Ένα εκπληκτικό δείγμα φανταστικής αρχιτεκτονικής στη Θεσσαλονίκη. Κάποιοι το παρομοιάζουν με τα έργα του Gaudi στη Βαρκελώνη.
Η θέση που δημιουργήθηκαν οι Κήποι του Πασά:
Οι οπαδοί της ιερής γεωγραφίας το θεωρούν μαγικό τόπο με μαγνητικά πεδία. Έχει κάτι το μυστηριώδες, σίγουρα. Θυμίζει γλυπτά του Γκαουντί στο πάρκο Γκουέλ στη Βαρκελώνη. Εκεί έδωσαν ένα παρκάκι στον μεγάλο αρχιτέκτονα, να ξεδιπλώσει ελεύθερα τη φαντασία του. Είναι δυνατόν να έγινε κι εδώ το ίδιο; Και ποιος το έκανε; Υπήρχε Γκαουντί στη Θεσσαλονίκη;
Ο Γκαουντί δημιούργησε το πάρκο μεταξύ 1900-1914 μετά τη γνωριμία με τους Γκουέλ, μια πολύ πλούσια οικογένεια της Βαρκελώνης, που του ανέθεσαν να δημιουργήσει έναν οικισμό, μια νέα συνοικία. Το πάρκο δεν ολοκληρώθηκε, αλλά αυτό που δημιουργήθηκε, είναι ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό έργο, που απογειώνει τη φήμη του Γκαουντί. Οι κατασκευές των Κήπων θυμίζουν πολύ αυτές του πάρκου Γκουέλ.
Οι “κήποι του Πασά” είναι ένα πάρκο που δημιουργήθηκε το 1904, η έκταση που καταλαμβάνουν είναι περίπου 1.000 τ.μ., με έντονη κλίση και θέα προς την πόλη. Σώζονται: ένα σιντριβάνι και γύρω από αυτό μια σήραγγα, μια στέρνα για τη συγκέντρωση του νερού, μια χαμηλή πύλη που οδηγεί σε ένα υπόγειο χώρο και ένα υπερυψωμένο καθιστικό. Όλα τα κτίσματα είναι μικρού μεγέθους με δρομάκια και κλίμακες σε διαφορετικά επίπεδα.
Η κατασκευή βασίζεται σε σιδηροδοκούς και σιδερόβεργες όπου πάνω τους στηρίζονται ακατέργαστη πέτρα στα χαμηλά σημεία και τούβλα στα ψηλότερα. Υπάρχουν και αρκετά ένθετα κεραμίδια όπου διακρίνεται η φίρμα της κεραμοποιίας Fratelli Allatini.
Δυστυχώς σήμερα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σχηματίσουμε μια εικόνα για το πώς πρέπει να ήταν οι Κήποι του Πασά όταν χτίστηκαν. Και αυτό γιατί η φθορά τους είναι πολύ μεγάλη σε βαθμό που να αλλοιώνει το αρχικό σχέδιο.
Το 1922-23 μετά τη μικρασιατική καταστροφή αλλά και λίγο αργότερα με την ανταλλαγή των πληθυσμών πολλοί πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Άνω Πόλη. Τα τούβλα και οι πέτρες του μνημείου λεηλατήθηκαν για να χρησιμοποιηθούν σαν οικοδομικά υλικά για να επεκτείνουν και να επιδιορθώσουν τα σπίτια των Τούρκων που αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν.
Η ζημιά που προκλήθηκε δεν επηρέασε μόνο την αρχιτεκτονική του μνημείου αλλά και τη λειτουργία και λειτουργικότητά του, γιατί το νερό έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Σε κάποια σημεία έρρεε με ορμή, σε κάποια σταγόνα σταγόνα και σε κάποια άλλα σχημάτιζε πίδακες και μικρά ή μεγαλύτερα συντριβάνια.
Δημιουργούμε συνέχεια μύθους και παραφυσικές ιστορίες για να εξηγήσουμε κάτι το οποίο μπορεί να είναι απλά ασυνήθιστο. Για να πούμε την αλήθεια όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν έχουν και πολύ άδικο αυτοί που συζητούν πως οι Κήποι του Πασά έχουν κάτι μεταφυσικό. Και αυτό γιατί εκτός από τη διαμόρφωσή τους, οι κήποι, έχουν πράγματι μία ανεξήγητη διάσταση.
Τα περίεργα σύμβολα στον τοίχο, τα έντονα μαγνητικά πεδία του χώρου καθώς και η στοά που δεν οδηγεί πουθενά, κινούν υποψίες πως πρόκειται για έναν τόπο συνεύρεσης των οθωμανών τεκτόνων της Θεσσαλονίκης. Και ίσως πολλά να συνέβαιναν εκεί, με την κάλυψη του ότι “πρόκειται απλώς για κήπους”.
Άλλες θεωρίες μιλούν για ένα σημείο γεωμαγνητισμού και Ιερής Γεωγραφίας συνδυάζοντας πάλι, τον οθωμανικό τεκτονισμό.
Σήμερα, η κατάσταση στον περιβάλλοντα χώρο, αν εξαιρέσουμε κάτι μικροβανδαλισμούς, είναι σχετικά καλή. Παγκάκια, φωτισμός, προσεγμένο γκαζόν, πολλά και μεγάλα δέντρα και αρκετά καθαρός ο χώρος. Φαίνεται πως αν και αργά τουλάχιστον προστατεύουμε αυτό που απέμεινε.
Η τοποθεσία είναι ιδανική. Κοιτάζοντας κάτω βλέπεις την πόλη και στο βάθος τον Θερμαϊκό. Στα αριστερά βλέπεις πολλά δέντρα, δεξιά τα ανατολικά βυζαντινά τείχη και πίσω κομμάτι της Άνω Πόλης και τον οθωμανικό Πύργο του Τριγωνίου (πυροβολείο).
Πως παμε: Ανηφορίζουμε προς τα Κάστρα, δίπλα από την Ευαγγελίστρια, περνάμε το Νοσοκομείο Αγ. Δημήτριος και μόλις φτάσουμε τον δρόμο τέρμα επάνω, η είσοδος (και parking) είναι ακριβώς δεξιά.
Κάντε μία βόλτα και δείτε τα από κοντά. Μέχρι τότε σας τα παρουσιάζουμε εμείς σε φωτογραφίες:
Η οικογένεια Παλαιοκώστα αποχαιρέτησε σήμερα τον δικό της άνθρωπο, τον διαβόητο Νίκο Παλιοκώστα.
Αφήνει πίσω του τον υπερήλικα πατέρας του Λεωνίδα (δεν παρέστη λόγω γήρατος), τα αδέρφια του, Κωνσταντίνα, Παντελή και Απόστολο (δεν παρέστη) και φυσικά τον 27χρονο γιος του Λεωνίδα (δεν παρέστη), ο οποίος ζει στην Βραζιλία.
Σημειωτέο πως στην κηδεία παρέστη και ο παλιός συνεργός των αδερφών Παλαιοκώστα, Κώστας Σαμαράς, γνωστός και ως “Πεταλούδας”, ο οποίος είχε πολλά χρόνια να δει τον Νίκο Παλαιοκώστα.
Ο Νίκος Παλαιοκώστας έφυγε από την ζωή σήμερα τις πρωινές ώρες στο Νοσοκομείο Τρικάλων μετά από τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.
Συγγενείς και φίλοι αλλά και απλός κόσμος, βρίσκονταν σήμερα στον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου της συνοικίας Αγίας Μονής Τρικάλων για να πουν το στερνό αντίο, ενώ μεγάλος απών από την νεκρώσιμο ακολουθία ήταν φυσικά ο αδερφός του Βασίλης που είναι “εξαφανισμένος” 19 χρόνια τώρα.
Η ταφή έγινε στο κοιμητήριο της Αγίας Μονής.
Αστυνομική δύναμη βρισκόταν διακριτικά, τόσο στο ναό όσο και πέριξ αυτού για τυχόν παρουσία του Βασίλη Παλαιοκώστα.
Δείτε το σχετικό βίντεο και τις φωτογραφίες που κατέγραψε το trikalaola.gr:
Βασίλης Λογοθετίδης: Ο αναμφίβολα μέγιστος των Ελλήνων κωμικών – Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 1960, σε ηλικία 62 ετών
Εκείνες οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που καταπλημμύρισαν τα πεζοδρόμια και στάθηκαν ορθοί, δυο ώρες ολόκληρες, για να χειροκροτήσουν τον νεκρό Λογοθετίδη, ποιον είχαν έρθει να τιμήσουν;
Screenshot
Τον ηθοποιό ή τον κωμικό; Τον καλλιτέχνη της σκηνής ή τον βιρτουόζο του παλκοσένικου που τους έκανε σαράντα χρόνια να γελούνε; Με ένα λόγο: τι εκπροσωπούσε ο Βασίλης Λογοθετίδης γι’ αυτές τις έξη μυριάδες θεατές που παρακολούθησαν δακρυσμένοι τη θανή του, και πέρα απ’ αυτούς, για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που συγκλονίσθηκε απ’ το χαμό του;
Αυτά τα ερωτήματα εδόνησαν προχθές τον κόσμο του θεάτρου, μόλις αντίκρυσε εκείνη τη λαοθάλασσα που είχε απλωθή σε όλη την πλατεία του μητροπολιτικού ναού, και στας οδούς Μητροπόλεως, Όθωνος, Αμαλίας, Αναπαύσεως, και πάνω στα μπαλκόνια, και ψηλά στις ταράτσες, και στα μεγάλα προαύλια του Νεκροταφείου, και στους στενούς δρομίσκους που ωδηγούσαν στο νεοσκαμμένο τάφο — παντού, ολούθε, ένας κόσμος αμέτρητος, βουβός και πονεμένος, που έβλεπες καθαρά ότι δεν είχε τρέξει να χαζέψη μια πένθιμη παράτα, παρά είχε προσέλθει με ειλικρινή οδύνη για να κατευοδώση έναν πολυαγαπημένο του, και μαζί έναν επιφανή άνδρα της γενιάς μας.
Ελέχθησαν πολλά για τον Λογοθετίδη. Και μπροστά στον νεκρό του κι’ απ’ τις στήλες των εφημερίδων. Αλλά κανένας απ’ τους λόγους που εξεφωνήθησαν, και κανένα από τα άρθρα που εγράφησαν για να μοιρολογήσουν την απώλειά του, δεν περιείχε την απάντηση που ζητάνε τώρα τα ερωτήματα αυτά. Και τούτο επειδή και οι λόγοι οι επικήδειοι και τα άρθρα τα μνημονευτικά εγράφησαν πριν από την παλλαϊκή εκδήλωση του πένθους που είδαμε το απόγευμα της Δευτέρας.
Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.
Ας μας επιτραπή να δοκιμάσουμε, με τις μικρές δυνάμεις μας, να δώσουμε μια πρώτη απάντηση σ’ αυτό το μέγιστο ερώτημα, με την ελπίδα ότι οι λίγες σκέψεις μας μπορεί ν’ αποτελέσουν απαρχή για μια ευρύτερη έρευνα του καταπληκτικού φαινομένου που απεκαλύφθη σ’ όλους μας το αξιομνημόνευτο δειλινό της Δευτέρας. Και λέμε «απεκαλύφθη», επειδή —λόγια καθαρά!— κανείς, κανένας απολύτως, δεν προέβλεπε ότι ο θάνατος του Λογοθετίδη θα είχε τόσο τεραστία απήχηση στη λαϊκή ψυχή. Περιμέναμε όλοι μια ευρεία λαϊκή συμμετοχή σ’ αυτό το βαρύ πένθος του ελληνικού θεάτρου, αλλ’ ούτε ένας δεν μπορούσε να προΐδη εκείνη την απίστευτη προσέλευση των εξήντα χιλιάδων δακρυσμένων ανθρώπων κάθε τάξεως και ηλικίας, που έσφιγγαν τα χείλη τους για να πνίξουν μια κραυγή οδύνης και χτυπούσαν εκείνα τα συγκλονιστικά παλαμάκια, που έμοιαζαν με ένα ύστατο χειροκρότημα, αλλά στο βάθος δεν ήταν παρά ένα ξέσπασμα πόνου: το ένα χέρι χτύπαε το άλλο, από την απελπισιά!
Αυτός ο βαθύς, ο πανελλήνιος πόνος ήταν άραγε μόνο για τον τρανό καλλιτέχνη; Δεν το πιστεύουμε. Δεν είναι πολλά χρόνια που η Αθήνα εκήδευσε και δυο άλλους, εξ ίσου μεγάλους πρωταγωνιστές της Σκηνής. Την Κοτοπούλη, τον Βεάκη. Τους θρήνησε κι’ εκείνους, αλλά όχι με τούτη την παλλαϊκή συμμετοχή που είδαμε προχθές.
Ήταν για τον κοσμαγάπητο ηθοποιό; Μα κι’ ο Γιώργος Παππάς ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους του αθηναϊκού κοινού. Και εν τούτοις, στην κηδεία του, η προσέλευση του πλήθους, του ανώνυμου αλλά μεγαλοδύναμου πλήθους, δεν συγκρινόταν με τον προχθεσινό συναγερμό.
Ήταν μήπως για τον μεγάλο κωμικό; Μια ύστατη, δηλαδή, ανταπόδοση στον άνθρωπο που σκόρπιζε το γέλιο επί σαράντα χρόνια σε δυο αλλεπάλληλες γενεές Ελλήνων; Μα κι’ ο Αργυρόπουλος ήταν εξ ίσου μεγάλος κωμικός, και είχε ευφράνει με την απαράμιλλη γελαστική τέχνη του τους δύσθυμους Ρωμηούς επί τριάντα πέντε, επίσης, χρόνια. Και όμως στην κηδεία του δεν είχαν προσέλθει τόσες χιλιάδες ευγνωμονούντων θεατών. Πολύς λαός και τότε, μα όχι η προχθεσινή κοσμοπλημμύρα.
Ώστε αλλού πρέπει να βρίσκεται η εξήγηση. Κι’ αυτό το «αλλού» —νομίζουμε— δεν είναι παρά η φανατική αφοσίωση του Βασίλη Λογοθετίδη στο ελληνικό θεατρικό έργο. Μια προσήλωση που άγγιζε τα όρια της πίστεως, της θρησκείας. Και στην πρώτη περίοδο της σταδιοδρομίας, αλλά προπαντός κατά τη δεύτερη περίοδο, αυτήν που άρχισε το 1947, όταν ίδρυσε δικό του θίασο, έδειξε για το ελληνικό έργο μια ουσιαστική κι’ όχι πλατωνική στοργή, μια υποστήριξη, μια αγάπη, που έμοιαζε με λατρεία αδελφού, πατέρα. Μα ναι, γιατί να τσιγκουνευόμαστε τα λόγια;
Πατέρας των Ελλήνων συγγραφέων στάθηκε ο Λογοθετίδης σ’ όλη τη διάρκεια της θιασαρχικής ζωής του. Βοηθούσε, αυτούς τους γυιους του, και τους πρεσβύτερους και τους νεώτερους, και τους ικανούς και τους πρωτόβγαλτους, με μια απλοχεριά που θύμιζε τον στοργικό γονιό που μοιράζει τα πλούτη του στα παιδιά του, όταν εκείνα προσπαθούνε να σταδιοδρομήσουν. Τα πλούτη αυτά ήταν η ανεξάντλητη υποκριτική του τέχνη. Και την ξόδεψε χωρίς φειδώ για να υπάρξη, για να επιζήση η ελληνική κωμωδία — και κάτι περισσότερο: για να επιβληθή η εγχώρια θεατρική παραγωγή στον δυσκολότατο αγώνα της με τα σπουδαία και διαλεγμένα έργα του ξένου δραματολογίου.
Όταν ανέλαβε ο Λογοθετίδης τη σκληρή τούτη προσπάθεια —που την είχε αρχίσει παράλληλα ο Αργυρόπουλος μερικά χρόνια πρωτύτερα— το ελληνικό έργο ήταν περίπου ο αποδιοπομπαίος τράγος των υπολοίπων θιάσων. Σήμερα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή προτιμήσεως. Τούτη η αποφασιστική μεταβολή, που θα δώση, ελπίζουμε, πολλούς καρπούς στο μέλλον, που δίνει ήδη μια γενναία στροφή στο νεοελληνικό θέατρο, είναι έργο του Λογοθετίδη, το μεγάλο του έργο, που θα του προσυπογράψη η ιστορία του τόπου. Γιατί, όπως το έχουμε τονίσει επανειλημμένως, νεοελληνικό θέατρο σημαίνει κατά πρώτον λόγον ελληνικό θεατρικό έργο. Και όποιος το υπηρετεί, όποιος το βοηθά να ζη και ν’ αναπτύσσεται, να προκόβη και να μεγαλώνη, αυτός είναι που δικαιούται να περηφανεύεται ότι βοηθά ουσιαστικά το θέατρο της Ελλάδας. Από την άποψη αυτή ο Λογοθετίδης το βοήθησε όσο κανένας άλλος, απείρως περισσότερο από κάθε άλλον. Θα του το επαινέση με χρυσά λόγια ο τίμιος ιστορικός, όπως προχθές του το ανεγνώρισε ο λαός μας. Γιατί —κι’ εδώ θέλουμε να καταλήξουμε— οι εξήντα χιλιάδες Αθηναίοι που προσέτρεξαν να κηδεύσουν τον μεγάλο μας νεκρό, πέρα από τον καλλιτέχνη, πέρα από τον κωμικό, πέρα από τον άνθρωπο, τιμούσαν τον ηθοποιό που ανάλωσε την τέχνη του και τη ζωή του στην εξυπηρέτηση της θεατρικής παραγωγής του τόπου. Το λαϊκό ένστικτο έχει το δικό του αλάθευτο αισθητήριο. Διαισθάνεται αυτά που οι λεγόμενοι κριτικοί της τέχνης, μέσα στη μονομερή σοφία τους, δεν καταφέρνουν πια να νοιώσουν.
Ένοιωσε ο λαός μας τη μεγάλη προσφορά του Λογοθετίδη στη θεατρική τέχνη του έθνους. Τη διαισθάνθηκε όταν παρακολουθούσε τον εθνικό μας καλλιτέχνη, επί χρόνια ολόκληρα, να παίζη αυτά τα 110 ελληνικά έργα που αναφέρει η σταδιοδρομία του. Εκατόν δέκα Ρωμηούς τον είδε να ζωντανεύη επί σκηνής. Να ζωντανεύη τα παθήματα και τα πάθη τους τα κωμικά, κάτω από τα οποία ωστόσο ενυπήρχε, σχεδόν πάντοτε, το δραματικό στοιχείο. Οι καημοί του κοσμάκη, τα βάσανα του Νεοέλληνα, τα μεράκια του, οι πίκρες του, όλα αυτά που αποτελούνε τον ψυχικό βίο του Ρωμηού, τα ενεφάνιζε ο Λογοθετίδης στη σκηνή του, κάτω από το χαρούμενο προσωπείο του γέλιου. Μας έκανε να γελούμε, για να μην κλάψουμε, να γελούμε με τις τόσες κακομοιριές μας, με τα εθνικά μας ελαττώματα, με τις κακοριζικές και τις τζαναμπετιές μας. Μέσα από το γέλιο, όπου μας παρέσυρε, λυτρωνόμαστε. Και συγχρόνως φρονηματιζόμαστε. Βλέπαμε τα κουσούρια μας, ανάγλυφα, έντονα, στις διαστάσεις της καρικατούρας, και ντρεπόμαστε για λογαριασμό μας. Και βγαίναμε από το θέατρο με την απροσδιόριστη απόφαση να διορθωθούμε — σαν Ρωμηοί και σαν άνθρωποι.
Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο Λογοθετίδης ήταν ένας δάσκαλος της ελληνικής κοινωνίας. Με βιβλίο του το ελληνικό έργο και με εκπαιδευτική του μέθοδο το γέλιο, εμάθαινε στις χιλιάδες των θεατών του τα ελαττώματά τους, τα εθνικά και τα ανθρώπινα, και τους καλούσε έμμεσα να τα κόψουν, να τα θεραπεύσουν. Και οι διδασκόμενοι έφευγαν με το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για τον καλοκάγαθο δάσκαλο, μιας ευγνωμοσύνης που γινόταν σιγά-σιγά λατρεία. Αυτή η λατρεία ήταν που ξέσπασε σε δάκρυα το μαύρο δειλινό της περασμένης Δευτέρας. Ο λαός, που του χρωστούσε μαζί με την ευφροσύνη του γέλιου και την ωφέλιμη διδαχή, εθρήνησε, έτσι πάνδημα, και έτσι εγκάρδια, όχι πια τον κωμικό, αλλά προπαντός τον μεγάλο ερμηνευτή των ελληνικών θεατρικών έργων, της ελληνικής ζωής, της ζωής της δικής του.
*Κείμενο του διαπρεπούς δημοσιογράφου, ιστορικού ερευνητή και θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Ρούσσου (1910-1984) για τον Βασίλη Λογοθετίδη. Έφερε τον τίτλο «Ο μεγάλος κωμικός που πέθανε» και είχε δημοσιευτεί στον «Ταχυδρόμο» το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 1960, μία εβδομάδα μετά το θάνατο και πέντε ημέρες μετά την κηδεία του Λογοθετίδη.
Ο Γεώργιος Ρούσσος
Ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης απεβίωσε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960, στις 5:40 μ.μ., συνεπεία καρδιακής συγκοπής. Ο δημοφιλής κωμικός ετοιμαζόταν να μεταβεί στο θέατρο.
Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη κατόπιν εντολής τού τότε πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη είχε σκοτωθεί μαζί με τον εραστή της
Ο τότε διάδοχος του Θρόνου Κωνσταντίνος και ο φίλος του Μιχάλης Αρναούτης παρακολούθησαν κρυφά την κηδεία του κορυφαίου Έλληνα κωμικού.
Τέτοιες ημέρες πριν από 66 χρόνια (20-2-1960), έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ο μεγαλύτερος Έλληνας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης.
Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης το 1900, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και στα 20 του χρόνια ήρθε στην Αθήνα και άρχισε την επαγγελματική του καριέρα δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη.
Όμως, έτυχε να ζήσει προδομένος από ένα δραματικό γεγονός, άγνωστο στο ευρύ κοινό, στο οποίο θα αναφερθούμε…
Στο απόγειο της δόξας του βρήκε το μεγάλο έρωτα που τον πλήγωσε και τον καταρράκωσε…
Παντρεύτηκε στην Αθήνα τη γυναίκα που γνώρισε και αγάπησε νέος στην Πόλη, αλλά η ευτυχία και η δόξα τον φθόνησαν όταν έφτασε η είδηση στα γραφεία των εφημερίδων.
«Σκοτώθηκε η γυναίκα του με τον εραστή της!». Ο σκοτωμένοςήταν ένας νεαρός δάσκαλος Σχολής Οδηγών, στον οποίο ο Βασίλης είχε εμπιστευθεί την εκμάθηση του βολάν στην αγαπημένη του…
Κι εκείνη τον ερωτεύθηκε! Πάνω σ’ έναν «ερωτικό ή και αισθησιακό σπασμό» –όπως διέγνωσαν τότε οι ιατροδικαστές– δάσκαλος και μαθητευόμενη αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν…
Πήγαν οι δημοσιογράφοι στο θέατρο «Κεντρικόν», στην πλατεία Κολοκοτρώνη, όπου έπαιζε ο Λογοθετίδης και του το είπαν… Τους κοίταξε στα μάτια, κι εκείνοι κατάλαβαν τι τους ζητούσε…!
Την επομένη οι δημοσιογράφοι σε συνεννόηση μεταξύ τους, έγραψαν το πατρικό της επίθετο, Τζεδάκη, παραποιημένο στα ψιλά… Ο Τύπος τον σεβάστηκε.
Για τις μεγάλες του υπηρεσίες στο Θέατρο, ο βασιλιάς Παύλοςείχε απονείμει στον Λογοθετίδη τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος. Πετούσε απ’ τη χαρά του, και σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, λέει του βασιλιά: «Το παράσημο μεγαλειότατε, θα παίξει ρόλο στη σύνταξή μου; Θα τη μεγαλώσει;».
Και σε μία θριαμβευτική περιοδεία του στις ΗΠΑ, ο δήμαρχος του Πίτσμπουργκτού παρέδωσε το «χρυσό κλειδί» της πόλης και ένα μετάλλιο. Και ο Βασίλης, με το χιούμορ που τον διέκρινε, τα δάγκωσε λέγοντας αστειευόμενος: «Άσε να δω αν είναι από χρυσό, γιατί οι σύμμαχοι πολλές φορές κάνουν και λάθη…».
Κάποτε στο θέατρο, μόλις έβγαινε στη σκηνή ο Λογοθετίδης, ένας θαυμαστής του καθισμένος στην πρώτη σειρά, παρακολουθούσε κάθε του κίνηση λέγοντας «μπράβο Βασιλάκη!».
Παράλληλα, φρόντιζε να τον προφυλάσσει από κακοτοπιές, που ο συγγραφέας είχε βάλει να παθαίνει επί της σκηνής. Έτσι, όταν ο Λογοθετίδης ήταν έτοιμος να πέσει θύμα, ο θαυμαστής του τον ειδοποιούσε με νοήματα αγωνιωδώς: «Πρόσεχε Βασιλάκη!» Αλλά επειδή ο Βασιλάκης δεν έπαιρνε χαμπάρι, του φώναζε πιο έντονα. Και όταν ο «κακός» τού έμπηξε το μαχαίρι στην καρδιά, ο θαυμαστής σηκώθηκε αγανακτισμένος: «Στο είπα βρε Βασιλάκη, πρόσεχε, κάτι σου σκαρώνουν!…».
Ένα βράδυ, σε αθηναϊκή ταβέρνα, βρέθηκαν από σύμπτωση και συνέτρωγαν ο ΒασίληςΛογοθετίδης, ο Βασίλης Αργυρόπουλος, ο Βασίλης Αυλωνίτης και ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλης. Καρέ των Βασίληδων! Μπαίνει κάποια στιγμή με την παρέα του ο Αιμίλιος Βεάκης, γνωστός για τα αριστερά του φρονήματα. Τους βλέπει και λέει στους δικούς του, δυνατά και πειραχτικά, για να ακουστεί: «Παιδιά, πάμε να φύγουμε. Εδώ απόψε έχουν συνάθροιση οι βασιλόφρονες!». Και το γέλιο πήγε σύννεφο…
Ο Λογοθετίδης έσβησε ξαφνικά το πρωινό της 20ής Φεβρουαρίου 1960 στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο. Την επομένη, πάνδημη έγινε η κηδεία του από το Α’ Νεκροταφείο.
Η αείμνηστη, η γλυκιά φίλη Ίλια Λιβυκού (έφυγε από τη ζωή το 2002), που στάθηκε δίπλα του συμπρωταγωνίστρια σε πολλές ταινίες, σε μία παλιά συνάντησή μας, στο σπίτι του ζωγράφου Μπότη Θαλασσινού στην Πατησίων, μου είχε αποκαλύψει:
«Επειδή το πρωτόκολλο δεν επέτρεπε σε μέλη της βασιλικής οικογένειας να παραστούν σε κηδείες, ο νεαρός διάδοχος Κωνσταντίνος συγκινημένος από το χαμό του, μαζί με τον φίλο του Μιχάλη Αρναούτη, πήγε χωρίς να γίνει αντιληπτός. Παρακολούθησε την τελετή της ταφής από το μικρό λοφίσκο, και όταν ο κόσμος έφυγε, κατέβηκε στον τάφο και άναψε ένα κεράκι. Τον εθαύμαζε, τον εκτιμούσε, θα έλεγα τον ελάτρευε τον Λογοθετίδη, όπως φυσικά κι εκείνος».
«Η Τέχνη δεν φθείρεται, ούτε οξειδώνεται» έλεγε ο Βασίλης Λογοθετίδης. Και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι παλιές ποιοτικές ταινίες του είναι Τέχνη και γι’ αυτό δεν φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου. Ψυχαγωγούν, διασκεδάζουν, συγκινούν: «Ένας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο ζηλιαρόγατος», «Κάλπικη λίρα», «Oύτε γάτα ούτε ζημιά» κ.ά.
Το αφιέρωμα μας στην Ρένα Στρατηγού που έζησε απομονωμένη και πέθανε μόνη
Η Ρένα Στρατηγού (Ουρανία Στρατηγού) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929 και πέθανε στις 16 Μαρτίου 2014). Αδέρφια της ήταν ο Στέφανος Στρατηγός, η Αλέκα Στρατηγού και η Στέλλα Στρατηγού.
Άρχισε να εμφανίζεται με τον οικογενειακό θίασο του πατέρα της, Βασίλη Στρατηγού. Έγινε μέλος του Σ.Ε.Η. στις 10 Οκτωβρίου 1947. Το 1950 συμμετείχε στο θίασο του Θεάτρου “Βέμπο”. Έπαιξε στην επιθεώρηση των Μίμη Τραϊφόρου-Γιώργου Γιαννακόπουλου “Βύρα τις άγκυρες”. Μαζί με τις αδερφές της, Αλέκα και Στέλλα, ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι “Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία”, σε νούμερο της παράστασης.
Δεν παρέμεινε για μεγάλο διάστημα στο θέατρο. Στη διάρκεια της βραχύχρονης θεατρικής της σταδιοδρομίας έπαιξε και σε ορισμένες κινηματογραφικές ταινίες: “Ο μεθύστακας” (1950), “Χαλιμά” (διασκευή της ομώνυμης οπερέτας του Θεόφραστου Σακελλαρίδη), “Ούτε γάτα, ούτε ζημιά” (η κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου), “Πιάσαμε την καλή” (1955).
Είχε και μια μικρότερη αδερφή, την Ίκλενα, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία. . Τον Ιούλιο του 2013 και κατόπιν επίσκεψής της στο “Σπίτι Του Ηθοποιού”, όπου φιλοξενείται ο πρώην κουνιάδος της Ανδρέας Μπάρκουλης, έσπασε τον ώμο της και μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό.
Ανάρρωσε σύντομα και επανήλθε στο σπίτι της, στο Περιστέρι, όπου ζούσε απομονωμένη.
Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 16 Μαρτίου 2014, και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Γιώργος Κάππης: Ο ηθοποιός που έκανε τον κόσμο να γελάει, αλλά ο ίδιος βίωνε μια σκληρή ζωή
Με το άκουσμα του ονόματός του, οι νεώτεροι κυρίως θα αναρωτηθούν ποιος είναι. Με το που θα δουν όμως φωτογραφία του ή τον δουν σε ένα από τα αποσπάσματα ελληνικών ταινιών που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο, θα τον αναγνωρίσουν και φυσικά θα χαμογελάσουν.
Ο Γιώργος Κάππης ήταν η περίπτωση δευτεραγωνιστή μεν που όμως έπαιζε και πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Και στο θέατρο, κυρίως στην επιθεώρηση, αλλά και στο σινεμά όπως για παράδειγμα στην Αρχόντισσα της κουζίνας που ήταν παρτενέρ της Δέσποινας Στυλιανοπούλου.
Τις μεγάλες επιτυχίες τις έζησε με την άνθηση της επιθεώρησης στα 60s και στα 70s. Στην πορεία, το είδος πήγε μεν αλλού, αλλά ο ίδιος ήταν όνομα στο χώρο που έχαιρε σεβασμού και εκτίμησης, ενώ στη δεκαετία του ’80, βρέθηκαν στο δρόμο του οι βιντεοκασέτες και συντηρήθηκε κυρίως οικονομικά. Μετά όμως…
Ο εξαιρετικός ηθοποιός Γιώργος Κάππης, μετρ των δεύτερων ρόλων, που έσβησε πάμφτωχος και μέσα στη μοναξιά, θα έχει αιώνια μια θέση στο ελληνικό θέατρο και τον κινηματογράφο
Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες
Γεννήθηκε το 1929 στην Θεσσαλονίκη και εκεί έκανε τα πρώτα βήματα του στο σανίδι. Στη συνέχεια μπήκε σε διάφορους θιάσους και ξεκίνησαν τις περιοδείες που τον έφτασαν μέχρι την Αφρική. Έτσι είχε δηλώσει ο ίδιος σε μια από τις απειροελάχιστες συνεντεύξεις που είχε δώσει. Στην πρωτεύουσα κατεβαίνει στις αρχές του ’60 και είναι στην ουσία σαν να συστήνεται από την αρχή. Τον εντοπίζει ο θεατρικός επιχειρηματίας Βασίλης Μπουρνέλης, που τότε έλυνε και έδενε και τον παίρνει στους θιάσους του. Παρόλο που έβλεπε το ταλέντο του, αλλά και το γκελ που έκανε στον κόσμο, του δίνει μικρά πράγματα. Ο ηθοποιός επαναστατεί και ετοιμάζεται να φύγει από τις επιχειρήσεις του. Τότε ο Μπουρνέλης του δίνει το πρώτο του ντουέτο και αρχίζει η αναγνώριση. Το δε μεροκάματό του, ήταν γύρω στις 130 δραχμές.
Δείτε το βίντεο:
Τότε τον φωνάζει η Μαρία Καλουτά, όπου μαζί με την αδελφή της Άννα και μεταξύ άλλων τους: Ορέστη Μακρή,Τάκη Μηλιάδη, Αλέκο Λειβαδίτη, Μπέτυ Μοσχονά και Ρένα Ντορ είχαν φτιάξει το «Θίασο των Επτά» και είχαν ανεβάσει την επιθεώρηση Ντόλτσε βίτα στην Αθήνα στο θέατρο Περοκέ. Η Καλουτά αντί για μισθό του προτείνει να μπει συνέταιρος με ποσοστά. Ο ηθοποιός δέχεται και γίνεται ο «Θίασος των Οκτώ». Η παράσταση σκίζει και ο Κάππης βγάζει πολύ καλά λεφτά. Συν ότι ζει και έναν προσωπικό, θεατρικό θρίαμβο.
O «Θίασος των 8» (φωτ.: menshouse.gr)
Λίγο πριν τελειώσουν οι παραστάσεις τον καλεί ένας επιχειρηματίας για συνεργασία. Όταν φτάνει η ώρα των χρημάτων, το ποσό που του λέει ο Κάππης, αφήνει αμίλητο τον επιχειρηματία. Και φυσικά η συνεργασία δεν έγινε ποτέ. Και όχι μόνο, αλλά ο Κάππης μένει περίπου δύο σεζόν άνεργος. Τότε τον φωνάζει ξανά ο Μπουρνέλης και αυτή την φορά του δίνει μεροκάματο κάτι λιγότερο από 170 δραχμές. Φυσικά ο Κάππης δέχεται.
Επιθεώρηση αγάπη μου
Μεταπολίτευση. Το ελληνικό θέατρο –και όχι μόνο– ύστερα από μια 7ετία που παίζει με τη λογοκρισία και τα υπονοούμενα, αισθάνεται την ελευθερία να λέει ότι θέλει. Σ’ ένα πειραϊκό θέατρο ανοίγοντας η αυλαία, το σκηνικό παρουσίαζε μια μεγάλη κλειστή γροθιά με ανασηκωμένο όμως το μεσαίο δάκτυλο στη κορυφή του οποίου φερόταν να κάθεται ο Κάππης, χωρίς να μιλάει. Μετά παρέλευση 2-3 λεπτών και ενώ το κοινό γέλαγε έντονα προκαλούμενος πειραχτικά έλεγε: «Γελάτε ε!…, Γελάστε!…, Γελάστε!… Όλοι σας 7 χρόνια καθόσασταν εδώ πάνω»!
Το νούμερο γίνεται γκραντ σουξέ και ο Κάππης παραμένει στην επιθεώρηση, έχοντας συνέχεια δουλειά. Μόνο που ήδη το είδος έχει αρχίσει να αλλάζει και να μπαίνουν νέοι παίκτες στο είδος. Σιγά-σιγά οι δευτεραγωνιστές, αλλά και οι πρωταγωνιστές του είδους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων μπαίνουν σε μικρότερα θέατρα. Ευτυχώς στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 μπαίνουν στο παιχνίδι οι βιντεοκασέτες και κάποιοι ηθοποιοί επιβιώνουν. Άσχετα με το παραγόμενο αποτέλεσμα.
Δείτε το βίντεo:
Πέφτει η αυλαία
Στα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης ο Κάππης είχε μόνο μια συμμετοχή, στη σειρά Και οι 4 ήταν υπέροχες του Γιώργου Κωνσταντίνου. Επίσης πρωταγωνιστούσε σε μια πετυχημένη παράσταση το Πέτα τη μαμά από το παράθυρο. Πέραν τούτου… Κάποιες περιοδείες, κάποια μικρά θέατρα και ένα τηλέφωνο που δεν χτυπάει. Ο ίδιος όπως φαίνεται δεν ήταν ο άνθρωπος που θα σήκωνε το τηλέφωνο ή θα έκανε δημόσιες σχέσεις. Ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά για την προσωπική του ζωή, όπως ότι είχε παντρευτεί δύο φορές και είχε μια κόρη.
Λίγο πριν από το θάνατό του είχε μιλήσει σε εκπομπή ότι είχε χρέη και πως ότι χρήματα έβγαζε πήγαιναν αρχικά σε αυτά και με τα υπόλοιπα ζούσε. Επίσης είχε αφἠσει να εννοηθεί ότι αυτά τα χρέη ήταν από δουλειές που είχε χρηματοδοτήσει, ενώ διακριτικά είχε πει ότι αισθανόταν μεγάλη μοναξιά.
Ένα πρωί μια γειτόνισσά του, τον ακούει να ζητάει βοήθεια. Είχε πέσει στην μπανιέρα του. Επιστρατεύεται η Πυροσβεστική και τελικά όταν τον απεγκλωβίζουν και τον πηγαίνουν στο Γενικό Κρατικό. Εκεί ύστερα από λίγες μέρες αφήνει την τελευταία του πνοή. .
Αν και μεσουράνησε κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, η Φωτεινή Μαυράκη είχε την μοίρα και άλλων μεγάλων λαϊκών φωνών.
Έμεινε στο περιθώριο κι όταν τελικά νόσησε δεν διέθετε χρήματα για την θεραπεία της, ενώ μετά τον χαμό της δεν βρέθηκε ούτε ένας άνθρωπος για να καλύψει τα έξοδα για την κηδεία της…
Αναμφίβολα πικρό τέλος για μια τραγουδίστρια που έκανε τα πρώτα βήματά της στο καλλιτεχνικό στερέωμα σε ηλικία μόλις 13 ετών και είχε την τύχη και την ευλογία να τραγουδήσει δίπλα σε «ιερά τέρατα» της εποχής, όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Πάνος Γαβαλάς, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, ο Σπύρος Ζαγοραίος και πολλοί άλλοι.
Γεννημένη ως Μαρία Κιορ Αλή Ογλού, όπως ήταν το κανονικό όνομά της, υιοθέτησε το καλλιτεχνικό Φωτεινή Μαυράκη και ξεκίνησε την καριέρα της στον χώρο του θεάματος, προκαλώντας αμέσως εντύπωση με τις δυνατότητες της φωνής της. Ακόμη και ο τεράστιος ερμηνευτής Στέλιος Καζαντζίδης την παραδεχόταν ανοιχτά για το μοναδικό μέταλλό της, ενώ και ο Νίκος Ξανθόπουλος στην αυτοβιογραφία του αποκαλύπτει πως ακόμη και ο Γιώργος Νταλάρας ή η Χάρις Αλεξίου είχαν βρεθεί ως θαμώνες στα μαγαζιά που τραγουδούσε εκείνη, σε ένα είδος… ζωντανού φροντιστηρίου για τα λαϊκά πατήματα της φωνής της.
Εκείνη την εποχή είχε πλούσια παρουσία, με πολλές μεγάλες επιτυχίες, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν τα «Έφυγες αγάπη μου», «Απόψε κλαίει ο ουρανός», «Χίλιες φωτιές» και «Μουσαφιραίοι είμαστε σε αυτή την κοινωνία», που την είχαν μετατρέψει σε όνομα περιζήτητο στα διάφορα σχήματα των λαϊκών μαγαζιών ή κοσμικών κέντρων, ενώ ήταν και η πρώτη φίρμα στη δισκογραφική εταιρεία του Δημήτρη Πολίτη.
Έμεινε ενεργή επαγγελματικά μέχρι το 1996, αλλά στη συνέχεια η μοίρα της φέρθηκε με τον πλέον σκληρό τρόπο θέτοντάς της αντιμέτωπη με τον καρκίνο.
Αντί για τα μαγαζιά, έφτασε στο σημείο να γίνει θαμώνας νοσοκομείων και να μπαινοβγαίνει στον Άγιο Σάββα, στο Μεταξά και το Θριάσειο. Το 2012 η κατάσταση πλέον είχε γίνει απελπιστική και μάλιστα οι εφημερίδες της εποχής κάλυψαν το θέμα με τίτλους όπως «Το δράμα μιας μεγάλης λαϊκής φωνής» για να περιγράψουν τη μάχη που έδινε ολομόναχη, δίχως την παραμικρή βοήθεια και με μια πενιχρή σύνταξη της τάξεως των 300 ευρώ που λάμβανε από την πρόνοια.
Η ίδια έλεγε τότε:
«Έχω οικονομικό πρόβλημα για τον λόγο ότι χρειάζομαι σε 24ωρη βάση οξυγόνο, γιατί δεν έχω πνεύμονα. Κάθε εβδομάδα έρχεται σπίτι μία κοπέλα από την Πρόνοια. Έχω και τρία παιδιά που μου στέκονται, αλλά έχουν μεγάλες οικογένειες και είναι πνιγμένα στα δάνεια. Τότε που δούλευα ήμουν συνεπής και πλήρωνα, αλλά τώρα δεν είμαι σε θέση… Μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία, πότε στο αντικαρκινικό στον Αγιο Σάββα, πότε στου Μεταξά ή στο Θριάσειο. Κάθε λίγο και λιγάκι πέφτει το οξυγόνο και παθαίνω λοιμώξεις του αναπνευστικού»…
Παρά τις προσπάθειες που έγιναν για να συγκεντρωθούν χρήματα για την μηνιαία θεραπεία της, το κόστος της οποίας άγγιζε τα 500 ευρώ, η υγεία της συνεχώς χειροτέρευε. Παράλληλα εξαφανίζονταν από κοντά της και οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να την βοηθήσουν ή έστω να της συμπαρασταθούν για να απαλύνουν τον πόνο της μοναξιάς και της εγκατάλειψης.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της η κατάστασή της ήταν τέτοια που δύσκολα αναγνώριζε κανείς την γεμάτη πάθος και δύναμη γυναίκα που κάποτε είχε όλον τον κόσμο στα πόδια της να τρελαίνεται την ώρα που ανέβαινε στο πάλκο. Μόνο λίγες κασέτες είχε να δείχνει στους ελάχιστους που διάβαιναν το κατώφλι της για να τους πείσει ότι ήταν αυτή, η μία και μοναδική Φωτεινή Μαυράκη.
Λίγο πριν το τέλος, έγινε ακόμη μία απόπειρα για να της εξασφαλιστεί μια τιμητική σύνταξη για την προσφορά της από το υπουργείο Πολιτισμου. Κάτι που όμως δεν συνέβη ποτέ αφού το 2015 ο θάνατος πρόλαβε νε της χτυπήσει την πόρτα. Η κηδεία της μάλιστα τελέστηκε στον Ίασμο του νομού Ροδόπης όπου διέμενε με έξοδα του γραφείου τελετών «Το Πρώτο» από την Κομοτηνή, αφού δε βρέθηκε κανένας για να καλύψει αυτή την δαπάνη…
Στην τελευταία της κατοικία οδηγήθηκε η Ρούξι Ντουμιτρέσκου στην πόλη Γκόβορα της Ρουμανίας – Αρκετός κόσμος την «αποχαιρέτισε» γεμάτος συγκίνηση.
Σε ηλικία 46 ετών η Ρούξι Ντουμιτρέσκου, έχασε τη ζωή της από ανακοπή καρδιάς, βυθίζοντας στο πένθος την φίλαθλη Ελλάδα και ειδικά τους φίλους του βόλεϊ. Η εμβληματική αρχηγός του Παναθηναϊκού επί σειρά ετών και διεθνής με την Εθνική μας. Την Τετάρτη (6/3) οδηγήθηκε στην τελευταία της κατοικία.
Δείτε το βίντεο:
Η κηδεία της τελέστηκε στην πόλη Γκόβορα της Ρουμανίας, όπου ήταν και η γενέτειρά της. Οικογένεια, φίλοι και συγγενείς ήταν εκεί, καθώς και τα παιδιά απ’ την ακαδημία βόλεϊ που προπονούσε. Όλοι γεμάτοι συγκίνηση και θλίψη.
Ο καιρός ήταν βροχερός, ενώ δίπλα στη φωτογραφία της υπήρχε μια μπάλα του αθλήματος που λάτρεψε και υπηρέτησε στα υψηλότερα στάνταρ. Φυσικά εκεί ήταν και οι φανέλες που τίμησε. Αυτή του Παναθηναϊκού και εκείνη της Εθνικής Ελλάδας που φόρεσε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Η Ρουμάνικη Ομοσπονδία βόλεϊ στην ανάρτησή της, τονίζει μεταξύ άλλων:
«Θα κρατήσουμε τη Ρούξι στην καρδιά μας για πάντα. Θα ζει για πάντα στις καρδιές των θαυμαστών, στις καρδιές όλων όσων τη γνώρισαν. Αυτό το Σαββατοκύριακο, σε όλους τους αγώνες βόλεϊ στη Ρουμανία, θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη της Ruxandra Dumitrescu.
Αντίο Ρούξι! Ο Θεός να βάλει την ψυχή σου σε ένα φωτεινό μέρος!».
Ανυπομονώντας να κρατήσουν το πρώτο τους παιδί στην αγκαλιά τους, η Meghan Power και ο Tom Cribley από τη Βρετανία ετοιμάζονταν να ζήσουν την απόλυτη ευτυχία το 2017 και άρχισαν να σκέφτονται το μέλλον τους ως οικογένεια πια.
Αλλά πολλές φορές η ζωή έχει άλλα σχέδια κι από το ζευγάρι που ανυπομονούσε να γίνει τριάδα έμεινε πίσω μόνο ένας. Για την ακρίβεια μία.
Ο 28χρονος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο με μηνιγγίτιδα και παρά τις τιτάνιες προσπάθειες των γιατρών να τον σώσουν, υπέκυψε. Είχε προλάβει να δει σε βίντεο την καρδιά της αγέννητης κόρης του να χτυπά.
Λίγο αργότερα, λίγο μετά τον υπέρηχο του 5ου μήνα, συντετριμμένη η 23χρονη Meghan διαπίστωσε πως η κόρη που κυοφορούσε, την οποία θα ονόμαζαν Ellie, ήταν επίσης νεκρή.
Όπως γράφει η βρετανική εφημερίδα Mirror, η οικογένειά τους σχεδιάζει ταυτόχρονη διπλή κηδεία. Πατέρας και κόρη που δεν πρόλαβαν να γνωριστούν εν ζωή θα κηδευτούν μαζί.
«Μόνο για την πατρότητα μιλούσε, ανυπομονούσε να δει το μωρό του» είπε ένας φίλος του 28χρονου στην εφημερίδα.
Οι φίλοι του άνοιξαν σελίδα crowdfunding για να βοηθήσουν την Meghan να καλύψει τα έξοδα των κηδειών και να ανταπεξέλθει στην επόμενη ημέρα του χειρότερου εφιάλτη που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
«Προσπαθούμε να μαζέψουμε χρήματα για να βοηθήσουμε, όσο είναι δυνατόν, τη Meghan με τα έξοδα των κηδειών αλλά και για να μπορέσει να αποσυρθεί όταν όλα τελειώσουν με τη μαμά και την αδελφή της που προσπαθούν να της συμπαρασταθούν» γράφουν.
Το τελευταίο αντίο θα πουν αύριο Παρασκευή η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι της 22χρονης Γεωργίας Σολανάκη που άφησε την τελευταία της πνοή στο στάδιο του ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής, ενώ έκανε την καθιερωμένη της προπόνηση.
Ο θάνατος της νεαρής φοιτήτριας έχει προκαλέσει σοκ στην τοπική κοινωνία της Κομοτηνής όπου σπούδαζε αλλά και στην ιδιαίτερη πατρίδα της στα Χανιά. Η σορός του κοριτσιού μετά την νεκροψία η οποία έδειξε ότι ο θάνατός της επήλθε από ανακοπή καρδιάς, θα μεταφερθεί στο χωριό Παλαιά Ρούματα όπου θα τελεστεί η κηδεία της.
Τραγικές φιγούρες οι γονείς της Γιάννης και Αργυρή Σολανάκη, οι οποίοι δεν μπορούν να πιστέψουν πώς έχασαν ξαφνικά τον «άγγελο» τους. Σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση είναι και η μεγαλύτερη αδερφή της 22χρονης, η Ελευθερία, η οποία έχασε το στήριγμά της.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της νεκροψίας, η Γεωργία έσβησε από ανακοπή καρδιάς. Πλέον, αναμένονται τα αποτελέσματατων ιστολογικών και τοξικολογικών εξετάσεων, τα οποία θα δείξουν τα αίτια που προκάλεσαν αυτή την τραγωδία. Η αθλήτρια με τις αξιοθαύμαστες επιδόσεις ήταν υγιέστατη και δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα υγείας.
Υπενθυμίζεται ότι την Τρίτη, η 22χρονη ενώ έκανε προπόνηση αισθάνθηκε ξαφνικά αδιαθεσία και ξάπλωσε στο γήπεδο. Εκείνη την ώρα στην περιοχή επικρατούσαν άσχημες καιρικές συνθήκες. Ξαφνικά οι παρευρισκόμενοι συνειδητοποίησαν ότι η αθλήτρια δεν κινούνταν και όταν την πλησίασαν είδαν ότι είχε χάσει τις αισθήσεις της. Μέσα σε λίγα λεπτά της έγινε ΚΑΡΠΑ και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός της.
Αν οι ομιληταί και οι γράφοντες είχαν δη πρωτύτερα εκείνον τον παναθηναϊκό συναγερμό, θα εύρισκαν εκ των υστέρων άλλους τόνους, πολύ πιο υψηλούς, πολύ πιο δονούμενους, για να εξάρουν τη σημασία του απελθόντος καλλιτέχνη. Γιατί το πρωτοφανές γεγονός της τόσης κοσμοσυρροής θα τους έβαζε αμέσως μπροστά στο μεγάλο ερώτημα που ζητούμε τώρα την απάντησή του.
Γεννημένη ως Μαρία Κιορ Αλή Ογλού, όπως ήταν το κανονικό όνομά της, υιοθέτησε το καλλιτεχνικό Φωτεινή Μαυράκη και ξεκίνησε την καριέρα της στον χώρο του θεάματος, προκαλώντας αμέσως εντύπωση με τις δυνατότητες της φωνής της. Ακόμη και ο τεράστιος ερμηνευτής Στέλιος Καζαντζίδης την παραδεχόταν ανοιχτά για το μοναδικό μέταλλό της, ενώ και ο Νίκος Ξανθόπουλος στην αυτοβιογραφία του αποκαλύπτει πως ακόμη και ο Γιώργος Νταλάρας ή η Χάρις Αλεξίου είχαν βρεθεί ως θαμώνες στα μαγαζιά που τραγουδούσε εκείνη, σε ένα είδος… ζωντανού φροντιστηρίου για τα λαϊκά πατήματα της φωνής της.
