Σωτήρια για την ζωή ενός 14χρονου παιδιού στάθηκε η παρουσία ανδρών της ΟΠΚΕ που βρίσκονταν σε διατεταγμένη υπηρεσία σε Αγία Παρασκευή και Χαλάνδρι.
Οι αστυνομικοί που διέρχονταν την Κηφισίας, εντόπισαν έξω από το εμπορικό κέντρο avenue, εντόπισαν αρχικά ένα άτομο που είχε τραυματιστεί από ένα τζιπ, στην προσπάθεια του να διασχίσει το δρόμο. Άμεσα αστυνομικοί του έδωσαν πρώτες βοήθειες και όπως διαπίστωσαν, ο τραυματίας ήταν ένα ανήλικο αγόρι.
Άμεσα καθάρισαν το αίμα, του έκοψαν την μπλούζα για να διευκολυνθεί η αναπνοή του, καθώς διαπίστωσαν ταχύπνοια και κυάνωση. Το παιδί επίσης διαπιστώθηκε πως είχε υποθερμία και έτρεμε με του αστυνομικούς να του δίνουν αλουμινοκουβέρτα για να σταματήσει το τρέμουλο του.
Σε παράλληλο χρόνο οι αστυνομικοί της ΟΠΚΕ είχαν καλέσει το ΕΚΑΒ και ασθενοφόρο που έφτασε στο σημείο τον μετέφερε σε νοσοκομείο. Ο οδηγός του αυτοκινήτου που τον παρέσυρε, παρέμεινε στο σημείο και έδωσε κατάθεση στο ανακριτικό της τροχαίας.
Αξίζει να σημειωθεί πως οι διασώστες του ΕΚΑΒ έδωσαν συγχαρητήρια στους αστυνομικούς για τις ενέργειες τους. Τέλος, θα πρέπει να τονιστεί πως κάποιοι από την ομάδα της ΟΠΚΕ, είχαν αποφοιτήσει από το σχολείο πρώτων βοηθειών μάχης της ΕΚΑΜ πριν μόλις μια εβδομάδα και αξιοποίησαν πλήρως τις γνώσεις που απέκτησαν.
Στις στιγμές τρόμου που επικράτησαν όταν άγνωστοι εισέβαλαν στο σπίτι του 37χρονου επιχειρηματία, Δημήτρη Φιντιρίκου, εστιάζει ο τελευταίος, που έπεσε θύμα μεγάλης ληστείας.
Σε βίντεο που ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ακούγεται η κραυγή της οικιακής βοηθού τη στιγμή της διάρρηξης.
Σε άλλο μήνυμά του στα κοινωνικά δίκτυα, ο επιχειρηματίας ευχαριστεί τον κόσμο για το ενδιαφέρον του, ενώ την ίδια στιγμή δεν παραλείπει να αναφερθεί στο σοκ που επικράτησε λόγω της εισβολής στο σπίτι του στη Βούλα, χθες το βράδυ. Πέντε συνολικά ρολόγια μεγάλης αξίας, μεταξύ των οποίων και δυο Rolex, συνολικής αξίας άνω των 300.000 ευρώ η λεία των δυο δραστών.
Με ακροβατικές ικανότητες ο ένας εκ των δυο πήδηξε τη μάντρα και σκαρφάλωσε το μπαλκόνι για να εισβάλει στην κρεβατοκάμαρα του επιχειρηματία. Ο επιχειρηματίας μίλησε στο protothema.gr και δήλωσε τα εξής: «Τα ρολόγια βρίσκονταν στο έπιπλο διπλα στην γκαρνταρόμπα και οι διαρρήκτες πιστεύω ότι το ήξεραν διότι δεν πήραν τίποτα άλλο, μόνο τα ρολόγια».
«Στο 100% μιλημένη η δουλειά. Αξιοποίησαν πληροφορια Υποπτεύομαι ότι αυτο συνέβη διότι το Σπιτι βρίσκεται σε διαδικασία ανακαίνισης και κάποιος το σφύριξε για τα ρολόγια» πρόσθεσε. Η οικιακή βοηθός που εργάζεται επι σειρά ετών στο σπιτι του κ.Φιντιρίκου ήρθε σε επαφή με τον διαρρήκτη που εισέβαλε στο δωμάτιο του επιχειρηματία.
https://www.youtube.com/watch?v=PHRQc73AOqs
«Ήταν μια πολύ οδυνηρή εμπειρία για την ίδια. Με πήρε κλαίγοντας. Το σοκ που έπαθε ήταν μεγάλο. Έζησε σκηνές που βλέπουμε σε ταινίες τρόμου. Από τον φόβο της λιποθύμησε» είπε χαρακτηριστά ο 37χρονος. Ο επιχειρηματίας επισήμανε ότι το σπιτι φυλασσόταν καλά και μάλιστα υπήρχε φυλάκιο. «Ο Σεκιουριτι ήταν μέσα στο φυλάκιο την δεδομένη χρονική στιγμή κι όμως δεν κατάλαβε τίποτα» τόνισε.
«Δεν έχεις ανάγκη να παρενοχλήσεις καμία γυναίκα αγόρι μου αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς για άλλους λόγους. Έχεις οποία γυναίκα επιθυμήσεις έλεος ποια με όλα αυτά… είμαι σίγουρη ότι δεν έχεις κάνει τίποτα».
Το παραπάνω σχόλιο στη σελίδα του Αλέξη Γεωργούλη στο Facebook συγκέντρωσε likes, dislikes και απαντήσεις. Είναι ενδεικτικό όσων έχουν γραφτεί κάτω από το post του ευρωβουλευτή που ανακοίνωνε πως παραιτείται λόγω της καταγγελίας που είδε το φως της δημοσιότητας και αφορά τη σεξουαλική κακοποίηση και ξυλοδαρμό Ελληνίδας το 2020 στις Βρυξέλλες.
Ενώ η καταγγελία έχει προκαλέσει «πολιτικό πόλεμο» στη χώρα μας και σχόλια γύρω από το εάν είναι αληθής ή όχι αρκετοί είναι οι διαδικτυακοί φίλοι του ευρωβουλευτή και ηθοποιού που τον στηρίζουν δημοσίως γράφοντας: «Ξέρουμε τι άνθρωπος είσαι». Άλλοι σχολιάζουν ότι «η υπόθεση βρωμάει»αλλά και πως ο Αλέξης Γεωργούλης κράτησε την έδρα του.
Όπως φαίνεται κάτω από την ανάρτηση του Αλέξη Γεωργούλη που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα του Πάσχα και μέχρι το μεσημέρι της Τρίτης του Πάσχα είχε συγκεντρώσει πάνω από 70 σχόλια στο πλευρό του τάσσονται αρκετές γυναίκες.
«Τρία χρόνια το κυοφορούσε και τώρα το ξεφούρνισε λίγο πριν της εκλογές. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Γελοία υποκίνηση»επισημαίνει στο σχόλιό της μία διαδικτυακή φίλη του Αλέξη Γεωργούλη.
«Να σε έχει παρενοχλήσει αυτή το πιστεύω να την έχεις παρενόχληση εσύ δεν το πιστεύω γιατί δεν έχεις ανάγκη μπορεί να έχεις όποια θέλεις από 18 μέχρι 108 και όλως τυχαίως τώρα για κάτι που κατά τη γνώμη της είχε συμβεί τρία χρόνια πριν είμαστε όλοι μαζί σου αλλά και ο Τσίπρας πρέπει πρώτα να τον διαλευκάνει και μετά να προχωρήσει σε ενέργειες υποτίθεται» πρόσθετει μία άλλη ενώ από κάτω της γράφουν πως λέει βλακείες.
«Φίλτατε και συμπαθή Αλέξη, αυτά να τα βλέπει το κόμμα σου και τα διάφορα φεμινιστικά τμήματα που υποστηρίζουν το MeToo με τη δικαιολογία ότι ”έτσι οι γυναίκες θα μιλάνε για αυτά που υφίστανται”. Κάθε μερα, όλο και περισσότερο, γινεται συνείδηση πως οι περισσότερες καταγγελίες απο αυτές που φτάνουν στο φως της δημοσιότητας, είναι ψευδείς» τονίζει ένα άλλο σχόλιο κάτω από το post του ευρωβουλευτή.
Η πλήρης ανάρτηση του Αλέξη Γεωργούλη με την οποία ανακοίνωσε πως παραιτείται από μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και από την Ευρωομάδα του
«Δυστυχώς ζούμε σε δύσκολες και επικίνδυνες εποχές. Προς μεγάλη μου έκπληξη πληροφορούμαι ότι υποβλήθηκε σε βάρος μου, καταφανώς ψευδής και συκοφαντική καταγγελία, για περιστατικό που δήθεν συνέβη πριν τρία χρόνια. Απέναντι σε αυτήν την ψευδή και προσβλητική επίθεση, που πραγματοποιείται – μάλλον όχι τυχαία – λίγες ημέρες πριν τις εθνικές εκλογές, προτίθεμαι να δώσω τη μάχη μου στη δικαιοσύνη, για την αλήθεια και την αποκατάσταση του ονόματός μου, αιτούμενος ο ίδιος την άρση της ευρωβουλευτικής μου ασυλίας.
Στο πλαίσιο αυτό και επειδή δεν θέλω επ’ ουδενί να επηρεάσω τον αγώνα που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική Συμμαχία, σε όλα τα επίπεδα, με ένα καθαρά προσωπικό ζήτημα, θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση των οργάνων του κόμματος και υποβάλλω την παραίτησή μου από μέλος του κόμματος καθώς και από την Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Το Πάσχα βγήκε… ξινό σε δεκάδες Λαρισαίους που κατέληξαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας με ακραία συμπτώματα τροφικής δηλητηρίασης. Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα, σήμανε συναγερμός λόγω της προσέλευσης πολλών περιστατικών στο νοσοκομείο.
Όπως αναφέρει το onlarissa.gr, περίπου 50 άτομα -ανάμεσά τους και ολόκληρες οικογένειες- υπέστησαν τροφική δηλητηρίαση. Μάλιστα όταν άρχισαν ανακτούν τις δυνάμεις τους και συζήτησαν μεταξύ τους, διαπίστωσαν ότι είχαν ψωνίσει… από το ίδιο κρεοπωλείο.
Άλλα 10 άτομα, κυρίως ηλικιωμένοι, είχαν συμπτώματα βαρυστομαχιάς και δυσφορίας, καθώς αντιμετώπισαν προβλήματα όταν κατανάλωσαν ποσότητες φαγητού έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα νηστείας.
Τις προηγούμενες ημέρες, η Διεύθυνση Κτηνιατρικής της Περιφέρειας Θεσσαλίας είχε προχωρήσει στην κατάσχεση μεγάλων ποσοτήτων κρέατος από τρία κρεοπωλεία της πόλης, καθώς είχαν κριθεί ακατάλληλα.
Στο κέντρο της Αθήνας βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες η Μαρία Μπεκατώρου με τον σύζυγό της, Αντώνη Αλεβιζόπουλο, για να κάνουν τις πασχαλινές τους αγορές.
Κατά τη διάρκεια της βόλτα τους συνάντησαν τυχαία και το «Γεράκι», κατά κόσμον Πάνο Δημάκη, από το The Chase που παρουσιάζει η Μαρία, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τον όμορφο καιρό κι έκανε κι εκείνος την βόλτα του.
H Μαρία Μπεκατώρου κι ο Αντώνης Αλεβιζόπουλος σε shopping mood! /Φωτογραφία NDP Photo Agency
Η Μαρία Μπεκατώρου με τον σύζυγό της και τον Πάνο Δημάκη, το γνωστό «Γεράκι» /Φωτογραφία NDP Photo Agency
Ο Πάνος κι η Μαρία συνομίλησαν για αρκετή ώρα και φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, τράβηξαν τα βλέμματα των περαστικών.
Τις εντυπώσεις έκλεψε με το άψογο casual look της η παρουσιάστρια, που είναι στα καλύτερά της. Τόσο επαγγελματικά, όσο και προσωπικά, διανύει μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής της.
Μαρία Μπεκατώρου και Αντώνης Αλεβιζόπουλος για ψώνια παρέα με το σκυλάκι τους /Φωτογραφία NDP Photo Agency
Εκτός ΜΕΘ, σε θάλαμο της χειρουργικής κλινικής του νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός», νοσηλεύεται ο 18χρονος που έπεσε θύμα ληστρικής επίθεσης από συνομηλίκους του χθες το βράδυ στην περιοχή της Ακρόπολης.
«Ο γιος μου πήγε να φύγει και τον τράβηξε από το τσαντάκι που φορούσε και τον μαχαίρωσε. Στην αρχή τον χτύπησε στο λαιμό. Μετά τον μαχαίρωσε στο στομάχι» δήλωσε η μητέρα του 18χρονου στον Alpha.
«Όταν ξύπνησε και με είδε μου είπε: “μαμά συγγνώμη” Είναι πολύ καλό παιδί. Όλη μέρα σήμερα μου λέει “μαμά συγγνώμη”. Τι να κάνω; Να τον κλειδώσω να μην ξαναπάει βόλτα; Θα φοβόμαστε να αφήνουμε τα παιδιά μας;» ανέφερε ακόμη φανερά συγκινημένη η μητέρα του νεαρού.
Η Suz Evasdaughter γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1952 και ήταν το δεύτερο παιδί του Arthur, ενός αγρότη και της νεαρής συζύγου του, Betty.
Τα παιδικά της χρόνια ήταν πολύ όμορφα. Μεγάλωνε με έναν μεγαλύτερο αδερφό που ονομαζόταν επίσης Arthur και ένα μικρότερο αδερφάκι, το Nicky.
“Ζούσαμε σε ένα χωριό στο βόρειο Yorkshire. Με θυμάμαι με το μεγαλύτερο αδερφό μου να τρέχουμε στα χωράφια, να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα και να μαζεύουμε μήλα και να παίζουμε χωρίς να ακούμε καθόλου τη μητέρα μας. Ένιωθα ασφαλής, χαρούμενη και ανέμελη“.
Όταν η μητέρα της γέννησε το τρίτο μωρό, ανακάλυψε έναν όγκο στο στήθος της κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Ο γιατρός της δεν έδωσε σημασία και της χορήγησε φάρμακα για μαστίτιδα.
Στη συνέχεια η οικογένεια μετακόμισε στο Huddersfield για να βρει ο Arthur καλύτερη δουλειά και να στηρίξει την πενταμελή οικογένειά του.
“Όταν o Nicky ήταν δύο ετών, θυμάμαι τη μαμά μου να κουράζεται εύκολα και να μη μπορεί να με σηκώσει στην αγκαλιά της ή να έχει το κουράγιο να παίξουμε μαζί. Επισκέφτηκε και ένα δεύτερο γιατρό, ο οποίος μας είπε ότι ο όγκος στο στήθος της ήταν καρκίνος. Χειρουργήθηκε άμεσα και ξεκίνησε χημειοθεραπείες, αλλά ήταν πια πολύ αργά“.
H Betty πήγε να μείνει με τη μητέρα της για να λάβει τη φροντίδα που έπρεπε και ο Arthur μη μπορώντας να διαχειριστεί δουλειά και τρία μικρά παιδιά αποφάσισε να τα αφήσει στο ορφανοτροφείο μέχρι να δει τι θα γίνει.
“Οι αναμνήσεις μου από εκείνη την εποχή δεν είναι και οι πιο χαρούμενες. Τις νύχτες «έβρεχα» το κρεβάτι μου και πάντα, έτρωγα πολύ ξύλο γι’ αυτό. Δεν μας άφηναν να χρησιμοποιούμε τα πράγματα που είχαμε φέρει από το σπίτι μας. Ούτε ρούχα δικά μας δεν είχαμε. Όλα τα ρούχα στο ορφανοτροφείο ήταν κοινόχρηστα και δεν με άφησαν ποτέ να φορέσω ένα πανέμορφο φόρεμα που μου είχε φτιάξει η μητέρα μου και το είχα φέρει μαζί μου“.
Η Betty έχασε τελικά τη μάχη με τον καρκίνο όταν η Suz ήταν 6 ετών. Την εποχή εκείνη τόσο εκείνη όσο και τα αδέρφια της κόλλησαν από κάπου ανεμοβλογιά και τότε ζητήθηκε από τον πατέρα τους να έρθει να τα πάρει γιατί δεν μπορούσαν άλλο να μείνουν εκεί.
Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολοι. H Suz δόθηκε σε ανάδοχη οικογένεια ενώ ο χήρος πατέρας της μεγάλωνε τα δύο αγόρια με τη βοήθεια συγγενών. Τελικά το 1959, όταν η Suz ήταν 7 ετών επέστρεψε κοντά στην οικογένειά της, στον πατέρα και τα αδέρφια της στο καινούργιο τους σπίτι στο Huddersfield.
“Θυμάμαι να κοιτάζω σε όλα τα δωμάτια για να δω αν η μαμά μου κρυβόταν κάπου. Οι μαμάδες δεν πρέπει να πεθαίνουν. Δεν είχα καταλάβει γιατί έφυγε“.
Για αρκετά χρόνια ο Arthur κατάφερε να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο με τρακτέρ και με τη βοήθεια των συγγενών του να μεγαλώσει παράλληλα τα παιδιά του. Η Suz ως το μοναδικό κορίτσι στην οικογένεια βοηθούσε με τα ρούχα, τα ψώνια και το μαγείρεμα.
“Φυσικά και ήταν σεξιστικό, αλλά δεν με πείραζε. Μπορεί η μητέρα μου να μη ζούσε, αλλά ήμουν χαρούμενη. Θυμάμαι τα πρώτα μας Χριστούγεννα μετά την επιστροφή μου στο σπίτι. Μαγειρέψαμε, τραγουδήσαμε, παίξαμε επιτραπέζια και φάγαμε σοκολάτα. Ο μπαμπάς μου, μου είχε πάρει δώρο μία πανέμορφη κούκλα που λάτρεψα αμέσως.
Είχαμε όλοι ένα πολύ δυνατό δέσιμο μεταξύ μας. Το μόνο πράγμα που με ενοχλούσε ήταν το γεγονός ότι παρόλο που ήμουν πολύ καλή μαθήτρια ο πατέρας μου δεν με άφησε να συνεχίσω το σχολείο όπως άφησε τα αδέρφια μου. Ήμουν πολύ καλή και στη Γλώσσα και στα Μαθηματικά, αλλά ο πατέρας μου ήταν αρκετά οπισθοδρομικός και παλαιών αρχών και με προτιμούσε νοικοκυρά στο σπίτι παρά επιστήμονα. Οι προοπτικές του για το μέλλον ήταν περιορισμένες επειδή ήμουν κορίτσι“.
Η ζωή τους άλλαξε όταν το 1965 ο Arthur παντρεύτηκε μία βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα με το όνομα Muriel. “Απαιτούσε να την αποκαλούμε «μαμά» και έκανε συνεχώς αναφορές στη Βίβλο. Ήθελε με κάθε τρόπο να μας ελέγχει όπως ήλεγχε και τον πατέρα μας. Ουσιαστικά τον χάσαμε μέσα σε μία νύχτα“.
Την πρώτη νύχτα γάμου του πατέρα της με τη Muriel, έδιωξαν την 13χρονη Suz από το σπίτι. Τα αδέρφια της είχαν πάει να μείνουν σε φίλους ενώ εκείνη αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι και να περιπλανιέται στη βροχή. Τη βρήκε ένας ντόπιος μούσκεμα και καταπαγωμένη και την πήρε σπίτι του, εκεί όμως τη βίασε.
“Δεν ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο, το μόνο που ήθελα ήταν κάποιος να με αγαπήσει, να με βοηθήσει, να νοιαστεί για μένα“.
Η ζωή στο σπίτι χειροτέρευε αντί να καλυτερεύει. Της απαγόρευαν να φοράει φούστες, να κολλάει αφίσες με τους αγαπημένους της τραγουδιστές στους τοίχους και την ανάγκασαν να φοράει φαρδιά, μακριά ρούχα.
Η Muriel κλείδωνε με λουκέτα όλα τα ντουλάπια με τα τρόφιμα και έσκισε τις φωτογραφίες της Betty λέγοντας: “Δεν μπορείτε να ζείτε κολλημένοι στο παρελθόν“. O Arthur αντί να προστατεύσει τα παιδιά του και να βάλει τη νέα του σύζυγο στη θέση της, συμφωνούσε μαζί της.
H Suz δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να περνά χρόνο μόνη με το μπαμπά της όπως παλιά και η Muriel έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι της για να τον χωρίσει από τα παιδιά του, αλλά και να διαλύσει την όμορφη σχέση που είχαν τα αδέρφια μεταξύ τους.
Μετά από ένα χρόνο γάμου το ζευγάρι απέκτησε ένα αγοράκι, τον Edward, τον οποίο κακομάθανε όσο δεν πάει.
“Στο σπίτι ήμασταν δύο οικογένειες, από τη μία ο μπαμπάς, η Muriel και ο Edward και από την άλλη τα αδέρφια μου και εγώ. Ακόμα και το μεσημέρι όταν καθόμασταν να φάμε, καθόμασταν από τη μία εμείς και από την άλλη εκείνοι. Εκείνοι έτρωγαν κανονικό φαγητό και έδιναν σε εμάς ό, τι περίσσευε.
H Muriel χρησιμοποιούσε τη δικαιολογία ότι τρώγαμε καλά στο σχολείο άρα ήμασταν χορτάτοι και επίσης ότι τα τρόφιμα έχουν ακριβύνει πολύ και δεν φτάνουν για όλους. Δεν μας αγόραζαν ούτε καινούργια παπούτσια με αποτέλεσμα τα πόδια μας να μεγαλώνουν και να αποκτούμε προβλήματα.
Ως ενήλικας συνειδητοποιώ ότι υπεύθυνος για όλα ήταν ο πατέρας μου και όχι εκείνη, έπρεπε όμως να πιστέψω στην αγάπη του, αλλιώς δεν θα έβρισκα τη δύναμη να συνεχίσω“.
Όταν η Muriel χαστούκισε δυνατά τη Suz επειδή ζωγράφισε με κιμωλία το πεζούλι του γείτονα, η έφηβη Suz ορκίστηκε να φύγει από το σπίτι.
Παρά το γεγονός ότι ήταν άριστη μαθήτρια έπιασε δουλειά ως υπηρέτρια σε ένα ξενοδοχείο στο Yorkshire παρόλο που ήταν μόλις 15 ετών. Έβγαζε μόλις πέντε λίρες την εβδομάδα και οι συνθήκες ήταν άσχημες, ωστόσο αισθανόταν ανακουφισμένη που ξέφυγε από τον έλεγχο της Muriel.
“Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας ανάγκαζε να γδυνόμαστε από τη μέση και πάνω και μας ψέκαζε με άρωμα γιατί ήθελε να μυρίζουμε ωραία. Το άντεξα και αυτό. Ήταν καλύτερα από τη ζωή που ζούσα στο σπίτι, ωστόσο μου έλειπαν απεγνωσμένα τα αδέρφια μου“.
Μετά από ένα χρόνο η Suz, που εν τω μεταξύ είχε χάσει κάθε επαφή με την οικογένειά της έφυγε από το ξενοδοχείο και βρήκε δουλειά ως βοηθός μαίας και στη συνέχεια σε βρεφονηπιακό σταθμό. Στα 17 της ήταν αποφασισμένη να σπουδάσει και να αποκτήσει περαιτέρω εκπαίδευση.
“Διάβαζα όλη μέρα. Στα 18 μου έδωσα εξετάσεις και μπήκα στη νοσηλευτική σχολή του Keele. Η γνωριμία μου με τους γιατρούς εκεί με ώθησε περισσότερο. Συνέχισα να μελετώ και παράλληλα να δουλεύω. Άλλαξε ολοκληρωτικά η γνώμη που είχα για τον εαυτό μου και για πρώτη φορά πίστεψα ότι μπορούσα να καταφέρω τα πάντα“.
Δεν σταμάτησε ποτέ να αγαπά τα αδέρφια της και έτσι όταν έκλεισε τα 20, όταν το μικρότερο αδερφάκι της, ο Nicky, ήταν επίσης ενήλικος και μακριά πια από τον έλεγχο της Muriel, τα αδέρφια ξανασυναντήθηκαν και αποφάσισαν να χτίσουν από την αρχή τη σχέση τους.
“O Nicky και ο Arthur ήρθαν στο Λονδίνο να μείνουν μαζί μου. Το πρώτο βράδυ κάναμε ένα μικρό πάρτι. Διασκεδάσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε και μιλούσαμε όλη τη νύχτα αγκαλιασμένοι στο ίδιο κρεβάτι. Καταφέραμε να φτιάξουμε το δεσμό που είχε καταστρέψει η Muriel“.
Τα τρία αδέρφια παραμένουν αγαπημένα και αφοσιωμένα. Αρκετά χρόνια αργότερα η Suz ήρθε κοντά και με τον ετεροθαλή αδερφό της, τον Edward, αλλά και με το Norman, το πρώτο παιδί της μητέρας της, Betty, που γεννήθηκε εκτός γάμου και υιοθετήθηκε.
Το 1977 σε ηλικία 25 ετών η Suz έγινε δεκτή στο London School of Εconomics, όπου σπούδασε φιλοσοφία και στη συνέχεια βρήκε δουλειά ως ασκούμενη στη Ford Motor Company. Ήταν μία από τις τρεις γυναίκες στο σύνολο των 100 αποφοίτων που δέχτηκε η συγκεκριμένη εταιρεία και τα χρήματα που κέρδιζε ήταν πολλά.
Μετά τη Ford η Suz αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις εμπειρίες της για να βοηθήσει άλλους. Σπούδασε ξανά και τελικά έγινε ψυχοθεραπεύτρια και θεραπεύει τους ασθενείς της με τη βοήθεια διαφόρων μορφών τέχνης. Στη συνέχεια εργάστηκε ως προϊσταμένη στο σχολείο Ofsted. Στην πορεία ερωτεύτηκε έναν Σουηδό, τον Frank. Η σχέση τους ήταν σύντομη, αλλά της χάρισε την πολυπόθητη κόρη της, τη Φαίδρα το 1988.
“Παρά την εξέλιξη και τα επιτεύγματά μου, η συμπεριφορά της Muriel με στοιχειώνει ακόμα. Δεν μου είπε καν ότι πέθανε ο πατέρας μου το 1990. Η απόφασή μου να γράψω την ιστορία της ζωής μου ήταν μέρος της θεραπείας μου όταν έγινα και η ίδια μητέρα.
Η κόρη μου, Φαίδρα, είναι 33 ετών, κτηνίατρος και κατάφερα να τη βοηθήσω να επιτύχει τις φιλοδοξίες της.
Είμαι η απόδειξη ότι μπορείτε, αρκεί να το θέλετε, να απελευθερωθείτε από το παρελθόν σας“.
Πρόωρα δίδυμα αγκαλιάστηκαν στη θερμοκοιτίδα σώζοντας το ένα τη ζωή του άλλου
Τραβήχτηκε πριν από 25 χρόνια, αλλά αυτή η συγκλονιστική φωτογραφία, των πρόωρων διδύμων που αγκαλιάζονται σφιχτά σε μια θερμοκοιτίδα, συνεχίζει να κάνει τον γύρο του κόσμου. Δεν είναι μόνο το συναισθηματικό φορτίο της που της δίνει τέτοια δύναμη, αλλά και η ιστορία πίσω από αυτήν, που άλλαξε το ιατρικό πρωτόκολλο των μαιευτηρίων.
Τα εικονιζόμενα κορίτσια, οι Κιούρι και Μπριέλ Τζάκσον, γεννήθηκαν στις 17 Οκτωβρίου του 1995, δώδεκα εβδομάδες πρόωρα. Η καθιερωμένη, τότε, πρακτική, στις ΗΠΑ, ήταν τα πρόωρα δίδυμα να τοποθετούνται σε ξεχωριστές θερμοκοιτίδες, για να περιορίζεται ο κίνδυνος λοιμώξεων. Έτσι συνέβη και με αυτές τις αδερφούλες. Η εξέλιξη της υγείας και του βάρους της Κιούρι ήταν καλή, αλλά η πιο μικροσκοπική Μπριέλ αντιμετώπιζε αναπνευστικά και καρδιακά προβλήματα, είχε χαμηλά επίπεδα οξυγόνου και δεν έπαιρνε αρκετό βάρος.
Στις 12 Νοεμβρίου η Μπριέλ βρέθηκε σε κρίσιμη κατάσταση. Τα μικροσκοπικά, σαν κούκλας χεράκια και ποδαράκια της μπλάβιασαν, καθώς προσπαθούσε να πάρει ανάσες. Οι χτύποι της καρδιάς της επιβράδυναν. Οι γονείς της προσπαθούσαν να προετοιμαστούν για το χειρότερο σενάριο.
Στις 12 Νοεμβρίου η Μπριέλ βρέθηκε σε κρίσιμη κατάσταση. Τα μικροσκοπικά, σαν κούκλας χεράκια και ποδαράκια της μπλάβιασαν, καθώς προσπαθούσε να πάρει ανάσες.
Μια νοσηλεύτρια, η Γκέιλ Κασπάριαν, αφού είχε εξαντλήσει όλες τις συμβατικές λύσεις, προχώρησε σε μια κίνηση απελπισίας, που δεν προβλεπόταν από το τότε αμερικανικό πρωτόκολλο: με τη συγκατάθεση των γονιών, τοποθέτησε τις δίδυμες στην ίδια θερμοκοιτίδα. Δεν είχε προλάβει καλά καλά να την κλείσει και η Κιούρι, σε μια κίνηση προστατευτική, σαν να ξαναθυμήθηκε τη συνύπαρξή τους στη μήτρα, άπλωσε το χεράκι της και αγκάλιασε την αδερφή της. Οι χτύποι της καρδιάς της Μπριέλ άρχισαν να σταθεροποιούνται, η θερμοκρασία του σώματός της να επιστρέφει στα φυσιολογικά επίπεδα. Σύντομα οι δίδυμες πήραν εξιτήριο. Πέντε χρόνια αργότερα οι γονείς τους έλεγαν ότι δεν είχαν σταματήσει να κοιμούνται αγκαλιά.
Η Κιούρι, σε μια κίνηση προστατευτική, άπλωσε το χεράκι της και αγκάλιασε την αδερφή της. Οι χτύποι της καρδιάς της Μπριέλ άρχισαν να σταθεροποιούνται, η θερμοκρασία του σώματός της να επιστρέφει στα φυσιολογικά επίπεδα
Η φωτογραφία των αγκαλιασμένων διδύμων στη θερμοκοιτίδα ονομάστηκε, εύλογα, «Rescuing Hug» («Η σωτήρια αγκαλιά»), δημοσιεύτηκε σε κορυφαία περιοδικά της εποχής και οδήγησε σε μια σειρά επαναστατικών μελετών για τα πρόωρα δίδυμα.
Όπως διαπιστώθηκε, ειδικότερα, από μια ερευνήτρια, τη Μέρι Γουόλεν, ανάμεσα στα οφέλη της συγκοίμησής τους είναι ο μειωμένος κίνδυνος άπνοιας, τα ανεβασμένα επίπεδα οξυγόνου, η αύξηση του σωματικού βάρους, η καλύτερη σίτιση, η καλύτερη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματός τους, η μειωμένη νευρικότητα, ο συντομότερος χρόνος νοσηλείας και η μικρότερη πιθανότητα επανεισαγωγής σε νοσοκομείο.
Για όλους, ωστόσο, μια αγκαλιά έχει απίστευτη θεραπευτική δύναμη, συμβάλλοντας μεταξύ άλλων στην απελευθέρωση της ωκυτοκίνης, της λεγόμενης ορμόνης της αγάπης, με αμέτρητα οφέλη για τη σωματική και ψυχική υγεία. Γι’ αυτό ανυπομονούμε για τη στιγμή που οι υγειονομικές συνθήκες θα μας επιτρέψουν να την απολαύσουμε ξανά, με τους αγαπημένους μας.
Δείτε ένα ρεπορτάζ του CNN για τη σωτήρια αγκαλιά των πρόωρων διδύμων:
Σαν σήμερα γνώρισα τον άντρα μου και σήμερα, 10 χρόνια μετά, αυτή η ημερομηνία έφτασε να μην σημαίνει πια τίποτα για μένα.
Με τον άντρα μου γνωριστήκαμε σε μια φάση της ζωής μου που εκείνος μόλις είχε χωρίσει από το πρώτο του γάμο και εγώ από μια μεγάλη σχέση που πήγαινε για γάμο. Ερωτευτήκαμε πολύ, αγαπηθήκαμε, κάναμε 3 παιδιά μαζί, περάσαμε δυσκολίες με δάνεια, χρέη, απολύσεις, αρρώστιες αλλά κάθε φορά τα καταφέρναμε και βγαίναμε δυνατοί. Ξάπλωνα τα βράδια στο κρεβάτι μας πτώμα από τη κούραση και έλεγα «Δόξα Το Θεό που είμαστε γεροί κι έχουμε ο ένας τον άλλον». Πηγαίναμε διακοπές και περνούσαμε τις Κυριακές και τις γιορτές όλοι μαζί σαν οικογένεια χωρίς να ξέρουμε πως κάπου, λίγα στενά παρακάτω, ο άντρας μου είχε μια άλλη οικογένεια, ένα παιδάκι εκτός γάμου που είχε πατέρα και ήταν σαν να μην τον είχε.
Ο άντρας μου είχε παράλληλη σχέση 8 χρόνια. Τη μέρα που παντρευόμασταν, η παράλληλη σχέση του μετρούσε ήδη μερικούς μήνες και από αυτή, προέκυψε ένα παιδί που δεν αναγνώρισε ποτέ. Τα έμαθα όλα αυτά πέρσι στην επέτειό μας, όταν ήρθε και με βρήκε η φιλενάδα του. Δεν της αναγνώριζε το παιδί και για να τον διαλύσει, έκανε την απειλή της πραγματικότητα, ήρθε δηλαδή και με βρήκε. Στην αρχή νόμιζα ότι μου την έστειλε ο άντρας μου για να μου κάνει πλάκα ειδικά εκείνη τη μέρα. Η γυναίκα αυτή, μπήκε, έκατσε στον καναπέ απέναντί μου κι αφού ξέσκισε τις σάρκες μου, έφυγε σαν σίφουνας παίρνοντας μαζί της το σπίτι μου, τα όνειρά μου, το «Δόξα Το Θεό» που έλεγα κάθε βράδυ πέφτοντας κουρασμένη στο κρεβάτι δίπλα του. Είχα πάθει σοκ, δεν έβγαινε η φωνή μου, πήρα τα παιδιά από το σχολείο και δεν μπορούσα να τους μιλήσω.
Ο άντρας μου εκείνη τη μέρα δεν ήρθε, τον είχε πάρει η φιλενάδα του και τον είχε ενημερώσει. Ούτε την επόμενη μέρα ήρθε. Η ζωή μου έγινε μαντάρα από τη μια στιγμή στην άλλη. Τη μια μέρα πήγαινα στη δουλειά μου και σκεφτόμουν τι ώρα θα έπαιρνα τον μεγάλο από το φροντιστήριο και την άλλη μέρα έπαιρνα έναν δικηγόρο που δεν ήξερα, που ποτέ δεν χρειάστηκε να έχω, και μου μιλούσε για χαρτιά, για ασφαλιστικά μέτρα, για διαζύγια, για πράγματα που μέχρι τότε δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Παράτησα το σπίτι μου και τα παιδιά μου κι έτρεχα στους δικηγόρους, στα πρωτοδικεία, στις αγγελίες για να βρώ σπίτι, στις εταιρίες μετακομίσεων για να μπορέσω να φύγω, στις τράπεζες για να ρυθμίσω τους λογαριασμούς. Έτρεχα για διαδικαστικά που δεν με ένοιαζαν καθόλου όταν το μόνο που με ένοιαζε ήταν να τρέξω από μένα. Μέχρι που σκέφτηκα να αφήσω τα παιδιά μου στον πατέρα τους και να φύγω μόνη μου για πάντα. Τρέλλα…
Όταν κόπασε ο κουρνιαχτός, όταν μπήκα στο δικό μου σπίτι με τα παιδιά, έκανα ένα μήνα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Γιατί τότε κρύωνε η πληγή και άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί. Βράδια ατελείωτα και μέρες ολόκληρες σκεφτόμουν όσα συνέβαιναν όλα αυτά τα χρόνια ερήμην μου και προσπαθούσα να τα «συνδέσω» μεταξύ τους για να δω το ολοφάνερο που δήθεν δεν καταλάβαινα. Τα Χριστούγεννα που είχαμε πάει στο χωριό της μητέρας του, είχε βγεί έξω από τη ταβέρνα για να μιλήσει στο κινητό του, άρα μιλούσε μαζί της. Τη μέρα που εγχειρίστηκε ο μικρός μας γιος, εκείνος δεν ήρθε αμέσως γιατί είπε πως είχε συνάντηση στο γραφείο, άρα ήταν μαζί της. Όταν πρίν 3 χρόνια είπε πως έφευγε επαγγελματικό ταξίδι, ήταν επειδή γεννούσε η φιλενάδα του, άρα ήταν μαζί της. Προσπαθούσα να «κουμπώσω» τα γεγονότα ακόμη και εκείνα που πιθανόν να ήταν άσχετα. Προσπαθούσα να ρίξω το φταίξιμο σε μένα που δεν είχα καταλάβει και τελικά αυτό ήταν που με είχε πειράξει πιο πολύ. Δεν με είχε πειράξει τόσο το κέρατο που λέμε, όσο το ότι η προδοσία του, με έβαλε στη διαδικασία να αμφισβητώ τον εαυτό μου.
Μετά από απίστευτες εκρήξεις θυμού, ξεσπάσματα στα παιδιά μου, εγκλεισμό και απομόνωση από όλους και από όλα, αποφάσισα να δω κάποιον ειδικό για να μην μπω στο τρελλάδικο και μείνουν τα παιδιά μου μόνα τους. Εδώ και λίγους μήνες είμαι κάπως καλύτερα, που μεταφράζεται σε «ζω και αναπνέω μηχανικά σαν κάποιος να με έχει βάλει στον αυτόματο». Ο άντρας μου, παρά τον τρόπο που επέλεξε η φιλενάδα του να διεκδικήσει την αναγνώριση του παιδιού τους, πήγε και έμεινε μαζί της και με το παιδί τους κανονικά. Και εγώ έμεινα με την απορία πόσο παλιάνθρωποι υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο και που μπορεί να φτάσει η κακία τους. Γιατί όλα μπορώ να τα φτιάξω και να τα πάρω πίσω εκτός από ένα: Την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Αυτή δεν θα τη νιώσω ποτέ ξανά…
Αντιδράσεις έχει προκαλέσει από το βράδυ της Δευτέρας 17/4 η καταγγελία εις βάρος του Αλέξη Γεωργούλη για βαριά αδικήματα σεξουαλικής φύσης, ενώ παράλληλα έχει γίνει αίτημα για άρση της πολιτικής του ασυλίας από τις εισαγγελικές αρχές του Βελγίου.
Τοποθέτηση σχετικά με την υπόθεση του Αλέξη Γεωργούλη, ο οποίος καταγγέλλεται για σεξουαλική παρενόχληση έκανε η Δώρα Τσαμπάζη στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
Η Δώρα Τσαμπάζη, η οποία κατεβαίνει υποψήφια στις εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, στο ίδιο κόμμα που μέχρι πρότινος βρισκόταν και ο Αλέξης Γεωργούλης, με μια μακροσκελή ανάρτηση που έκανε το βράδυ της Τρίτης 18/4 απάντησε στις ερωτήσεις που δέχεται για την εν λόγω υπόθεση.
«Μου στέλνετε πολλοί για την υπόθεση Γεωργούλη και με ρωτάτε τη γνώμη μου. Ε λοιπόν η γνώμη μου είναι αυτή που ήταν πάντα. Είμαστε πάντα με τα θύματα no matter what. Χωρίς μεν και άλλα. Όταν και αν παραδοθεί λευκός από την δικαιοσύνη θα συζητήσουμε όλα τα υπόλοιπα. Είμαστε με τα θύματα, πιστεύουμε τα θύματα και στηρίζουμε τα θύματα», έγραψε η Δώρα Τσαμπάζη στην ανάρτησή της.
