Η μικρή Λυδία το “δεύτερο θύμα” της δολοφονίας στα Γλυκά Νερά καθώς θα πρέπει να μεγαλώσει χωρίς την δολοφονημένη μητέρα της Καρολάιν, και με τον συζυγοκτόνο πατέρα στη Φυλακή βρίσκεται εδώ και λίγο καιρό στις Φιλιππίνες.
Την επιμέλεια της Λυδίας κέρδισαν και δικαστικά οι γονείς της Καρολάιν και αποφάσισαν να τα αφήσουν όλα πίσω και να εγκατασταθούν μόνιμα τις Φιλιππίνες σε μια προσπάθεια να μεγαλώσει η μικρή Λυδία μακριά από κάθε δυσάρεστη ανάμνηση. Πως είναι σήμερα το κοριτσάκι της αδικοχαμένης Κάρολαϊν Κράουτς; Μια φωτογραφία της μικρής Λυδίας που ζει με την οικογένεια της Κάρολαϊν στις Φιλιππίνες, μας αποκαλύπτει ότι η μικρούλα είναι ένα πανέμορφο, σγουρομάλλικο κοριτσάκι.
Η πρώτη φωτογραφία της Λυδίας μετά τον θάνατο της μητέρας της αναρτήθηκε από τον παππού της, Ντέιβιντ Κράουτς.
Η πρώτη φωτογραφία της Λυδίας μετά τον θάνατο της μητέρας της
Να σημειώσουμε πως η μικρή Λυδία είχε βαπτιστεί σε κλειστό οικογενειακό κύκλο και με την παρουσία όλων των παππούδων στην Αλόννησο.
Η βάφτιση έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο -καθώς παρευρέθηκαν περίπου 50 άνθρωποι- και με άκρα μυστικότητα, παρουσία των γονέων της Καρολάιν και του Μπάμπη Αναγνωστόπουλου.
Το μυστήριο τελέστηκε στο εξωκκλήσι του Κοιμητηρίου Αλοννήσου, απέναντι από το πατρικό σπίτι της οικογένειας Κράουτς και μόλις πέντε μέτρα μακριά από τον τάφο της άτυχης γυναίκας.
Οι νονοί της μικρής Λυδίας ήταν τρεις συμμαθητές της Καρολάιν και επιλέχθηκαν από τη γιαγιά της.
Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν κυκλοφόρησε προσκλητήριο, αλλά το κάλεσμα έγινε τηλεφωνικά από την ίδια τη Σούζαν. Αμέσως μετά την τελετή, ακολούθησε γεύμα σε ταβέρνα της Χώρας της Αλοννήσου.
Γλυκά Νερά – πατέρας Καρολάιν: Η μικρή Λυδία, η επιμέλεια και ο δολοφόνος που “αφαίρεσε δυο ζωές”
Η γυναίκα εδώ και πολύ καιρό έχει προσέξει μία μάζα διαφορετική, σκληρή και ανώδυνη να μεγαλώνει στο στήθος της. Φοβάται, μερικές φορές ανησυχεί, αλλά δεν τολμά να μιλήσει για το θέμα σε κανέναν. Και σε ποιόν να μιλήσει; Στον άντρα της με τον οποίον δεν μπορεί να μοιραστεί τα προσωπικά της αισθήματα, αφού η σχέση τους μετά την σταδιακή απομάκρυνση και αδιαφορία του τα τελευταία χρόνια, έχει εμπλουτιστεί εδώ και καιρό από την ειρωνική και απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι της; Στο γιο της, που εκδηλώνει την αντροσύνη του στηρίζοντας τον μπαμπά του και που ασχολείται μόνο με τις παρέες του ή, τέλος, στην μικρή της κόρη που ετοιμάζεται να δώσει εισαγωγικές για το Πανεπιστήμιο και για την οποία φροντίζει να μην υπάρχει μέσα στο σπίτι οτιδήποτε που θα μπορούσε να διαταράξει την απερίσπαστη μελέτη; Όσο για τους δικούς της ή τις φίλες της, που να βρεθούν μετά την μοναχική και αφιερωμένη στην οικογένεια ζωή που έκανε τόσα πολλά χρόνια, από τότε που παντρεύτηκε;
Η μικρή έδωσε τις εξετάσεις και η μάζα στο στήθος συνέχιζε να μεγαλώνει. Την ξεχνούσε διαβεβαιώνοντας τον εαυτό της ότι δεν είναι τίποτα. Όμως, μια μέρα, εκεί που καθόταν στην καρέκλα, δίπλα στο τραπέζι της κουζίνας, έχοντας βάλει για άλλη μία φορά το χέρι μέσα από του σουτιέν για να πιάσει αυτό που συνέχιζε να μεγαλώνει στο στήθος της, είδε λίγο αίμα στα δάκτυλα της. Τρομοκρατήθηκε. Τα έβαλε με τον εαυτό της και αποφάσισε να πάει να δει γιατρό.
Μόνη της, έχοντας περιποιηθεί τον εαυτό της, έφτασε στα εξωτερικά ιατρεία για να εξεταστεί από ένα γνωστό μαστολόγο. Πολύς κόσμος, αυτό την ανακούφισε λίγο. Για να έχει τόσους πολλούς να περιμένουν, θα είναι καλός σκέφτηκε. Άκουγε και τις άλλες γυναίκες που περίμεναν να τον επαινούν, αισθάνθηκε περισσότερο ήρεμη.
Ήρθε η σειρά της. Είπε στο γιατρό την ιστορία της και ότι δεν είχε μαζί της καινούργια μαστογραφία, είχε μια παλιά προ πενταετίας. «Τι να την κάνω αυτή» της είπε ο γιατρός και ούτε που την πήρε στα χέρια του. Πήγε στο εξεταστικό κρεβάτι, ξεντύθηκε και περίμενε τον γιατρό να τελειώσει μία συνομιλία του σ’ ένα τηλεφώνημα που εν τω μεταξύ μεσολάβησε. Αισθανόταν άβολα. Τα μάτια της ήταν καρφωμένα στον γιατρό. Αυτός την πλησιάζει με την λευκή καλοσιδερωμένη μπλούζα του και το λευκό πουκάμισο με την ριγέ γραβάτα, βάζει τα γυαλιά του, κοιτά προσεκτικά το άρρωστο στήθος, κάνει μία γκριμάτσα αποδοκιμασίας, απλώνει το χέρι του ψηλαφά και τα δύο στήθη και τις μασχάλες και στη συνέχεια, χωρίς να της πει κουβέντα, πάει στο νεροχύτη και πλένει τα χέρια του. Αυτή ντύνεται και κάθεται στην καρέκλα μπροστά στο γραφείο. Τα μάτια της καρφωμένα στο πρόσωπο του γιατρού, περιμένοντας να μαντέψει από εκεί και όχι από τα λόγια το τι έχει να της πει. Ο γιατρός την κοιτά και αυτός και της λέει, κουνώντας με απορία τους ώμους του « Τι ήρθες τώρα σε μένα;». Δεν απαντά, τι να του απαντήσει; « Πώς το άφησες χριστιανή μου να γίνει έτσι; Πού ζεις; Στον περασμένο αιώνα; Τι να κάνω τώρα εγώ μαζί σου;». Η γυναίκα αισθάνεται το κεφάλι της να βυθίζεται μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο. « Τέλος πάντων θα σου δώσω εισιτήριο και ό,τι μπορέσω θα κάνω. Μην περιμένεις πολλά. Δεν έχεις κάποιον μαζί σου;». « Πείτε μου γιατρέ είναι τόσο άσχημο;» « Τι άσχημο καλή μου; Εδώ μιλάμε για πολύ προχωρημένη νόσο. Τέλος πάντων, είπα ό,τι μπορέσω να κάνω, θα κάνω. Που είναι άντρας σου να συζητήσω μαζί του;» « Μόνη μου έχω έρθει». Ο γιατρός φαίνεται να απογοητεύεται. Δίνει εντολή στην γραμματέα να δώσει εισιτήριο εισαγωγής. « Πότε θα μπω μέσα γιατρέ μου;» « «Όποτε σε καλέσουν. Βιάζεσαι κιόλας; Τώρα σ’ έπιασε η βιασύνη; Τόσο καιρό που τ’ άφησες να γίνει τούμπανο, τι έκανες;» είπε και γυρνώντας της την πλάτη πήγε να συνεχίσει τη δουλειά του με την επόμενη ασθενή.
Χωρίς να καταλάβει, έδωσε τα στοιχεία της στη γραμματέα. Ήθελε να εξαφανιστεί ή να σβήσει ό,τι της είχε συμβεί τα τελευταία 5 λεπτά. Το προτεταμένο χέρι και οι οδηγίες της γραμματέας για το τι να κάνει με το εισιτήριο, την επανέφεραν στην πραγματικότητα. Μόνο που πλέον δεν άκουγε. Σαν να είχαν χαθεί οι θόρυβοι γύρω της και μόνο η επίκριση του γιατρού, ο άντρας της που την ειρωνευόταν, ο γιος της που το έπαιζε αντράκι μαζί της και η κόρη της που ασχολιόταν μόνο με το αν θα περάσει τις εξετάσεις κατοικούσαν στο μυαλό της.
Σαν μπόμπα έσκασαν επάνω της τα λόγια που της είπε ο γιατρός, αλλά και το πώς την αντιμετώπισε. Τόσα χρόνια (προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της σ’ ένα εσωτερικό μονόλογο) βοηθούσα με στωικότητα όλους, είχα αφοσιωθεί στον άντρα μου και στα παιδιά μου, πρόσεχα να μην δώσω αφορμή στην γειτονιά… Ναι, αμέλησα τον εαυτό μου, είναι αλήθεια. Αλλά να είμαι τόσο βλάκας, που ακόμα και ο γιατρός μου το είπε κατάμουτρα! Τόσο μα τόσο αυτοκαταστροφική; Ανίκανη και βόδι, όπως μου τα έλεγε ο άντρας μου τα τελευταία χρόνια.
Βγήκε από το νοσοκομείο κατηγορώντας στις σκέψεις της τον εαυτό της, την ανικανότητα και την κακοτυχία της. Βγήκε από το νοσοκομείο βλέποντας τους άλλους γύρω της και συλλογιζόμενη το πόσο μηδαμινή είναι τελικά η αξία της. Ξανάφερε στην μνήμη της το πώς την κοίταξε ο γιατρός, πως τις τα είπε. Ποια ήταν ακριβώς τα λόγια του; Και είναι και από τους καλύτερους. Δεν χωρά αμφιβολία: κατέστρεψα τον εαυτό μου. Τώρα τι θα κάνω; Δεν θα δω τον Μάκη γαμπρό, ούτε την Ευγενία νυφούλα. Δεν θα κρατήσω εγγονάκια στην αγκαλιά μου, σκέφτηκε και την πήραν τα δάκρυα. Μ’ ένα μαντήλι μια σκούπιζε τα μάτια της, μια φυσούσε την μύτη της. Και δεν την ένοιαζαν, για πρώτη φορά, τι θα σκέφτονται οι γύρω της.
Ο Αντώνης Ρέμος εμφανιζόταν φέτος σε νυχτερινό μαγαζί μαζί με την αγαπημένη Καίτη Γαρμπή και ο κόσμος τόσο καιρό τους έδειξε έμπρακτα με την παρουσία του την αγάπη του. Την Κυριακή λοιπόν είχαμε αυλαία για το σχήμα στο νυχτερινό λεντρο που εμφανίζονται με την Υβόννη Μπόσνιακ σύζυγο του Αντώνη Ρέμου να είναι στο πλευρό του για ακόμη μια φορά δείχνοντας την αγάπη της προς το πρόσωπό του όπως κάνει εδώ και χρόνια.
Ο Ρέμος αφιέρωσε στην Υβόννη
Και από την πλευρά του ο Αντώνης Ρέμος έδειξε την αδυναμία και την αγάπη που τρέφει προς την Υβόννη Μπόσνιακ ετοιμάζοντας για την αγαπημένη του μια ευχάριστη και τρυφερή έκπληξη Λίγα λεπτά πριν από το φινάλε, ο Α. Ρέμος είχε ετοιμάσει μια πολύ τρυφερή έκπληξη για την αγαπημένη του και η αποκάλυψη έγινε από βίντεο που έχει γίνει viral στο Tik Tok!
Λίγα λεπτά πριν από το φινάλε ο τραγουδιστής, πλησίασε το μέρος όπου βρισκόταν η σύζυγός του, της αφιέρωσε το κομμάτι «Προσωπικά». Το στιγμιότυπο δημοσιεύτηκε στο Tik Tok και όπως ήταν λογικό το βίντεο έγινε viral.
Δείτε το βίντεο με την ευχάριστη έκπληξη του Αντώνη Ρέμου
4 μικρές μαχήτριες νίκησαν μαζί τον καρκίνο και φωτογραφίζονται αγκαλιά.Πριν από 3 χρόνια, η Μακίνλεϊ, η Κλόε, η Άβα και η Λόρεν συναντήθηκαν σε νοσοκομείο της Φλόριντα, ως ασθενείς. Μπήκαν εκεί για να πολεμήσουν με τον παιδικό καρκίνο, γνωρίστηκαν μεταξύ τους και στήριξαν η μία την άλλη στη δύσκολη μάχη τους.
Από τότε, οι μικρούλες βγάζουν μία φωτογραφία όλες μαζί στο λόμπι του νοσοκομείου κάθε χρόνο. Φέτος, όμως, η φωτογραφία τους είναι ακόμα πιο ιδιαίτερη, αφού είναι η πρώτη φορά που η ασθένεια βρίσκεται σε ύφεση και στις τέσσερίς τους και είναι όλες εκτός θεραπείας.
«Όταν πρωτοβγάλαμε τη φωτογραφία ήταν όλες τους σε διαδιακασία θεραπείας», λέει η μαμά της Άβα, «και είναι συγκλονιστικό να βλέπεις πως έχουν εξελιχθεί εκείνα τα μωρά που είχαν χάσει τα μαλλάκια τους.»
«Αυτό ήταν που τις ένωσε τότε», λέει η μαμά της Λόρεν, «η κόρη μου ήταν 3 ετών και δεν είχε καθόλου μαλλιά και ένιωσε κανονική όταν είδε τις φίλες της στο νοσοκομείο να μοιάζουν σαν κι αυτήν».
«Ήταν πολύ ανακουφιστικό για ‘κείνη να βλέπει οικεία πρόσωπα, να μη νιώθει τόσο μόνη», συμπληρώνει η μαμά της Μακίνλεϊ.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι και οι 4 μαμάδες βρέθηκαν να στηρίζουν η μία την άλλη σε όλη αυτή την επίπονη διαδικασία γιατί περνούσαν όλες το ίδιο λούκι.
Τελευταία βγήκε από τη θεραπεία η Λόρεν και τώρα είναι ενθουσιασμένη γιατί ετοιμάζεται να ξεκινήσει νηπιαγωγείο.
«Είναι τόσο μικρές κι έχουν καταφέρει κάτι τόσο τρομερό», τονίζει η μαμά της Λόρεν, ανακουφισμένη και περήφανη για τις 4 μικρές μαχήτριες της ζωής.
Ένας καβγάς ήταν αρκετός για να φέρει εκτός εαυτού σήμερα τον Γιώργο Παπαδάκη. Ο καυγάς στον αέρα που ξέφυγε εκτός ορίων ανάμεσα στον δημοσιογράφο από την «Αυγή» Ανδρέα Πετρόπουλο και την υφυπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Σοφία Βούλτεψη.
Εκτός εαυτού ο Παπαδάκης
Αφορμή στάθηκε ο χαρακτηρισμός του δημοσιογράφου προς την Σοφία Βούλτεψη ότι έχει ακροδεξιό λόγο και είναι συγγενής του Κασιδιάρη και όπως θα δείτε έγινε ο κακός χαμός με τον Γιώργο Παπαδάκη και την Μαρία Αναστασοπούλου να προσπαθούν να τους ηρεμήσουν.
Ενώ η κουβέντα είχε ολοκληρωθεί και ο Γιώργος Παπαδάκης ενημέρωσε τους καλεσμένους τότε, ο Ανδρέας Πετρόπουλος, είπε ότι του απαγόρευσαν να κάνει ερωτήσεις στη Σοφία Βούλτεψη, μια ατάκα η οποία εξόργισε τον Γιώργο Παπαδάκη
«Αυτά τα show τώρα Αντρέα εντάξει. Εγώ το έχω ξαναζήσει το έργο, μαζί σου πάλι κι εδώ γίνεται πάλι χωρίς λόγο. Στον ΑΝΤ1 σου απαγόρευσε κανένας να κάνεις ερώτηση; Είναι δυνατόν να το λες αυτό;», είπε η Μαρία Αναστασοπούλου.
Γιώργος Παπαδάκης: «Είναι χυδαίο αυτό που κάνεις»
Ενώ ο Γιώργος Παπαδάκης φανερά εκνευρισμένος, πρόσθεσε: «Σε ό,τι αφορά εμάς είσαι άδικος. Δεν σου επιτρέπω. Είναι χυδαίο αυτό που κάνεις. Εάν νομίζεις ότι με αυτό το θέμα ηρωοποιείσαι δημοσιογραφικά, τρελός είσαι δεν είσαι ήρωας. Έλα σε παρακαλώ πάρα πολύ που θα μου πεις για δεοντολογία. Εσύ πρέπει να μάθεις δεοντολογία».
Πέρασαν σχεδόν εφτά χρόνια από το πρώτο άκουσμα “Το παιδί σας έχει καρκίνο”….και μετά σιωπή….
Το μόνο που ακούς είναι οι χτύποι της καρδιάς σου νιώθεις ότι κάποιοι έβαλαν μέσα στην καρδιά σου τα χέρια τους και σου την ξεριζώνουν.
Είμαι σίγουρη ότι αν περνούσε φορτηγό από επάνω μου θα πονούσα λιγότερο ….
Σου μιλάνε οι γιατροί αλλά δεν ακούς δεν καταλαβαίνεις νιώθεις ότι σου μιλάνε για κάποιον άλλο και όχι για το παιδί σου Δεν μπορεί να είναι αλήθεια όλα αυτά Θέλω να κλάψω να ούρλιαξω να φωνάξω και τότε κοιτώ εσένα ψυχή μου κουλουριασμένο στο κρεβάτι γεμάτο καλώδια να σε τρυπάνε συνέχεια να τρέχουν όλοι από πάνω σου να βάζουν στις φλεβες σου δηλητήριο και σε ένα μηχάνημα να βλέπω την πονεμένη σου καρδούλα να χτυπά
Μαμά μου πονάω μου λες…..το ξέρω ψυχή μου σου λέω αλλά μην φοβάσαι η μανούλα είναι εδώ κάνε κουράγιο μείνε δυνατός ψυχή μου θα τα καταφέρουμε μαζί ….
Τι έχω μαμά………..
Σφίγγω τα δόντια μαζεύω τα σπασμένα μου κομμάτια και σου απάντω…
.Έχεις λευχαιμία ….
Δηλαδή μαμά …..Έχω καρκίνο…
Θα πεθάνω …………
ΟΧΙ αγόρι μου δεν θα σε αφήσει η μανούλα να μου φύγεις θα παλέψουμε μαζί γιατί ο καρκίνος τόλμησε να τα βάλει με το δικό μου παιδί το δυνατό και γενναίο παιδί μου ….
Η ζωή μας μοιράστηκε ανάμεσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και στο σπίτι ..
Έδωσες πολλές μάχες επάνω σε κρεβάτι νοσοκομείου και πάντα κέρδιζες γιατί ήσουν πάντα πιο δυνατός..
Νικουσες ακόμα και όταν οι γιατροί σήκωναν τα χέρια γιατι ήσουν γενναίος….
Κέρδιζες την μάχη γιατί γνώριζες πάντα την αλήθεια και ήξερες ότι το πιο δυνατός σου όπλο ήταν το χαμόγελο σου ..
Κέρδιζες γιατί δεν αντεχες να με βλέπεις λυπημένη και δακρυσμένη και εσφιγκες το χέρι μου μέσα στο δικό σου και μου έλεγες μαμά χαμόγελα όλα θα πάνε καλά …
Και όταν εσύ μου χαμογελούσες ψυχή μου φώτιζε όλος ο κόσμος για μενα…..
Όσο και αν σε πόνεσε και προσπάθησε να αλλάξει την όψη σου ο καρκίνος παιδί μου δεν τα κατάφερε δεν έκρυψε την απίστευτη ομορφιά σου……
Ακόμα και όταν κατάλαβες πρώτος ότι το τέλος ερχόταν η σκέψη σου ήταν σε εμένα ….στην μανούλα σου …που με λατρέψες με όλο σου το είναι που με διδάξεις ήθος αξιοπρέπεια δύναμη …Και το πώς πρέπει να συνεχίσω να ζω όταν εσύ θα φύγεις …
Μου είπες να γίνω η φωνή σου…Μου είπες να συνεχίσω εγώ αυτό δεν πρόλαβες εσύ …Να μάθει ο κόσμος να μην φοβάται και να λέει καρκίνο και όχι η κακια αρρώστια ….η ο έξω από δω …..
ΌΧΙ δεν γνώριζα για το παιδικό καρκίνο
ΌΧΙ δεν γνώριζα για το πόσο σημαντικό είναι να είσαι αιμοδότης
ΌΧΙ δεν γνώριζα το πόσο σημαντικό είναι να δίνεις αιμοπετάλια
ΟΧΙ δεν γνώριζα το πόσο σημαντικό είναι να είσαι Δότης Μυελού Των Οστών
ΟΧΙ δεν γνώριζα το πόσο σημαντικό είναι ο εθελοντισμός
Πίστευα ότι είμαι άτρωτη και ότι τίποτα δεν θα χτυπήσει την πόρτα μου και ότι αυτά συμβαίνουν μόνο σε άλλες οικογένειες ..
Τώρα έμαθα Τώρα ξέρω ….
ΟΧΙ ΚΑΡΚΙΝΕ δεν Νικησες το παιδί μου …ξέρεις γιατί….γιατί ζει στην καρδιά μου …ζει ανάμεσα μας και αφήνει πάντα το αποτύπωμα του γιατί η φωνή του έγινε φωνή μας και η δύναμη του δύναμη μας ..
Δεν ξέρω αν μετά από όλα αυτά που πέρασες ψυχή μου όταν έδινες τη μάχη σου με τον καρκίνο έγινα καλύτερος άνθρωπος…….
Αυτό που ξέρω είναι αυτό που μου έμαθες εσύ ψυχή μου να είμαι πιο δυνατή να μην φοβάμαι να γκρινιάζω λιγότερο να βοηθάω περισσότερο να δίνω χωρίς να παίρνω να αγαπώ ……
Όσο για εσένα ΚΑΡΚΙΝΕ έμαθα ότι το φάρμακο που θα σε νικήσει είναι ο άνθρωπος …..και πίστεψέ με έχω πολλούς ανθρώπους δίπλα μου και μια μέρα θα σε νικήσουμε όλοι μαζί γιατί είμαστε πολλοί και θα γίνουμε ακόμα περισσότεροι γιατί τώρα όλοι ξέρουν ότι πρέπει να γίνουν όλοι Δότες μυελού των οστών ….
Και να θυμάστε ………….
4 Φεβρουαριου παγκόσμια ημέρα καρκίνου μια μέρα που για κάποιους σημαίνει Ζωή Δυναμη Αγώνας Εθελοντισμός Ανδρόνικος team
«Υπήρχε το στίγμα “η κόρη της τρελής”, “η κόρη του αλκοολικού”, “η κόρη του ψυχασθενούς”, “η κόρη αυτού που πηγαίνει στα ιδρύματα”» , εκμυστηρεύτηκε η παρουσιάστρια.
Η Ναταλί Κάκκαβα, προχώρησε στην εκπομπή «Όλα Γκουντ», σε μία πολύ προσωπική εξομολόγηση. Η παρουσιάστρια της εκπομπής του ΣΚΑΪ αναφέρθηκε με αρκετή συγκίνηση στα δύσκολα παιδικά χρόνια και την ντροπή που αισθανόταν για τη συμπεριφορά των γονιών της.
Ειδικότερα, αποκάλυψε ότι τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας της είχαν ακραίες αντιδράσεις, κάτι που της δημιουργούσε πολλά προβλήματα ακόμα και στην ενήλικη ζωή της, μιας και ντρεπόταν να τα μοιραστεί με παλαιότερους συντρόφους της.
«Αυτό που με είχε στιγματίσει είναι το τι θα πει ο κόσμος. Δεν είχα εύκολα παιδικά χρόνια, είχα δύο γονείς που είχαν πολλές εντάσεις μεταξύ τους και με πολύ ακραία γεγονότα. Αυτό που προσπαθούσα όλα αυτά τα χρόνια ήταν να το κρύψω. Διότι υπήρχε το στίγμα “η κόρη της τρελής”, “η κόρη του αλκοολικού”, “η κόρη του ψυχασθενούς”, “η κόρη αυτού που πηγαίνει στα ιδρύματα”» ανέφερε και συμπλήρωσε:
«Μεγαλώναμε με μια ενοχή ότι φταίμε εμείς που οι γονείς μας είχαν αυτές τις ακραίες αντιδράσεις και στάσεις ζωής. Αυτή την ενοχή την κουβάλαγα πολλά χρόνια στη ζωή μου και προσπαθούσα να κρύψω και να παρουσιάσω χαρούμενο τον εαυτό μου, αλλά μέσα μου πονούσα. Ακόμα και σε σχέσεις που έκανα, το έκρυβα το παρελθόν μου. Ντρεπόμουν για το παρελθόν μου, ντρεπόμουν για τους γονείς μου. Φοβόμουν ότι όποιος έρθει και γνωρίσει π.χ. τη μητέρα μου, δεν θα με “πάρει” γιατί θα πει “ως κόρη της συγκεκριμένης γυναίκας, εγώ γιατί να κάνω οικογένεια μαζί της;”».
Η Ναταλί Κάκκαβα ολοκλήρωσε την εξομολόγηση της, προτρέποντας οποιονδήποτε βιώνει αντίστοιχη κατάσταση να σταματήσει να αισθάνεται ντροπή για τις πράξεις των άλλων.
«Να πω σε ανθρώπους που έχουν βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις, να σταματήσουν να ντρέπονται γιατί δεν ευθύνονται οι ίδιοι» ολοκλήρωσε.
Το Πάσχα είναι εδώ. Οι διακοπές άρχισαν και όλοι λίγο πολλοί αρχίζουμε τις ετοιμασίες για να είμαστε με τους αγαπημένους μας. Το tilestwra σύλλεξε ότι πιο χιουμοριστικό κυκλοφορεί στο ελληνικό διαδίκτυο με θέμα φυσικά τι άλλο; Το Πάσχα!
Ας δούμε λοιπόν 30 αστείες Πασχαλινές και άκρως Ελληνικές φωτογραφίες που δείχνουν πόσο ξεχωριστό είναι το ελληνικό χιούμορ. Εμείς σας ευχόμαστε να περάσετε όμορφα τις γιορτινές αυτές ημέρες και φυσικά
Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά την πιλοτική εφαρμογή του Μεγάλου Περιπάτου στην Πανεπιστημίου– ενός έργου που στοίχησε περίπου 2 εκατ. ευρώ- ο δήμαρχος της Αθήνας, Κώστας Μπακογιάννης παραδέχθηκε ότι «βγήκε και δεν βγήκε» ενώ ανακοίνωσε ότι εντός του 2021 θα ξεκινήσουν νέα έργα για μία μόνιμη, μεγάλης κλίμακας, ανάπλαση της κεντρικής οδικής αρτηρίας της πρωτεύουσας, σε όλο το μήκος της, μέχρι την Ομόνοια.
«Ξεχάστε την Πανεπιστημίου όπως την ξέρατε. Πάμε για κάτι καινούριο», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Μπακογιάννης σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, όπου μίλησε για ειδικό πολεοδομικό σχέδιο, το οποίο θα τεθεί σε διαβούλευση και για επόμενη φάση που θα περιλαμβάνει τα μόνιμα έργα (τα οποία θα αρχίσουν μέσα στο 2021). «Εχω φάει πάρα πολύ “ξύλο” για τον Μεγάλο Περίπατο», επανέλαβε ο δήμαρχος Αθηναίων που, πάντως, υπό το βάρος των αντιδράσεων για το βιαστικό και το πρόχειρο της παρέμβασης στην Πανεπιστημίου, βγήκε να δικαιολογηθεί υποστηρίζοντας ότι ήταν ένα έργο πιλοτικό και προσωρινό, «ώστε να δούμε», όπως είπε, «πώς θα λειτουργήσει».
Σε καμία περίπτωση δεν είναι ανάπλαση το βάψιμο του οδοστρώματος ή να βάλεις μία ζαρντινιέρα, παραδέχθηκε, ομολογώντας ότι όλο αυτό επρόκειτο για ένα πείραμα. «Επρεπε όμως να βρούμε έναν πρόχειρο τρόπο και κυρίως προσωρινό για να τραβήξουμε τις γραμμές του έργου, να ζωγραφίζεις δηλαδή πριν αρχίζεις να σκάβεις», εξήγησε σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει τις ζαρντινιέρες με τους φοίνικες και τα ξερά, πλέον, χόρτα στην Πανεπιστημίου και τα πεζοδρόμια-παγίδα μεταξύ των παλιών ορίων και του βαμμένου οδοστρώματος που δόθηκε στους πεζούς.
Ερωτηθείς αν πιστεύει ότι το έργο –έστω και με την προσωρινή μορφή του– λειτουργεί, ο κ. Μπακογιάννης παραδέχθηκε ότι, σε αντίθεση με το Σύνταγμα και τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Ολγας, η Πανεπιστημίου πάει λιγότερο καλά, αν και όπως υποστήριξε, «κυκλοφοριακά λειτουργεί». Στην Πανεπιστημίου ο Μεγάλος Περίπατος «βγήκε και δεν βγήκε», «αυτή είναι η ειλικρινής απάντηση που μπορώ δώσω», ανέφερε ο δήμαρχος Αθηναίων, ομολογώντας ουσιαστικά ότι το πείραμα δεν ήταν και τόσο επιτυχημένο όσο περίμενε.
Σημειώνεται, ότι η «πιλοτική εφαρμογή» του Μεγάλου Περιπάτου, κόστισε σχεδόν 2 εκατομμύρια ευρώ. Έγιναν δύο συμβάσεις, η μια που αφορούσε τα χρώματα και την σήμανση των δρόμων που υπέστησαν την δοκιμαστική ανάπλαση και η άλλη που αφορούσε τις ζαρντινιέρες, τα παγκάκια και τον λοιπό αστικό εξοπλισμό.
“Por una cabeza”. Μια συναρπαστική μελωδία, που στο άκουσμά της “ταξιδεύεις” σε άλλα μέρη και σε άλλες εποχές.H αριστουργηματική μελωδία του Carlos Gardel, “Por una cabeza” (“Για μίαν κεφαλή”, και πιο συγκεκριμένα “για ένα κεφάλι αλόγου”) θεωρώ ότι είναι από τους πιο ερωτικούς κι αισθησιακούς ρυθμούς για τανγκό…
Οι περισσότεροι, ίσως, φέρνουν στο μυαλό τους την υπέροχη ταινία “Άρωμα γυναίκας” με τον άνθρωπο-σταθμό στη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ, να το χορεύει. Εκείνον που ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου. Τον άντρα που ήξερε πώς να εντοπίζει τις γυναίκες μόνο από το “άρωμά” τους. Τον συγκλονιστικό Αλ Πατσίνο.
Ίσως η διασημότερη σκηνή της ταινίας. Ο Αλ Πατσίνο υποδύεται έναν τυφλό και οξύθυμο συνταξιούχο στρατιωτικό – τον Σλέιντ- που προσλαμβάνει έναν νεαρό μαθητή ως βοηθό του. Ο τίτλος της, “Άρωμα Γυναίκας”, αναφέρεται στην ικανότητα του Σλέιντ να εντοπίζει τις όμορφες γυναίκες μόνο από το άρωμά τους. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, γνωρίζει και την πανέμορφη Ντόνα (Γκαμπριέλ Ανουάρ). Εκείνη περιμένει το φίλο της σε ένα ακριβό εστιατόριο. Ο γοητευτικός Σλέιντ (Αλ Πατσίνο) της ζητά να χορέψουν… Η Ντόνα διστάζει, αλλά ο Σλέιντ την καθησυχάζει λέγοντάς της ότι θα την καθοδηγήσει εκείνος… Αποτέλεσμα; ‘Ένα μεθυστικό ταγκό που συνεπαίρνει όλες τις αισθήσεις… Ένας από τους ομορφότερους χορούς στην ιστορία του κινηματογράφου…
Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.
Μπορεί οι περισσότεροι να θυμόμαστε αυτή τη μοναδική μελωδία από το “Άρωμα Γυναίκας”, ωστόσο ακούστηκε σε διαφορετικές εκτελέσεις και σε άλλες ταινίες- πολύ γνωστές μάλιστα.
Κάποιες από αυτές είναι….“Λίστα του Σίντλαιρ», “Φρίντα”, “Αληθινά Ψέματα”, “Delicatessen”, “Ο Αη Βασίλης είναι Λέρα”, “Όλοι οι Άνθρωποι του Βασιλιά”.
Στην ταινία “Φρίντα”, ακούγεται από ένα ραδιόφωνο η πιο παλιά εκτέλεσή του.
Η αισθαντική του μελωδία δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα υπέροχο ερωτικό τραγούδι. Οι στίχοι του, όμως, μιλούν για ένα άλογο που χάνει στον ιππόδρομο σε στημένη κούρσα…
Δημιουργοί του ήταν στους στίχους ο Alfredo Le Pera και στη μουσική ο σπουδαίος ερμηνευτής Carlos Gardel.Οι στίχοι μιλούν για έναν gambler ο οποίος συγκρίνει το πάθος του για τον ιππόδρομο με το πάθος του για τις γυναίκες. Και… παρά τα όσα λέγονται πως όποιος χάνει στα χαρτιά ή στον τζόγο, κερδίζει στην αγάπη…τελικά χάνει και στα δύο. Το τραγούδι ακούστηκε για πρώτη φορά στην ταινία “Tango Βar”, η οποία γυρίστηκε τον Φεβρουάριο 1935 στα στούντιο της Paramount στο Long Island. Είναι συγκλονιστικό ότι 4 μήνες αργότερα, ο Carlos Gardel χάνει τη ζωή του σε αεροπορικό δυστύχημα στο Medellin. Η ταινία κάνει πρεμιέρα τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, 2 μήνες μετά τη συντριβή του αεροσκάφους…
Όσα χρόνια και αν περάσουν, το “Por una cabeza” θα παραμένει το πιο αγαπημένο τανγκό που “γεννήθηκε” ποτέ…
Διαβάστε τους στίχους του τραγουδιού:
Por una cabeza…
Por una cabeza, de un noble potrillo
Que justo en la raya, afloja al llegar
Y que al regresar, parece decir
No olvides, hermano
Vos sabes, no hay que jugar
Por una cabeza, metejón de un día
De aquella coqueta y risueña mujer
Que al jurar sonriendo el amor que está mintiendo
Quema en una hoguera
Todo mi querer
Por una cabeza, todas las locuras
Su boca que besa
Borra la tristeza
Calma la amargura
Por una cabeza
Si ella me olvida
Qué importa perderme
Mil veces la vida
Para qué vivir
Cuántos desengaños, por una cabeza
Yo juré mil veces no vuelvo a insistir
Pero si un mirar me hiere al pasar
Su boca de fuego
Otra vez quiero besar
Losing by a head…
Losing by a head of a noble horse
who slackens just down the stretch
and when it comes back it seems to say:
don`t forget brother,
You know, you shouldn`t bet.
Losing by a head, instant violent love
of that flirtatious and cheerful woman
who, swearing with a smile
a love she`s lying about,
burns in a blaze all my love.
Losing by a head
there was all that madness;
her mouth in a kiss
wipes out the sadness,
it soothes the bitterness.
Losing by a head
if she forgets me,
no matter to lose
my life a thousand times;
what to live for?
Many deceptions, loosing by a head…
I swore a thousand times not to insist again
but if a look sways me on passing by
her lips of fire, I want to kiss once more.
Enough of race tracks, no more gambling,
a photo-finish I`m not watching again,
but if a pony looks like a sure thing on Sunday,
I`ll bet everything again, what can I do?
Για μια κεφαλή…
Χάνοντας «για ένα κεφάλι» κάποιου καθαρόαιμουπου «κρατήθηκε» στην τελική ευθεία
και επιστρέφοντας σαν να μου έλεγε
μην ξεχνάς, αδελφέ
ξέρεις, δεν έπρεπε να τζογάρεις…
«για ένα κεφάλι» χάνεις και στον έρωτα
για αυτή τη φιλάρεσκη και πρόσχαρη γυναίκα
που σου ορκίζεται με το χαμόγελο
για ένα ψεύτικο έρωτα
καίει στην πυρά τον έρωτά μου
χάνοντας «για ένα κεφάλι»
αυτή ήταν όλη η τρέλα μου
το στόμα της στο φιλί
σκούπιζε τη θλίψη μου
μαλάκωνε την πίκρα
χάνοντας «για ένα κεφάλι»
αν με ξεχάσει
δεν έχω λόγο να ζω
χίλιες φορές τη ζωή μου
γιατί να ζω…
τόσες ψευδαισθήσεις, χάνοντας «για ένα κεφάλι»…
yo jure mil veces no vuelvo a insistir (Ορκίστηκα χιλιάδες φορές να μην ξαναεπιμείνω)
pero si un mirar me hiere al pasar, (αλλά μόλις η ματιά της μ’ αγγίξει)
su boca de fuego, otra vez, quiero besar (τα χείλη της από φωτιά θέλω να φιλήσω άλλη μια φορά)
Basta de carreras, se acabo la timba, (αρκετά με τις κούρσες, φτάνει με τον τζόγο)
final reñido yo no vuelvo a ver (δε ξαναβλέπω φωτο-φίνις)
pero si algun pingo llega a ser fija el domingo (μα και αν ένα αλογάκι μοιάσει με «σίγουρο» την Κυριακή)
yo me juego entero, que le voy a hacer (θα παίξω τα ρέστα μου. Δε γίνεται να κάνω αλλιώς).
Δείτε παρακάτω διαφορετικές εκτελέσεις του τραγουδιού.
