Την εκπροσώπηση των συγγενών των δίδυμων κοριτσιών και της ξαδέρφης τους, που σκοτώθηκαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, αναλαμβάνει ο δικηγόρος Αλέξης Κούγιας.
Αναλυτικά στην ανακοίνωση αναφέρεται:
«Ο επικεφαλής του γραφείου μας, κος Αλέξιος Κούγιας, ανέλαβε την υποστήριξη της κατηγορίας στο τραγικό δυστύχημα της συγκρούσεως των δύο τρένων στον Ευαγγελισμό του νομού Λαρίσης. Τον επικεφαλής του γραφείου μας, κο Αλέξη Κούγια, και την συνεργάτιδά του κα Χριστίνα Μητρονάτσιου επέλεξαν οι τραγικοί γονείς, τα αδέλφια και οι παππούδες των δύο διδύμων κοριτσιών και της πρώτης εξαδέλφης τους, οι οποίοι, όπως σήμερα ενημερωθήκαμε, εξαϋλώθηκαν στο τραγικό δυστύχημα των δύο τρένων.
Η εντολή, την οποίαν λάβαμε, είναι εκτός του σταθμάρχη του σιδηροδρομικού σταθμού Λαρίσης, να μηνύσουμε και να ενάγουμε τόσο διοικητικά στελέχη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της Hellenic Train, όσο και τους τυχόν πολιτικούς, οι οποίοι είτε με άμεσο δόλο, είτε με ενδεχόμενο δόλο, είτε με εγκληματική αμέλεια συνετέλεσαν στο να χαθούν αυτές οι δεκάδες ανθρώπινες ζωές και να τραυματιστούν ακόμη περισσότερες, ορισμένες εκ των οποίων με ακρωτηριασμό.
Το δικηγορικό μας γραφείο έχει δεχθεί προσκλήσεις να αναλάβει τη νόμιμη εκπροσώπηση και πολλών άλλων συγγενών άλλων θυμάτων, με χαρακτηριστικές περιπτώσεις θυμάτων από την Κρήτη, αλλά ακόμη επισήμως δεν έχουμε λάβει τις σχετικές εξουσιοδοτήσεις».
Συγκλονιστική η εξομολόγηση ψυχής των γονιών του 17χρονου στο Cretalive: «Τα μάτια του παιδιού μας βλέπουν το φως του ήλιου»
Ξημέρωνε του Αγίου Νικολάου, πριν από τέσσερα χρόνια ακριβώς. Μεγάλη εορτή. Ο περισσότερος κόσμος είχε αρχίσει σιγά-σιγά να μπαίνει στο κλίμα των Χριστουγέννων. Μουσικές, λαμπιόνια, εκδηλώσεις. Όμως, στο σπίτι της οικογένειας Κανάκη, τούτο το ξημέρωμα ήταν δύσκολο και σπαρακτικό. Κανείς δεν είχε κλείσει μάτι και ας ήταν τα βλέφαρα ασήκωτα από την αϋπνία και τον πόνο. Η πιο μεγάλη νύχτα! Μετά από 25 ημέρες στη ΜΕΘ του Βενιζελείου Νοσοκομείου, οι γονείς του 17χρονου Άγγελου Κανάκη, Μαρία και Κώστας, είχαν δώσει το πράσινο φως προκειμένου να χαρίσουν τα όργανα του πολυαγαπημένου τους παιδιού. «Πάρτε ό,τι είναι γερό, να μη το φάνε τα σκουλήκια» ήταν η χαρακτηριστική φράση του πατέρα προς τους γιατρούς.
Κυριακή απόγευμα της 20ης Νοεμβρίου η Μαρία Σηφάκη και ο Κώστας Κανάκης άνοιξαν στο Cretalive το σπίτι και την καρδιά τους, παρά το γεγονός ότι αυτές οι ημέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες.
Ο Άγγελος τραυματίστηκε βαρύτατα σε τροχαίο, κοντά στο σπίτι του, στο Γάζι, στις 12 Νοεμβρίου του 2018. Θα έκανε μία μικρή βόλτα με το μηχανάκι του αδερφού του και θα επέστρεφε στο σπίτι. «Μαμά, βάλε μου το φαγητό και έρχομαι…». Αυτή ήταν η τελευταία φράση στη μητέρα του, στην αδυναμία της ζωής του. Στις 6 Δεκεμβρίου δόθηκαν τα όργανα του και στις 7 Δεκεμβρίου κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου, στο Γάζι.
«Η δωρεά οργάνων είναι το πολυτιμότερο δώρο ζωής στον συνάνθρωπο και το καλύτερο μνημόσυνο στον άνθρωπο που έχεις χάσει. Δεν θέλει άλλο μνημόσυνο. Να φεύγει μία ζωή και να κερδίζουν ζωή πέντε, έξι, επτά συνάνθρωποι μας… Να μη διστάζετε. Και ο Θεός το θέλει. Το παιδί μας ζει… Γυρίζει κάπου εδώ τριγύρω..» μου είπαν εκείνο το Κυριακάτικο απόγευμα που τους επισκέφθηκα στο σπίτι τους.
Κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον, κοιτούν φωτογραφίες από τη βάπτιση του Άγγελου, από παιδικά πάρτι, με τα μεγαλύτερα αδέρφια του, τον Νίκο και τον Μανόλη, σε μία Χριστουγεννιάτικη Φάτνη. Δακρύζουν, γελούν, θυμούνται τα πειράγματα του, το γάργαρο γέλιο του…
Οι γονείς του Άγγελου κοιτάζουν τα οικογενειακά άλμπουμ
Η Μαρία Σηφάκη πιστεύει τώρα πια ότι ήταν προδιαγεγραμμένο να φύγει νωρίς ο Άγγελος της… Κινδύνευσε να τον χάσει ακόμα και στην κοιλιά της αλλά και μετέπειτα, αφού γεννήθηκε με παλινδρόμηση. Ήταν μόλις 2,5 μηνών όταν υποβλήθηκε σε επέμβαση. Οι γιατροί στα νοσοκομεία του Ηρακλείου το είχαν ξεγράψει το παιδί. «Δεν έχει καμία ελπίδα…» ξεκαθάρισαν στους γονείς, οι οποίοι το πήραν άρον-άρον και το πήγαν στο Παίδων, στην Αθήνα. «Και τους ευχαριστούμε πάρα πολύ διότι μας βοήθησαν, μας υποστήριξαν και μας έβγαλαν από το σκοτάδι.. Αυτό το παιδί σας είπαν ότι θα πεθάνει; Αυτό θα γίνει δύο μέτρα παλικάρι» τους διαβεβαίωσε ο γιατρός εκεί. Και πράγματι, ο Άγγελος έγινε δύο μέτρα παλικάρι.
Από 12-13 ετών, όταν δεν πήγαινε σχολείο, δούλευε πάντα στο μεροκάματο. Ήταν οικογένεια βιοπαλαιστών. Εργαζόταν μόνο ο πατέρας και ο μικρός ήθελε να βοηθάει. Και όταν χρειάστηκε να δουλέψει και η μητέρα ως καθαρίστρια για να συνεισφέρει οικονομικά, ο Βενιαμίν της οικογένειας δεν το δέχθηκε με τίποτα. Το είχε πάρει κατάκαρδα. «Δεν δέχομαι να είμαστε τέσσερις άνδρες και να δουλεύει η μάνα μας. Τώρα στοπ» της είχε πει ορθά-κοφτά.
Ήταν νέος «παλιάς κοπής» και ιδιαίτερα αγαπητός στη γειτονιά αφού πάντα προσφερόταν να βοηθήσει, ακόμα και ανθρώπους τους οποίους δε γνώριζε.
Η μοιραία ημέρα
Ήταν Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018. Το σχολείο του Άγγελου, το 6ο ΕΠΑΛ, είχε κατάληψη. Θα έκαναν μία εκδρομή. Επέστρεψε νωρίς στο σπίτι, δεν είχε τι να κάνει και άρχισε να ασχολείται με το μηχανάκι του αδερφού του που ήταν παρκαρισμένο από κάτω. Το έπλυνε, το γυάλιζε, το έφτιαχνε… Έκοβε το μυαλό και έπιαναν τα χέρια του. Του άρεσε να γίνει ηλεκτρολόγος-ηλεκτρονικός.
Γύρω στη 1.15 το μεσημέρι ενημέρωσε τη μητέρα του ότι θα πήγαινε με το μηχανάκι να πάρει καφέ στο θείο του και θα επέστρεφε. «Μην αργήσεις» του φώναξε. Δεν είχε κλειδί και εκείνη ήθελε να φύγει. Θα του άφηνε το φαγητό στο τραπέζι.
Η ώρα περνούσε και ο Άγγελος παρέμενε άφαντος. «Ξεχάστηκε;» αναρωτήθηκε η μητέρα. Στις 2 παρά 20 τηλεφώνησε ο μεσαίος γιος και τη ρώτησε αν είχε επιστρέψει ο μικρός επειδή δεν είχε δίπλωμα και η αστυνομία «έγραφε».
Στις 2 παρά δέκα ήταν η σειρά του μεγάλου γιου να τηλεφωνήσει. «Μαμά, ο μικρός χτύπησε στο Τσαλικάκι, μόνο έλα».
Η Μαρία Σηφάκη δεν είχε ακόμα αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Στο επόμενο λεπτό το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Ήταν και πάλι ο μεγάλος γιος της. «Μαμά ακόμα στο σπίτι είσαι;».
Όπως περιγράφει, ούτε και η ίδια θυμάται πώς έφθασε στο σημείο. Είδε τον κόσμο μαζεμένο. «Ο μεγάλος είχε λιποθυμήσει και τον είχαν συνεφέρει οι άνθρωποι. Μόλις μπήκα στο ασθενοφόρο, λέω τελείωσε. Βγήκα έξω και τα δάχτυλα μου τα είχα καρφώσει στο πρόσωπο μου. Ούρλιαζα. Τελείωσε ο Άγγελος μας».
Καθ’ οδόν για το Βενιζέλειο ενημερώθηκαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όλοι σε άθλια κατάσταση. Λιποθυμική.
Ο Άγγελος με τα αδέρφια του, σε παιδική ηλικία
Οι γονείς περιγράφουν ότι μόλις οι γιατροί έβαλαν το παιδί στον αξονικό τομογράφο και είδαν ότι έχει πάθει αποκόλληση ο εγκέφαλος, τους ξεκαθάρισαν ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Όμως εκείνοι αρνούνταν να το δεχθούν. «Μας είπαν αμέσως για τη δωρεά οργάνων. Εμείς με το φτωχό μας το μυαλό, ελπίζαμε. Λέγαμε «υπάρχει Θεός». Διαβεβαιώναμε τους ανθρώπους ότι το παιδί κάθε μέρα βελτιώνεται. Από μόνοι μας το λέγαμε και οι γιατροί μας κοιτούσαν καλά-καλά».
Όπως εξομολογείται η Μαρία Σηφάκη, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της, μιλούσε όλη τη μέρα στο τηλέφωνο με τον πνευματικό της. «Γνωριζόμαστε πάνω από 20 χρόνια και ήξερε καλά και το παιδί.
Ο άνθρωπος μιλούσε μεταφορικά αλλά εμείς δεν καταλαβαίναμε… Μας έλεγε ότι η Παναγία το φροντίζει, η Παναγία κάνει ό,τι μπορεί… Τι μπορούσε να σου πει.. Όταν σου λέει ο ίδιος ο γιατρός ότι υπάρχει αποκόλληση του εγκεφάλου και δεν υπάρχει καμία ελπίδα. «Με κλειστά τα μάτια» μας είχε πει για τη δωρεά.
Απλά εμείς είχαμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου διότι δεν μπορούσαμε να δεχθούμε ότι αυτό το πλάσμα, με την τόση ζωντάνια και την τόση ευθύτητα, έφυγε από τη ζωή. Δεν ήταν δυνατόν να μη το ξαναδούμε, να μην το ξανακούσουμε… Είναι δυνατόν; Υπάρχει Θεός;
Παλεύω τόσα χρόνια να το κρατήσω στη ζωή, με τόσα εμπόδια και έφθασε 17 ετών για να μου το πάρει; Γιατί δεν τον πήρε στην κοιλιά μου, μόνο με άφησε να τον κάνω 17 ετών, ολόκληρο παλικάρι.
Κατάλαβα όμως ότι ήρθε στη ζωή μας και μας έδωσε χαρές, μαθήματα αγάπης και συγχώρεσης».
Η μεγάλη απόφαση
Οι μέρες περνούσαν και δυστυχώς τα πρώτα σημάδια σηψαιμίας είχαν αρχίσει. Όμως η μητέρα δεν μπορούσε να το συνειδητοποιήσει. Είχε ακόμα πλήρη άρνηση. «Έμπαινα στην Εντατική με φυσιολογικό όρο και κολόνια να καθαρίσω το παιδί μου γιατί δεν το καθαρίζανε… «Δεν το καθαρίζετε το παιδί μου γι’ αυτό μυρίζει» και με κοιτούσαν οι κοπέλες καλά-καλά. Και ο γιος μου μύριζε από τη σηψαιμία».
Όπως εξομολογείται είχε φθάσει στο σημείο να τους πει: «μπορείτε να το φτιάξετε και ας είναι φυτό. Να το έχω εγώ σπίτι, να το βλέπω… Πού φθάνει του ανθρώπου το μυαλό όταν δε θέλει να δεχθεί κάτι», λέει κουνώντας το κεφάλι της.
Την 20η μέρα επισκέφθηκαν το παιδί στη ΜΕΘ για μία ακόμα φορά οι παππούδες του. Και το ταρακούνημα ήταν μεγάλο. «Ο πατέρας μου και η συγχωρημένη η μαμά μου-δεν άντεξε και έφυγε τον ίδιο χρόνο-μπήκαν μέσα στην Εντατική και γυρίζει η μάνα μου και μου λέει: άνθρωπος είσαι ή σκύλος; Δεν βλέπεις μωρέ ότι το παιδί έχει φύγει και κάθεσαι και του κάνουν πειράματα; Τόσο πολύ το μισείς; Ξύπνα! Το παιδί έχει τελειώσει…». Η γιαγιά έπαιξε μία στην πόρτα και έφυγε.
Τότε πια και αφού έγινε και το δεύτερο εγκεφαλικό τεστ, όπως προβλέπει το πρωτόκολλο, οι γονείς αμέσως έδωσαν την έγκριση τους να προχωρήσει η διαδικασία.
Το μοιρολόι του αποχαιρετισμού
Υπέγραψαν το πρωί της 5ης Δεκεμβρίου. Το ίδιο απόγευμα η μητέρα πήγε ξανά στο νοσοκομείο για να αποχαιρετίσει το σπλάχνο της. «Ξαναπήγα νωρίς το απόγευμα μαζί με φίλες, συγγενείς, το νονό του… Μείναμε για δύο-τρεις ώρες για μοιρολόι δυνατό. Μας ζήτησαν να φύγουμε κατά τις 8 το βράδυ. Η διαδικασία ξεκίνησε στις 3 τα ξημερώματα, του Αγίου Νικολάου, και ολοκληρώθηκε στις 7 το πρωί. Στις 7 Δεκεμβρίου μετέφεραν για ένα δίωρο τη σορό στο σπίτι μας. Τους διαμήνυσα ότι όποιος σύρει φωνή ή κλάψει, θα φύγει από το σπίτι. Ο Άγγελος αγαπούσε το γέλιο και δεν ήθελε να κλαίμε».
«Νιώθω ότι μας προσέχει ο Άγγελος από ‘κει που είναι»
Η κ. Μαρία πιστεύει ακράδαντα ότι ο Άγγελος της είναι πλέον ο άγγελος που τους προσέχει και τους προστατεύει από ‘κει που είναι.
Το παιδί τής φανερώθηκε, όπως περιγράφει, σε μία δύσκολη στιγμή. «Πριν λίγο καιρό είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ και άκουσα την καρδιά να πεταρίζει πολύ έντονα… Δεν μπορούσα να ανασάνω, να βγάλω φωνή… Εκείνη την ώρα τον βλέπω, είδα την σκιά του και εγώ σε άλλο χρόνο, σε άλλη διάσταση… Και του λέω παιδί μου να κάτσω πιο μέσα γιατί θα πέσεις από το κρεβάτι.. Και νιώθω το χέρι του στο στήθος και στην πλάτη και με σηκώνει όρθια και παίρνω αναπνοή… Και βγαίνω έξω και του λέω «Κώστα, το παιδί μας απόψε ήρθε και εγώ θα πέθαινα στο κρεβάτι… δεν κοιμηθήκαμε εκείνο το βράδυ… πήγαμε δύο μέρες μετά στον καρδιολόγο και μου είπε ότι έχω καρδιακή ανεπάρκεια…».
Αποκαλύπτει ακόμα ότι το παιδί τους έχει δώσει όνειρα και μηνύματα ότι είναι πολύ καλά. «Στα 40 τον ονειρεύτηκε ο μεγάλος μου γιος. Γελούσε, λέει, με την καρδιά του.
-Εμείς μουγκρίζουμε που δεν σε βλέπουμε και εσύ γελάς;
-Εσείς δεν έχετε μυαλό. Ξέρετε πώς περνάω εγώ; Σαν βασιλιάς…Να μην κλαίτε και να μην στεναχωριέστε και θέλω αδερφέ μου ό,τι έχετε στο μυαλό σας με τον Μανόλη, να το συνεχίσετε…».
Ο κ. Κώστας και η κ. Μαρία δε μετανιώνουν δευτερόλεπτο για την απόφαση τους. Νιώθουν ηθική ικανοποίηση. Θα ήταν μεγάλη τους χαρά, όπως εξομολογούνται, να συναντούσαν κάποια στιγμή τους λήπτες, εφόσον θα το επιθυμούσαν και οι ίδιοι.
Είναι μεγάλη παρηγοριά ότι τα μάτια του παιδιού τους βλέπουν το φως του ήλιου και δεν έχουν βυθιστεί για πάντα στο σκοτάδι. «Εγώ τουλάχιστον την ημέρα που υπογράψαμε, λέει η μητέρα, άφησα αυτή την επιθυμία: αν ο άνθρωπος που πήρε τα μάτια του, αν το θέλει, να έρθει να μας συναντήσει κάποια στιγμή. Γιατί έβλεπα τα μάτια του και έπαιρνα δύναμη… Τον κοίταζα στα μάτια και έπαιρνα δύναμη.
Τα παιδιά που φεύγουν νωρίς από τη ζωή, αφήνουν πολύ έντονο το αποτύπωμα τους…».
Υ.Γ. δύο πράγματα με παρακάλεσαν οι γονείς στο τέλος να γράψω:
– όταν συμβαίνουν τέτοιες απώλειες, η Πολιτεία θα πρέπει να στηρίζει τις οικογένειες με ψυχολόγους. Κάποιοι δεν ξέρουν πώς να κινηθούν, χαμένοι στον πόνο και στην συντριβή, μπορεί να μην έχουν και την οικονομική μπόρεση.
-το δεύτερο σχετίζεται με το δικαστικό και άχαρο κομμάτι αυτών των υποθέσεων και τις αλλεπάλληλες αναβολές που έχουν ως αποτέλεσμα οι οικογένειες να ζουν ξανά και ξανά αυτές τις ψυχοφθόρες καταστάσεις.
Συνεχώς έρχονται νέες μαρτυρίες για το «τρενάκι του τρόμου», ενώ οι αναρτήσεις που κάνουν φίλοι και συγγενείς για τους ανθρώπους τους που χάθηκαν ραγίζουν καρδιές.
Ξεχωρίζει και μια ανάρτηση -γροθιά ενός ανθρώπου, που ήξερε δύο άτομα που εργάζονταν στο μοιραία επιβατηγό τρένο και βρέθηκαν νεκροί μετά από τη σύγκρουση στα Τέμπη.
Σύμφωνα με τον ίδιο, βρήκε δουλειά σε μια κοπέλα στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ η οποία βρέθηκε απανθρακωμένη.
Αναλυτικά η ανάρτηση του:
«Θα πω αυτό και δεν θα ποσταρω κατι άλλο σήμερα…
Σημερα το πρωί με πήρε τηλ μια Μανα…
Με πήρε να με ρωτήσει αν ξέρω που είναι η κόρη της, γιατί εγώ την έβαλα για δουλειά στο κυλικείο της Τραινοσε..
Με πήρε τηλ γιατί δεν υπήρχε κανείς να την ενημερώσει που είναι η κόρη της !! Μετα με πήρε τηλ και ο αδερφός της και με έβριζε γιατί της βρήκα εκεί δουλειά…
Εγω δεν μιλούσα…Τον άφηνα να ξεσπάσει, να κλάψει ,να ξεθυμάνει..Τι θα μπορούσα εγώ να πω σε αυτόν τον άνθρωπο;;
Μονο σιωπή…
Η κοπέλα βρέθηκε απανθρακωμενη..
32 ετών…
Πριν 2 ώρες με πήραν τηλ να μου πουν ότι ένας ακόμη μαθητής μου,ο Νίκος, που άφησε την δουλειά στην Καφεστιαση και έπιασε στην Τραινοσε ήταν και αυτός στα θύματα..
Τον Νίκο τον πέτυχα πριν 6 μήνες στο παλιό μαγαζί που δούλευε και με ενθουσιασμό στο βλέμμα του μου έλεγε ότι “σώθηκα…τέλος ο καφές για μένα”…
29 ετών…
Και εγώ, ένα άδειο κουφάρι, ενα ζόμπι, κάθομαι στο αμάξι και κλαίω ασταματητα όλη μέρα…
Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες γονέων και παιδιών από την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη
Ένα κορίτσι 22 ετών βρισκόταν στο δεύτερο βαγόνι και ήταν από τα λίγα άτομα που κατάφεραν να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα που ξέσπασε μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.
Ο πατέρας της νεαρής κοπέλας μίλησε στο «Πρωινό» λέγοντας πόσο τυχερή ήταν η κόρη του μέσα στην ατυχία της και περιγράφοντας τις σπαρακτικές στιγμές που έζησε το παιδί του, πώς σώθηκε και πώς τους ενημέρωσε.
«Ταξίδευε από Καρδίτσα για Θεσσαλονίκη μόνη της. Είχε κάποιες φίλες στο τρένο. Ήταν τυχερή στην ατυχία της», είπε αρχικά ο πατέρας της.
Η 22χρονη στις 23:05 το βράδυ της Τρίτης 28 Φεβρουαρίου κάλεσε από άγνωστο νούμερο τους γονείς της για να τους ενημερώσει για το δυστύχημα.
«Σηκώνει το τηλέφωνο η γυναίκα μου. Ακούω ένα ουρλιαχτό “Μαμά μου έλα να με πάρεις, τράκαραν τα τρένα και σκοτωθήκαμε, πήραμε φωτιά” και κλείνει το τηλέφωνο και μένω χωρίς δεύτερη κουβέντα.», ανέφερε ο κ. Πανταζής για τα λόγια που άκουσε από την κόρη του.
«Φεύγω για Λάρισα και παίρνω το 100 και λέω που έγινε το ατύχημα, περίπου μου λένε στα Τέμπη. Πήγα στα Τέμπη, βρήκα ένα ασθενοφόρο το ακολούθησα και έφτασα πιο γρήγορα. Μια κατάσταση δραματική δεν σας περιγράφω τι έβλεπα», πρόσθεσε ο πατέρας για τα όσα αντίκρυσε όταν έφτασε στο σημείο του δυστυχήματος.
«Φώναζα “Κατερίνα-Κατερίνα” καθόταν στο τσιμέντο και τη βλέπω από πάνω μέχρι κάτω στα αίματα που δεν ήταν δικά της αλλά από άλλα παιδιά που χτύπησαν μέσα στο τρένο. Σώθηκε γιατί βγήκε από το απέναντι παράθυρο στα χωράφια», κατέληξε ο πατέρας για τον τρόπο που η 22χρονη κόρη του κατάφερε να βγει ζωντανή.
Ξεσπούν οι συγγενείς των θυμάτων που βρέθηκαν στη μοιραία αμαξοστοιχία με τους δεκάδες νεκρούς στα Τέμπη.
Μιλώντας στην “Κοινωνία Ώρα MEGA”, μία γυναίκα η οποία στην τραγωδία στα Τέμπη εχασε τον 40χρονο σύζυγο και το 5χρονο παιδί της, με προσπάθεια συγκράτησε την οργή της για τα όσα συμβαίνουν.
“ΜΟΥ ΓΥΡΙΣΑΝ ΣΤΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ”
“Είμαι με τα ηρεμιστικά. Σαράντα χρόνων ‘έφυγε’ ο σύζυγός μου και πέντε χρόνων το παιδί μου. Ήταν στο πρώτο βαγόνι. Όλοι οι άνθρωποι που είναι εκεί, είναι άχρηστοι, να φύγουν. Βγαίνουν κάποιοι βουλευτές και μας λένε συλλυπητήρια. Να μου πούνε τι; Θα μου φέρουν πίσω το παιδί μου και τον άντρα μου; Να απολυθούν όλοι, είναι όλοι άχρηστοι”.
Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΟΤΑΝ ΚΛΗΘΗΚΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ, ΣΟΚΑΡΕΙ
“Και που πήγαμε (σ.σ. στο νοσοκομείο) τι είδα; Δεν βρήκαμε τίποτα, είδα το παιδί μου, τον άντρα μου; Είδα κάτι; Δεν μου πήραν DNA. Στάχτες πήρα και αποκαΐδια, δεν μου έδωσαν τίποτα.
Τι; Να αναγνωρίσω μια στάχτη; Δεν μπορώ να κηδέψω τον άντρα μου και το παιδί μου.
Έπρεπε να ντρέπονται που βγαίνουν στις τηλεοράσεις. Ντροπή τους και αίσχος, μπορεί να ήταν μέσα στο βαγόνι τα δικά τους τα παιδιά”.
Η ίδια λέει πως, όταν βρει τη δύναμη, θα κινηθεί νομικά.
“Δεν είμαι καθόλου καλά. Ακόμα ψάχνουν να βρουν τα παιδιά τους. Τι θα πούνε στις μανάδες αυτές;”.
Σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται στη ΜΕΘ ο 20χρονος Γεράσιμος Ιάσονας Γεωργιάδης φοιτητής από τον Βόλο, ο οποίος βρισκόταν στο μοιραίο επιβατικό τρένο του δυστυχήματος στα Τέμπη.
ΜΑΧΗ ΣΤΗΝ ΜΕΘ ΔΙΝΕΙ Ο 20ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΕΠΙΖΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΑΓΟΝΙΟΥ
Ο 20χρονος φοιτητής του τμήματος Μηχανολόγων-Μηχανικών του ΑΠΘ, είναι ο μόνος επιζών από το πρώτο βαγόνι του τρένου και δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, στη ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας. Ο νεαρός φοιτητής φέρεται να εκτοξεύτηκε στα χωράφια και εκεί τον βρήκαν χωρίς τις αισθήσεις του οι διασώστες.
«Είναι ο μόνος επιζών από το πρώτο βαγόνι» τόνισαν οι γιατροί, οι οποίοι δίνουν μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή μετά από δύο χειρουργεία στο κεφάλι.
Ο 20ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΛΥΤΡΑΥΜΑΤΙΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕ ΓΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΟΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ
Στο καμένο βαγόνι βρισκόταν το κυλικείο, το οποίο ήταν γεμάτο από νέους ανθρώπους και από το οποίο δεν έχει μείνει τίποτα εξαιτίας της σύγκρουσης, καθώς μετατράπηκε σε μια άμορφη μάζα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η οικογένεια του νεαρού διατηρεί επιχείρηση εκτυπώσεων στον Βόλο.
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ 20ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ
Μιλώντας στη «Θ», συγγενείς του φοιτητή ανέφεραν μεταξύ άλλων: «Ήταν από τους πρώτους που μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λάρισας. Τον βρήκαν έξω από το τρένο, σε κάτι χωράφια όπου είχε εκτοξευτεί από την σύγκρουση, στο ύψος του πρώτου βαγονιού.
Η κατάστασή του είναι πολύ κρίσιμη. Υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Το πρώτο χειρουργείο έγινε το βράδυ και το δεύτερο σήμερα (σ.σ. χθες). Έχει υποστεί σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και οι επόμενες ώρες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Έχει τραύματα και στον θώρακα, αλλά οι γιατροί ανησυχούν για τα τραύματα και την πίεση στο κεφάλι».
Το παιδί κατάφεραν οι συγγενείς να το δούνε για λίγα λεπτά κατά την έξοδό του από το χειρουργείο προς τη ΜΕΘ και προσεύχονται για όλους
ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ: «ΣΚΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ! ΣΗΜΕΡΑ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΜΑΝΑΔΕΣ…»
Η μητέρα του, σε ανάρτησή της στα social media, έγραψε: «Σκάστε σήμερα όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες…»
ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ 20ΧΡΟΝΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ – ΟΙ ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑΝ DNA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ
Η εθνική τραγωδία δεν άφησε “αλώβητη” και την πόλη της Καρδίτσας που μετράει την απώλεια ενός 20χρονου παιδιού, που βρέθηκε να ταξιδεύει στο μοιραίο τρένο.
Ο 20χρονος φοιτητής επιβιβάστηκε στο μοιραίο τρένο για να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε και βρίσκονταν τις προηγούμενες ημέρας στην Καρδίτσα για τις Απόκριες. Σύμφωνα με πληροφορίες οι οικείοι του, χθες το απόγευμα έδωσαν δείγμα DNA για την ταυτοποίηση του αδικοχαμένου παιδιού τους, μέσα σε αβάσταχτο πόνο και απίστευτο θρήνο. Παρά την οδύνη τους θα πρέπει να επιδείξουν ψυχραιμία και υπομονή μέχρι σήμερα, προκειμένου να παραλάβουν την σορό του παιδιού τους.
Σε βαθύ πένθος έχει βυθίσει την Ελλάδα πενθεί η σιδηροδρομική τραγωδία που σημειώθηκε μετά τη σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη το βράδυ της Τρίτης, με δεκάδες νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους.
Ρίγη συγκίνησης προκαλούν ηρωικές ιστορίες μέσα από τα βαγόνια του τρόμου της μοιραίας νύχτας, από επιβάτες που βίωσαν τις δραματικές στιγμές λίγο μετά τη φονική σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.
Ο νεαρός Άγγελος κατάφερε μαζί με ένα ακόμα παλικάρι και την ΕΜΑΚ να σώσει 16 άτομα από τα βαγόνια.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ
Ο Άγγελος Τσιαμούρας, ο οποίος ταξίδευε στο έκτο βαγόνι του μοιραίου δρομολογίου, περιέγραψε με λεπτομέρειες στο Mega το πώς αψήφησε τον κίνδυνο και, με την αδρεναλίνη του στα ύψη, βοήθησε και κατάφερε να σωθούν 16 ακόμα συνεπιβάτες του.
«Εγώ βρισκόμουν στο βαγόνι 6 και εκεί το χτύπημα ήταν πολύ μικρό και κανείς δεν έπαθε τίποτα. Όταν βγήκαμε όλοι από το βαγόνι, μετακινήθηκα στο βαγόνι 5 και στο βαγόνι 4, ώστε να βοηθήσω να βγουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γινόταν. Έπειτα, μαζί με ένα ακόμη παιδί, τον Γιώργο, που ήταν πραγματικός ήρωας, πήγαμε στο πιο δύσκολο βαγόνι, το βαγόνι 3», περιέγραψε ο νεαρός.
Όπως είπε, από το βαγόνι 3 με βοήθεια της ΕΜΑΚ «σώσαμε τουλάχιστον πέντε άτομα που ήταν σε πολύ σοβαρή κατάσταση», με τον ίδιο να επιδεικνύει στους άνδρες της ΕΜΑΚ τα σημεία όπου έπρεπε να επιχειρήσουν.
«Ήταν σαν μια πύρινη κόλαση. Πάνω στην αδρεναλίνη μου μπόρεσα και τα κατάφερα. Έπρεπε όσο πιο γρήγορα να βγάλουμε τους ανθρώπους από το βαγόνι 3, αλλά χωρίς ψαλίδια και μηχανισμούς που είχαν οι άνδρες της ΕΜΑΚ παίζαμε με τον χρόνο. Εν τέλει τα καταφέραμε», είπε μεταξύ άλλων ο νεαρός.
Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», ανέφερε: «Νιώσαμε τρία ταρακουνήματα, το ένα πιο ασθενές σε σχέση με το άλλο κι αμέσως καταλάβαμε σε τι κίνδυνο βρισκόμασταν. Δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο, πέρα από το ότι έπρεπε να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Μαζί με τον φίλο μου Γιώργο τρέξαμε στα βαγόνια 3 και 4 για να σώσουμε, όσο το δυνατόν, περισσότερο κόσμο και καταφέραμε μαζί με τους διασώστες να βγάλουμε 16 άτομα. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι έπρεπε να σώσω ακόμη ένα άτομο. Τίποτα άλλο!»
«Η αδρεναλίνη είχε χτυπήσει κόκκινο. Στο βαγόνι Νο 3 είδαμε πολλούς νεκρούς. Δεν μπορούσες να κάνεις, δυστυχώς, πολλά πράγματα. Η φωτιά είχε επεκταθεί. Το βαγόνι Νο 1 διαλύθηκε αμέσως, το βαγόνι Νο 2 καταστράφηκε από τη φωτιά. Δεν είμαι ήρωας, μη με αποκαλείτε έτσι. Εκανα απλά το καθήκον μου, έναντι των συνανθρώπων μου. Εκφράζω τα βαθιά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των νεκρών. Ελπίζω η Πολιτεία, πλέον, ν’ αναλάβει τις ευθύνες της, για να μην επαναληφθούν παρόμοιες τραγωδίες και στο μέλλον», πρόσθεσε.
Ο 20ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΣΩΣΕ 10 ΠΑΙΔΙΑ
Συγκινεί ο 20χρονος Ανδρέας Αλικανιώτης, ο οποίος βγήκε αλώβητος από το δεύτερο βαγόνι σπάζοντας το τζάμι και στη συνέχεια έσωσε 10 επιβάτες με κίνδυνο της ζωής του.
Με δύναμη ψυχής ο Ανδρέας έσωσε δέκα νέα παιδιά -αγόρια και κορίτσια- την ώρα που στο σημείο οι φλόγες κατέκαιγαν τα πάντα.
Με μια συγκινητική ανάρτηση στο Facebook, η γιατρός του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας Ειρήνη Τζιαστούδη έγραψε για την ηρωική πράξη του φοιτητή, που αψήφησε τον κίνδυνο και κατάφερε να σώσει ανθρώπους.
Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών.
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου.
Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του.
Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.
Ξαφνικά, οι γυναίκες που έψελναν την παράκληση άρχισαν να φωνάζουν! Ο διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως μύρο (λέω μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη).
Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο «κουβάδες» αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη «κουβάδες» για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη).
Ο διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του ιερού βήματος. Επέστεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της λάρνακας και να δίνει τμήματα από μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους προσκυνητές.
Σκούπιζε και το μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το μύρο από μια λεία περιοχή της λάρνακας.
Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί.
Ο διάκονος, με θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο μύρο!!!
Εν τω μεταξύ η ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η ευωδία αυτή.
Όλοι κατευθύνονταν προς την λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο τέμπλο του ναού.
Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! Οι προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι εικόνες του ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε προσκυνητάρια ή στο τέμπλο, ανέβλυζαν μύρο.
Μάλιστα ο διάκονος είδε προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των εικόνων του τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το μύρο το οποίο «έτρεχε» και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση.
Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!!!
Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια «ουρά» από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια προσκυνούσαν την λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.
Εν τω μεταξύ έφθασε στον ναό και ο προϊστάμενος ιερεύς με άλλους κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα άγια λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των ιερών λειψάνων. Η ευωδία του μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός: Εκείνο το βράδυ, στην εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν.
Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του.
Είμαι ο τότε διάκονος του ναού, τώρα ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο.
Δεν μπορώ να περιγράψω τί αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό… δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η πίστη μας είναι «ζωντανή».
Στο κόκκινο βρίσκεται η αγωνία των συγγενών και των οικείων για τους αγαπημένους τους που επέβαιναν στο μοιραίο τρένο που συγκρούστηκε μετωπικά στα Τέμπη το βράδυ της Τρίτης.
Ανάμεσά τους ο 20χρονος Αναστάσιος Κουτσόπουλος από την Καρδίτσα ο οποίος επιβιβάστηκε από την Καρδίτσα στο μοιραίο τρένο με προορισμό τη Θεσσαλονίκη.
«Δεν έχουμε κάποιο νέο του, περιμένουμε να μάθουμε νέα του. Ξέρουμε ότι δεν ήταν σίγουρα στο πρώτο βαγόνι» είπε στον ΑΝΤ1 η σύντροφός του Μαριέττα Αλεξανδρή.
Όπως συμπλήρωσε «έχουμε πάει σε όλα τα νοσοκομεία και δεν τον έχουμε βρει. Ψάξαμε αλλά χωρίς αποτέλεσμα και στους επιβάτες που μεταφέρθηκαν με λεωφορεία».
Η σύντροφος του Αναστάσιου μίλησε και στον Alpha και είπε ότι είχε μιλήσει μαζί του περίπου μια ώρα πριν το δυστύχημα, όταν, δηλαδή, είχε επιβιβαστεί στο τρένο.
«Δεν μου είχε μεταφέρει ότι κάτι τον ανησυχεί. Ήξερα ότι είχε πάρα πολύ κόσμο και ότι καθόταν κάπου ανάμεσα στο δεύτερο και το τρίτο βαγόνι» πρόσθεσε η κοπέλα σύμφωνα με την οποία οι γονείς του συντρόφου της έχουν βρίσκονται ήδη στη Λάρισα.
«ΜΗΤΕΡΑ ΚΟΙΜΗΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΑΡΓΗΣΩ»
Σύμφωνα με το Star ο αγνοούμενος 20χρονος ο οποίος ήταν φοιτητής της Γεωπονικής, επιβιβάστηκε στο τρένο στις 21:20 το βράδυ της Τρίτης.
Το τελευταίο τηλεφώνημά του έγινε με τη μητέρα του στις 22:50 το ίδιο βράδυ στην οποία φέρεται να είπε «μητέρα κοιμήσου, γιατί θα αργήσω». Κατά τις ίδιες πληροφορίες ο 20χρονος είπε στη μητέρα του ότι το τρένο είχε πολύ κόσμο και ότι θα υπάρχει καθυστέρηση.
Η μητέρα του, όμως, δεν κοιμήθηκε μετά το τηλεφώνημα αυτό και στις 12 τα μεσάνυχτα ξεκίνησε να προσπαθεί να τον βρεί στο τηλέφωνο κάτι που, όμως, δεν κατέστη δυνατό.
«Ήμασταν δεμένοι και μου τον πήραν οι παλιοδολόφονοι» ξέσπασε ο αδερφός του.
Στο Open και την εκπομπή «Ώρα Ελλάδος» μίλησε η κυρία Αντωνία, η οποία έχασε το 5χρονο παιδί της και τον σύζυγό της στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, μεταφέροντας τον πόνο και την οργή της.
«Θέλω να πω πως και μήνυση να κάνουμε σε αυτούς τους ανθρώπους, αυτοί θα εξακολουθήσουν να κάνουν τα ίδια. Στο τρένο ήταν ο σύζυγός μου μαζί με τον γιο μου. Ήταν στο πρώτο βαγόνι. Το πρώτο βαγόνι έγινε σμπαράλια. Μπήκαν μέσα ζωντανοί και μου τους βγάλανε… ούτε μπορώ να τους κηδέψω. Να κηδέψω τι; Αποκαΐδια;», λέει αρχικά.
Και συνεχίζει: «Βγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι και λένε στον κόσμο συγνώμη και ένα πένθος. Να το κάνουμε τι; Θα μας γυρίσουν πίσω τους ανθρώπους μας; Από αυτές τις μάνες θα γυρίσουν πίσω τα παιδιά τους; Να έρθουν ψυχολόγοι στο σπίτι μας να κάνουν τι; Δεν είμαστε τρελοί, τους ανθρώπους μας θέλουμε. Αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί οι βουλευτές που βγαίνουν στις τηλεοράσεις και λένε συλλυπητήρια και περνάει… το ίδιο κάνανε και στο αεροπλάνο που χαροπαλεύανε τα δύο παλικάρια μας (σσ. αναφέρεται στην πτώση του Phantom όπου σκοτώθηκε ο κυβερνήτης του Ευστάθιος Τσιτλακίδης, μαζί με τον υποσμηναγό Μάριο-Μιχαήλ Τουρούτσικα). Τα ίδια μας λένε και τώρα. Δεν θέλω στο σπίτι μου να πατήσει κανένας ψυχολόγος. Ούτε βουλευτής, ούτε κανείς. Χαροπαλεύουμε για τα παιδιά μας. Θα έπρεπε να ντρέπονται».
«Οι άνθρωποί μου γίνανε αποκαΐδια, δεν έχω τι να ταυτοποιήσω. Έχω δώσει DNA. Πρέπει να φύγουν αυτοί οι άνθρωποι αν έχουν αξιοπρέπεια γιατί θα κλάψουν και άλλες μάνες τα παιδιά τους στο μέλλον. Να παραιτηθούν όλοι τους», καταλήγει.
