Την άποψή του, αλλά και την στάση που θα κρατήσει στο δημοψήφισμα δημοσιοποίησε μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook, ο πρώην ποδοσφαιριστής και πρόεδρος της ΑΕΚ, Ντέμης Νικολαΐδης.
Ολόκληρο το κείμενό του:
«Μπροστά στην αιφνίδια απόφαση για ένα δημοψήφισμα, σε μία συζήτηση που φουντώνει γύρω από το «εμείς» και το «εσείς» και το ποιος από τους δύο θέλει τη σωτηρία αυτής της χώρας, αναρωτιέμαι πώς τα κατάφερε έτσι μέσα σε πέντε μήνες η… «πρώτη φορά Αριστερά στην Ελλάδα».
Κατά καιρούς έχω εκδηλώσει τις πολιτικές μου πεποιθήσεις και είναι γνωστές στους φίλους μου. Η εκλογή μίας αριστερής κυβέρνησης δημιούργησε ελπίδες για κάτι διαφορετικό, για κάτι καινούργιο, με προοπτικές.
Δυστυχώς, από την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές ήρθαν οι αρνητικές ενδείξεις. Συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ.
Πατώντας στην οργή του κόσμου για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, τα σκάνδαλα και το φαγοπότι, οι νέοι κυβερνώντες ένιωσαν πανίσχυροι και απρόσβλητοι.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι μία αριστερή κυβέρνηση θα έπαιρνε «ψήφο στήριξης» επί των προτάσεών της από την ακροδεξιά και πως θα συναποφάσιζαν για το μέλλον της χώρας. Αδυνατώ να πιστέψω ότι σημαντικοί άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ, αριστεροί, ιδεολόγοι, ευρωπαϊστές συμφωνούν με αυτές τις πρακτικές.
Η επιταγή/επιβολή του ΣΥΡΙΖΑ ότι το ΟΧΙ αποτελεί τη μοναδική επιλογή, χωρίς να εξηγούν τι θα ακολουθήσει, δεν είναι μία τυχαία απόφαση. Δείχνει στρατηγική. Ένα σχέδιο που δεν εξηγούν, δεν αναλύουν, δεν ερμηνεύουν αλλά με την απλή λογική φαίνεται ότι έχει έναν στόχο: την επιστροφή στη δραχμή. Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι κερδοσκόποι πλουσιότεροι…
Ακούγαμε από τους πατεράδες μας για τα λάθη της Αριστεράς. Δεν θέλω να διηγούμαι και αύριο παρόμοιες ιστορίες στα παιδιά μου. Δεν θέλω άλλες ιστορίες λαθών από την Αριστερά.
Κρατάω τις ιδέες μου. Δεν αλλάζω γνώμη για τις κυβερνήσεις που μας έφεραν ως εδώ. Αρνήθηκα να τις «βοηθήσω» και να «βοηθηθώ» από αυτές.
Όμως δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι η τωρινή κυβέρνηση μπορεί να ξεπεράσει σε καταστροφές όλες τις προηγούμενες.
Υ.Γ. Καθόλου πιο έξυπνος δεν είμαι από εσάς φίλοι μου και ούτε έχω διάθεση να «πατρονάρω» κάποιον. Αλλά σε αυτές τις στιγμές θέλω να διαβάζω τις απόψεις όλων. Και νιώθω πως έχω ευθύνη να γράψω δημόσια και εγώ τη δική μου.
Δεν είναι εχθρός μου αυτός που έχει διαφορετική άποψη. Οι πιο πολλοί παθιαζόμαστε γι’ αυτό που νομίζουμε σωστό για την Ελλάδα. Και το χειρότερο που μπορούμε να πάθουμε την Κυριακή δεν είναι να κερδίσει η άλλη άποψη. Είναι να χάσουμε τον πολιτισμό μας, την ευγένεια και τον σεβασμό μας στην αντίθετη άποψη. Να χάσουμε την ψυχή μας».
22 χρόνια συμπληρώνονται από το θάνατο του ιστορικού ηγέτη της χώρας Ανδρέα Παπανδρέου. Το The Caller φέρνει στη δημοσιότητα ένα εκτενές κείμενο του ιστορικού στελέχους και π. υπουργού του ΠΑΣΟΚ Κώστα Λαλιώτη, συνοδοιπόρου και στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου, ενός ανθρώπου που είχε αποκρυπτογραφήσει όσο κανένας τη σύνθετη πολιτική προσωπικότητα του ιστορικού ηγέτη.
Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο ντοκουμέντο στο οποίο επιχειρείται μια συνολική αποτίμηση-αξιολόγηση της πορείας και του έργου του ιστορικού ηγέτη της Δημοκρατικής Παράταξης και το οποίο μπορεί να αποτελέσει υλικό για τον ιστορικό του μέλλοντος.
Το κείμενο αυτό συνοψίζει τα βασικά σημεία ορισμένων άρθρων του και δύο ομιλιών του (στο Ζάππειο 19/6/2006, και στα Χανιά 19/07/2007) αφιερωμένων στον αείμνηστο Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Επίσης συμπεριλαμβάνεται στο Βιβλίο του «Η ΠΥΞΙΔΑ» (Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ).
Το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ μάλιστα… προλαβαίνει όσους σπεύσουν να του προσάψουν υποκειμενικότητα.
Αναφέρει χαρακτηριστικά: “Ομολογώ εξ αρχής ότι οι αναφορές μου στον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στις εξελίξεις μιας ολόκληρης χρονικής περιόδου, έχουν φόρτιση, μονομέρεια και υποκειμενισμό γιατί αποτίω έναν οφειλόμενο φόρο τιμής. Όταν αποτίεις φόρο τιμής σε έναν μεγάλο Απόντα, με τον οποίο είχες μια 25χρονη πορεία ταύτισης με δεδομένους συναισθηματικούς, πνευματικούς, αγωνιστικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς δεσμούς, αφήνεις την κριτική αποτίμηση και την νηφάλια αξιολόγηση της παρουσίας και της δράσης του σε μία άλλη στιγμή. Άλλωστε, τις κριτικές μου απόψεις και τις υπαρκτές διαφωνίες μου, τις έχω διατυπώσει εκ των προτέρων την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν εν ζωή και κυρίαρχος του παιχνιδιού. Είναι γνωστό ότι από το 1974 είχα διαφωνήσει αρκετές φορές αλλά είμαστε πάντα Μαζί, με άρρηκτους δεσμούς, ακόμα και όταν είχα παραιτηθεί, με δική μου πρωτοβουλία, είτε από τα Κυβερνητικά αξιώματα είτε από όλα τα Όργανα του ΠΑΣΟΚ”.
Στο κείμενο ανοίγονται όλα τα μέτωπα της πολυκύμαντης πορείας του Ανδρέα: Για την προδικτατορική περίοδο και την αποστασία, την αντίσταση του ΠΑΚ και την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, την πορεία προς την εξουσία και το ορόσημο του 81 αλλά και το θεσμικό έργο, την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και τον διεθνή ηγέτη, τις κρίσιμες αποφάσεις για την οικονομία αλλά το βρώμικο 89. Γιατί όπως αναφέρει χαρακτηριστικά “στην Ελλάδα δύο Πολιτικοί Ηγέτες διώχθηκαν με ασίγαστο μένος, παράλογο πάθος και υπέφεραν τα πάνδεινα από στις αντιπάλους τους. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ανδρέας Παπανδρέου”
ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
«ΩΣΕΙ ΠΑΡΩΝ»
«…Ο Μεγάλος Απών **
με Διαρκή Παρουσία Παντού…»
του ΚΩΣΤΑ ΛΑΛΙΩΤΗ
Αποτελεί χρέος μας να αποτίουμε πάντα τον οφειλόμενο φόρο τιμής στο μεγάλο απόντα, στο χαρισματικό εθνικό και λαϊκό Ηγέτη με την ανεπανάληπτη ακτινοβολία, στον Πρόεδρό μας, τον Πολιτικό, το Δάσκαλο, τον Επιστήμονα και τον Άνθρωπο, που οδήγησε τη Δημοκρατική, Προοδευτική Παράταξη σε μια ανεπανάληπτη ελπιδοφόρα και νικηφόρα πορεία και έδωσε με το ΠΑΣΟΚ νέα πνοή, σιγουριά και νέους ορίζοντες στην Ελλάδα και στους Έλληνες.
Έχουν συμπληρωθεί αρκετά χρόνια από τη μέρα, που ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ έφυγε από τη ζωή, αλλά είναι ένας Μεγάλος Απών με διαρκή παρουσία.
Γιατί ως Πολιτικός, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας έχει αφήσει τα θετικά αποτυπώματά του και τη σφραγίδα του στην ειρηνική και δημιουργική εξέλιξη της χώρας μας, της Κοινωνίας μας και της Δημοκρατίας μας σε μια μεγάλη και κρίσιμη ιστορική περίοδο.
Το «φαινόμενο» Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, σε άρρηκτη σχέση με την πορεία και την εξέλιξη τόσο της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης και του ΠΑΣΟΚ, έχει διάρκεια, ένταση, συνέχεια και προοπτική, γιατί διαθέτει εθνικές και πολιτικές αναφορές, κοινωνικές ρίζες και ιδεολογικές σηματοδοτήσεις.
Το «φαινόμενο» Ανδρέας Γ. Παπανδρέου αντιπροσωπεύει μια ατέλειωτη και πολύχρωμη τοιχογραφία, όπου σε αυτή αποτυπώνεται με κάθε λεπτομέρεια και περιγράφεται με ενάργεια το ιστορικό γίγνεσθαι της Ελλάδας τα τελευταία 60 χρόνια.
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ως Πολιτικός Ηγέτης, σε συνδυασμό με την ακαδημαϊκή του αναφορά, είναι ο μόνος Πολιτικός που έχει «σπάσει» το φράγμα των Ελληνικών συνόρων.
Για δεκαετίες αποτελούσε μια διακριτή και κυρίαρχη προσωπικότητα σε όλες τις χώρες και τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, στις χώρες και στους λαούς των Βαλκανίων, της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Αραβικού Κόσμου, όπως και σε άλλες χώρες, στις ΗΠΑ, στις χώρες της Σοβιετικής Ένωσης και τη Ρωσία, στον Καναδά, στη Λατινική Αμερική, την Ινδία, την Κίνα και την Ιαπωνία.
Με τη διαδρομή του ως Πρόσωπο με διεθνή αναγνώριση, εκτίμηση και καταξίωση, είχε αναδειχθεί συμβολικά και σημειολογικά για δεκαετίες σε μια εμβληματική φυσιογνωμία της Ελλάδας προς τις άλλες χώρες και τους άλλους λαούς. Κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί την ίδια περίπου ιστορική περίοδο με τον Φρανσουά Μιτεράν για τη Γαλλία, με τον Ούλοφ Πάλμε για τη Σουηδία, με τον Βίλι Μπράντ για τη Γερμανία, με τον Χάρολντ Ουίλσον για τη Βρετανία, με τον Mπρούνο Κραϊσκι για την Αυστρία, με την Ίντιρα Γκάντι για την Ινδία, με το Μάριο Σοάρες για την Πορτογαλία, με τον Φελίπε Γκονζάλες για την Ισπανία.
Αν περιδιαβεί κανείς τους χώρους μιας «Έκθεσης», αφιερωμένης στη ζωή και τους αγώνες του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, με τις φωτογραφίες, με το σπάνιο έντυπο υλικό, με τα ηχητικά ντοκουμέντα, με τα video, μπορεί να νοιώσει και μάρτυρας και συμμέτοχος, συνοδοιπόρος και συνδημιουργός σε μια συγκλονιστική ιστορική διαδρομή, στους ΔΡΟΜΟΥΣ της φωτιάς, των αγώνων και της δημιουργίας.
Ο Πολιτικός των μεγάλων οραμάτων, των ανοιχτών οριζόντων, των λυτρωτικών υπερβάσεων και των δημιουργικών έργων δεν είναι πια κοντά μας.
Όμως υπάρχει παντού και ζει μέσα μας γιατί οι ιδέες και το δημιουργικό του έργο έχουν διαχρονική αξία, διαχρονική δικαίωση.
Γιατί η αναλυτική του σκέψη, οι ρηξικέλευθες προτάσεις και οι αναζητήσεις του, οι βασικές επιλογές και προτεραιότητές του ήταν πάντα μπροστά από την εποχή τους. Γι’ αυτό μπορούσαν κάθε φορά να συγκινούν, να συνεγείρουν και να δονούν τις Λαϊκές Δυνάμεις και κυρίως τις Νέες Γενιές.
Η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού, εκατομμύρια Έλληνες Πολίτες, άνδρες, γυναίκες και νέοι αγάπησαν και πίστεψαν το δικό τους ΑΝΔΡΕΑ.
Ταυτίστηκαν μαζί του γιατί ένιωσαν στο πρόσωπό του και στο λόγο του απελευθέρωση και ανάταση, αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, ευαισθησία και φροντίδα, προστασία και ανθρωπιά.
Γιατί ένιωσαν στο δικό του πρόσωπο το δικό τους πρόσωπο, στη δική του φωνή τη δική τους φωνή, στη δική του επαγγελία και πράξη τον δικό τους πόθο, τον δικό τους καημό, τη δική τους προσδοκία και ελπίδα.
Γιατί έζησαν καλύτερες μέρες με ελευθερίες και δικαιώματα, με Δημοκρατία, Ανάπτυξη και Ευημερία, με Ασφάλεια και Ειρήνη, με Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη.
Γιατί ένιωθαν σίγουροι για τη νέα εποχή, για τους νέους ορίζοντες και για τους νέους δρόμους της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη των Λαών και μέσα σε ένα ειρηνικό και πιο δίκαιο κόσμο.
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΕΙ μέσα μας και μέσα από όλους μας, γιατί τα μηνύματά του είχαν αντίκρισμα αλήθειας.
Ήταν συνυφασμένα με τη ζωή του, με την αυθεντικότητα, τη λαϊκότητα και τη σαγήνη του.
Αρκετά χρόνια ο ΑΝΔΡΕΑΣ δεν είναι πια κοντά μας, δεν είναι πια μαζί μας. Και όμως υπάρχει παντού. Είναι ωσεί παρών.
Ζει και θα Ζει για πάντα με όλα όσα επαγγέλθηκε, συμβόλισε και δημιούργησε στις σκέψεις, στις καρδιές, στις μνήμες, στα όνειρα, στις αφηγήσεις, στις αξιολογήσεις και στα συναισθήματα του Ελληνικού λαού και του κάθε Έλληνα ξεχωριστά.
Ο κάθε Έλληνας, η κάθε μία Ελληνίδα έχει τα δικά του βιώματα, τη δική του θύμηση, τους δικούς του μύθους και τις δικές του αλήθειες, για τον δικό του ΑΝΔΡΕΑ, για τον ανθρώπινο, τον γήινο, τον οικείο, τον ανοιχτό και συναισθηματικό Μεγάλο Πολιτικό, με την ευγένειά του, με την έμφυτη λαϊκότητά του, με τις αυθεντικές του εκφράσεις.
Τα βασικά μηνύματα του Κινήματός μας έχουν ανεξίτηλες ιστορικές εγγραφές, δεμένες με την εποχή τους.
Καταθέτω ενδεικτικά τα βασικά μηνύματα του ΑΝΔΡΕΑ, της Παράταξής μας και του Κινήματός μας, σε μια μακρόχρονη διαδρομή, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τα δεδομένα συγκεκριμένων ιστορικών περιόδων:
«Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ»,
«Ο ΛΑΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ», «Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ».
«ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΧΩΣ ΒΑΣΙΛIΑ», «ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ», «ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΟΘΕΙΑ»,
«Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ».
«ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ και ΣΙΑ», «ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ-ΕΦΙΑΛΤΕΣ»,
«ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ», «ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ»,
«ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ».
«ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και ΑΝΑΤΡΟΠΗ της ΧΟΥΝΤΑΣ»,
«ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ»,
«ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ, ΚΥΡΙΑΡΧΗ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ».
Την οργή τους για τους ηθικούς αυτουργούς που οδήγησαν, όπως περιγράφουν, τον 15χρονο από την Αργυρούπολη να βάλει τέλος στη ζωή του τα ξημερώματα της Κυριακής, είναι οι φίλοι και συμμαθητές του. Οι πιο στενοί φίλοι και φίλες του θύματος έγραψαν ένα κοινό κείμενο και το δημοσιοποίησαν στους λογαριασμούς τους στα social media, το οποίο απευθύνεται προσωπικά σε κάθε έναν από εκείνους που του έκαναν bullying και τον έφτασαν – σύμφωνα με την επιστολή του αυτόχειρα – στο απονενοημένο διάβημα, αλλά και σε όσα παιδιά βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις.
«Είσαι περήφανος; Είσαι περήφανος που κατάφερες να αναγκάσεις ένα παιδί να νιώσει ότι η μόνη λύση είναι η αυτοκτονία; Είσαι περήφανος που εξαιτίας του κόμπλεξ σου χάθηκε μια ζωή; Είσαι περήφανος που στέρησες ένα μέλος μιας οικογένειας, έναν αδελφό και έναν φίλο; Είσαι περήφανος που σκότωσες έναν 15χρονο με όνειρα και στόχους, όπως όλοι μας; Είσαι περήφανος που του στέρησες το μέλλον και στέρησες ένα κομμάτι της ζωής όλων μας;» ρωτάνε οι φίλοι του 15χρονου στο κείμενο που ανάρτησαν, όσους είχαν μετατρέψει σε κόλαση τη ζωή του με ύβρεις και επιθέσεις εντός, αλλά και εκτός του σχολείου.
Ο φίλος τους δεν είναι πια μαζί τους. Και όμως, μέχρι και το βράδυ του Σαββάτου έδειχνε πολύ χαρούμενος, στο σπίτι φίλης του όπου είχε πάει για να γιορτάσει τα γενέθλιά της. Στο πάρτυ αυτό βρισκόταν με παιδιά που τα ένιωθε κοντά του. Μέχρι και λίγο μετά τα μεσάνυχτα διασκέδαζαν και γελούσαν. Και τα ξημερώματα, έδωσε τέλος στη ζωή του. “Ορίστε, τώρα πια πάει.. Πως νιώθεις… Για πες… Έφυγε το κόμπλεξ σου ή ακόμα. Για πες τώρα μεγάλε αν έχει την μπέσα και τα α.. που τον κορόιδευες, είσαι ευχαριστημένος. Τον κατέστρεψες και μας κατέστρεψες. Του στέρησες την ζωή, τους στόχους, το μέλλον και πολλά άλλα. Και εμάς μας στέρησες έναν φίλο που ήταν πάντα εκεί για εμάς και νοιαζόταν για τους φίλους του και την οικογένειά του. Κατάφερες λοιπόν να τον κάνεις να νομίζει ότι η μόνη λύση και ο μόνος τρόπος είναι η αυτοκτονία. Γιατί να το κάνετε αυτό; Δώστε μου έναν γ… λόγο. Άξιζε εξαιτίας του κόμπλεξ και της ανωριμότητάς σου να πεθάνει. Όμως σωστά τώρα ξαφνικά θυμήθηκες ότι αυτό το άτομο έχει καρδιά. Ξέχασες ακόμα ότι εκτός από ψυχή, έχει και γ… αισθήματα. Και πονούσε. Πονούσε πολύ… Όμως εσύ ως μ… και ως μ… τον έγραψες και τον άφησες να καταστραφεί. Έπρεπε να τον οδηγήσεις σε αυτό το σημείο πια για να καταλάβεις ότι ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΝΑΝΕ” έγραψαν οι φίλοι του.
Οι κολλητοί του 15χρονου στέλνουν το μήνυμα σε όσα παιδιά ζουν καταστάσεις σαν αυτές που βίωνε ο δικός τους φίλος, να σπάσουν τη σιωπή τους και να τις καταγγείλουν. “Όσο τώρα για το παιδί το μόνο που έχω να πω είναι ότι πάντα θα υπάρχει ένα κομμάτι του στην καρδιά μας. Ήταν ότι πιο τραγικό μπορούσε να συμβεί και δεν έχω λόγια. Απλά τώρα ήρθε να στιγμή να πάρουμε δραστικά μέτρα και να μην αφήσουμε κανένα άλλο παιδί να καταλήξει έτσι. Όταν είσαι στο αδιέξοδο μίλα. Μίλα σε οποιονδήποτε είτε αυτό είναι η αστυνομία, είτε οι φίλοι είτε οι γονείς».
«Θα μου λείψεις και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ»
Οι φίλοι και συμμαθητές του 15χρονου είναι συγκλονισμένοι με την απώλειά του. Ουδείς μπορεί να πιστέψει ότι δεν θα ξαναδεί, δεν θα ξαναμιλήσει μαζί του. «Πραγματικά ήσουν από τα καλύτερα παιδιά που ξέρω. Θα μου λείψεις και θα δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Και πραγματικά τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά από αυτό που έγινε σήμερα. Αναπαύσου εν ειρήνη. Και μακάρι να βρεις στον παράδεισο την ηρεμία και την γαλήνη που δεν βρήκες εδώ. Σε αγαπάμε και θα σε αγαπάμε για πάντα. Μακάρι να μην είχε τελειώσει έτσι. Τουλάχιστον όχι με αυτόν τον τρόπο» έγραψαν στην κοινή τους ανάρτηση.
Από σχόλια φίλων του αλλά και αγνώστων που συγκλονίστηκαν από την είδηση της αυτοκτονίας του, κατακλύστηκε ο προσωπικός λογαριασμός του 15χρονου. Μέσα σε λίγες συγκέντρωσε περισσότερα από 500 σχόλια. Άλλοι χρήστες του διαδικτύου αποχαιρετούν συγκινημένοι τον ανήλικο σαν να τον γνώριζαν προσωπικά, ενώ άλλοι εκφράζουν την οργή τους για εκείνους που τον οδήγησαν στην απόφαση να βάλει τέλος στη ζωή του. ‘Είστε ευχαριστημένοι; Καταφέρετε να πάρετε τη ζωή αυτού του αθώου παιδιού. Είχε όλη τη ζωή μπροστά του», είναι ένα από τα χαρακτηριστικά σχόλια, ενώ άλλος που φαίνεται να ήξερε τον 15χρονο και το bullying που δεχόταν, έγραψε «γιατί ρε αγορινα μου; Μου έλεγε να μη μιλήσω για τον έναν…τώρα… συγγνώμη… πρέπει να καταστραφούν».
Το 2015 η δημοσιογράφος Ρίκα Βαγιάννη είχε γράψει ένα κείμενο για το «γήρας» με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω». Μέσα λίγες γραμμές το κείμενο αυτό με τον πιο απλό τρόπο εξηγεί χιουμοριστικά πώς ο χρόνος κυλάει χωρίς να παίρνουμε «χαμπάρι». Χωρίς να καταλαβαίνουμε τις αλλαγές στο σώμα μας. Κι αυτό γιατί απλά συνήθως είμαστε όσο αισθανόμαστε και όχι τόσο όσο ο αδυσώπητος χρόνος ορίζει. Με αφορμή την σημερινή είδηση του θανάτου της αναδημοσιεύουμε το κείμενο αυτό όπως αυτό δημοσιεύτηκε στο Protagon.
Στο τραπέζι των αρραβώνων του Λ. και της Λ., κάναμε γλέντι τρικούβερτο. Οι άνθρωποι δεν αρραβωνιάζονται πια, τουλάχιστον όχι με τέτοια φασαρία και ντελαμπόνγκο και ντελαμπόνγκο, αλλά έτσι ήθελαν ο Λ. και η Λ. Ετσι κι έγινε. Μπήκαμε στο μαγαζί στις εννέα το βράδι νέοι, κεφάτοι κι ανέμελοι και βγήκαμε στις τέσσερις το πρωί, ως επίσημα… «Χαρούμενα Γηρατειά».
Ηταν ο πρώτος αρραβώνας-γάμος που γλεντήσαμε, στη ζωή μας, όχι ως φίλοι του γαμπρού και της νύφης, αλλά ως φίλοι των πεθερικών. Τόσο ανυποψίαστοι, που δεν το είχαμε καν συνειδητοποιήσει. Μόνο έπειτα από κάνα δυο ωρίτσες, όταν οι (σκάρτοι) τριαντάρηδες άρχισαν να σχηματίζουν τα δικά τους πηγαδάκια, μας χτύπησε κατακούτελα η πραγματικότητα. Είμαστε με τους γέρους! Τι «με», δηλαδή. Είμαστε οι γέροι! Οποια δικαιολογία κι αν ψελλίζαμε στον εαυτό μας, η πραγματικότητα δεν άλλαζε. Γινόταν γάμος – και δεν είμαστε εκείνοι που παντρεύονταν, ούτε οι φίλοι τους, αλλά… οι γονείς τους.
Κοίταξα τον εαυτό μου από το λαιμό και κάτω. Ντόινγκ! Να θυμηθώ στους επόμενους αρραβώνες παιδιών φίλου να φορέσω κάτι που δεν παραπέμπει σε πρώτο ραντεβού για σινεμά με καινούριο φλερτ, το 1986. Ουδεμία επίγνωση ματάκια μου γλυκά. Πού να μου κόψει; Επρεπε να το είχα υποψιαστεί όταν άρχισα να μαζεύω χαρτιά και να συμπληρώνω αιτήσεις για επικείμενη συνταξιοδότηση «λόγω γήρατος». Το αγνόησα, αφού στην Ελλάδα τα χαρτιά δεν εννοούν αυτό που γράφουν. Έπρεπε να έχω μυριστεί έστω, κάτι, όταν αυξήθηκε αφύσικα ο αριθμός των ανθρώπων που μου μιλάνε με το «σεις» και με το «σας».
«Κυρία Βαγιάννη να πάρω το παλτό σας»; «Κυρία Βαγιάννη, θα πιείτε έναν καφέ;» Η αυταπάτη του μοσχαριού ακλόνητη: Νόμιζα πως όλοι αυτοί που με κέρωναν και με λιβάνιζαν είχαν απλώς, αποκτήσει αιφνιδίως, καλή ανατροφή. Οι άνθρωποι -και πιο συγκεκριμένα οι γυναίκες- δεν καταλαβαίνουμε ότι γερνάμε, κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Το άγχος της φθοράς μας κατατρέχει από τα είκοσι μας χρόνια. Όλη μας τη ζωή μετά την εφηβεία. την περνάμε λαχταρώντας είμαστε πιο αδύνατες, πιο ωραίες, πιο φρέσκιες, πιο σέξι.
Οι αριθμοί στις τούρτες δεν μας λένε τίποτα, «Είμαστε όσο νιώθουμε», μια σπουδαία κοινωνική κατάκτηση που δεν την υποτιμώ. Μόνο να φροντίσω μαζί με το «είμαι όσο νιώθω», να «νιώθω και πόσο είμαι»; Οχι για να κάτσω να σκάσω, (σιγά μη σκάσω) απλώς, να βρε, για να μη σκάω μύτη στους αρραβώνες με φουστάνι πιο εφαρμοστό από της νύφης ρε παιδί μου! Άργησα. Ολο αυτό έπρεπε να το έχω συνειδητοποιήσει (και να το έχω γράψει) πριν από τουλάχιστον μία δεκαετία. Αλλα πού να προκάνω;
Πριν από δέκα χρόνια, με πατημένα ήδη τα σαρανταπέντε, είχα μόλις γεννήσει το πρώτο μου παιδί. Πλήρης η σύγχυση εποχών, ηλικιών και σειρών. Μεγαλώνω, δεν εγκληματώ. Δεν σκοπεύω να μπω τιμωρία, επειδή μου συμβαίνει το φυσικότερο πράγμα στη ζωή. Να τις βράσω τις συμβάσεις. Πείτε ότι θέλετε για τον 21ο αιώνα, πάντως, έχει τα τυχερά του: Είναι μια καλή εποχή για να διατηρείται μια κυρία μάχιμη ερωτικά, αναπαραγωγικά, σωματικά, επαγγελματικά, σε ηλικίες που μια ή δυο γενιές πριν, έπαιρναν νούμερο για απόσυρση. Ετσι, αν δεν λωλαθούν ή δεν τα κακαρώσουν προώρως (άλλο τεράστιο επίτευγμα, ματάκια μου, που και αυτό δεν το βάζεις λίγο), τα κορίτσια του δυτικού κόσμου, βρέθηκαν ξαφνικά με μια έξτρα εικοσαετία πλήρους και δυναμικού αξιόμαχου σε όλα τα επίπεδα. (Κι όταν λέω σε όλα, εννοώ σε όλα).
Οι άντρες, λόγω κοινωνικών συνθηκών και μεγαλύτερης προπόνησης, το έχουν βρει. Ένας εξηντάρης δεν τραβάει ζόρια με το πώς κυκλοφορεί, εργάζεται, ντύνεται ή αγαπάει. Μια γυναίκα εξήντα χρονών σήμερα, απολύτως παρούσα σε όλα τα επίπεδα της ζωής, είναι σχετικά καινούριο κόνσεπτ στην ελληνική κοινωνία. Χρειάζεται να εφεύρει τον εαυτό της, αισθητικά, κοινωνικά, ψυχικά, σωματικά. Όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για όλες εκείνες που ακολουθούν. Τσεμπέρια, ρόμπες, και στολές σε στυλ «Οίκος Ευγηρίας το χαρούμενο Πολυέστερ» είναι παρελθόν. Επιτέλους, λίγο πριν από τα εξήντα, έχουμε βρει πλέον το στυλ μας και δεν θα κάνουμε σε κανένα κερατά τη χάρη να το εγκαταλείψουμε.
Αντε να το «μοντάρουμε» κάπως, προς το λιγότερο έξαλλο, αν και μεταξύ μας, προσωπικώς και επ’ αυτού, δεν υπόσχομαι τίποτα, Μεγαλώνω, δεν εγκληματώ. Δεν σκοπεύω να μπω τιμωρία, επειδή μου συμβαίνει το φυσικότερο πράγμα στη ζωή. Να τις βράσω τις συμβάσεις. Μάλλον δεν πρόκειται να τις ακολουθήσω – δεν ήμουν άλλωστε ποτέ ο τύπος. Μόνο μια σε ένα πράγμα δεσμεύομαι: Περισσότερο για το δικό μου το καλό, παρά για την «γνώμη του κόσμου» (για την οποία, όσο περνούν τα χρόνια, νιώθω ολοένα και πιο αδιάφορη). Όταν, στο εξής, οι φίλοι μου παντρεύουν τα παιδιά τους, υπόσχομαι να μην ντύνομαι (η Θεός φυλάξοι, να μη… γδύνομαι) πιο νεανικά από τη νύφη!
Ο πόνος κι ο θάνατος δεν έχει σύνορα. Ούτε … υφαλοκρηπίδες. Είναι ο ίδιος για όλους. Με αυτό το κείμενο γροθιά στο στομάχι απεικονίζεται η σκληρή αλήθεια για τον σεισμό στην Τουρκία.
Δεν ξέρω αν είμαστε φίλοι με τους Τούρκους αλλά….
Δεν ξέρω αν ποτέ θα γίνουμε φίλοι με τους Τούρκους. Τουλάχιστον σε επίπεδο κρατών. Μας χωρίζει η άβυσσος. Έχει κυλήσει πολύ αίμα ανάμεσα μας. Αιώνες τώρα… Και το κακό είναι πως οι γείτονες προσπαθούν να σβήσουν διαρκώς τη φωτιά με… βενζίνη. Από τις παραβιάσεις και το δουλεμπόριο που κάνουν καθημερινά μέχρι τις κορώνες τύπου “θα έρθουμε νύχτα στην Ελλάδα” που πια δεν φοβίζουν, ούτε καν φοβερίζουν κανέναν. Άσε που τελικά είτε σουλτάνος είσαι, είτε… βεζίρης, όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει.
Οι Τούρκοι και οι Σύριοι θρηνούν. Θρηνούν ζωές που χάθηκαν στα συντρίμμια. Θρηνούν νεκρούς που αυξάνονται συνεχώς. Θα θρηνούν για καιρό. Κι όσοι επιζήσουν από αυτή την καταστροφή θα πρέπει να φτιάξουν τη ζωή τους από το μηδέν. Όπως οι δικοί μας σεισμόπληκτοι… Όπως και οι δικοί μας πυρόπληκτοι. Όπως όλοι όσοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μανία της φύσης. Οι Τούρκοι λένε πως η ένταση των σεισμών ήταν σαν να έπεσαν στη χώρα τους 130 ατομικές βόμβες… Και καλά λένε. Οι βόμβες άλλωστε σκοτώνουν όπως κι ο σεισμός. Με τη διαφορά ότι τον σεισμό δεν τον προκαλείς. Δεν προκαλείς εσύ τον θάνατο. Με τις βόμβες ναι. Και με τους πολέμους που κάνεις. Και το τουρκικό κράτος κάνει πόλεμο ακόμη και με τον… εαυτό του. Το κράτος. Όχι ο κοσμάκης. Ο κοσμάκης δεν έχει να φάει. Και τώρα κάποιοι, πολλοί, δεν θα έχουν καν κάπου να μείνουν…
Τελικά είχε δίκιο ο Ερντογάν για τη νύχτα… Νύχτα ήταν που πήγαμε εμείς ως Έλληνες, με ανθρωπιά και αλληλεγγύη να βοηθήσουμε. Τους Τούρκους, τους Σύριους, τους ανθρώπους. Αυτούς που θρηνούν, που πονούν, που αναζητούν ανθρώπους στα ερείπια… Που παλεύουν να σώσουν όποιον κι ό,τι σώζεται! Καμία συζήτηση δεν σηκώνει για το ότι στείλαμε βοήθεια. Καμία. Όποιος το συζητάει κι όποιος έχει αντίρρηση ανήκει σε άλλο είδος από αυτό του ανθρώπου… Ο πόνος κι ο θάνατος δεν έχει σύνορα. Ούτε … υφαλοκρηπίδες. Είναι ο ίδιος για όλους. Και να σου πω… Ούτε οι τεκτονικές πλάκες παίρνουν χαμπάρι από τέτοιες ιστορίες. Όπως μετακινούνται εκεί, μετακινούνται κι εδώ. Κι όπως ρημάζουν εκεί, ρημάζουν κι εδώ…
Δεν το γράφω γιατί η βοήθεια απαιτεί ανταπόδοση. Όχι… Το γράφω μπας και καταλάβουν όλοι αυτοί οι “παπάρες” της διπλανής πόρτας, ναι αυτοί όπου σηκώνουν τη σημαία για το κοντάρι και ξεφτιλίζουν τον όρο πατριώτης, ότι σήμερα κλαίει ο Αλλάχ κι αύριο μπορεί να κλαίει ο Χριστός! Σοβαρευτείτε. Δεν κάνεις εξωτερική πολιτική πάνω στον θάνατο και τον καημό. Μην μας κάνετε να ντρεπόμαστε που δηλώνετε Έλληνες. Απάνθρωποι να δηλώνετε. Αρκεί.
«Αν μου το έλεγε κάποιος, δεν θα το πίστευα. Αδυνατώ να το πιστέψω ακόμη και τώρα. Που ήμουν εκεί και το είδα.
Στη διαδρομή μου για το γραφείο βρίσκεται ένα τυροπιτάδικο. Ακριβώς απέναντι από τον Άρειο Πάγο.
Το πρωινό των δικηγόρων είναι συνυφασμένο με τις τυρόπιτες, τις λουκανικόπιτες και τις μπουγάτσες του συγκεκριμένου καταστήματος και κάθε φορά που περνώ εγώ από εκεί, πηγαδάκια κοστουμαρισμένων κυρίων κλείνουν την προθήκη του. Δεδομένου μάλιστα ότι βρίσκεται και πάνω στο φανάρι, είναι αδύνατο να μην παρατηρήσω αυτή την κινητικότητα.
Σήμερα, περνώντας το φανάρι, από την πλευρά του καταστήματος ερχόταν ένας σκυλάκος, με γαντζωμένο στα δόντια ένα λουκανικοπιτάκι, που του έδωσε κάποιος από τους θαμώνες του τυροπιτάδικου, ο οποίος πρόσεξε το χαμόγελό μου και μου απηύθυνε: Κοίτα, κοίτα πώς το κρατάει, ο κερατάς!
Κάτι η βιασύνη του ζώου, που προσπαθούσε να περάσει στην απέναντι πλευρά της Αλεξάνδρας, κάτι και το γεγονός ότι δεν σταματούσε να φάει τον μεζέ, αλλά τον κρατούσε προσεκτικά ανάμεσα στα δόντια, μου κίνησαν την περιέργεια.
Κοντοστάθηκα και τον ακολούθησα με το βλέμμα.
Υπέθεσα πως πηγαίνει κάπου να το θάψει, για τις δύσκολες ώρες, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι σκύλοι.
Τρέχοντας και κουνώντας ζωηρά την ουρά έφτασε στη γωνία των προσφυγικών κατοικιών, όπου καθόταν οκλαδόν ένας ταλαιπωρημένος άνδρας.
Στάθηκε μπροστά του κι εκείνος πήρε το πιτάκι από το στόμα του σκύλου και το έβαλε στο δικό του!
Νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά, που κύλησαν δάκρυα στα μάγουλά μου, χωρίς να συνειδητοποιήσω αν ήταν από ντροπή, από συγκίνηση ή από λατρεία για κείνο το ζωντανό.
Και τότε ευχαρίστησα τη δημοσιογραφία, που ακόνισε τις κεραίες μου, χαρίζοντάς μου τη μοναδική εμπειρία να καταγράψω την… ανθρωπιά ενός σκύλου…
Γάλλοι ερευνητές εντόπισαν μία συσχέτιση των υψηλά επεξεργασμένων τροφών με την εμφάνιση καρκίνου, κατατάσσοντας τροφές, όπως είναι το κέικ, οι κοτομπουκιές και το ψωμί στην κατηγορία των «άκρως» επεξεργασμένων τροφών.
Έρευνα που διεξήχθη σε 105.000 άτομα, έδειξε ότι όσο μεγαλύτερη είναι η κατανάλωση τέτοιων τροφίμων κατά άτομο, τόσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου, με τους ειδικούς να συνιστούν ως καταλληλότερο μέτρο πρόληψης την υγιεινή διατροφή.
«Άκρως» επεξεργασμένες τροφές αποτελούν:
τα ευρείας παραγωγής τυποποιημένα ψωμιά και ψωμάκια για τόστ
οι μπάρες σοκολάτας και τα γλυκά
τα αναψυκτικά
τα κεφτεδάκια, τα πουλερικά και οι ψαροκροκέτες
τα μακαρόνια και οι σούπες στιγμιαίας παρασκευής
τα κατεψυγμένα ή τα προμαγειρεμένα φαγητά
οι τροφές που αποτελούνται κυρίως από σάκχαρα, έλαια και λίπη
Όπως είναι ήδη γνωστό, η διατροφή αποτελεί βασικό παράγοντα στην εμφάνιση του καρκίνου.
Στην κατάταξη με τις συνήθειες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου, το κάπνισμα βρίσκεται στην πρώτη θέση. Ακολουθεί το σωματικό βάρος, με την διαπίστωση ότι το να είναι κάποιος υπέρβαρος αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες της ασθένειας, ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τονίζει πως το επεξεργασμένο κρέας αυξάνει ελάχιστα τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου.
Όμως τι γίνεται με τις «άκρως» επεξεργασμένες τροφές;
Μία ομάδα του πανεπιστημίου της Σορβόννης διεξήγαγε μία έρευνα για να ανακαλύψει τι τροφές καταναλώνει περισσότερο ο κόσμος. Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στο British Medical Journal, έδειξαν ότι αν αυξηθεί η αναλογία των επεξεργασμένων τροφών στη διατροφή μας κατά 10%, τότε αυξάνεται και το ποσοστό εμφάνισης καρκίνου κατά 12%.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας:
Κατά μέσο όρο, το 18% της διατροφής που ακολουθούσαν τα άτομα καταλαμβανόταν από «άκρως» επεξεργασμένες τροφές
Κατά μέσο όρο, υπήρχαν 79 περιπτώσεις καρκίνου σε 10.000 άτομα κάθε χρόνο
Η αύξηση της αναλογίας επεξεργασμένων τροφών κατά 10%, θα οδηγούσε σε εννέα ακόμη εμφανίσεις καρκίνου σε 10.000 άτομα κάθε χρόνο
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι τα εν λόγω αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η ραγδαία αύξηση κατανάλωσης επεξεργασμένων τροφών ενδέχεται να αποτελέσει μεγάλο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου στις επόμενες δεκαετίες.
Ωστόσο, ανέφεραν ότι τα ευρήματα θα πρέπει να επαληθευθούν και από άλλες μελέτες μεγάλης κλίμακας και πως η έρευνα έπρεπε να εξακριβώσει την πιθανή αυτή συσχέτιση.
Μία προειδοποίηση
Η έρευνα δεν μπορεί να αποδείξει με σιγουριά, πως οι «άκρως» επεξεργασμένες τροφές αποτελούν μία πιθανή αιτία καρκίνου. Υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση, όπως για παράδειγμα στα άτομα που καταναλώνουν επεξεργασμένες τροφές παρατηρούνται κι άλλες συμπεριφορές σχετιζόμενες με τον καρκίνο.
Είναι πολύ πιθανό να καπνίζουν, να μην είναι πολύ δραστήριοι, να καταναλώνουν γενικότερα πολλές θερμίδες και ενδέχεται να λαμβάνουν αντισυλληπτικά χάπια. Μολονότι οι ερευνητές προσάρμοσαν την ανάλυσή τους βάσει αυτών των παραγόντων, ωστόσο επισημαίνουν πως ο αντίκτυπος τους δεν δύναται να αποκλειστεί εξ’ ολοκλήρου.
Η καθηγήτρια Λίντα Μπόλντ, ειδική στην πρόληψη του καρκίνου στο Κέντρο Έρευνας του Ηνωμένου Βασιλείου ανέφερε: “Είναι γνωστό, ότι η κατανάλωση τέτοιων τροφών μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους, και το να είναι κάποιος παχύσαρκος ή υπέρβαρος μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου. Επομένως, είναι δύσκολο να διαχωρίσουμε τις επιπτώσεις της διατροφής και του βάρους”.
Γενικότερα, τόνισε πως η έρευνα ήταν περισσότερο μία προειδοποίηση σε όσους ακολουθούν μία υγιεινή διατροφή και δεν θα πρέπει να ανησυχούν αν καταναλώνουν κάπου κάπου επεξεργασμένες τροφές, όσο συμπεριλαμβάνουν στη διατροφή τους άφθονα φρούτα, λαχανικά και ίνες.
Ο δρ. Ίαν Τζόνσον, από το Ινστιτούτο Quadram του Norwich, ανέφερε πως η έρευνα επεσήμανε κάποιες μάλλον αδύναμες συσχετίσεις, ενώ επέκρινε και την ασάφεια του όρου «άκρως» επεξεργασμένου. «Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ο όρος αυτός είναι τόσο ευρύς και ελλιπώς οριζόμενος, που είναι αδύνατο να αποφασίσουμε ποια ακριβώς είναι η αιτιώδης σχέση που παρατηρείται».
Για τον καθηγητή Τομ Σάντερς από το King’s College London, ο ορισμός των «άκρως» επεξεργασμένων τροφών εμπεριέχει πολλές «ιδιοτροπίες».
Για παράδειγμα, το ψωμί ευρείας παραγωγής μπορεί να καταταχθεί ως “άκρως” επεξεργασμένο τρόφιμο, όμως ένα χειροποίητο καρβέλι ψωμί από έναν τοπικό φούρνο όχι. «Η κατάταξη αυτή φαίνεται αυθαίρετη και βασίζεται στην προϋπόθεση ότι τα βιομηχανικώς παραγόμενα τρόφιμα έχουν μία διαφορετική θρεπτική και χημική σύσταση από τα χειροποίητα ή όσα παράγονται από βιοτέχνες».
Ο Martin Lajous και η Adriana Monge από το Εθνικό Ινστιτούτο Δημόσιας Υγείας του Μεξικό προειδοποίησαν ότι είναι πολύ μακρύς ο δρόμος ακόμη για να κατανοήσουμε τις πλήρεις επιπτώσεις που επιφέρει η επεξεργασία των τροφίμων στην υγεία και την ευεξία μας, τονίζοντας ότι η έρευνα αποτέλεσε μία πρωταρχική διαπίστωση.
Μια πανεύκολη συνταγή για το απόλυτο κέϊκ φουντουκιού- Νουτέλας, χωρίς αλεύρι. Ένα υπέροχο κέϊκ για τους λάτρεις της σοκολάτας που σίγουρα θα απολαύσετε και θα σας γίνει η αγαπημένη συνήθειά σας…
Υλικά συνταγής
Για το κέϊκ:
6 μεγάλα αυγά
1 πρέζα αλάτι
125 γρ. βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
400 γρ. Nutella
1 κ.σ. λικέρ ή ρούμι ή πορτοκάλι [*]
100 γρ. φουντούκια πολτοποιημένα σε σκόνη
100 γρ. σοκολάτας κουβερτούρας λιωμένη
Για το γλάσο:
100 γρ. αποφλοιωμένα φουντούκια
125 ml κρέμα γάλακτος
1 κ.σ. λικέρ ή ρούμι ή χυμό πορτοκαλιού [*]
125 γρ. σοκολάτα κουβερτούρας σε κομματάκια
Εκτέλεση συνταγής
Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180 º C. Βουτυρώστε και αλευρώστε ένα αντικολλητικό στρογγυλό ταψί, διαστάσεων 23 εκ. [Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και ταψί ίδιων διαστάσεων σχήματος επιλογής σας π.χ. καρδιάς].
Για το κέϊκ: Αλέθετε τα 100 γρ. φουντούκια σε σκόνη στο multi. Χωρίζετε τους κρόκους από τα ασπράδια. Σε ένα μπολ χτυπάτε σε πηχτή μαρέγκα τα ασπράδια με τη μια πρέζα αλάτι και το αφήνετε στην άκρη. Επίσης λιώνετε τα κομματάκια κουβερτούρας σε μπεν μαρί και αφήστε στην άκρη να κρυώνει.
Σε δεύτερο μπολ χτυπήστε με το μίξερ, το βούτυρο με τη Νουτέλα μέχρι να αφρατέψει το μείγμα. Προσθέτετε το λικέρ, τα πολτοποιημένα σε σκόνη φουντούκια και έναν έναν τους κρόκους αυγών συνεχίζοντας το χτύπημα μέχρι να ενσωματωθούν.
Προσθέτετε σταδιακά τη λιωμένη κουβερτούρα στη μαρέγκα αυγών ανακατεύοντας απαλά με μια ζαρίζ μέχρι να ενσωματωθεί πλήρως. Προσεκτικά σε 3 δόσεις ρίχνετε τη μαρέγκα στο μείγμα του κέϊκ ανακατεύοντας απαλά με μαρίζ, κυκλικά από κάτω προς τα επάνω. Ακουλουθείστε την ίδια διαδικασία και για τις 3 δόσεις μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Ρίχνετε το μείγμα στο ταψί, το ισιώνετε και ψήνετε στο προθερμασμένο φούρνο για 40 λεπτά. Βγάζετε το κέϊκ από το φούρνο και το αφήνετε στο ταψί για 10 λεπτά να σταθεί. Μετά το ξεφορμάρετε επάνω σε σχάρα να κρυώσει εντελώς.
Για το γλάσο: Βάζετε τα αποφλοιωμένα φουντούκια σε ένα στεγνό τηγάνι, σε μέτρια θερμοκρασία. Τα καβουρντίζετε, κουνώντας το τηγάνι για να μην καούν από τη μια πλευρά, μέχρι να “βγάλουν” το άρωμά τους και “πάρουν” ένα χρυσό-καφέ χρώμα. Εάν τα φουντούκια σας έχουν φλούδα παίρνετε μια ελαφρώς βρεγμένη πετσέτα και τα “τρίβετε” για να αποφλοιωθούν, μόλις τα βγάλετε από το τηγάνι, όσο ακόμα είναι ζεστά. Αν είναι αποφλοιωμένα τα μεταφέρετε σε πιατέλα να κρυώσουν εντελώς πριν τα χρησιμοποιήσετε.
Σε μια κατσαρολίτσα με βαρύ πάτο, προσθέτετε τη κρέμα γάλακτος, το λικέρ ή πορτοκάλι και τα σιγοβράζετε [σε χαμηλή θερμοκρασία] ανακατεύοντας συνεχώς για να μη καούν, μέχρι να λιώσει η σοκολάτα και έχετε ένα ομοιογενές σοκολατένιο μείγμα.
Κατεβάζετε τη κατσαρολίτσα από τη φωτιά και συνεχίζετε το ανακάτεμα μέχρι να μισοκρυώσει το γλάσο. Μεταφέρετε προσεκτικά το κέϊκ από τη σχάρα που κρυώνει σε πιατέλα. το περιχύνετε με το γλάσο σοκολάτας και προσθέστε από πάνω τα καβουρντισμένα φουντούκια.
[*] Αν πρόκειται να σερβίρετε το κέϊκ σε μικρά παιδιά αποφύγετε το αλκοόλ και αντικαταστείστε το με χυμό φρούτου. Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσετε λικέρ προτιμήστε [αν έχετε] το λικέρ frangelico που έχει μια υπέροχη γεύση φουντουκιού.
Μια συνταγή για ένα υπέροχο κέϊκ πορτοκαλιού γεμιστό με μπανάνα και Nutella γλασαρισμένο με γλάσο σοκολάτας. Ένα κέϊκ που θα σας γίνει αγαπημένη συνήθεια.
Υλικά συνταγής
1 1/2 κούπα χυμό πορτοκάλι
1 κούπα ζάχαρη
1/2 κούπα λάδι [*]
2 αυγά
500 γρ. φαριναπ [1 πακέτο]
1 βανίλια
ξύσμα 1 πορτοκαλιού
1 μεγάλη μπανάνα
1 βάζο Nutella
200 γρ. κουβερτούρα
200 γρ. κρέμα γάλακτος
Εκτέλεση συνταγής
Χτυπάμε στο κάδο του μίξερ όλα τα υλικά εκτός από τα 4 τελευταία.
Εν’ τω μεταξύ προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς.
Βουτυρώνουμε και λαδώνουμε μια μεγάλη στρογγυλή φόρμα κέικ και ρίχνουμε μέσα το μισό μείγμα.
Προσθέτουμε από πάνω τη μπανάνα σε φετούλες και τη Nutella και ρίχνουμε από πάνω το άλλο μισό μείγμα ζύμης.
Ψήνουμε στο προθερμασμένο φούρνο για 50′.
Λιώνουμε τη κουβερτούρα με τη κρέμα γάλακτος και περιχύνουμε το κέϊκ μόλις το βγάλουμε από το φούρνο.
[*] Για πιο ελαφριά γεύση βάζετε προαιρετικά, 1/2 ελαιόλαδο – 1/2 σπορέλαιο ή μόνο σπορέλαιο.
Μια τρομερή συνταγή για ένα κέικ με ρευστή σοκολάτα που μπορείτε να το σερβίρετε μαζί με κρέμα παγωτό βανίλια και να το απογειώσετε!
Υλικά
350 γρ. κουβερτούρα, ψιλοκομμένη
400 γρ. βούτυρο
6 αυγά
6 κρόκοι αυγών επιπλέον
150 γρ. ζάχαρη
80 γρ. αλεύρι και λίγο επιπλέον για το πασπάλισμα της φόρμας
2 κουταλιές της σούπας λικέρ
πορτοκαλιού ή λικέρ καφέ
γλυκό βύσσινο ή παγωτό
ζάχαρη άχνη για το σερβίρισμα
Εκτέλεση
Βουτυρώνετε πολύ καλά 6 πυρίμαχα σκεύη ατομικά ή μια μεγάλη φόρμα για σουφλέ. Πασπαλίζετε με αλεύρι τα φορμάκια ή τη φόρμα και τινάζετε να φύγει το περιττό αλεύρι. Βάζετε τη σοκολάτα και το υπόλοιπο βούτυρο σε μπεν μαρί σε χαμηλή φωτιά και ανακατεύετε μέχρι να ομοιογενοποιηθούν.
Χτυπάτε σε μπολ με το σύρμα των αυγών τους κρόκους και τα ολόκληρα αυγά με τη ζάχαρη, μέχρι να αφρατέψουν και να ασπρίσουν. Προσθέτετε το λικέρ και ανακατεύετε. Κατόπιν προσθέτετε στο μείγμα των αυγών το μείγμα του βουτύρου και της λιωμένης κουβερτούρας και ανακατεύετε καλά να ομοιογενοποιηθούν τα υλικά.
Κοσκινίζετε το αλεύρι στο μείγμα και το ανακατεύετε με σύρμα. Μοιράζετε το μείγμα στα φορμάκια ή το ρίχνετε στη μεγάλη φόρμα. Τις ψήνετε στους 200 °C για 15΄ (φορμάκια) ή 20΄-25΄ (στη φόρμα). Αφήνετε το κέικ ή τα κεκάκια να «σταθούν» για 5΄ και ξεφορμάρετε προσεχτικά. Πασπαλίζετε με άχνη και συνοδεύετε με βύσσινο γλυκό κουταλιού ή με παγωτό
