Μια ιστορική ημέρα σήμερα μιας και ο ελληνικός λαός αποφασίζει για την επόμενη κυβέρνηση. Εμείς συγκεντρώσαμε μερικές χιουμοριστικές φωτογραφία για σήμερα και σας ευχόμαστε… Καλή ψήφο!


Μια ιστορική ημέρα σήμερα μιας και ο ελληνικός λαός αποφασίζει για την επόμενη κυβέρνηση. Εμείς συγκεντρώσαμε μερικές χιουμοριστικές φωτογραφία για σήμερα και σας ευχόμαστε… Καλή ψήφο!


Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ήταν ένα πολύ ζεστό καλοκαίρι του 2010.
Αύγουστος, καύσωνας, η πόλη είχε ερημώσει για τα καλά… εγώ δεν μπορούσα να αφήσω το μαγαζί οπότε δούλευα συνεχόμενα εκείνη την περίοδο.
Εκείνη δούλευε στην πολυεθνική απέναντι από το μαγαζί μας… την έβλεπα κάθε πρωί να πηγαίνει στο γραφείο και την χάζευα από μακριά με θαυμασμό. Μελαχρινή, ψηλόλιγνη και πολύ γοητευτική.
Οι υπόλοιποι στο μαγαζί με είχαν πάρει στο ψιλό για τον τρόπο που την κοίταζα. Με κορόιδευαν.
Όταν μπήκε για πρώτη φορά να πάρει καφέ από εμάς, ένιωσα το σύμπαν να παγώνει. Σάστισα αλλά έτρεξα να την εξυπηρετήσω εγώ πρώτος. Ήταν γλυκιά και χαμογελαστή, αλλά και αρκετά μελαγχολική. Δεν είχα καμιά ελπίδα. Δεν μου έδινε καμιά υπόσχεση, αν και τα μάτια της μου έλεγαν άλλα…
Επί μέρες ερχόταν έπαιρνε τον πρωινό καφέ της και έφευγε.
Προσπάθησα όσο γινόταν να της βγάλω μια κουβέντα αλλά μάταια. Νομίζω ήταν απλώς ευγενική και φιλική.
Τα ΣΚ που δεν δούλευε η εταιρεία και δεν θα την έβλεπα, έπεφτα σε «κατάθλιψη». Οι φίλοι μου και οι γνωστοί με κορόιδευαν, εγώ όμως μετρούσα τις ώρες να την δω.
Ήξερα ότι αυτή η ιστορία δεν οδηγούσε πουθενά, αλλά κάτι μέσα μου, μου έλεγε να το παλέψω…
Ένα απόγευμα, ξαφνικά, λίγη ώρα πριν κλείσω το μαγαζί και ενώ δεν είχε εμφανιστεί όλη μέρα, εμφανίζεται.
Δεν ήταν σε πολύ καλή ψυχολογία, έκατσε σε ένα τραπέζι και άρχισε να μου μιλάει. Ένιωθα ότι κάποιος μου κάνει πλάκα.
Αμέσως άδραξα την ευκαιρία να κάτσω δίπλα της να την ακούσω.
Με αυτά και με εκείνα, χωρίς να το καταλάβουμε μιλήσαμε για όλα, για τις ζωές μας, τον έρωτα, τον πόνο, τους ανθρώπους, τις δουλειές μας, τα όνειρά μας, τα πάντα. Με γοήτευε το μυαλό της και εκείνης δεν φαινόταν να της περνάω απαρατήρητος.
Είχαμε απίστευτη χημεία. Κλείσαμε το μαγαζί και συνεχίσαμε να μιλάμε έως τις 12 το βράδυ.
Μετά εξαφανίστηκε πάλι και σταμάτησε να έρχεται στο μαγαζί. Δεν ήξερα τι να κάνω. Της έστελνα καφέ στο γραφείο της και σημειώσεις… μάταια. Δεν εμφανιζόταν και άρχισα να αποθαρρύνομαι ξανά. Νόμιζα ότι την έχασα..
Ρώτησα το συνάδελφο της και μου είπε πως λείπει σε ταξίδι αναψυχής. Γύρισε και ήταν πιο όμορφη από ποτέ. Δεν άντεξα, στην επόμενη ευκαιρία της ζήτησα τον αριθμό της. Αυτή η γυναίκα έπρεπε να γίνει δική μου.
Δείλιασε, φοβόταν, δεν ήθελε να ξανά πληγωθεί. Δεν ανταποκρίθηκε. Άρχισε πάλι να αραιώνει τις εμφανίσεις της στο μαγαζί, φοβήθηκα ότι τα ξαναβρήκε με τον πρώην της, όσο εγωιστικό και αν ακούγεται. Άρχισα να γίνομαι νευρικός, κοφτός και απότομος.
Ήξερα ότι αυτή η ιστορία δεν οδηγούσε πουθενά, αλλά κάτι μέσα μου, μου έλεγε να το παλέψω.
Πέρασε καιρός για να την κάνω να εμπιστευτεί ξανά τους ανθρώπους και να αφήσει όλες τις φοβίες της πίσω..
Σήμερα έχουμε δύο υπέροχα παιδιά και είμαστε πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Όταν δύο άνθρωποι είναι γραφτό να είναι μαζί θα το καταφέρουν παρά τις δυσκολίες.
Τρεις μέρες αφού έκλεισα τα 21, έκανα έκτρωση. Κι αυτό δεν είναι κάτι που μετανιώνω. Ποτέ δεν θα είναι κάτι που μετανιώνω επειδή δεν μπορώ να φανταστώ που θα ήμουν αν δεν το είχα κάνει.
Ή μάλλον μπορώ.
Θα ήμουν δεσμευμένη για πάντα μ’ έναν άνδρα που ήξερα μόνο μερικούς μήνες και θα ζούσα σε άλλη πόλη, κατά πάσα πιθανότητα χωρίς να έχω πτυχίο ή δουλειά με προοπτικές.
Υπάρχουν άνθρωποι που με αποκαλούν εγωίστρια, αλλά δεν με νοιάζει επειδή δεν ήταν επιλογή τους, ήταν δική μου.
Ομολογώ όμως πως υπάρχουν πράγματα που δεν σου λένε για την έκτρωση. Σου λένε τα πάντα για την επέμβαση, πως θα νιώσεις, για την ευαισθησία που θα έχεις και τι πρέπει να κάνεις στο μέλλον ώστε να μη γίνεις μόνιμη πελάτισσα. Αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν σου λένε.
Δεν θα σου πουν πως θα περάσεις τις λίγες βδομάδες ανάμεσα στην “ανακάλυψη” ότι είσαι έγκυος και το ραντεβού της άμβλωσης. Την πρωινή ναυτία, της μεταβολές της διάθεσης, τον θυμό, τον φόβο, την πικρία, το να κλαις μέσα στο αμάξι σου και να λες ψέματα στους φίλους και την οικογένεια σου.
Δεν θα σου πουν πως θα νιώσεις όταν το πεις στους δικούς σου και δείς τα πρόσωπα τους σκυθρωπά. Όταν σε ρωτήσουν τι θα κάνεις και τους απαντήσεις – χωρίς δισταγμό – ότι πρόκειται να κάνεις έκτρωση. Δεν θα σου πουν για την απογοήτευση στα πρόσωπα τους και πως αυτοί που γνωρίζουν δεν θα σε δουν ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
Δεν θα σου πουν ότι θα μιλήσεις στο μωρό που μεγαλώνει μέσα σου, γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα μπορέσεις να του πεις την ιστορία για το πώς γεννήθηκε. Πώς το είχες ονομάσει χωρίς καν να ξέρεις αν ήταν “εκείνος” ή πώς του είπες πόσο το αγαπάς, ακόμα κι αν ποτέ δεν θα το συναντήσεις.
Δεν θα σου πουν για την ταπείνωση και την αμηχανία που θα νιώσεις όταν θα πρέπει να πας στην κλινική και δεν θα σου πουν για την ανακούφιση που θα νιώσεις όταν τελειώσει, γιατί αυτό θα σε κάνει να νιώσεις άκαρδη. Ή ότι θα αισθανθείς αμέσως ελεύθερη και αμέσως μετά άρρωστη από την ενοχή και έπειτα χαρούμενη γιατί το μέλλον σου εξακολουθεί να απλώνεται μπροστά σου.
Δεν θα σου πουν ότι κάθε χρόνο, την ημέρα που συνέβη αυτό, θα σκέφτεσαι την απώλεια. Επειδή είναι μια απώλεια. Σκόπιμη ή όχι, έχεις χάσει κάτι που δεν μπορεί ν’ αντικατασταθεί και θα είναι πάντα η πρώτη επιλογή στη ζωή σου που δεν θα μπορείς να ξεχάσεις ότι έχεις κάνει, αλλά για την οποία δεν θα μπορείς ποτέ να μιλήσεις.
Δεν θα σου πουν ότι θα έχεις υπολογίσει την ημερομηνία γέννησης και την ηλικία του παιδιού σου αν είχε γεννηθεί. Δεν θα σου πουν ότι κάποιες φορές θα το βλέπεις στον ύπνο σου πότε σαν μωρό και πότε στην ηλικία που θα είχε αν το γεννούσες. Ότι θα ξυπνήσεις την επόμενη μέρα και όλη μέρα θα αναρωτιέσαι πώς θα ήταν. Θα ήταν γλυκός; Έξυπνος; Σκυθρωπός; Μοναχικός; Χαρούμενος;
Δεν θα σου πουν ότι τις περισσότερες ημέρες δεν θα το θυμάσαι. Γιατί, δεν είναι τατουάζ κολλημένο πάνω σου. Είναι απλά μια ανάμνηση, κάτι που συνέβη στη ζωή σου, μια επιλογή που έκανες. Μια επιλογή σωστή για σένα αλλά όχι εύκολη.
Ανήμερα των γενεθλίων του αδερφού μου η μητέρα μου του έκανε ένα μεγάλο πάρτι, μάλλον για να χορτάσει την ανάγκη της για φιγούρα, παρά για να χαρεί ο αδερφός μου. Είχε διακοσμήσει το σπίτι με λευκές και κίτρινες λεπτομέρειες και όλα ήταν άψογα. Όλα εκτός από ένα πράγμα. Κάτω από αυτήν την τελειότητα κρυβόταν ένα μυστικό, μία προδοσία, μία ντροπή. Κάτω από αυτή την τελειότητα κρυβόταν ένα πληγωμένο κοριτσάκι.
Παρακολουθούσα τους γύρω μου να γελούν και να τρώνε, να του εύχονται, να τον ακούν να περιγράφει με χαρά και ενθουσιασμό τη νέα του δουλειά και να είναι υπερήφανος, περηφάνια όμως δεν θα έπρεπε να νιώθει. Το μόνο που μπορούσα να πω από μέσα που ήταν «πού να ξέρατε»…
Σε κάποιες περιπτώσεις αναγνωρίζω ότι ο πατέρας δεν έχει άλλη επιλογή από το να φύγει, αλλά στην περίπτωσή μας είχε κι άλλες επιλογές. Πώς μπόρεσε ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται λογικός να πει «θα αφήσω την κόρη μου και θα φύγω. Προτιμώ τη νέα μου δουλειά και τη νέα μου οικογένεια από εκείνη»;
Ποιος κάνει κάτι τέτοιο; Τι είδους γονιός «πουλάει» ουσιαστικά την αγάπη του παιδιού του; Ίσως κάποιος που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε κάνει παιδιά.
Πείτε με τρελή, πείτε με όπως θέλετε, αλλά αν δεν μπορείτε να είστε εκεί για το παιδί σας μη γίνεστε γονείς. Μην αναπαράγεστε αν δεν σκοπεύετε να δώσετε τον εαυτό σας. Η φύση ορίζει να φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι όταν μεγαλώσουν και όχι οι γονείς από το σπίτι όταν τα παιδιά είναι μικρά. Πάντα πίστευα ότι είναι στη φύση του ανθρώπου, είναι ένστικτο το να θες να προστατεύσεις τα παιδιά σου αλλά όπως αποδείχθηκε το ένστικτο αυτό δεν το έχουν όλοι.
Μπορεί να είναι αδερφός μου αλλά ο σεβασμός μου χάθηκε. Τον θεωρούσα ήρωα αλλά προτίμησε να θυσιάσει το παιδί του στο βωμό του νέου του έρωτα.
Δεν μπορώ πια να τον κοιτάξω στα μάτια. Κάθε φορά που μου μιλάει νιώθω την ανάγκη να τον περιφρονήσω.
Πολλοί πιστεύουν ότι δεν θα αντέξει πολύ μακριά από την κόρη του και ότι θα επιστρέψει αλλά εγώ δεν το πιστεύω.Το μόνο που πιστεύω είναι ότι δεν τον νοιάζει καθόλου, ότι δεν ενδιαφέρεται. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο πιστεύει και η κόρη του.
Ευτυχώς που το παιδί αυτό έχει μία εξαιρετική μητέρα και μία ευρύτερη οικογένεια που του στέκονται και το βοηθούν με κάθε τρόπο.
Εγώ από τη μεριά που θα είμαι πάντα εκεί για εκείνη και δεν θα την αφήσω ποτέ. Να είστε σίγουροι ότι κάθε φορά που θα με ρωτάει γιατί ο μπαμπάς της δεν την αγαπά και γιατί την παράτησε θα είμαι η πρώτη που θα της λέει «να τον πάρουμε τηλέφωνο να τον ρωτήσουμε».
Πριν 4 και κάτι χρόνια γνωριστήκαμε στο χώρο εργασίας του..
Μου άρεσε όπως και εγώ του άρεσα. Το κατάλαβα από το βλέμμα του. Πέρασε ο καιρός, κάναμε παρέα όλοι οικογενειακά. Ήταν παντρεμένος, ήμουν χωρισμένη. Όταν μένει χήρος, επικοινωνεί συνέχεια μαζί μου. Σκέφτομαι ότι μπορώ να ζήσω τον έρωτα μου μαζί του. Με τα πολλά και τα λίγα ζούμε μαζί και το παιδί του. Η πιο δύσκολη φάση. Έναν έρωτα τρελό μαζί του και μια τρομερή άρνηση από ένα παιδάκι με τόσα ψυχολογικά προβλήματα. Η πίεση μεγάλη… Σπίτι, δουλειά, υποχρεώσεις αλλά η άρνηση αισθητή.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ήρθε και το δικό μου παιδί να μείνει μαζί μας. Προσπάθησα πολύ να τα ενώσω, όμως η αρνηση συνεχίστηκε. Στο ενδιάμεσο έχουν ξεκινήσει και τα δικά μας προβλήματα σαν ζευγάρι. Προσπαθεί να βρει διεξόδους στο ίντερνετ ή τηλεφωνικά ώστε να ανέβει σαν άντρας (είχε και έχει κόμπλεξ κατωτερότητας λόγω μιας ελαφριάς αναπηρίας) κάτι που δεν ένιωσα ούτε νιώθω όταν τον βλέπω. Αρχίζω τις ζήλιες… αρχίζουν οι καβγάδες, τα μούτρα, η απομόνωση. Κλείνεται, δεν μιλάει και η κατάληξη ο κάθε ένας με το παιδί του να κοιμάται και στα κοινά δωμάτια ξένοι. Κάποια στιγμή προσπαθούμε και εκεί έρχεται το κοινό μας παιδί. «Χμμμ, δεν είναι δικό μου» ακούω… Πήγες με άλλον… Πώς να τον πείσεις ότι είναι δικό του;
Ο καιρός περνάει, γεννάω, τα προβλήματα μεγαλύτερα και στο τέλος μετά από 1 χρόνο μου κάνει έξωση από το σπίτι και παίρνει και το τεστ DNA. Το παιδί είναι δικό του. Τώρα ζούμε χωριστά. Θέλει να βλέπει το γιο του, αλλά δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες του λόγω οικονομικών δυσκολιών.
Είναι δύσκολο να αγαπάς, να πιστεύεις και να απορρίπτεσαι. Ούτε το μωρό ήθελα στην αρχή. Δική μου απόφαση ήταν να το κρατήσω.
Το συμπέρασμά μου είναι ότι ήθελε μόνο κάποιο άτομο να μεγαλώσει το γιο του και να περνάει καλά.
Κορίτσια, μην πιστεύετε εύκολα.
Μην ακούτε ωραία λόγια και παχιά.
Η αγάπη θέλει θυσία και δουλειά.
Η αγάπη αγαπάει τα πάντα πάνω σου/του.
Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ!!!!
Ζωή
Έχεις κοιμηθεί ποτέ όρθια; Δεν ήξερα καν, ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι, που είδα να συμβαίνει στη μητέρα μου το καλοκαίρι που μας πέρασε. Είχε μόλις γυρίσει το απόγευμα απ’ τη δουλειά. Με τα ρούχα της δουλειάς, όπως ήταν, με πήρε και φύγαμε για να προλάβουμε το ραντεβού μας με τον ορθοδοντικό. Δεν είχαμε περιθώριο. Έπρεπε σε μισή ώρα να είμαστε εκεί, αλλιώς θα χάναμε το ραντεβού μας και άντε μετά να βρούμε άλλο. Στο λεωφορείο με άφησε να κάτσω στην τελευταία κενή θέση που υπήρχε και εκείνη στάθηκε όρθια να κρατιέται απ’ τις χειρολαβές. Τα μάτια της κλείνανε, το έβλεπα. Το κεφάλι της έγερνε προς τα μπρος και η αναπνοή της γινόταν όλο και πιο αργή. Το πόδια της δεν την κρατούσαν, λύγιζαν. Ευτυχώς φτάσαμε εκείνη την ώρα στη στάση μας, οπότε την ταρακούνησα και κατεβήκαμε από το λεωφορείο.
Είμαι σίγουρη, μιας και το έζησα από κοντά, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να είσαι μόνος γονέας με δυο μικρά παιδιά. Η δουλειά της στο εργοστάσιο ήταν σκληρή. Ξυπνούσε στις 5 η ώρα το πρωί. Νύχτα έφευγε από το σπίτι. Μας ξυπνούσε 10 λεπτά, πριν ξεκινήσει και νυσταγμένα, όπως ήμασταν, μας πήγαινε στη γειτόνισσα, που μας πρόσεχε μέχρι να σχολάσει. Λεφτά για νταντάδες και παιδικούς σταθμούς δεν υπήρχαν. Υπήρχε μόνο μια μικρή ηλεκτρική σόμπα που η μητέρα μου άναβε κάθε πρωί για 10 λεπτά, για να ντυθούμε χωρίς να κρυώνουμε.
Η γειτόνισσα, άγιος άνθρωπος, ήταν η καλύτερη φίλη, που μπορούσε να έχει η μητέρα μου. Ήταν πάντα κοντά της και τη βοηθούσε με εμάς, όποτε χρειαζόταν. Είχε ένα πανέμορφο λαμπραντόρ, που το λέγανε ”Μπέιμπι”. Όταν η μητέρα μου ερχόταν μετά τη δουλειά να μας πάρει, ο Μπέιμπι καθόταν στον καναπέ δίπλα της και ακουμπούσε το χεράκι του στον ώμο της, σαν να της έλεγε «Κουράγιο. Σε καταλαβαίνω. Φαίνεται, ότι είσαι κουρασμένη. Υπομονή. Όλα καλά θα πάνε».
Έκανε θυσίες. Πολλές θυσίες. Μας λάτρευε και το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία. Δεν άφησε ποτέ τίποτα να μας λείψει. Είχε, δεν είχε μας τα παρήχε όλα. Δεν μας άφησε ποτέ να νιώσουμε φτωχοί. Θυσίασε τα πάντα για μας. Το χρόνο της, την προσωπική της ευτυχία, τον ίδιο της τον εαυτό.
Θυμάμαι, ότι το σπίτι που μετακομίσαμε, όταν ο πατέρας μου μας παράτησε, είχε μόνο ένα υπνοδωμάτιο, στο οποίο κοιμόμασταν εγώ και ο αδερφός μου. Η μητέρα μου είχε ένα ράντζο στο καθιστικό και κοιμόταν εκεί. Υπήρχε και άλλο ένα δωματιάκι, το οποίο χρησίμευε ως αποθηκούλα και δεν είχε καθόλου παράθυρα. Όταν ο αδερφός μου μεγάλωσε λίγο και δεν ήθελε πια να μοιράζεται το δωμάτιό του μαζί μου, τη μετέτρεψε σε δωμάτιο. Δεν χώραγε ούτε κρεβάτι εκεί μέσα. Ένας φίλος του με τη φαντασία, που είχε, πήρε ένα στρώμα, το έκοψε κατά κάποιο τρόπο στη μέση και το τοποθέτησε στη γωνία της αποθήκης πάνω σε μια κατασκευή από ξύλινες παλέτες.
Με το νέο της μισθό, που ήταν σαφώς καλύτερος, πάλευε να πληρώσει τα χρέη, που της είχε αφήσει ο πατέρας μου φεύγοντας. Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν παραπονέθηκε ποτέ. Με τη στάση της έδειχνε, πόσο ικανές είναι οι γυναίκες και τί μπορούν να καταφέρουν αρκεί να το θέλουν.
Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο πολλές ενοχές αισθανόμουν. Με πλήγωνε να βλέπω τη μάνα μου να παλεύει τόσο σκληρά για χάρη μας. Ένιωθα συχνά να σφίγγεται το στομάχι μου από τις τύψεις. Ξέρω, ότι δεν έφταιγα εγώ για αυτή την κατάσταση, αλλά δεν έφταιγε ούτε κι εκείνη. Εκείνη είναι, όμως αυτή, που τα τράβαγε όλα. Και δεν είπε ποτέ ούτε ένα παράπονο, ούτε μια κακή κουβέντα για τον πατέρα μου. Άντεχε αγόγγυστα επί δεκαετίες, δούλευε σαν το σκυλί και ήταν πάντα εκεί για μας. Μας έστελνε διακοπές στο εξοχικό της γειτόνισσας και αυτή έμενε πίσω να δουλέψει, για μας. Όλα για μένα και τον αδελφό μου.
Πλέον μπορώ να πω, ότι η ανακούφιση, που νιώθω είναι τεράστια. Η καρδιά μου πήγε πάλι στη θέση της και νιώθω λες και μαζί με το δικό της βάρος, έφυγε από την πλάτη μου και το δικό μου. Νιώθω απίστευτη ευτυχία και ηρεμία. Ξέρω, ότι είναι καλά. Μετά από τόσα χρόνια, είναι καλά. Κοιμάται τόσο, όσο δεν κοιμήθηκε ποτέ στη ζωή της. Παίρνει επιτέλους αυτό, που της έλειπε. Ύπνο, ξεκούραση και στιγμές μαζί μας. Οι ενοχές, που αισθανόμουν χάθηκαν. Κάθε φορά, που μου στέλνει ένα μήνυμα και μου λέει, ότι θα κάνει κάτι, που την ευχαριστεί και ποτέ δεν το έκανε, παίρνει και ένα κιλό από πάνω μου. Υπάρχουν, όμως, πολλά κιλά ακόμα να διώξει. Και από εμένα και από τον ίδιο της τον εαυτό.
Πλέον ξεκουράζεται και πολύ καλά μάλιστα. Η ζωή της χαμογέλασε στο τέλος. Τώρα πια, μπορώ να καταλάβω, γιατί εργάστηκε τόσο σκληρά. Ήθελε η ζωή μου και του αδερφού μου να είναι καλύτερη και ευκολότερη από τη δική της, έτσι ώστε να μην κουραστώ τόσο, όσο κουράστηκε εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, ώστε να μην αποκοιμηθώ ποτέ όρθια.
Βενετία
Χώρισα το 2015 μετά από 10 χρόνια γάμου και αφού με απατούσε με ό,τι κινούνταν.
Από αυτό τον γάμο το μόνο καλό στη ζωή μου είναι το παιδάκι μας.
Χώρισα και μαζί χώρισα κι από την εμπιστοσύνη. Δεν υπήρξα ποτέ καχύποπτη στη ζωή μου και όμως από τότε και ύστερα πέρασα απέναντι αλλά σε κακουργηματικό βαθμό.
Σε σημείο να έχω καταντήσει κουραστική και ψυχοφθόρα, να βγάζω αρνητικά συμπεράσματα για τους πάντες και τα πάντα, να μου λένε την αλήθεια σε όλους τους τομείς προσωπικά, επαγγελματικά και εγώ να τα ισοπεδώνω όλα, να τα χλευάζω και ουσιαστικά να απομακρύνω ανθρώπους από γύρω μου.
Είχα χτίσει γύρω μου ένα τόσο ψηλό τοίχος που δεν το διαπερνούσε κανείς. Στη δουλεια πηγαινοερχόμουν τυπικά, δεν έκανα παρέα με κανέναν συνάδελφο, ζούσα για μένα και το παιδί και αν καμιά φίλη, ζητούσε τη συμβουλή μου για τη σχέση ή τον γάμο της, η μόνιμη απάντησή μου ήταν “χώρισέ τον, σε απατάει/σου λέει ψέματα”.
Κάπως έτσι οι φίλες μου απήυδησαν και κάποιες άρχισαν να εξαφανίζονται και άλλες μου έλεγαν πως έπρεπε να δω ειδικό χθες.
Δεν ειχα καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης ώσπου γνώρισα τον δεύτερο σύζυγό μου.
Εννοείται επιφυλακτική τερμα μαζί του σιγά σιγά όμως άρχισε να κερδίζει την εμπιστοσύνη μου. Ήμασταν μαζί ήδη ένα μήνα όταν είπαμε το σκ που δεν θα ειχα το παιδι , να κοιμηθεί σπίτι μου.
Κυριακή πρωί λοιπόν ξυπνάω και τί να δω; Έλειπαν τα κλειδιά του σπιτιού και του αμαξιού μαζί και το αμάξι μου!
Τον παίρνω στο κινητό δεν απαντά. Πρώτη σκέψη, ότι μου έκλεψε το αυτοκίνητο.
Αμέσως καλώ την Αστυνομία. Έρχονται οι άνθρωποι σε χρόνο dt. Δίνω τα στοιχεία του, τους εξηγώ το συμβάν και κάνω επί τόπου μήνυση.
Ώσπου εμφανίζεται εκείνος.
Με δυο καφέδες και κρουασάν στο ένα χέρι, δυο τριαντάφυλλα στο άλλο και τα κλειδιά να κρέμονται από τις τσέπες του.
Είχε ξυπνήσει νωρίτερα και ήθελε να μου κάνει έκπληξη αλλά επειδή δεν ήθελε να με ξυπνήσει, πήρε τα κλειδιά ώστε να βγει και να ξαναμπει αθόρυβα και να μου φέρει πρωινό στο κρεβάτι. Το αμάξι του δεν έπαιρνε μπρος και αφού είχε τα κλειδιά στα χέρια του, πήρε το δικό μου.
Το κινητό το είχε αφήσει σπίτι μου και ήταν στο αθόρυβο, ούτε που το ειχα προσέξει.
Οι αστυνομικοί έκλαψαν από τα γέλια αλλά περισσότερο έκλαψα εγώ που του χάλασα την εκπληξη και που έκανε μια εβδομάδα να μου μιλήσει.
Την επόμενη μέρα πήγα και απέσυρα τη μήνυση αλλά μια βδομάδα ήμουν χάλια χωρίς εκείνον.
Τώρα που τα σκέφτομαι γελάω αλλά τότε ήμουν για κλάματα.
Μόλις τα ξαναβρήκαμε, πήγα αμέσως σε ψυχολόγο. Έκανα συνεδρίες δύο χρόνια για να συνειδητοποιήσω πόσο κακό μου είχε κάνει ο πρώην σύζυγος αλλά περισσότερο εγώ στον εαυτό μου με τις επιλογές μου.
Σήμερα είμαι ξανά παντρεμένη, τον δεύτερο σύζυγο το παιδί τον λατρεύει και περιμένουμε και μωράκι.
Ακόμα και σήμερα έχουμε να λέμε για εκείνο το σκηνικό, χαρακτηριστικά όποτε κάνουμε πλάκα γι’ αυτό μπροστά σε φίλους μας, λέει
“Τί να μου πείτε ρε μλκες για τις γυναίκες σας; Εμένα μου έφερε τους μπάτσους!”.
Δουλέψτε με τον εαυτό σας, χαμένοι δεν θα βγείτε!
Ελένη
Οι ερωτήσεις της στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA δίχως… μαλλιά στη γλώσσα την έχουν καταστήσει αξιαγάπητη, ωστόσο και η παρουσία της στο debate, μαζί με την όχι επιτηδευμένη θεατρικότητα που η βραχνάδα της ήταν καταλύτης για να υπάρχει
Λίγο πολύ, την θέλουν… πρωθυπουργό μετά την παρουσία της στο debate και τις ερωτήσεις της στους έξι πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων. Η Τζίμα, πάντως… ξενέρωσε την ανθρωπότητα άμα τη αποχωρήσει της του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ, αφού είπε ότι δεν έχει… social media.
Τελικά από όλους αυτούς το σεβασμό μας μάλλον τον κέρδισε η Ράνια Τζίμα #debate
— GPego🎯 (@GionoPego) May 10, 2023
Ποιος κερδίζει μέχρι στιγμής τις εντυπώσεις από τους πολιτικούς αρχηγούς; #debate
— Haris Lebidakis (@HarisLebidakis) May 10, 2023
Τελικά κάποιες αλήθειες ούτε ο πόλεμος τις σβήνει. Μια Αμερικανίδα δημοσιογράφος μας ενημερώνει όπως θα πρεπε να κάνουν κι οι Έλληνες συνάδελφοι της…https://t.co/duu8eU3srz
— Panos Rodolakis (@panos_rodolakis) March 20, 2022
-Εσύ Ράνια Τζίμα τι έραψες για το ντιμπέιτ;
-ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ— παγανιότιΣ (@paganiotis) May 10, 2023
Ράνια Τζίμα σήμερα… #debate pic.twitter.com/Ybl2DrH8J9
— Antonis M. Tsarouhis (@daisylou_71) May 10, 2023
Μόνο για την Ράνια Τζίμα αξίζει το αποψινο! #debate #ντιμπειτ #εκλογες_2023 #Εκλογες_21__Μαιου pic.twitter.com/CfsZwSyfVy
— ♑DimitraAntonia📺❤️🎬 (@DimitraAntonia7) May 10, 2023
Μπορεί να είναι δικό μου το πρόβλημα αλλά δεν κατάλαβα τι κάνουμε εκεί που έρχονται οι Τούρκοι κομάντος. Φίλε πόσο είδωλο #debate pic.twitter.com/zS8UrhwJWH
— Ειρήνη A❤️ (@blublu21_) May 10, 2023
Κατέβα ανεξάρτητη να σε ψηφίσουμε να ξεμπερδεύουμε. #ERTdebate #debate pic.twitter.com/1C97QXhxQt
— μπανης (@bugsbunnis) May 10, 2023
Ας βγάλουμε πρωθυπουργό τη Ρανια Τζιμα να τελειώνουμε #debate pic.twitter.com/zzPLHriLBp
— Πρόεδρος Κατουρλίδες 🏳️🌈 (@Kostas_Thoneick) May 10, 2023
Η Ράνια Τζίμα πετσόκοψε τον Μητσοτάκη με μια ερώτηση για τα Τέμπη και τις υποκλοπές μέσα σε 30 δευτερόλεπτα! Η απάντηση Μητσοτάκη για το εαν σκέφτηκε να παραιτηθεί μετά από αυτά τα 2 σκάνδαλα ήταν ΟΧΙ…Τα συμπεράσματα δικά σας… #debate #ντιμπειτ #Εκλογες_21__Μαιου pic.twitter.com/s8kmabjRuq
— Pigalle (@topigalle) May 10, 2023
Πετσοκομμα,Το!
"Σκεφτηκατε ποτε να παραιτηθειτε μετα το σκανδαλο των υποκλοπων?"👏#debate pic.twitter.com/JOrlNs5xED— Μ.Χ (@Mary_Siki) May 10, 2023
Έπρεπε όλες τις ερωτήσεις να τις κάνει η Ράνια Τζίμα. Ίσως τότε να βλέπαμε ένα ενδιαφέρον #debate pic.twitter.com/vl3nWXUKL1
— Ειρήνη A❤️ (@blublu21_) May 10, 2023
Η Τζιμα διέσωσε την τιμη της ελληνικής δημοσιογραφίας.
Κόλλησε τον Κουλη στον τοίχο για τις υποκλοπες και τα Τεμπη
Καταλαβε όλη η Ελλάδα γιατί τη έτρεμε
Τουρλώσαν τα ματάκια του Μητσοτακη #ΩΣ_ΕΔΩ #εκλογες_2023 #ΝΔ_ΤΕΛΟΣ #debate pic.twitter.com/le1Mv4TaoX— Marka2‼️ (@Marka2free) May 10, 2023
Αν η αντικειμενική δημοσιογραφία είχε πρόσωπο #debate pic.twitter.com/oSDzwkrgQ0
— ▪️𝝮𝞀𝝰𝝸𝝾𝘀 𝝟𝝾𝝸𝝻𝞈𝝻𝝴𝝼𝝾𝘀▪️ (@sleepygeor) May 10, 2023
Θέλω ένα ντιμπέιτ μόνο με την Ράνια Τζίμα εναντίον όλων των πολιτικών αρχηγών 🔥 #debate #ERTdebate #εκλογες_2023 pic.twitter.com/42qqNavOaV
— ♑DimitraAntonia📺❤️🎬 (@DimitraAntonia7) May 10, 2023
Ράνια Τζίμα σε μόνιμο μουντ σε πιστεύω καλή μου μην χτυπιέσαι #debate pic.twitter.com/JrT5tZqj7b
— Ειρήνη A❤️ (@blublu21_) May 10, 2023
https://twitter.com/bugsbunnis/status/1656371260643766273
Ράνια Τζίμα απόψε #debate pic.twitter.com/MbIinG0sPH
— ℱᵣᵢdₐ (@fredakon) May 10, 2023
Δώσε πόνο , ναι ; #debate #ERTDebate pic.twitter.com/JqpZsguAwN
— 🇪🇸El señor 🇬🇷 (@left_greece) May 10, 2023
Μέχρι στιγμής αποκάλυψε την πρόταση Βελόπουλου για διπλό νόμισμα και την είπε στο Βαρουφάκη για αερολογιες. Κάποιος απέναντι της ψάχνει την έξοδο κινδύνου 🤷#debate pic.twitter.com/lh4O9PJzPx
— maria_maraki_mariw (@__marialena) May 10, 2023
Πιστεύω όλοι περιμένουν τη στιγμή που η Ρανια Τζιμα θα κάνει ερώτηση στον Κουλη.
— Minas Sarantides (@Frasier_24) May 10, 2023
Ράνια Τζίμα σήμερα… #debate pic.twitter.com/Ybl2DrH8J9
— Antonis M. Tsarouhis (@daisylou_71) May 10, 2023
Έλα ρε είδωλο τζιμα 👏💪#debate pic.twitter.com/o0OS9uu1qS
— Ελένη Μαυροπουλου (@elenimav25) May 10, 2023
-Εσύ Ράνια Τζίμα τι έραψες για το ντιμπέιτ;
-ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ— παγανιότιΣ (@paganiotis) May 10, 2023
Σε ένα αποστειρωμενο περιβάλλον, χωρίς ελεύθερη ερώτηση ώστε να προστατευτεί ο Μητσοτάκης, τον έκανες και γούρλωσε τα μάτια κι έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Το κρατάμε αυτό Ρανια Τζιμα διότι κανείς άλλος δεν τον στρίμωξε εδώ και 4 χρόνια. Μπράβο σου. #debate pic.twitter.com/KOSpzJo2fH
— Τι ψηφίσατε ρε μαλάκες; (@ti_psifisate_re) May 10, 2023
Τη δική της άσχημη εμπειρία σεξουαλικής παρενόχλησης αποκάλυψε η δημοσιογράφος Ανθή Βούλγαρη. Η αγαπημένη δημοσιογράφος της πρωινής εκπομπής «Κοινωνία Ώρα MEGA» παραδέχεται πως έχει πέσει θύμα παρενόχλησης, όταν ξεκινούσε την καριέρα της.
>Παράλληλα παραδέχτηκε πως πολλές φορές έχουν προσπαθήσει να την βάλουν στην άκρη καλεσμένοι στις εκπομπές της, ωστόσο πάντα έβαζε τον καθένα στη θέση του. Επίσης, η Ανθή Βούλγαρη βρέθηκε καλεσμένη στις Roomies, με την όμορφη παρουσιάστρια να αποκαλύπτει ένα σημαντικό χειρουργείο που είχε κάνει το 2017 και το θαύμα που έζησε!
«Έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στην αρχή όταν είχα ξεκινήσει. Ήταν ένα στέλεχος του ομίλου που δούλευα και με έπαιρνε στο εσωτερικό τηλέφωνο και μου έλεγε ‘την τάδε ώρα θα είμαι εκεί σε περιμένω’. Την επόμενη ημέρα ‘γιατί δεν ήρθες, μπορεί να χάσεις τη δουλειά σου’» είπε μιλώντας στον Alpha.
«Ώσπου μια ημέρα τρελαίνομαι και πάω στο γραφείο του και του λέω ‘τι θέλεις; αν δεν σταματήσεις θα το πω σε όλον τον κόσμο έξω και δεν με νοιάζει αν θα χάσω τη δουλειά μου’. Και σταμάτησε. Στην αρχή δεν το είχα πει σε κανέναν γιατί ντρεπόμουν, σκεφτόμουν εγώ μήπως είχα κάνει κάποιο λάθος» εξήγησε.
Ακόμα εξήγησε πως «πολλές φορές έχουν προσπαθήσει να με βάλουν στην άκρη καλεσμένοι στην εκπομπή αλλά υπάρχει ο τρόπος να τους βάζεις στη θέση τους και τελικά πνα σε προσέχουν και να σε υπολογίζουν».
“Καρφιά” οι δηλώσεις της δημοσιογράφου του MEGA αναφορικά με τη διαδικασία του debate και τους “σφιχτούς” όρους που αποφάσισε η Διακομματική Επιτροπή και που τελικά ήθελαν και οι πολιτικοί.
Στους δημοσιογράφους των τηλεοπτικών σταθμών που βρίσκονταν έξω από το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ μίλησε η δημοσιογράφος του MEGA, Ράνια Τζίμα κατά την έξοδό της, μετά το τέλος του debate των πολιτικών αρχηγών που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τετάρτης (10/05).
Μιλώντας στις τηλεοπτικές κάμερες η δημοσιογράφος έκανε λόγο για μια υποδειγματική ΕΡΤ σχετικά με την τηλεμαχία, δεν δίστασε όμως να πετάξει τα “καρφιά” της για την ίδια τη διαδικαία του debate, με αφορμή τους όρους της Διακομματικής Επιτροπής Εκλογών, τόσο σχετικά με τον περιορισμένο χρόνο των ερωτήσεων όσο και με το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι δεν έθεσαν ελεύθερες ερωτήσεις στους πολιτικούς.
“Νομίζω ότι όλοι καταλάβαμε αυτό για το οποίο γκρινιάζαμε όταν μπαίναμε, ότι ήταν πολύ σφιχτό και όσον αφορά στα πολιτικά συμπεράσματα δεν είδα και πολλή διάθεση.
Όταν οι ρεπόρτερ σχολίασαν πως κάποιες απαντήσεις δεν δόθηκαν από τους πολιτικούς αρχηγούς, η Ράνια Τζίμα σχολίασε πως “ξέφυγαν ή προσπάθησαν να ξεφύγουν”, τόνισε όμως πως αυτά θα είναι τα debate, “όσο οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να λειτουργήσουν πιο αποφασιστικά για τους όρους. Και αυτό ήθελαν οι πολιτικοί, διότι αν ήθελαν κάτι άλλο θα είχαμε ένα διαφορετικό debate. Νομίζω καταλάβατε ότι οι δημοσιογράφοι είχαμε διάθεση να κάνουμε τη δουλειά μας σε μετρημένα δευτερόλεπτα. Αυτό ήθελαν οι πολιτικοί, αυτό έγινε”.
Όσον για το ποια ήταν η είδηση της ημέρας, η Ράνια Τζίμα σχολίασε πως “είδα τη νευρικότητα μεταξύ του πρωθυπουργού και του κ. Ανδρουλάκη για το θέμα των υποκλοπώ, η ατάκα του κ. Ανδρουλάκη ότι ‘κάποιοι πρέπει να πάνε φυλακή’ που μετά το ‘γύρισε’ λίγο δεν θα μας εξήγησε ποιον εννοεί”, ενώ ανέφερε τέλος, πως δεν είδε καμία διάθεση συνεννόησης μεταξύ των πολιτικών αρχηγών.