Πόσο συχνά συναντάμε παιδί με σύνδρομο Down να γνωρίζει άπταιστα 4 γλώσσες, να παίζει 3 μουσικά όργανα και να θέλει να γίνει επιστήμονας;
Καθόλου συχνά θα πει κανείς κυρίως στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει η κατάλληλη υποδομή ώστε να βοηθηθούν παιδιά που έχουν μία διαφορετικότητα όπως είναι το σύνδρομο Down.
Η κυρία Κατερίνα Φροσύνη γέννησε πριν από 22 χρόνια το τέταρτο παιδί της το οποίο ήξερε πως είχε σύνδρομο Down, όμως με τον άντρα της αποφάσισαν να το κρατήσουν και να το μεγαλώσουν μαζί με τους άλλους τρεις αδελφούς του.
Μέχρι τα 4 του χρόνια, ο Ιωακείμ σερνόταν κάτω και όχι μόνο δεν μιλούσε αλλά δεν μπορούσε να σταθεί και όρθιος. Μέχρι που κάποιος μίλησε στους γονείς του για το πρόγραμμα του ινστιτούτου «Glen Doman» στην Αμερική.
Οι γονείς του πήγαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και έμαθαν τα πάντα για αυτό το πρόγραμμα που τελικά χάρισε στον μικρό γιο τους μία νέα ζωή. Ο 22χρονος Ιωακείμ μπορεί να μην ολοκλήρωσε τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου όμως ήδη εργάζεται στο λογιστικό γραφείο του πατέρα του και έχει μία φυσιολογική ζωή.
Μάλιστα, μαζί με τη μητέρα του έγραψαν βιβλίο με τίτλο «Είμαι ο Ιωακείμ… Μάθετε πώς ξεπέρασα το σύνδρομο Down» με το οποίο έχουν ήδη βοηθήσει χιλιάδες οικογένειες να αντιμετωπίσουν σωστά την κατάσταση ώστε παιδιά που πάσχουν από το σύνδρομο να αποκτήσουν μία φυσιολογική ζωή όπως όλα τα άλλα.
Μετά το βίντεο με τον Βέλγιο φιλλέλληνα, Fred Grün, που δημοσιεύσαμε εντοπίσαμε ακόμη ένα βίντεο με μια συμπαθέστατη γυναίκα από την Ρωσία που μιλάει αλάνθαστα ελληνικά και δηλώνει πόσο πολύ αγαπάει την γλώσσα μας αλλά και τον πολιτισμό μας αλλά και την Αρχαία Ελλάδα.
H Μαρίνα, που δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, δηλώνει πως λατρεύει την Ελλάδα και προσπαθεί να μάθει την γλώσσα μας μόνη της. Στο βίντεο ακούγεται να λέει τέλεια ακόμη και ελληνικούς γλωσσοδέτες όπως το “Μια πάπια, μα ποια πάπια; Μια πάπια με παπιά.”
Το τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς στο διαδίκτυο να εμφανίζονται βίντεο με ανθρώπους από άλλες χώρες που μιλούν ελληνικά και να εκφράζουν την αγάπη τους για την ελληνική γλώσσα.
Δείτε το βίντεο
Πολλοί Έλληνες χρήστες στα σχόλια της δίνουν συγχαρητήρια για την προσπάθεια της και την ενθαρρύνουν να αναρτήσει και άλλο βίντεο και να συνεχίζει να μαθαίνει όσο περισσότερο μπορεί την γλώσσα μας και τον πολιτισμό μας.
Πόσο εύκολο είναι να γίνει περιζήτητο ένα από τα πιο πρακτικά πιάτα της Ελλάδας, το «φαγητό που ετοιμάζει η Ελληνίδα μητέρα για να φροντίσει ολόκληρη την οικογένεια», το ταπεινό, αλλά εξόχως νόστιμο παστίτσιο;
Ο Αναστάσιος Μυτιληναίος, ο οποίος διατηρεί δικό του εστιατόριο στη Νέα Υόρκη, εξηγεί στο «Πρακτορείο 104,9 FM» πώς άλλαξε η ζωή του όταν το χόμπι του, ένα εστιατόριο που άνοιξε αυτός και η οικογένειά του για να τους παρέχει επιπλέον εισόδημα, έγινε η κανονική του εργασία, αλλά και πώς το παστίτσιο έχει γίνει περιζήτητο μεταξύ των πελατών του, οι οποίοι ταξιδεύουν ακόμα και μια ώρα για να το απολαύσουν κι ας μην μπορούν να το… προφέρουν σωστά!
Η ιστορία του Έλληνα σεφ, που το τελευταίο διάστημα έχει κάνει viral στα κοινωνικά δίκτυα με εικόνες και βίντεο προετοιμασίας του πιάτου που προσφέρει στο εστιατόριό του να διαχέονται στις ηλεκτρονικές συσκευές, είναι μια ιστορία επιτυχίας με πυρήνα το φαγητό «που φέρνει όλους τους ανθρώπους πιο κοντά».
«Για να είμαι ειλικρινής, εμείς κάνουμε αυτό που πάντα κάναμε, τώρα έχουμε μια πιο έντονη έκθεση, ειδικά από κανάλια όπως τα social media, είτε το Facebook, είτε το Instagram, ο κόσμος μας δίνει σημασία ιδιαίτερη και νομίζω πως ο πραγματικός λόγος που γίνεται αυτό είναι το μέγεθος (σ.σ της μερίδας που σερβίρεται στους πελάτες).
Είναι ένα ψηλό, υπερμεγέθες κομμάτι, όπως το έκανε πάντα η μητέρα μου», εξηγεί ο κ. Μυτιληναίος, ενώ περιγράφει πως οι πελάτες και τα ΜΜΕ ενθουσιάζονται και με τον τρόπο παρασκευής της μερίδας, που ζυγίζει «περίπου μιάμιση με δύο λίβρες το κομμάτι!».
Το ξεκίνημα, που οδήγησε στη δημιουργία του χώρου, έγινε όταν στην οικογένεια του κ. Μυτιληναίου άρχισαν να βλέπουν «την ανάγκη που είχε η γειτονιά για κάτι τέτοιο, ένα ελληνικό εστιατόριο, καθώς είναι μια τεράστια ελληνική κοινότητα αυτή που κατοικεί και σήμερα στο Queens της Νέας Υόρκης», εξηγεί ο νεαρός Έλληνας ιδιοκτήτης.
«Σήμερα είναι το μόνο σημείο στη γενική περιοχή της Νέας Υόρκης, στο οποίο μπορεί κανείς να πάει για να φάει ελληνικό φαγητό.
Ανάμεσα στη μετακίνηση, την κυκλοφορία, χρειάζεται μία ώρα για να έρθει κανείς, μία για να επιστρέψει, το εστιατόριό μας είναι το μόνο σημείο στο οποίο έρχονται (σ.σ, οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης) για ελληνικό φαγητό» εξηγεί.
Η Αμερική αναζητεί ποιοτικό φαγητό και γεύσεις
«Το φαγητό που ζεσταίνεις στα μικροκύματα ήταν κάτι που ήθελαν οι Αμερικανοί και οι Νεοϋορκέζοι πριν από πολλά χρόνια, σήμερα είναι διαφορετικά. Ο κόσμος πιστεύω πως είναι πολύ πιο ενημερωμένος για ό,τι βάζει στο σώμα του, κάτι που είναι καταπληκτικό αφού θέλουν να έχουν πολύ καλύτερη υγεία», εξηγεί ο κ. Μυτιληναίος και μοιράζεται μαζί μας κάποιες από τις εικόνες που συνθέτουν την καθημερινότητα ενός Έλληνα που εργάζεται στον πολύ απαιτητικό τομέα της εστίασης στις ΗΠΑ.
«Η δουλειά που κάνω είναι κάτι που δεν είχα ονειρευτεί ποτέ πως θα κάνω, ο πατέρας μου εργαζόταν στις κατασκευές, ήταν μόνο η μητέρα μου εκείνη που εργαζόταν στον χώρο της εστίασης για μικρό διάστημα, όταν ήταν νεαρή, σε καταστήματα στη Νέα Υόρκη» περιγράφει ο κ. Μυτιληναίος, που πλέον υποδέχεται τακτικά δημοσιογράφους, food bloggers και vloggers στην κουζίνα του.
Μία ελληνική οικογένεια και μία «οικογένεια γεύσης»
Ένα από τα τα πέντε παιδιά μας οικογένειας, που από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 δίνει μια διαρκή μάχη να εξασφαλίζει την επαγγελματική επιτυχία, ο Αναστάσιος Μυτιληναίος -«μπορείς να με λες και Τάσο όπως η μητέρα μου» θα μας πει- δεν εργαζόταν πάντα στην εστίαση. Για την ακρίβεια δούλεψε πολλά χρόνια στο χώρο των κατασκευών μέχρι που η συγκυρία και μια οικογενειακή ιδέα έφερα το «Somethingreek» στη ζωή του.
«Η ελληνική κουζίνα εκ φύσεως είναι ιδιαίτερα καθαρή, υγιεινή και “διαίτης”, είμαι -κι εγώ ακόμη- τυχερός που με αυτήν την κουζίνα μεγάλωσα καθημερινά αλλιώς κι εγώ θα είχα… πολύ βάρος!» σχολιάζει ο κ. Μυτιληναίος, ενώ περιγράφει μια οικογένεια που έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό ακόμη και σήμερα το συναισθηματικό δέσιμο.
Από την άλλη πλευρά ως μια «δεύτερη οικογένεια» χαρακτηρίζει ο κ. Μυτιληναίος το προσωπικό του «Somethingreek», όπου εργάζονται πάνω σε ελληνικές γεύσεις, πέρα από το πιάτο που έχει κάνει γνωστό τον χώρο, σε άτομα από όλο τον κόσμο.
«Η Κέλι είναι που διευθύνει, ο ένας Κώστας είναι που αναλαμβάνει το ψήσιμο μαζί με τον Μάνο, ενώ στην ομάδα είναι ακόμη ένας Κώστας, που αναλαμβάνει τις παραδόσεις, ο Όσκαρ και ο Τζέρεμι», λέει.
«Κάθε ημέρα είναι όλα λίγο διαφορετικά. Ξεκινάω με έναν ελληνικό καφέ, κάθε ημέρα έχει κάτι νέο, οι πωλητές, τα υλικά, είναι η επιθυμία της μητέρας μου, φτάνω στο χώρο γύρω στις 11, καμιά φορά λίγο νωρίτερα και πολλές φορές είμαι αυτός που ανοίγω», σημειώνει ο κ. Μυτιληναίος και εξηγεί πως το προσωπικό είναι μεν κυρίως Έλληνες, αλλά υπάρχουν πάντα όσοι έρχονται από την κοινωνία της Νέας Υόρκης για να σχηματίζουν την ομάδα.
«Είμαι πολύ τυχερός που κάνω αυτό που αγαπώ», καταλήγει και μας αποχαιρετά για να ετοιμάσει τι άλλο; Μια υπέροχη μερίδα παστίτσιο!
Ο τίτλος τα περικλείει όλα. Είμαι 50 ετών και τώρα μόλις έμαθα ποια είμαι, τι ζητάω από τη ζωή, τι χρωστάω και τι μου χρωστάνε.
Έμαθα να διεκδικώ, να ιεραρχώ τις ανάγκες μου και να αποδέχομαι τη διαφορετικότητα των γύρω μου.
Το μεγαλύτερο, όμως, δώρο για τη ψυχή μου και την ισορροπία του μυαλού και της καρδιάς μου, είναι πως έμαθα να λέω «όχι» σε ό,τι μου κάνει κακό και χαλάει τη ψυχολογία μου.
Τα 50 μου αποτέλεσαν σταθμό. Όχι γιατί άλλαξε η εικόνα μου αλλά όλη μου η κοσμοθεωρία.
Κατάλαβα πως είναι πιο σημαντικό να λέω «όχι» σε ό,τι μου κάνει κακό. Δεν πειράζει αν γίνομαι δυσάρεστη. Ας ξεβολευτούν και οι γύρω μου.
Γιατί πρέπει πάντα εγώ να είμαι η καλή και η αρεστή;
Έμαθα να αγαπώ και να σέβομαι εμένα! Κατάλαβα έτσι πιο καλά τις ανάγκες μου και έγινα μεμιάς πιο συγκαταβατική με όσους δεν μπορούν να με ακολουθήσουν από εδώ και πέρα.
Στα 50 δε φοβάσαι να μείνεις μόνος. Φοβάσαι να είσαι εγκλωβισμένος με λάθος ανθρώπους. Θέλεις να κάτσεις κάτω από το ζεστό ήλιο και να νιώσεις πως είσαι ελεύθερος να ορίσεις εσύ και μόνο εσύ τη ζωή σου.
Τις εκπτώσεις τις θέλεις μόνο στα ψώνια. Οποιοσδήποτε άλλος συμβιβασμός είναι φθορά.!
Προτιμάς να γελάς μόνος βλέποντας μια ταινία από το να είσαι με έναν άνθρωπο που δε νιώθεις αισθήματα και που μέσα στη ψυχή σου επιθυμείς να τα «τινάξει» για να απελευθερωθείς.
Στα 50 μαθαίνεις πως η ευτυχία δε βρίσκεται στα υλικά αγαθά.
Δεν αλλάζει η ζωή αν το πορτοφόλι είναι άδειο και είναι Gucci για το οποίο νεότερη δούλευες ως σκλάβα για να το αποκτήσεις.
Ξέρεις ποια πως τα «όχι» σου πρέπει να είναι πολλαπλάσια των «ναι» σου! Γιατί μόνο τότε είσαι ελεύθερος άνθρωπος, ζωντανός και τίμιος στις συναλλαγές σου. Τότε αξίζεις να αγαπηθείς και να αγαπήσεις γιατί το κάνεις συνειδητά για εσένα και όσους νοιάζεσαι!
Δε λέω να κάνεις επανάσταση, ούτε και να ακυρώσεις όσα έχεις κτίσει στο πέρας της ζωής σου.
Λέω, όμως, πως μπορείς να αρκείσαι στα αυθεντικά, τα ολόκληρα και όχι τα μισά. Δηλαδή μισούς έρωτες, μισές φιλίες και μισές δουλειές για να μη σε σχολιάζουν και σε λένε μισερή.
Ο χρόνος κυλάει σαν το νερό και δε γυρίζει ποτέ πίσω. Το ίδιο και τα όνειρά μας!
Κάπου, κάποτε διάβασα πως αν όλοι γινόμασταν οι άνθρωποι που οι σκύλοι μας νομίζουν πως είμαστε, ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος. Γιατί απ’ όλα τα πλάσματα στη γη, ανιδιοτελώς ξέρουν να αγαπούν μόνο δύο, η μαμά σου κι ο σκύλος σου.
Της Φρόσως Μαγκαφοπούλου
Ξεπερνώντας την νομοτελειακή αγάπη που συνεπάγεται η μητρότητα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, η σκυλίσια αφοσίωση και λατρεία δεν αποτυγχάνουν να συγκλονίζουν, ανεξαρτήτως κουλτούρας, εποχής και κοινωνικών συνθηκών.
Γιατί οι σκύλοι ξέρουν ν’ αγαπούν χωρίς επειδή. Αγαπούν παρ’ όλο. Δεν τους ενδιαφέρει αν είσαι χοντρός ή αδύνατος, φτωχός ή πλούσιος, ιδιοφυΐα ή ολοκληρωτικά ηλίθιος· αρκεί να είσαι εκεί, αρκεί να τους βάζεις λίγο νεράκι και λίγο φαγητό. Αλλά ακόμα κι αν τους ψιλοπαραμελείς εκείνοι πάλι σ’ αγαπούν.
Η καρδιά τους, εκ διαμέτρου αντίθετη με οποιαδήποτε εκδικητική ανθρώπινη τάση, ξέρει πάντα να δίνει άλλοθι και να δικαιολογεί. Κάτι θα σου έτυχε μωρέ, δεν μπορεί να το έκανες από κακία.
Σ’ αγαπούν από την πρώτη στιγμή που τους πήρες αγκαλιά χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, γιατί αυτό ξέρουν να κάνουν. Δε σε κρίνουν, δε σε παραμελούν, δε σε βασανίζουν. Ακόμα κι όταν τους αφήνεις πίσω, θαρρείς και ζουν για την επιστροφή σου.
Κι όταν σε δουν να επιστρέφεις πηδάνε πάνω σου και σου κουνάνε την ουρά με τόση χαρά, λες και δεν τους πλήγωσε ποτέ η φυγή σου. Επειδή οι σκύλοι, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, αγαπάνε με την καρδιά, χωρίς καμία ρανίδα λογικής. Γνωρίζουν χωρίς να μάθουν.
Οι σκύλοι ξέρουν να επιμένουν. Ξέρουν πόσο σημαντικό είναι να σηκώνονται, όσο άτσαλο κι αν ήταν το στραπάτσο τους, όσα κουσούρια κι αν τους άφησε το χτύπημα. Άλλωστε μια ανθρώπινη μέρα ισούται με μια σκυλίσια εβδομάδα, γι’ αυτό και τα πλάσματα αυτά ξέρουν πως δεν έχουν χρόνο να κρατάνε πράγματα για τον εαυτό τους, ούτε τους παίρνει να τσιγκουνεύονται την αγάπη τους.
Οι σκύλοι είναι πλάσματα γενναία και κυνηγούν όσα αγαπάνε χωρίς να θεωρούν τροχοπέδη τις διαστάσεις τους. Δεν έχουν όλο τον χρόνο μπροστά τους και το ξέρουν, γι’ αυτό τα βράδια τρέχουν να χουχουλιάσουν στην αγκαλιά σου χωρίς εγωισμό, όσο κι αν τους μάλωσες στη διάρκεια της ημέρας.
Ναι, αν οι άνθρωποι αγαπούσαμε όπως οι σκύλοι μας, ο κόσμος θα ήταν σίγουρα ένα καλύτερο μέρος· θα απολαμβάναμε τις βόλτες, τον ήλιο και τον αέρα, θα ρουφούσαμε τη μαγεία τους και ποτέ δε θα υποτιμούσαμε την αξία του παιχνιδιού.
Θα ήμασταν πιστοί, θα λαχταρούσαμε να φιλήσουμε τους ανθρώπους μας χωρίς να θεωρούμε στιγμή την παρουσία τους δεδομένη και όταν εκείνοι περνούσαν δύσκολα, θα σωπαίναμε και θα στεκόμασταν απλά δίπλα τους, γιατί θα ξέραμε πως δεν έχουν ανάγκη από έωλες συμβουλές, μα από ουσιαστικές παρουσίες.
Αν ξέραμε να αγαπάμε όπως εκείνοι, θα γνωρίζαμε πως η βία επιφέρει επιθετικότητα, η σκληρότητα φόβο κι ο έπαινος ανεξαρτησία. Δε θα αναλωνόμασταν σε παιχνίδια εξουσίας, μα θα καταλαβαίναμε πως οι άλλοι είναι παράγωγα του περιβάλλοντός τους και θα φερόμασταν αναλόγως, με τρυφερότητα κι αλληλοεκτίμηση. Θα χωνεύαμε επιτέλους πως κανένας δε γεννιέται κακός και πως τα όρια γεννάνε σεβασμό, αρκεί να περιβάλλουν τα πάντα, εκτός από την αγάπη.
Έτσι ν’ αγαπάς, χωρίς πολλά-πολλά. Να μην περιμένεις τίποτα, να μη ρωτάς γιατί. Δε σου εγγυώμαι πως θα γίνεις ευτυχισμένος, ούτε πως η αγάπη σου θα εκτιμηθεί. Σου εγγυώμαι όμως πως θα νιώσεις το μεγαλείο του να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Να αισθάνεσαι τον άλλον και να τον βοηθάς να γλείψει τις πληγές του. Να τον οδηγείς για να περπατήσει όταν δεν βλέπει και να του δίνεις δύναμη χωρίς να μιλάς. Να είσαι σκύλος, όχι σκυλάκι.
Αν πάλι δεν έχεις τη δύναμη ν’ αγαπάς σαν σκύλος (ποιος είπε πως είναι εύκολο;), σου εύχομαι να σε αγαπήσει κάποιος άνθρωπος από αυτούς· κι αν έχεις την τύχη να ζήσεις τέτοια ευλογία, έχε τουλάχιστον τη δύναμη να την αντέξεις και να αφήνεσαι, καθώς το πλάσμα αυτό φέρει μέσα του τη θεϊκή δύναμη να σε κάνει να χαμογελάς, να σε ελαφραίνει και να σου δανείζει την καρδιά του κάθε που ο κόσμος κάνει κομμάτια τη δική σου.
Να εκτιμάς πόσο του λείπεις το πρωί, ακόμα κι αν πέρασε ολόκληρο το βράδυ στο πλευρό σου και να μη τσιγκουνεύεσαι τα χάδια σου και την αγκαλιά σου. Άλλωστε αυτά μόνο ζητάει από σένα. Να νιώθεις, γιατί διαφορετικά ο «σκύλος» μπορεί να μη σου θυμώσει, αλλά όταν τον χάσεις ο εαυτός σου δε θα σου το συγχωρήσει ποτέ.
Ν’ αγαπάς σαν σκύλος κι ένα πράγμα να θυμάσαι. Πως η μόνη επικίνδυνη ράτσα είναι η ανθρώπινη.
Το ελληνικό σουβλάκι με πίτα ταξιδεύει στο Νταβός. Σουβλάκια στο Νταβός πουλάει ένας Έλληνας, στο πλαίσιο της ετήσιας συνόδου του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ.
Μάλιστα, το ένα σουβλάκι (πίτα με γύρο) στοίχιζε περίπου 20 ευρώ. «Η εταιρεία έχει έδρα τη Ζυρίχη. Πηγαίνουμε παντού, όπου υπάρχει φεστιβάλ, όπου υπάρχει event, γενικότερα στα πάντα. Είμαστε σε όλη τη χώρα, έχουμε τέσσερα εστιατόρια και 4-5 καντίνες», ανέφερε ο υπάλληλος της καντίνας στον ΣΚΑΪ, προσθέτοντας:
«Στο Νταβός είμαστε για μία βδομάδα. Εδώ, παλεύουμε, ταΐζουμε τον κόσμο και τούς γεμίζουμε την κοιλιά! Έλληνες και ξένοι τιμούν πολύ τον γύρο μας., Κυρίως είναι Αμερικάνοι, Άγγλοι, Ινδοί, από όλο τον κόσμο».
«Έχουμε, γύρο χοιρινό, γύρο κοτόπουλο, έχουμε χαλούμι και γύρο vegan», ανέφερε επίσης ο υπάλληλος της καντίνας. «Είναι σαν γύρος, σαν κρέας, αλλά είναι με μπιζέλι και με φάβα», συμπλήρωσε. Αναφορικά με τις τιμές, ο υπάλληλος τονίζει ότι οι τιμές στο Νταβός είναι λίγο… «ιδιαίτερες». Η πίτα κοστίζει 19 φράγκα και το κουτί, το «box», όπως το αποκαλούν, 23 φράγκα.
Βέβαια, με 4.000 φράγκα κατώτατο μισθό εκεί, μάλλον δεν το λες ακριβό το σουβλάκι.
Μέσα από την καρδιά μου εύχομαι οι καταγγελίες εναντίον της “Κιβωτού του Κόσμου” να αποδειχθούν ψευδείς.
γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης
Αφού η αστυνομία και η δικαιοσύνη ερευνήσει εξονυχιστικά, να αποδώσει την ηγεσία και τα στελέχη της στην κοινωνία άσπιλα, χωρίς ίχνος σκιάς, ώστε να εξακολουθήσουν το έργο τους.
Γιατί;
Έχω μήπως προσωπικούς δεσμούς με τον πατέρα Αντώνιο; Τον παραμικρό. Στα μέσα ενημέρωσης τον είχα μόνο δει και είχα διαβάσει για τη δράση του. Πολύ κακώς -για τον εαυτό μου πρωτίστως- δεν επιδίδομαι σε δράσεις εθελοντισμού.
Φοβάμαι μήπως η αποκαθήλωση της “Κιβωτού” αντανακλάσει δυσμενώς στην Εκκκλησία και στις πέριξ αυτής φιλανθρωπικές οργανώσεις; Πόρρω απέχω από το να έχω τους θρησκευτικούς θεσμούς στην κορυφή της αξιακής μου κλίμακας. Η Ιστορία τους είναι εν μέρει ιστορία σκανδάλων, ίντριγκας, αέναης και λυσσώδους πάλης για την εξουσία και για τον πλούτο. Όσα τα ματωμένα ράσα, άλλα τόσα τα λεκιασμένα.
Αντίκειμαι ίσως στην αντίληψη ότι η φιλανθρωπία πρέπει να ελέγχεται στενά, εξονυχιστικά από το κράτος; Τουναντίον. Η πολιτεία που ερευνά καν και καν δραστηριότητες, ακόμα και αυστηρά ιδιωτικού χαρακτήρα, είναι αδιανόητο να αφήνει τα ευαγή ιδρύματα ξέφραγα αμπέλια, επαφιόμενη στο υπεράνω υποψίας ήθος των διοικούντων.
Προς τι λοιπόν η αγωνία μου για τον πατέρα Αντώνιο και την “Κιβωτό” του;
Πρώτον επειδή βλέπω το ποιόν εκείνων που τις τελευταίες μέρες τον λιθοβολούν. Που με την πρώτη εναντίον του καταγγελία έσπευσαν να τον ρίξουν στο πυρ το εξώτερον. Να τον κατατάξουν στους εξουσιομανείς, στους διεφθαρμένους, στους παιδεραστές ακόμα-ακόμα. Το βάρος της απόδειξης ολόκληρο επάνω του. Αρκεί ένα δάχτυλο να σε δείξει, ένα στόμα να μαρτυρήσει εναντίον σου κι εσύ πρέπει να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Εάν βγεις δε από τα ρούχα σου, εάν χάσεις έστω και για μια στιγμή την ψυχραιμία σου, “δείτε τον πώς τρέμει για τη λερωμένη του φωλιά!” αγανακτούν, χαιρεκακούν οι αυτόκλητοι εισαγγελείς.
Δεν περιμέναμε -αλοίμονο- τον πατέρα Αντώνιο για να τους μάθουμε. Πρόκειται για “επαγγελματίες της ενημέρωσης” που και τη μάνα τους θα έδειχναν σφαγμένη για να εκτοξευτεί η τηλεθέαση. Για περσόνες που ψωνίζονται εμπορευόμενες καλοσύνη, ευαισθησία και ψυχικά τραύματα, αληθινά ή επινοημένα, δικά τους ή αλλότρια. Για ψηφοθήρες που φροντίζουν πάντοτε να συμπλέουν με την κοινή γνώμη, λειτουργώντας -πώς αλλιώς;- σαν ανεμόμυλοι.
Τούς ξέρουμε και τους απεχθανόμαστε. Όχι κυρίως επειδή είναι καθάρματα, παράδες κάλπικοι, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα, όπως αμίμητα τους τα σούρνει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στο ποιήμα του “Επιτύμβιο”. Αλλά διότι κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά. Στην αντίληψη του κόσμου για τον κόσμο.
Τι λένε -τι υπονοούν έστω- διαρκώς; Πως πουθενά δεν υπάρχει φως ιλαρό, νερό καθαρό, καλοσύνη ατόφια, προσφορά ανιδιοτελής, που να μην περιμένει ανταπόδοση. “Παντού σκατά, παντού αμαρτίες…” κράζουν στη διαπασών. Οι ιερείς απατεώνες, αν όχι και ανώμαλοι. Οι πολιτικοί φαύλοι, αλητήριοι. Οι επιχειρηματίες κλέφτες και διαπλεκόμενοι. Οι γιατροί φακελάκηδες. Οι εκπαιδευτικοί βολεμένοι υπαλληλίσκοι. Αν πεις για τους καλλιτέχνες – δεν είδατε τον Λιγνάδη; δεν είδατε τον άλλο, τον συγγραφέα παιδικών βιβλίων που συνελήφθη για παιδοφιλία;
Πλέουμε άρα σε μια λίμνη με πιράνχας. Και οι μόνοι που ξεχωρίζουν θετικά είναι εκείνοι που αενάως καταγγέλλουν, μαστιγώνουν, σκίζουν τα ιμάτια τους δίχως να προσφέρουν άλλο τίποτα, δίχως καν να προσπαθούν – “γιατί να προσπαθήσεις; αφού το ματς είναι σικέ! τα χαρτιά σημαδεμένα! το σύστημα προωθεί αποκλειστικά τους δικούς τους!”
Και όμως… Ακόμα και στις πιο ζοφερές εποχές (η δικιά μας δεν είναι τέτοια), ακόμα και στη βαθύτερη παρακμή πάντοτε το καλό θα επιμένει. Κάποιος θα δίνει τον ένα και μοναδικό μανδύα του σε εκείνον που κρυώνει περισσότερο. Κάποιος θα γιατροπορεύει δωρεάν, εξ υστερήματος καρδίας. Κάποιος με ένα μολύβι, με ένα πινέλο, με ένα μουσικό όργανο στο χέρι θα θυμίζει στους άλλους τα ωραία της ζωής. Κάποιος θα μπαίνει θαρραλέα μπροστά, θα ανοίγει τον δρόμο γιατί; για το γαμώτο! για ένα καλύτερο μέλλον, που ο ίδιος πιθανότατα δεν θα χαρεί ποτέ.
Εάν τα ξεχάσουμε αυτά, εάν τα διαγράψουμε από την ψυχή μας, θα είμαστε ήδη ηθικώς νεκροί.
Θέλω να αθωωθεί ο πατήρ Αντώνιος. Ακόμα ωστόσο και αν πάει η υπόθεση κακήν κακώς, εγώ δεν θα ορφανέψω από την ελπίδα. Θα ξέρω ότι κάπου αλλού, στη σκιά της κοινωνίας, στο περιθώριο, υπάρχει ένας άλλος παπάς που κερδίζει τον εαυτό του προσφέροντάς τον. Μοιράζοντας τον αδιακρίτως σαν ψωμί και σαν κρασί.
Είναι συχνό φαινόμενο οι κάμερες σε αθλητικές διοργανώσεις να πιάνουν και παράξενα γεγονότα που γίνονται στο περιθώριο του κάθε event.
Ωστόσο, αυτό που βίωσε ο Έλληνας οδηγός αγώνων Ιορδάνης Σερδερίδης στο ράλι του Μόντε Κάρλο ήταν ασυνήθιστο.
Ειδικότερα, ενώ πραγματοποιούσε μία από τις κούρσες του, είδε στα δεξιά του δρόμου ένα ζευγάρι να κάνει… σeξ.
Το όλο σκηνικό κατέγραψε και η κάμερα που βρίσκεται στο εσωτερικό των οχημάτων, με το βίντεο να γίνεται άμεσα viral.
Το νεαρό ζευγάρι δεν φάνηκε να ενοχλείται ιδιαίτερα από το φασαριόζικο πέρασμα του αυτοκινήτου, αλλά και από την παρουσία και άλλων θεατών που βρίσκονταν κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής.
Δείτε το βίντεο:
Et comme chaque année, on a droit à la pleine lune ! Enfin, là on a Kevin qui grimpe la Cindy ! pic.twitter.com/WJZQnZUbQE
Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί της 6μελούς οικογένειας.
Γράφει η Έπη Τρίμη
Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά.
Αν ζούσε, σήμερα θα ήταν 80 χρόνων. Ίσως να έπαιζε ακόμα στο θέατρο, χαρίζοντας μοναδικές στιγμές στους θεατές που τόσο τον αγάπησαν.
Η σύλληψη στα 15 του
Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για εφτά μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.
Πώς έγινε ηθοποιός
Ένα χρόνο πριν από τη σύλληψή του, το 1954, έφτασε στην Κύπρο ο θίασος του Νίκου Σταυρίδη για παραστάσεις.
Μία από αυτές παρακολούθησε ο 14χρονος Σωτήρης και ενθουσιασμένος πλησίασε τον Σταυρίδη μετά το τέλος της παράστασης. Με το θάρρος ενός 14χρονου παιδιού, και μιμούμενος τον Σταυρίδη, τού είπε πως θέλει να γίνει ηθοποιός. Ο Σταυρίδης έσκασε τα γέλια με τον μικρό και του είπε να πάει στην Αθήνα να τον βρει. Ο Σωτήρης άργησε στο ραντεβού καθώς μεσολάβησε η σύλληψή του.
Πέρασε με το ζόρι τις εξετάσεις του Εθνικού
Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά ως σερβιτόρος για να βγάζει τα προς το ζην, αλλά ταυτόχρονα κυνήγησε το όνειρό του. Μετά από παρότρυνση του Σταυρίδη, έδωσε εξετάσεις στη Δραματική του Εθνικού αλλά απέτυχε. Δεν το έβαλε όμως κάτω. Έδωσε ξανά εξετάσεις τις οποίες πέρασε με το ζόρι, αφού οι περισσότεροι καθηγητές δεν αποδέχονταν το πηγαίο χιούμορ του τον απέρριπταν αποκαλώντας τον “καραγκιόζη”.
Επαγγελματική πορεία
Ο Μουστάκας έπαιξε σε δεκάδες τηλεταινίες, κινηματογραφικές ταινίες και πολλές θεατρικές παραστάσεις. Το 1994, απέσπασε το βραβείο επιθεώρησης Τα Παναθήναια, για την ερμηνεία του στο Άμλετ.
Το 1996, έλαβε το πρώτο βραβείο Παπαδούκα της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, για τον ρόλο του την επιθεώρηση Οι Δύο Δουλειές. Τέλος, το 2003 απέσπασε το βραβείο Ερμηνείας Ελληνικού Έργου Καρόλος Κουν, για την συνολική του συνεισφορά στην επιθεώρηση.
Τα βραβεία
Ο Σωτήρης Μουστάκας το 1994, απέσπασε το βραβείο επιθεώρησης “Παναθήναια”, για την ερμηνεία του στο “Άμλετ”. Το 1996, έλαβε το πρώτο βραβείο Παπαδούκα της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, για τον ρόλο του την επιθεώρηση “Οι Δύο Δουλειές”. Το 2003 τιμήθηκε με το βραβείο Ερμηνείας Ελληνικού Έργου “Καρόλος Κουν”, για την συνολική του συνεισφορά στην επιθεώρηση.
Ο Σωτήρης Μουστάκας αρνήθηκε πρόταση από το Χόλιγουντ
Ο αξέχαστος ηθοποιός, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε δοκιμάσει την τύχη του και στο Χόλιγουντ. Μάλιστα, κάποια στιγμή του είχε γίνει πρόταση από την εταιρεία Fox, ώστε να παίξει σε ταινία μαζί με τον μεγάλο, Μάικλ Κέιν.
Όμως, ο Σωτήρης Μουστάκας αρνήθηκε. Ίσως δεν πίστεψε ότι θα μπορούσε να απλώσει τόσο τα «φτερά» του.
Η λατρεία του Σωτήρη Μουστάκα στο ψάρεμα και το κυνήγι…
Ο Σωτήρης Μουστάκας εκτός από καλός ηθοποιός ήταν και άριστος ψαράς. Είχε ένα μικρό σκάφος και μαζί με τη σύζυγό του Μαρία Μπονέλου, η οποία επίσης αγαπούσε το ψάρεμα, δοκίμαζαν συχνά την τύχη τους. Τις περισσότερες φορές τους συνόδευε η κόρη τους Αλεξία, αλλά και φίλοι όπως ο ηθοποιός Γιάννης Βογιατζής.
Ο Μουστάκας, όταν δεν κατάφερνε να πιάσει ψάρια, θύμωνε και αν οι υπόλοιποι ήταν πιο τυχεροί τα έβαζε μαζί τους. Ο αγαπημένος προορισμός του ηθοποιού ήταν η Τζιά. Ένα βράδυ μαζί με τον Βογιατζή, αποφάσισαν να κάνουν ψαροντούφεκο που τότε ήταν παράνομο. Οι ηθοποιοί φοβήθηκαν γιατί αν τους αντιλαμβάνονταν οι ψαράδες της περιοχής μπορεί ακόμα και να τους χτυπούσαν. Όταν η ψαριά δεν πήγαινε καλά, ο ηθοποιός θύμωνε Είτε γιατί δεν θα καταλάβαιναν ότι ήταν άνθρωποι λόγω του σκοταδιού είτε για να τους τιμωρήσουν επειδή τους έπαιρναν τη δουλειά.
Ο Γιάννης Βογιατζής τότε βρήκε τη λύση. Πήρε τηλέφωνο στο λιμενικό και ειδοποίησε τους υπεύθυνους. «Εμείς το βράδυ θα πάμε για ψαροντούφεκο εγώ και ο Σωτήρης ο Μουστάκας, μην έρθουν τίποτα ψαράδες και μας βαράνε με τα κουπιά. Εμείς ό, τι πιάσουμε θα τους τα δώσουμε. Τι να τα κάνουμε; Για χόμπι το κάνουμε», είπε ο ηθοποιός.
Οι δύο φίλοι όχι μόνο δεν λογοδότησαν στις αρχές για την παράνομη πράξη τους, αλλά κατέληξαν να κάνουν ψαροντούφεκο με τη συνοδεία του λιμενικού. Ο Βογιατζής συνόδευε τον Μουστάκα και στο άλλο αγαπημένο του χόμπι, το κυνήγι, χωρίς όμως να συμμετέχει, καθώς δεν του άρεσε να σκοτώνει με όπλο. Συνήθως πήγαιναν σε περιοχές κοντά στην Αθήνα όπως τα Λεγραινά, όταν τελείωναν τις υποχρεώσεις τους στο θέατρο….
Ο έρωτας με την Μαρία Μπονέλου
Το 1973 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Αλεξία. Έμειναν μαζί έως το τέλος της ζωής του το 2007, οπότε εισήχθη στο νοσοκομείο με λοίμωξη του αναπνευστικού. Στα 66 του χρόνια άφησε την τελευταία του πνοή. Τρεις μήνες αργότερα έφυγε από τη ζωή και η Μαρία Μπονέλου που έπασχε από Αλστχάιμερ.
Αυτό ήταν το σαράκι που έτρωγε τον ηθοποιό, αλλά εκείνος έκανε την καρδιά του πέτρα και κάθε βράδυ ανέβαινε στη σκηνή και έκανε τους άλλους να γελάνε, ενώ ήξερε πως η δική του ψυχή δεν θα ξαναγελούσε ποτέ!
Το είχαν σεβαστεί και όλοι οι δημοσιογράφοι, καθώς ήταν ένα κομμάτι της ζωής του το οποίο αποτελούσε το μεγάλο αγκάθι που ξέσκιζε την καρδιά του. Άνθρωπος με αξίες – πάνω και κάτω από το σανίδι -, ο Σωτήρης Μουστάκας δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή να εγκαταλείψει τη γυναίκα που λάτρεψε και τον λάτρεψε. Ήταν πάντα δίπλα της. Ακόμα και όταν βρισκόταν στο θέατρο, έπαιρνε αρκετές φορές τηλέφωνο στο σπίτι την κοπέλα που πρόσεχε «το Μαράκι του» για να ρωτήσει πώς πάει το κορίτσι του. Ήξερε πως η κατάσταση δεν ήταν αναστρέψιμη, αλλά ήλπιζε μέχρι την τελευταία στιγμή σε ένα θαύμα.
«Οι γιατροί λένε ότι η Μαρία δεν καταλαβαίνει τίποτα πια. Όμως, εγώ το ξέρω ότι με καταλαβαίνει όταν της μιλάω. Σκέφτομαι τι θα γίνει αν φύγω πρώτα εγώ, κορίτσι μου, και φοβάμαι αν η Αλεξία μου θα είναι δυνατή. Πρέπει να είναι δυνατή» έλεγε.
Και η σκέψη του ήταν στην άλλη του μεγάλη αγάπη, την Αλεξία, την κόρη του, ένα θαυμάσιο παιδί που έχει κάτι από τη στόφα και των δύο γονιών του, ένα πλάσμα σεμνό, ταλαντούχο, μετρημένο, που βίωνε κι εκείνη τη θλίψη με την αρρώστια της μητέρας της.
Στήριγμα ο ένας για τον άλλο, πατέρας και κόρη ήταν σχεδόν πάντα μαζί στο θέατρο. Η αγωνία του όλη ήταν να μη στεναχωρηθεί για κάτι η Αλεξία και προσπαθούσε να δείχνει ευδιάθετος. Όλοι όμως όσοι τον γνωρίζαμε ξέραμε πως όταν έκλεινε την πόρτα στο καμαρίνι του, προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκριά του, γιατί σκεφτόταν την αγαπημένη του Μαρία.
Το τέλος του Σωτήρη Μουστάκα
Ο καρκίνος τού είχε χτυπήσει την πόρτα, αλλά εκείνος ήταν τόσο επίμονος και δυνατός χαρακτήρας, που τον πάλεψε παλικαρίσια. Και όλα αυτά χωρίς να λείψει από το σανίδι. Ο Σωτήρης Μουστάκας πονούσε πολύ, αλλά δεν άφηνε να φανεί τίποτα στον κόσμο, ενώ ήταν τόσο δυνατός, που έκανε χιούμορ και στους άλλους ηθοποιούς στα καμαρίνια. Έτσι ήταν ο Σωτήρης Μουστάκας, ένας «μάγος» που κατάφερνε με μια κίνηση να απογειώνει τον κόσμο που τον λάτρευε.
Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στις 4 Ιουνίου 2007 σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 66 ετών. Λίγες ώρες πριν από το μοιραίο είχε αισθανθεί αδιαθεσία, κατά τη διάρκεια πρόβας του «Πλούτου» του Αριστοφάνη, που θα παρουσίαζε με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου και Βάσια Τριφύλλη.
Η Τήνος υποδέχτηκε ακόμα ένα πλοίο, που έδεσε πιο γρήγορα από το αναμενόμενο στο λιμάνι του νησιού. Η μανούβρα του καπετάνιου καταγράφηκε σε βίντεο…
Το πλοίο πλησιάζει στην Τήνο και στο λιμάνι κάποιοι αρχίζουν να τραβούν βίντεο για να θυμούνται τον τρόπο που ο καπετάνιος έκανε την απαραίτητη μανούβρα. Αυτή τη φορά δεν έπνεαν άνεμοι και το έργο ήταν πιο εύκολο.
Τα σχεδόν 3 λεπτά που χρειάστηκαν πάντως, ήταν ένας χρόνος μικρότερος του σχετικού μέσου όρου.
Χθες το γύρο του διαδικτύου από την Τήνο έκανε η μάχη που έδωσαν οι καβοδέτες, όταν τα κύματα βγήκαν στη στεριά και τους σκέπασαν. Με ψυχραιμία έκαναν αυτό που γνωρίζουν και το πλοίο έδεσε με ασφάλεια.
Λίγες ώρες μετά, το F/B Ekaterini P. προσεγγίζει το λιμάνι της Τήνου, ερχόμενο από Μύκονο. Το πλοίο πραγματοποιεί μια γρήγορη δεξιόστροφη μανούβρα και δένει με ακρίβεια στο λιμάνι του νησιού.
