Το μικρό παιδί, που τόσα θα είχε να δώσει, και μόνο που το πρόσωπό του θα καθρεφτιζόταν μελλοντικά στα νερά του ποταμού, ξεκουράστηκε.

Δύο μέρες πριν γίνει ενός έτους, ένα βρέφος πετιέται στο ποτάμι και όταν οι αστυνομικοί ειδοποιούνται για την εξαφάνισή του, αντικρίζουν στην όχθη το σώμα του που μοιάζει με κούκλα, σαν παιχνίδι στα αζήτητα.

Χωρίς όνομα. Δεν πρόλαβε να βαφτιστεί ούτε και να φταίξει. Δεν είναι καν παραμύθι χωρίς όνομα.

γράγει ο Στέφανος Κρίκκης

Το «παιχνίδι» στα αζήτητα μοιάζει με τον ασκό του Αιόλου που άνοιξε πολύ καιρό πριν.

Οι αστυνομικοί ήξεραν αλλά ήλπιζαν να μην έρθουν αντιμέτωποι με την εφιαλτική πραγματικότητα.

Ισως κάτι να έχει μεσολαβήσει, ώστε στο παιδί να δόθηκε μία δεύτερη ευκαιρία.

Η νεαρή μητέρα που έμενε με τους γονείς της, πιέστηκε να δώσει κάποια πειστική εξήγηση. Τι έκανε το παιδί όταν το πήρε και έφυγε από το σπίτι παραμονή Πρωτοχρονιάς;

Είπε κατά τις πληροφορίες ότι το πέταξε στο ποτάμι, το άφησε στο ποτάμι, ότι δεν το σκότωσε, ότι μπουσούλησε και έπεσε.

Οτι αποσπάστηκε η προσοχή της από το κινητό τηλέφωνο και ήταν αργά να βουτήξει στα νερά.

Οι πληροφορίες συνέχισαν να υφαίνουν γύρω της το φωτοστέφανο της τρέλας.

Λίγοι ξέρουν πώς ζούσε η νεαρή μητέρα, αν αληθεύουν όσα ειπώθηκαν ότι αντιμετωπίζει ψυχιατρικά προβλήματα. Ή ότι ζούσε ευτυχισμένη με το παιδί στο σπίτι της.

Τα προβλήματα φαίνεται να προϋπήρχαν, ίσως να γιγαντώθηκαν που δεν υπήρξε κάτω από την ίδια στέγη ο πατέρας.

Ηταν τελικά το σώμα του μωρού αυτό που βρήκαν οι αστυνομικοί στον Αλιάκμονα. Πνιγμένο, τροφή σε κάθε λογής ζώα.

Μέρες ή εβδομάδες πριν τελειώσουν όλα, ανάμεσα στον πατέρα και την μητέρα παρεισέφρησαν δικηγόροι για την αναγνώριση του παιδιού, και πώς θα έπρεπε να κινηθεί ο ένας και ο άλλος, για να μην προκύψουν δικαστικά τρεχάματα.

Θα πει για παράδειγμα ο πατέρας ότι «εγώ ήθελα να αναγνωρίσω το παιδί. Ήθελα να αναλάβω τις ευθύνες του παιδιού. Μου επέτρεπε να το βλέπω, αλλά κάποιες φορές μου έλεγε πως τώρα δεν γίνεται και τέτοια. Το έπαιρνα το παιδί στο σπίτι μου τον τελευταίο καιρό, προς τον Οκτώβριο – Νοέμβριο το πήρα 4 με 5 βράδια. Μετά συμβουλεύτηκα δικηγόρο και μου είπε “να προσέχεις, αφού δεν έχεις αναγνωρίσει το παιδί, εάν πάθει οτιδήποτε σε κάποιο ατύχημα, θα είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις που κάνεις”».

Τώρα όμως το παιδί πέθανε, βρέθηκε με τα ρούχα που του είχαν φορέσει για τελευταία φορά, όταν η μητέρα κρατώντας το αγκαλιά, κατευθυνόταν στο τέλος της διαδρομής, αλλάζοντας διαδοχικά δύο ταξί.

Ηταν η ίδια η γυναίκα που υπέδειξε στους αστυνομικούς πού να ψάξουν, καθόταν ατάραχη στο περιπολικό, όσο αναζητούσαν στα σκοτεινά.

Δεν βγήκε έξω, δεν κοίταξε πάνω από το φράγμα, ακόμη και το βλέμμα των αστυνομικών δεν στάθηκε για πολύ στο πρόσωπο του παιδιού που την επομένη μέρα θα έκλεινε τον πρώτο χρόνο ζωής.

Ηταν όλα φρικτά, και επιστροφή δεν υπάρχει. Παρεισέφρησαν οι δικαστές τώρα, και τα τρεχάματα με τους νόμους χωρίς τέλος.

Η νεαρή μητέρα στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνηση Ημαθίας, περιμένοντας να περάσει η νύχτα για να μεταφερθεί στις φυλακές.

Μερικών μηνών ήταν τον Μάιο του 2021 το παιδί της Καρολάιν στα Γλυκά Νερά όταν εκείνη σκοτωνόταν από τα χέρια της συζύγου της.

Στο παιδί αυτό, δόθηκε μία δεύτερη ευκαιρία, στις Φιλιππίνες, όπου μεγαλώνει με την θετή κόρη του παππού της. Την αποκαλεί μαμά και τα παιδιά της, αδέρφια. Ζει μέσα στην αγάπη, μέχρι να μεγαλώσει και να μάθει.

Μία πτώση, ένας στραγγαλισμός. Ενα δευτερόλεπτο όσο κρατά η λήψη μίας φωτογραφίας που θα θυμίζει για πάντα την ευτυχέστερη στιγμή.

Ενα δευτερόλεπτο, όσο δεν θα πρέπει να διαρκεί η απόφαση για να έρθει στο φως μία νέα ζωή.

Το μικρό παιδί, που τόσα θα είχε να δώσει, και μόνο που το πρόσωπό του θα καθρεφτιζόταν μελλοντικά στα νερά του ποταμού, ξεκουράστηκε.

Αλλά άφησε πίσω του μία κοινωνία στιγματισμένη και βαριά άρρωστη. Που άρχισε ακόμη πιο λαίμαργα να καταβροχθίζει τις σάρκες της.

Βρίσκουν τα παιδιά τον δρόμο τους, αλλά μέχρι τότε κάποιοι πρέπει να στέκονται δίπλα τους. Βαριά η ευθύνη τής ανατροφής. Γιατί ο ασκός του Αιόλου, δεν θα σκορπίσει τη χαρτούρα με τις πραγματογνωμοσύνες, αλλά θα δώσει το σύνθημα να αρχίσει να ξαναμετρά αντίστροφα, το μοιραίο δευτερόλεπτο.

Σήμερα ήμουν επιβάτης στο λεωφορείο της γραμμής 8 και το περιστατικό που συνέβη πραγματικά μας άφησε όλους άφωνους και μάλιστα οι περισσότεροι από εμάς δώσαμε και συγχαρητήρια στον νεαρό.

Στην στάση της Αριστοτέλους προς Καμάρα που γίνεται πάντα ο κακό χαμός μπήκανε μέσα αρκετοί άνθρωποι ταλαιπωρημένοι και κουρασμένοι, έβρεχε κιόλας οπότε υπήρχε μία ένταση στην ατμόσφαιρα παραπάνω.

Την ώρα λοιπόν που μπαίνει όλο αυτό το τσούρμο μέσα ένας ηλικιωμένος άντρας μεταξύ 60-65 άρχισε να τα βάζει με την νεολαία και το σεβασμό που θα ήθελε να του δείχνουν οι νέοι για να κάτσει.

Δεν είχε εντελώς άδικο αλλά ήταν αρκετά επιθετικός προς όλους και γενικά προς την κοινωνία λέγοντας εκφράσεις όπως ” Σήμερα οι νέοι δεν σέβεστε τίποτα”, “Χάθηκε ο σεβασμός από την κοινωνία μας”, “Οι νέοι σήμερα δεν υπολογίζετε τίποτα ούτε τους γονείς να βλέπατε όρθιους δεν θα σηκωνόσασταν ” και γενικότερα όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα έλεγε όλο και περισσότερα βαριά λόγια.

Μέχρι που σε κάποια στιγμή είπε “Φτιάχνετε μια κοινωνία που δεν υπάρχει σεβασμός σε τίποτα, θα σκοτώνεστε μεταξύ σας αύριο για μια θέση στο λεωφορείο” εκείνη την ώρα πετάχτηκε ένα παλικάρι που ήταν όρθιος και φαινόταν αρκετά σοβαρός και μετρημένος. Προφανώς φοιτητής αφού κρατούσε βιβλία και η ηλικία του με τα λεγόμενά του δεν έμοιαζαν να είναι από μαθητή.

Του απάντησε λοιπόν με πολύ σεβασμό “Κύριε να σας πω λίγο; Σας ακούω πάνω από πέντε λεπτά να τα βάζετε με την νεολαία και γενικά με την κοινωνία”. “Θέλω απλά να σας θυμίσω ότι την κοινωνία αυτή εσείς την φτιάξατε.

Εσείς τόσα χρόνια μας μάθατε να σκεφτόμαστε μόνο το σήμερα και τον εαυτό μας με τις επιλογές σας, η γενιά σας τόσα χρόνια έγλυφε κατουρημένες ποδιές για να χωθεί σε μια θεσούλα και να χώσει το παιδί του, την νύφη του, τον γαμπρό του, και καμιά 15αριά ξαδέρφια αδιαφορώντας για τον αν αξίζουν να μπούν για τον αν αύριο τα πράγματα δεν θα είναι έτσι όπως ήταν εχθές.

Η γενιά σας είναι αυτή που ψήφιζε πάντα ανθρώπους χωρίς καμία αξία να μας κυβερνάνε αλλάζοντας τις αρχές της κοινωνίας, την Ιστορία, την παιδεία, την παράδοση. Η γενιά σας είναι αυτή που μας έμαθε στην μίζα και την πίσω πόρτα.”

Εκείνη την στιγμή ο ηλικιωμένος άντρας προσπάθησε να σταματήσει τον νέο με αρκετή ένταση ρωτώντας τον “Τι σχέση έχουν αυτά με το ότι δεν σηκώνετε κανείς για να κάτσει ένας ηλικιωμένος”.

Το παλικάρι απάντησε με αρκετή ηρεμία μπορώ να πώ : “O σεβασμός κύριε κερδίζεται δεν απαιτείται, και εσείς προσωπικά αυτοχαρακτηριζεστε ηλικιωμένος μόνο και μόνο για να καθίσετε φαίνεστε μια χαρά και υγιείς. Αν όμως το ζητήσετε αυτό από κάποιον ευγενικά είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν θα σας πει όχι.

Το βασικό όμως είναι ότι επειδή ο σεβασμός κερδίζεται όπως προείπα και η δική σας η γενιά παραδίδει μια διαλυμένη χώρα μέσα στην ρεμούλα την κομπίνα και την βρόμα που οι νέοι παλεύουμε να αλλάξει προς το καλύτερο για τον αύριο τον παιδιών μας και όχι το δικό σας.Στο πρόσωπό σας εγώ βλέπω αυτόν που έχει καταδικάσει για χρονιά σύμφωνα με τις κομματικές του ορέξεις και τις επιλογές του και δυστυχώς σήμερα οι νέοι δεν μπορούν να σεβαστούν τον δήμιο τους .”