάπως είναι σπουδαίο αυτό.
Βασικά, νοιάζομαι τον άλλον απέναντι. Τον έχω υπ’ όψιν μου και –πώς να το πω;– έχω συναίσθηση της ευθύνης που έχω, ως άνθρωπος που βγαίνει στην τηλεόραση. Έχω συναίσθηση του τι θα πω. Θεωρώ ότι έχω μια κάποια ευθυκρισία και προσπαθώ να μην κάνω συμβιβασμούς, όταν βλέπω το λάθος να ‘ρχεται. Αλλά είναι και λίγο στη φύση μου, δεν είναι ότι το προσπαθώ και πολύ. Όταν βλέπω το κακό μπροστά μου, ε, δεν πάω προς τα ‘κει. Όταν βλέπεις τη μαυρίλα, το μίσος, το απολύτως λάθος πράγμα να ειπωθεί ή να γίνει, δεν θα πας καταπάνω του!
Κοιτάξτε, μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που το ήθελε το σωστό. Όχι με αυστηρό ή δικτατορικό τρόπο, αλλά σε έσπρωχνε προς τα εκεί. Το δίκαιο ήταν κάτι πολύ σημαντικό μέσα στο σπίτι. Μεγάλωσα με γονείς που τη θέλανε τη δικαιοσύνη, μεγάλωσα με ανθρώπους που δεν ασχολούνταν με το τι κάνει ο άλλος: για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο μας ελάττωμα ως κοινωνία.
— … ότι τρέχουμε στο ματάκι της πόρτας να δούμε τι κάνει ο γείτονας.
Ναι. Αντί να μπεις μέσα στο σπίτι σου, να το κοιτάξεις, να ασχοληθείς, να πεις αυτό έχω, αυτά είναι τα παιδιά μου, ο σύντροφος μου, η γάτα μου, τα υπάρχοντά μου, αυτά έχω, μ’ αυτά θ’ ασχοληθώ, θα κάνω ό,τι πιο όμορφο γι’ αυτούς, θα κοιτάξεις τι κάνει ο άλλος. Να, πώς η τηλεόραση μας έχει εκπαιδεύσει σ’ αυτό.
Δεν είναι ντροπή να είσαι γκέι. Ντροπή είναι να είσαι τεμπέλης, να είσαι κουτσομπόλης και αχαΐρευτος, ντροπή είναι να μην προσπαθείς. Κι όταν βλέπετε στην τηλεόραση ή εκεί έξω ανόητους ανθρώπους να λένε χυδαία πράγματα, κλείστε την. Αυτά είναι ντροπή.
— Πώς τελείωνε η «Εθνική Ελλάδος»; Θα το αποκαλύψετε ποτέ;
Δεν έχω απαντήσει ποτέ με λεπτομέρειες σ’ αυτό, αλλά θα το πω σ’ εσάς, γιατί είστε ένας άνθρωπος που είχε γράψει από τις πλέον καίριες κριτικές για τη σειρά, ένιωθα ότι με καταλαβαίνετε. Εκείνο που θα γινόταν είναι ότι η γειτόνισσα που πυροβόλησε τον Ρίτσαρντ θα αυτοκτονούσε. Ο Ρίτσαρντ θα γλίτωνε από τον πυροβολισμό, ο Χρήστος θα έμενε όμηρος και όταν πλέον θα είχε φτάσει η αστυνομία και θα βρισκόταν σε αδιέξοδο, θα έβαζε η ίδια τέλος στη ζωή της. Για μένα την πιο ιδιαίτερη πορεία την είχε ο χαρακτήρας της Φρόσως (Κωνσταντίνα Μιχαήλ). Όταν η αστυνομία θα βρισκόταν στα ίχνη του γιου της για την υπόθεση δολοφονίας ενός αλλοδαπού, που του φόρτωσαν οι νταήδες με τους οποίους είχε μπλέξει, θα ‘φτανε στο σημείο να τον φυγαδεύσει από τη χώρα με τη βοήθεια της Γκρέις, της Αφρικανής φίλης της. Και πλέον ο μικρός θα ήταν εκείνος που θα βρισκόταν κάπου, ως ξένος πια.
— Είχατε μοιράσει ιδανικές τιμωρίες.
Λύτρωση περισσότερο. Μακριά από τη χώρα του, θα έβλεπε πώς είναι να ζεις ως ξένος. Τα κορίτσια θα έφταναν στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και εκεί πραγματικά δεν ήξερα αν θα βγαίναμε πρώτοι ή δεύτεροι. Έτσι κι αλλιώς είχαν αλλάξει τόσο πολύ οι ζωές αυτών των γυναικών, ένα ολόκληρο στάδιο θα φώναζε «Ελλάς», οπότε δεν μπορώ να σας απαντήσω για το αν θα τέλειωνε το σίριαλ με τις κυρίες να έχουν πάρει το χρυσό ή το αργυρό. Θα γίνονταν πολλά. Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς την αγαπάω πολύ αυτήν τη σειρά.
— Ίσως επειδή μ’ αυτήν τη σειρά μιλήσατε για πολλά που δεν είχαν παρουσιαστεί ποτέ σε ελληνική μυθοπλασία, ούτε ακροθιγώς. Τον ρατσισμό, τη ρητορική μίσους, τα άτομα με αναπηρίες, τα ομόφυλα ζευγάρια. Ειδικά για το τελευταίο, με τρόπο προσέγγισης, σα να είχαμε ξυπνήσει το 2100 και είχαμε ξεπεράσει όλες τις σημερινές κοινωνικές αγκυλώσεις. Δεν ήταν, όμως, η πρώτη φορά. Όλα αυτά τα χρόνια «περνούσατε» πράγματα, μιλούσατε…
Βέβαια. Και στο «Παρά 5» το εγγόνι της Θεοπούλας είχε γεννηθεί με μία κινητική και νοητική στέρηση. Το είχα από μικρός, το να υπερασπιστώ τον αδύναμο, αυτόν που θα τον φάει το μαύρο χώμα. Μου τη δίνει πολύ, όταν κάποιος βρίσκεται σε θέση εξουσίας, να κάνει κακή χρήση της.
Όταν έγινε η ιστορία με το παιδάκι που μίλησε για το bullying στο «Ταλέντο», η μάνα μου μού θύμισε κάτι που είχε γίνει, όταν ήμουν εγώ μικρός. Είχε γίνει μια φασαρία στο σχολείο με 5 παιδιά. Τα 4 ήταν από καλές οικογένειες των Σερρών και το ένα δεν… Οπότε ποιον ήθελε να τιμωρήσει; Τον 5ο. Εκεί σηκώθηκα –ο πιο μικροκαμωμένος της τάξης– και του λέω «συγγνώμη, γιατί μόνο αυτόν; Ή πρέπει να τιμωρηθούν όλοι ή κανένας. Αν φύγει μόνο αυτός θα φύγω κι εγώ!». Μιλάμε για δημοτικό τώρα.
— Θεωρείτε, λοιπόν, ότι φτάσαμε μέχρι εδώ γιατί δεν μιλάμε;
Σίγουρα. Και πρόσεξε: φτάσαμε και γιατί ένα πολύ μεγάλο, υγιές, ωραίο κομμάτι της κοινωνίας έχει οδηγηθεί στο σημείο να λέει «άντε, ας μην ασχοληθώ».
Κι εγώ δεν έχω την υπομονή να περιμένω την ελληνική κοινωνία να ετοιμαστεί. Και δεν την βλέπω και να ετοιμάζεται. Δολοφονίες κάνει. Δεν βλέπω κάποια προετοιμασία.
— Και κάπως έτσι γινόμαστε τραγικοί παρατηρητές, όπως στην περίπτωση του Ζακ;
Ακριβώς. Και θυμηθείτε και την περίπτωση Γιακουμάκη, όπου υπήρχαν άνθρωποι που για μήνες παρατηρούσαν αυτό που συνέβαινε και απλά το άφηναν. Έχουμε ευθύνη. Μακάρι να μιλούσαμε, μακάρι να ενωνόμασταν και μακάρι να αποφασίσουμε να εκπαιδεύσουμε και τους άλλους να δουν τα πράγματα λίγο πιο καθαρά. Πέρα από τον Μεσαίωνα. Πέρα από τον τυφώνα της οικονομικής κρίσης που τα ξήλωσε όλα. Το μόνο που κάνουμε χρόνια τώρα είναι να κοιτάμε τα συντρίμμια και να λέμε «εσύ φταις».
— Προσωπικά, με σοκάρει ότι και οι δύο περιπτώσεις, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, ήταν εγκλήματα, αν όχι υποκινούμενα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό, ωστόσο συναντιούνταν εκεί. Στο υπονοούμενο, στη χλεύη της επιλογής.
Και δυστυχώς, είμαστε ακόμη εκεί. Και δεν μπορούμε να μιλήσουμε ξεκάθαρα.
— Γιατί; Στο εξωτερικό γιατί υπάρχει αυτή η μορφή ακτιβισμού από υπερδιασημότητες; Θεωρείτε ότι είναι θέμα ορατότητας που εκεί βρίσκεται ψηλά στις αξίες των ανθρώπων;
Δεν πιστεύω ότι είναι θέμα ορατότητας. Πιστεύω ότι το να βγω και να μιλήσω εγώ, για το θέμα της δικής μου σεξουαλικότητας είναι αδιάφορο. Αυτό το οποίο εγώ οφείλω να πω, ως άνθρωπος της τηλεόρασης, και μ’ ενδιαφέρει πολύ περισσότερο, παρά μια ατάκα που θα καπελώσει το πραγματικό νόημα, είναι μια κουβέντα προς τους γονείς που έχουν παιδιά γκέι: να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους, να τα αγαπάνε, να μην τα αφήνουν ανοχύρωτα στο μίσος και τη βλακεία που υπάρχει εκεί έξω. Να καταλάβουν ότι δεν είναι ντροπή να είσαι γκέι. Ντροπή είναι να είσαι τεμπέλης, να είσαι κουτσομπόλης και αχαΐρευτος, ντροπή είναι να μην προσπαθείς. Κι όταν βλέπετε στην τηλεόραση ή εκεί έξω ανόητους ανθρώπους να λένε χυδαία πράγματα, κλείστε την. Αυτά είναι ντροπή. Αυτά η Ελλάδα αρνείται να τα λύσει. Δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια να ξυπνήσει από τους μικροαστισμούς και όσα έβλεπε στις ελληνικές ταινίες του ’60. Ότι πρέπει η ταινία να τελειώσει με τον γάμο.
— Φοβηθήκατε την αντίδραση του κόσμου τη μέρα που μιλήσατε ανοιχτά περί διαφορετικού;
Φόβο, όχι δεν ένιωσα. Απλώς περίμενα ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Και υπήρξαν και τέτοιες φωνές. Όμως, το υγιές κομμάτι αντέδρασε τόσο πολύ, μαζικά, ομαδικά, δυναμικά και ήρθε και το υπερκάλυψε το άλλο. Και εκεί κατάλαβα ότι μπορούσαμε. Τόσα χρόνια μπορούσαμε να δώσουμε μια λύση και πολύ απλά δεν το κάνουμε. Προσωπικά, νιώθω ότι μιλάω ξεκάθαρα, όχι τώρα, αλλά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Τα ‘χω πει. Κι έχω βαρεθεί να ακούω ότι η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμη να δεχθεί κάποια πράγματα. Πιστεύω ότι αν θέλει η κοινωνία να ετοιμαστεί, είναι θέμα 5 λεπτών. Κοιτάει μέσα της, αποφασίζει ότι δεν τη νοιάζει να κρίνει κανέναν, τον γάμο, το διαζύγιο ή το σπίτι κανενός και φτιάχνει τη ζωή της. Κάνει focus στον κόπο της και την εξέλιξή της. Κι εγώ δεν έχω την υπομονή να περιμένω την ελληνική κοινωνία να ετοιμαστεί. Και δεν την βλέπω και να ετοιμάζεται. Δολοφονίες κάνει. Δεν βλέπω κάποια προετοιμασία.
— Θεωρείτε ότι είναι αποκλειστικά ελληνικό το πρόβλημα;
Είναι. Δείτε στο BBC στη Βρετανία, υπάρχει ειδικό section με LGBTQI+ ειδήσεις. Το διαφημιστικό της τράπεζας Lloyds στο εξωτερικό δείχνει ένα γκέι ζευγάρι που παίρνει δάνειο. Αλλά εκεί το ίδιο το κράτος έχει περάσει ότι οι πολίτες είναι ισότιμοι. Εδώ, το δικό μας το κράτος δεν το ‘χει πει αυτό. Και όλο αυτό ξεκινάει από την κορυφή, από την ηγεσία, από την πολιτική κατάσταση της χώρας. Όταν αυτοί φοβούνται να δυσαρεστήσουν τη μάζα, που λίγο αν λαϊκίσεις, λίγο αν της πεις δυο αναχρονιστικές μπούρδες θα σε ψηφίσουν. Τον ψηφοφόρο με τη διευρυμένη σκέψη δεν μπορείς να τον πείσεις με λόγια.
Εγώ λοιπόν, που δεν ανήκω ούτε δεξιά ούτε αριστερά, θα ψηφίσω ξεκάθαρα το κόμμα που αποδεδειγμένα θα εξασφαλίσει ακριβώς τα ίδια δικαιώματα σε στρέιτ και γκέι πολίτες. Το κόμμα που θα θέσει ως απόλυτη προτεραιότητά του την ενίσχυση των πολιτών που το έχουν ανάγκη και θα συμπεριφερθεί με εκτίμηση και σεβασμό στους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, τους ανθρώπους με νοητική στέρηση, τους ηλικιωμένους που βρίσκονται σε δυσχερή θέση. Πολιτισμένο και ανεπτυγμένο κράτος δεν είναι αυτό που έχει λεφτά. Είναι αυτό που σέβεται και εκτιμά όλους τους πολίτες του ακριβώς το ίδιο.
Και κάτι ακόμη: στα παιδιά που περνάνε δύσκολα και ζόρικα, θέλω να τους πω μέσα από την καρδιά μου να μην αγχώνονται για τίποτα. Η ζωή είναι όμορφη και μπορείτε να κάνετε τα όνειρά σας πραγματικότητα. Έχω κάνει πολλά όνειρά μου πραγματικότητα, έχω δώσει πολλή αγάπη, έχω πάρει πολλή αγάπη, περνάω όμορφα μέσα στη μέρα μου, έχω ανθρώπους που με αγαπάνε, φίλους, συνεργάτες. Μπορεί τώρα να πηγαίνετε στο σχολείο και να περνάτε δύσκολα, αλλά όλο αυτό θα αλλάξει. Αλλάζουν τα πράγματα. Στην τηλεόραση δεν θα σας το πει κανείς. Δώστε ελπίδα στον εαυτό σας, μη σταματάτε να κάνετε όνειρα, η ζωή είναι στα χέρια σας, όχι στα χέρια του bully της διπλανής τάξης. Και ζητήστε βοήθεια. Αυτό θέλω να πω σε γκέι αγόρια και γκέι κορίτσια, αυτό θέλω να πω στους γονείς τους και εύχομαι να περάσουν ωραία Χριστούγεννα.
— Να υποθέσω ότι δεν είστε ικανοποιημένος ούτε από τους χειρισμούς της κυβέρνησης σε ζητήματα που αφορούν τη διαφορετικότητα και τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών;
Θα σας πω το εξής. Όταν έγινε γνωστό ότι θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τη διόρθωση φύλου, όπου ένας 15χρονος μπορεί με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του να προχωρήσει στη διαδικασία, χάρηκα, γιατί κάποιες οικογένειες που αντιμετωπίζουν αυτό το θέμα τους δίνεται μια λύση και τους το κάνει πιο εύκολο. Θέλω να μου πείτε για ποιο λόγο υπήρχε κόσμος που αντέδρασε σ’ αυτό, γιατί αυτό μου ανατίναξε το κεφάλι. Για ποιον λόγο κάποιος που δεν ζει αυτό το πρόβλημα μέσα στο σπίτι του, να μη θέλει να δοθεί αυτό το δικαίωμα σε έναν συνάνθρωπο του; Δεν το καταλαβαίνω!
Πώς είναι δυνατόν να έχεις ψηφίσει βουλευτές –που τους ψήφισες για να προστατεύσουν τα δικαιώματά σου– που σηκώθηκαν, πλύθηκαν, ντύθηκαν, βάλαν’ κολόνια, ‘φτιάξαν το μαλλί και έφυγαν από το σπίτι τους στις 8 για να ψηφίσουν στις 12 τα μεσάνυχτα «όχι» στο Σύμφωνο Συμβίωσης; Να μου κοπεί το χέρι αν τους ψηφίσω, ειλικρινά. Είναι λάθος από τη βάση του, είναι σα να μην καταλαβαίνεις ποια είναι η δουλειά σου. Εκλέχθηκες για να μας προστατεύσεις. Στη Σουηδία, υπουργός παραιτήθηκε, επειδή ήπιε δύο μπύρες. Και εδώ ο άλλος πηγαίνει και πατάει ένα όχι σε ζωτικά σου δικαιώματα και δεν ντρέπεται κιόλας. Καταλαβαίνεις τη διαφορά.
— Επειδή, μιλάμε για ένα μέσο που το γνωρίζετε και για το ζήτημα της πολιτικής ορθότητας που είναι ηλεκτροφόρο θέμα για την τηλεόραση –και τα περισσότερα ΜΜΕ–, θα βλέπατε τον εαυτό σας σε πόστο διευθυντή προγράμματος καναλιού σε μερικά χρόνια από τώρα;
Χαίρομαι για την ερώτηση, γιατί μπορώ να κάνω μία παρατήρηση προς τους δημοσιογράφους. Νομίζουν όλοι ότι την αποκλειστική ευθύνη αυτού που βλέπουμε την έχουν οι παρουσιαστές και οι πανελίστες. Όχι! Να πάτε στους διευθυντές προγράμματος, παιδιά. Γιατί ο διευθυντής προγράμματος δίνει την τελική έγκριση για οτιδήποτε βλέπετε.
Αν ήμουν διευθυντής προγράμματος δεν θα επέτρεπα σε καμία εκπομπή να υπάρχει τύπος που ξεφυλλίζει περιοδικά και ξεφτιλίζει τους άλλους. Θα έφτιαχνα ένα πρόγραμμα που θα κάλυπτε όλο αυτό που λείπει τόσα χρόνια, ένα ευρωπαϊκό κανάλι που οτιδήποτε αναχρονιστικό, ρατσιστικό και επικίνδυνο δεν θα είχε θέση. Κι ας έκανε 5%. Την «Εθνική Ελλάδος» δεν την έγραψα για να κάνει 60%. Ήξερα ότι θα κάνει το μισό από το «Παρά 5», ίσως και λιγότερο. Είχα, όμως, τους τηλεθεατές που ήθελα εγώ να έχω. Και ξέρω ότι το Mega συγκέντρωσε πυρά για τον ενημερωτικό του τομέα, στον ψυχαγωγικό, όμως, υπήρχαν άνθρωποι με όραμα, οι οποίοι ήξεραν τι σημαίνει πολιτική ορθότητα και είχαν ένα μεράκι και ένα ταλέντο διαφορετικό. Και γι’ αυτό με πλήγωνε να βλέπω σ’ αυτό το κανάλι, παρουσίες ανθρώπων που λίγο λίγο το κιτρίνιζαν.
Ο ίδιος ανέφερε ότι η αποκάλυψη της σeξoυαλικότητας του θίγει μια απελευθέρωση
Για την αποκάλυψη της σeξουαλικότητας του, την περιπέτεια της υγείας του μετά τη φετινή Eurovision, την επιτυχία του, τα κλασσικά έργα στο ελληνικό θέατρο και την ακτιβιστική του στάση αναφέρθηκε ο ηθοποιός και σεναριογράφος Γιώργος Καπουτζίδης μιλώντας στην ΕΡΤ και την εκπομπή «ΣΤΟΥΝΤΙΟ 4».
Ο ίδιος ανέφερε ότι η αποκάλυψη της σeξoυαλικότητας του θίγει μια απελευθέρωση ενώ αποκάλυψε πως δεν θυμάται πως ήταν η ζωή του πριν την αποκάλυψη της σeξoυαλικότητας του προσθέτοντας: «Όλα αυτά έχουν ένα πλαίσιο ελευθερίας και είναι ωραίο να είσαι ελεύθερος».
Ο ηθοποιός, αναφέρθηκε, επίσης, στην προηγούμενη χρονιά που ήταν δύσκολη για τον ίδιο δηλώνοντας ότι «αυτά που θεωρείς δεδομένα μπορούν να χαθούν ανά πάσα στιγμή», ενώ έκανε γνωστό ότι κόλλησε κάτι στη φετινή Eurovision και νοσηλεύτηκε με 40,8 πυρετό.
Αναφερθηκε, μεταξύ άλλων, για την επιτυχία της σειράς «Παρά Πέντε» δηλώνοντας: «Νιώθω πιο επιτυχημένος τώρα από όταν έκανα το ”Παρά Πέντε”. Τώρα είμαι ο εαυτός μου εκατό τις εκατό. Τότε ήμουν ένας άνθρωπος που δούλευα σε εξαντλητικούς ρυθμούς από αυτούς που ήθελα, υπήρχαν απαιτήσεις των γύρω που έπρεπε να ικανοποιήσω ενώ τώρα ικανοποιώ τον εαυτό μου».
Ο ίδιος μίλησε για την αποστασιοποίηση των ανθρώπων από το συναίσθημα αναφέροντας ότι ο κόσμος ζει αποστειρωμένα τονίζοντας «πεθαίνει κάποιος και γράφεις ένα RIP και τελείωσε. Που είναι το κλάμα σου; Ο κόμπος σου στο λαιμό;».
Για την υπερβολική χρήση των κλασσικών έργων στο ελληνικό θέατρο ανέφερε ότι: «Στο θέατρο δεν καταγράφουμε το σήμερα μας. Υπάρχει μια ποσόσοστη που είναι πάρα πολύ υπερ των κλασσικών θεάτρων. Η ποσόστοση, όμως, που υπάρχει στην Ελλάδα είναι λάθος. Πρέπει να καταγράψουμε το σήμερα».
«Η τηλεόραση ήταν μεγάλη τρικυμία..Στη τηλεόραση άλλα σου λέει ο ένας από μπροστά άλλα από πίσω. Ο τάδε δεν χωνεύει αυτόν τη Δευτέρα αλλά τη Τρίτη είναι κολλητοί. Όλα αυτά είναι λίγο ζαλιστικά» δήλωσε για την πρώτη του επαφή με την τηλεόραση.
Ο ίδιος έκανε γνωστό ότι τελείωσε για αυτόν η Eurovision: «Τελείωσα από την Eurovision, δεν έπρεπε να είχα πάει πέρσι. Έσκασε ο οργανισμός μου. Είναι και αυτό ένα βαρίδιο. Ερχόνταν πάντα σε λάθος χρονική στιγμή».
Αναφορικά για το coming out και την ακτιβιστική του στάση δήλωσε: «Υπάρχει ένα τίμημα το οποίο πληρώνεις. Μου φαίνεται ότι ήθελα να το πληρώσω γιατί κατά κάποιο τρόπο απομακρύνεσαι και από ανθρώπους που εσύ θα ήθελες να απομακρυνθείς δηλαδή αν υπάρχει κοινό που σταμάτησε να με βλέπει επείδη είμαι gay, λυπάμαι που ήταν κοινό μου».
«Δεν σκέφτομαι τόσο πολύ να γίνω μπαμπάς να πω την αλήθεια», είπε ο ηθοποιός
Ο Γιώργος Καπουτζίδης βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών αλλά και το ενδεχόμενο να γίνει πατέρας.
«Δεν σκέφτομαι τόσο πολύ να γίνω μπαμπάς να πω την αλήθεια. Τώρα δεν ξέρεις πως θα τα φέρει η ζωή αλλά για φέτος το φουσκωτό στο Αγκίστρι σκέφτομαι. Να μην κάνω μεγάλα σχέδια αλλά θα ήθελα αυτοί που το σκέφτονται, το αγαπούν κι έχουν τους συντρόφους τους και θέλουν να το κάνουν, να έχουν το δικαίωμα και στην Ελλάδα.
Αν ήμουν με έναν σύντροφο που ήθελε πολύ ένα παιδί, θα μπορούσα να σταθώ στο πλευρό του αλλά από μόνος μου να αναλάβω αυτήν την ευθύνη με δυσκολεύει πάρα πολύ».
