Καλημέρα σας, με λένε Αριάδνη, είμαι 35 και εργάζομαι ως τραγουδίστρια! Με τον πρώην άντρα μου γνωριστήκαμε σε ένα από τα νυχτερινά μαγαζιά που δούλευα. Παντρευτήκαμε σχετικά γρήγορα και αποκτήσαμε δυο παιδιά.
Πριν από ένα χρόνο χωρίσαμε γιατί δεν ταιριάζαμε καθόλου. Επίσης ήταν και ο ίδιος μουσικός και έπαιζε σε μια μπάντα με αποτέλεσμα να κάνει πολλά ταξίδια στην επαρχία.
Εγώ συνεχίζω να εργάζομαι ως τραγουδίστρια σε ένα νυχτερινό μαγαζί! Το τραγούδι είναι η ζωή μου και δεν πρόκειται να το αφήσω ποτέ και για κανένα.
Το όνειρο μου είναι να γίνω μια επιτυχημένη και γνωστή τραγουδίστρια και θα κάνω τα πάντα για να το πετύχω αυτό.
Ήδη έχασα πολύτιμο χρόνο με τις δυο εγκυμοσύνες μου. Αναγκαστικά έπρεπε να μείνω μακριά από τη δουλειά μου μέχρι να γεννηθούν τα παιδιά.
Ήταν οι δυο πιο δύσκολες περίοδοι της ζωής μου. Τα παιδιά μου ήρθαν και τα δυο τυχαία. Με τον πρώην άντρα μου δεν είχαμε προγραμματίσει καμία από τις δυο εγκυμοσύνες!
Είχαμε άλλα όνειρα! Θέλαμε να ασχοληθούμε με τη μουσική! Το πάθος μας.
Αλλά βλέπετε αυτός μια χαρά ζει τη ζωούλα του και κάνει ατό που αγαπά. Το μεγάλο βάρος το έχω εγώ. Δυο μικρά παιδιά που με κρατάνε μακριά από το όνειρο μου.
Γιατί ακόμα και αν δουλεύω βράδυ δεν μπορώ να κάνω όλα όσα χρειάζονται για να κάνω μια λαμπρή καριέρα.
Δε μπορώ να κάνω ταξίδια για να με γνωρίσει ο κόσμος. Μένω στάσιμη!
Η μητέρα μου που κρατάει τα παιδιά τα βράδια είναι μεγάλη γυναίκα και άρρωστη.
Δε μπορώ να της φορτώσω δυο παιδιά και από την άλλη η πεθερά μου, μου κάνει νερά γιατί θεωρεί εμένα και τον γιο της φυσικά, ανεύθυνους και ανάξιους γονείς.
Το αγαπάω το τραγούδι και θέλω να κάνω καριέρα αλλά τα παιδιά είναι μικρά και καλώς ή κακώς με χρειάζονται.
Έχω τόσα προβλήματα στο κεφάλι μου αλλά δε θέλω να αφήσω το τραγούδι!
Μίσος και εκδίκηση επειδή ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Γεωργούλης παράτησε την Ελένη Χρονοπούλου για τα μάτια μιας Ιταλίδας θα το μάθουμε της επόμενες ημέρες. Πάντως κάτι δεν πάει καλά με αυτή την υπόθεση. Υπάρχει παρασκήνιο και μίσος που γεννήθηκε απο την εγκατάλειψη;
Νέες πληροφορίες σχετικά με την υπόθεση της απομάκρυνσης του Αλέξη Γεωργούλη από τον ΣΥΡΙΖΑ έρχονται στο φως της δημοσιότητας, μετά την καταγγελία της Ελένης Χρονοπούλου, για σεξουαλική παρενόχληση και βαριά κακοποίηση.
Ειδικότερα, σύμφωνα με την ανταποκρίτρια του OPEN, Μαρία Αρώνη, η καταγγελία – η οποία αφορά σεξουαλική κακοποίηση και ξυλοδαρμό – έγινε ανώνυμα πριν 3 χρόνια, δηλαδή η κ. Χρονοπούλου δεν είχε αποκαλύψει το όνομα του δράστη.
Το όνομα του Αλέξη Γεωργούλη αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες.
Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, ο Αλέξης Γεωργούλης και η Ελένη Χρονοπούλου φέρεται να είχαν σχέση εκείνη την περίοδο.
Σύμφωνα πάντως με την ανταποκρίτρια του ΣΚΑΙ, Έφη Κουτσοκώστα, η καταγγελία έγινε ανώνυμα, χωρίς το θύμα να δηλώσει τα στοιχεία του.
Σημειώνεται πως ο κ. Γεωργούλης, ο οποίος αρνείται τις κατηγορίες, αναμένεται να προβεί σήμερα σε νέα τοποθέτηση επί της υπόθεσης.
Αλέξης Γεωργούλης: Καταφανώς ψευδής και συκοφαντική καταγγελία σε βάρος μου
Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε χτες τις κατηγορίες, και έκανε λόγο για ψευδή και συκοφαντική καταγγελία, και ζήτησε, όπως αναφέρει, ο ίδιος την άρση της ευρωβουλευτικής του ασυλίας.
“Δυστυχώς ζούμε σε δύσκολες και επικίνδυνες εποχές. Προς μεγάλη μου έκπληξη πληροφορούμαι ότι υποβλήθηκε σε βάρος μου, καταφανώς ψευδής και συκοφαντική καταγγελία, για περιστατικό που δήθεν συνέβη πριν τρία χρόνια” αναφέρει ο Αλέξης Γεωργούλης σε ανακοίνωσή του.
“Απέναντι σε αυτήν την ψευδή και προσβλητική επίθεση, που πραγματοποιείται – μάλλον όχι τυχαία – λίγες ημέρες πριν τις εθνικές εκλογές, προτίθεμαι να δώσω τη μάχη μου στη δικαιοσύνη, για την αλήθεια και την αποκατάσταση του ονόματός μου, αιτούμενος ο ίδιος την άρση της ευρωβουλευτικής μου ασυλίας” αναφέρει ο ευρωβουλευτής.
Ένα 5χρονο αγοράκι που έπασχε από καρκίνο και πέθανε στην αγκαλιά της μαμάς του της ζήτησε συγγνώμη για τα βάσανα που έφερε η ασθένειά του στην οικογένειά τους.
Ο μικρός Τσάρλι Πρόκτορ είχε μόνο λίγες μέρες ζωής σύμφωνα με τους γιατρούς όταν διαγνώστηκε με μια σπάνια μορφή παιδικού καρκίνου το 2016.
Οι γονείς του Άμπερ και Μπεν έκαναν ότι μπορούσαν για να μαζέψουν αρκετά χρήματα για την μεταμόσχευση που χρειαζόταν να κάνει στην Αμερική αλλά κατάφεραν να συγκεντρώσουν λίγο λιγότερο από το μισό ποσό που ήταν 900.000 ευρώ.
Ο 5χρονος πέθανε στην αγκαλιά της μαμάς του το Σάββατο το απόγευμα αφού πρώτα της είπε “Μαμά, συγγνώμη για αυτό.”
Δείτε το βίντεο
Η Άμπερ δημοσίευσε μια φωτογραφία του γιου της με φτερά αγγέλου για να μοιραστεί τα νέα του τραγικού θανάτου του με τους χιλιάδες ανθρώπους που ακολουθούσαν και ενδιαφέρονταν για την ιστορία του μικρού.
“Χθες το βράδυ στις 23:14 ο καλύτερος φίλος μου, ο κόσμος μου, ο Τσάρλι άφησε την τελευταία του πνοή. Κοιμήθηκε γαλήνια στην αγκαλιά μου με τα χέρια του μπαμπά του τυλιγμένα γύρω μας. Ο κόσμος έχασε ένα εκπληκτικό μικρό αγόρι”, έγραψε η Άμπερ.
“Τσάρλι μου έδωσες την ευκαιρία να γίνω μαμά. Όχι μόνο ήσουν η μεγαλύτερη έμπνευση για εμάς αλλά αποτέλεσες πηγή έμπνευσης και για χιλιάδες ανθρώπους εκεί έξω.”
“Μου έδειξες τι σημαίνει πραγματική αγάπη. Είμαι τόσο περήφανη για σένα. Αγωνίστηκες τόσο σκληρά. Μωρό μου, πονάω τόσο πολύ. Θα μου λείπεις για πάντα. Όνειρα γλυκά, καλέ μου.”
Όταν ο καρκίνος του εξαπλώθηκε από το συκώτι στους πνεύμονες ο μικρός φαινόταν όλο και που εύθραυστος στις φωτογραφίες που δημοσίευε η μαμά του.
Ο Τσάρλι μαζί με την μαμά του την Άμπερ.
Ο Τσάρλι μαζί με τον μπαμπά του πάνω σε ένα σκάφος πριν επιδεινωθεί η κατάστασή του.
“Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία του Τσάρλι που δημοσιεύω. Καθώς περνάνε οι μέρες η κατάστασή του επιδεινώνεται όλο και περισσότερο”, έγραψε η Άμπερ στην σελίδα που είχε φτιάξει για τον γιο της.
“Δεν μοιάζει πια με τον Τσάρλι. Είναι τόσο αδύνατος. Μπορώ να δω και να νιώσω τα κόκαλά του στο μικρό του σώμα”, πρόσθεσε.
Τον Απρίλιο ο Τσάρλι γιόρτασε τα 5α του γενέθλια. Εδώ κρατάει ένα από τα δώρα που του έκαναν και φοράει την σχολική στολή του.
Viral έχει γίνει η αποτυχημένη (παταγωδώς) απόπειρα μιας γυναίκας από την Ρωσία, να μεταφέρει ναρκωτικά μεταμφιέζοντας την γάτα της σε… μωρό!
Το απίστευτο περιστατικό συνέβη στην πόλη Νίζνι, με την γυναίκα να πραγματοποιεί διακοπές με την νεογέννητη κόρη της. Η αστυνομία, η οποία την είχε ωστόσο, ήδη υπό παρακολούθηση, την σταμάτησε για έλεγχο. Εκεί εμβρόντητοι, οι αστυνομικοί όχι απλά δεν βρήκαν μωρό μέσα στον μάρσιππο της γυναίκας, αλλά μια… γάτα!
Russian woman caught trying to smuggle drugs using a cat disguised as a baby. The drug packets were hidden inside the baby jacket pic.twitter.com/WH4E9riBCl
Μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε ο Νίκος Ψαρράς στην κάμερα της εκπομπής «Ελένη» και τον Κωνσταντίνο Αρκά.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στην καριέρα του και στην προσωπική του ζωή, στον γιο του και στην καινούργια του δουλειά στο θέατρο.
«Κλείνουμε 10 χρόνια γάμου με τη σύζυγό μου και ο γιος μας, Πάνος, είναι 8,5 χρόνων. Η απόφαση να συνυπάρξεις με έναν άνθρωπο και να κάνεις οικογένεια ήρθε σε μένα σε μια φάση που το ζήταγα. Θα ήμουν αχάριστος αν έλεγα ότι δεν υπήρξα χορτασμένος από σχέσεις και εμπειρίες.
Με την Έλενα αισθάνθηκα μια ασφάλεια και ένα χτυποκάρδι που είχα να το αισθανθώ από την εφηβεία μου. Με τον γιο μου έχουμε πολύ καλή σχέση, προσπαθώ να είμαι όσο μπορώ κοντά του, νευριάζει με τη δουλειά μου. Όταν ήταν μικρός έλεγε ‘κακός μπαμπάκας, όλο θέατρο’», εξομολογήθηκε ο Νίκος Ψαρράς.
Ο ηθοποιός μίλησε για την καριέρα του στις ΗΠΑ: «Στην Αμερική δεν πήγα για να κάνω καριέρα, ούτε να γίνω σταρ του Χόλυγουντ. Το εργαλείο μας είναι ο λόγος, όταν έχεις μια προφορά αμέσως περιορίζεται η γκάμα σου να παίξεις. Δούλεψα στο σήριαλ Guiding Light που ήταν σαπουνόπερα αλλά ήταν μια τεράστια εμπειρία».
Τα πράγματα ωστόσο δεν πήγαν όπως ήθελε, με τον ίδιο να σκέφτεται να εγκαταλείψει την υποκριτική.
«Στο Λος Άντζελες έκανα έναν ‘πιλότο’ για μια ταινία που δεν έγινε και έμεινα άνεργος και άρχισα να σερβίρω σε εστιατόρια. Με βλέπανε σε οντισιόν αλλά δεν έκλεινα δουλειές και η ψυχολογία μου ήταν πολύ πεσμένη. Είχα φτάσει σε τέτοιο σημείο να πιστεύω ότι έχω διαλέξει λάθος δουλειά».
Συμπληρώνοντας, είπε: «Σερβίροντας κάτι κυρίους, έκλεισα μια δουλειά που λεγόταν Wanted και το ένα έφερε το άλλο. Αν επέμενα δεν ξέρω πού θα ήταν η ζωή μου σήμερα, μπορεί να ήταν καλύτερα αλλά και πολύ χειρότερη».
Ριζικά αλλαγμένος εμφανισιακά, ο Γιώργος Νινιός έδωσε συνέντευξη στην κάμερα της εκπομπής «Πρωινό μας» για τη ζωή και τη δουλειά του.
Όπως υπογράμμισε ο ηθοποιός, «είμαι ο γιος της μαμάς κανονικά. Αλλά είναι μούτρο αυτή, δεν είναι η κλασική περίπτωση. Πριν από πολλά χρόνια με είχε ρωτήσει 1-2 φορές πότε θα παντρευτώ, τώρα το έχει σταματήσει» και συμπλήρωσε «έχω μάθει να ζω μόνος μου και δεν με χαλάει. Ξέρω ότι θα πληρώσω το ανάλογο αντίτιμο, αυτό επέλεξα όμως».
Ερωτηθείς αν έχει βιώσει αδικίες, ο Γιώργος Νινιός απάντησε «και ποιος δεν έχει νιώσει αδικία; Όταν δεν χτυπάει το τηλέφωνο, είναι πολύ λογικό. Έτσι είναι αυτή η δουλειά. Δεν χτυπάει γιατί δεν ενδιαφέρω ή γιατί ο ρόλος αφορά κάποιον άλλο» και κατέληξε, αναφερόμενος σε μία άσχημη συνεργασία, «σε μία παραγωγή δεν τα κατάφερα, έφυγα. Ήταν πολύ προσβλητικά τα πράγματα κι αυτά πηγαίνουν μέχρι ένα σημείο».
Η οικογένεια είναι όλα όσα έχεις. Ή έτσι λένε. Πρέπει να τους σταθείς και να σου σταθούν ανεξάρτητα από ο, τι κι αν συμβεί. Αυτή είναι μία λανθασμένη πεποίθηση που έχει καταστρέψει αμέτρητες ζωές. Πριν από 10 χρόνια αν τολμούσα να παραδεχτώ ότι σκόπευα να κόψω κάθε επαφή με τη μάνα μου, θα με κρεμούσαν στη μέση της πλατείας, όμως το έκανα. Έκοψα ό, τι μας ένωνε και μετακόμισα μακριά στα τέλη της εφηβείας.
Τι εννοώ λέγοντας έκοψα ό, τι μας ένωνε; Ας πούμε καλύτερα ότι έχω αποστασιοποιηθεί. Επισκέπτομαι το πατρικό μου σπάνια. Εξάλλου δεν έχει απομείνει και τίποτα εκεί. Ένα τηλέφωνο μία φορά στους πέντε μήνες είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
Η μαμά μου; Έχω να της μιλήσω έξι χρόνια. Αυτά τα έξι χρόνια είναι τα καλύτερα της ζωής μου. Λίγο καιρό πριν έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί δεν χρειάζεται να αγαπάς την οικογένειά σου». Αυτό που εννοούσα είναι ότι δεν χρειάζεται να τους αγαπάς όλους.
Κάποια μέλη της οικογένειάς μου ας κοιμηθούν όπως έστρωσαν. Ας πεθάνουν όλοι τους. Το ίδιο και η μάνα μου. Σκληρά λόγια, το ξέρω. Και να πεθάνει δεν πρόκειται να πάω. Ούτε για να μου δώσει την ευχή της ούτε για να μου ζητήσει συγχώρεση, ούτε καν στην κηδεία της. Ίσως κάποια μέρα επισκεφτώ τον τάφο της. Το παιδί μου δεν θα γνωρίσει ποτέ τη γιαγιά του και δεν με λυπεί καθόλου αυτό.
Δεν την κάλεσα ούτε στο γάμο μου ούτε στα βαφτίσια του παιδιού. Έχει καταστρέψει πολλές όμορφες στιγμές μου μέχρι τώρα, δεν χρειάζεται να καταστρέψει άλλη μία.
Μερικές φορές όσο δύσκολο και αν είναι πρέπει να βγάζουμε από τη ζωή μας έναν τοξικό γονέα.
Για να φτάσω σε σημείο να μιλήσω με τέτοια λόγια για τη μαμά μου σημαίνει ότι μεσολάβησαν πολλά. Μου φώναζε κάθε μέρα, μου πετούσε πράγματα, με έκανε να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Όταν ήμουν 10 ετών με έπεισε ότι οι φίλοι μου, μου έκλεβαν πράγματα. Με αποκαλούσε συνεχώς αφελή, αδύναμη και παθητική.
Για να μάθω αν έλεγε την αλήθεια, μία μέρα άρχισα να ψάχνω τις τσέπες των καλεσμένων μας φεύγοντας από το σπίτι. Με είχε πείσει ότι έλεγε την αλήθεια. Έλεγα από μέσα μου, δεν μπορεί. Κάποιο αξεσουάρ της Barbie ή κάποιο άλλο από τα παιχνιδάκια μου θα βρω στις τσέπες τους. Φανταστείτε τη ντροπή μου όταν έψαξα τέσσερις από τους φίλους μου και δεν βρήκα τίποτα στις τσέπες τους εκτός από έκπληξη και προσβολή. Μετά από αυτό σταμάτησαν να έρχονται σπίτι μου.
Όταν ήμουν στο δημοτικό η μάνα μου ανακάλυψε ότι κάποια άλλα παιδιά μαζί τους και εγώ κάναμε παρέα με ένα κοριτσάκι που είχε Σύνδρομο Down. Με το κοριτσάκι αυτό μαζεύαμε λουλούδια και φύλλα από τα δέντρα του σχολείου και φτιάχναμε στεφάνια. Η δασκάλα μου για να με επιβραβεύσει μου έκανε δώρο μία κορδέλα. Αισθάνθηκα λίγο περίεργα που έλαβα ανταμοιβή για κάτι που θεωρούσα δεδομένο ότι έπρεπε να κάνω. Δεν ήξερα τι ήταν το Σύνδρομο Down αλλά δεν με ένοιαζε κιόλας.
Η μητέρα μου βρήκε την κορδέλα στην τσάντα μου λίγο μετά το μεσημεριανό και με ρώτησε τι ήταν. Όταν της εξήγησα έσπασε ένα μπολ στο νεροχύτη και άρχισε να μου πετάει αυγά. Ούρλιαξε « Γιατί να παίζεις με το καθυστερημένο;».
Για πολλές μέρες δεν με κοιτούσε καν, εκτός από ελάχιστες φορές που με αποκαλούσε καθυστερημένο όταν περνούσα από μπροστά της.
Λίγα χρόνια αργότερα η μάνα μου καθόταν στο αμφιθέατρο και με παρακολουθούσε να παίζω δεύτερο βιολί στην καλοκαιρινή συναυλία που δώσαμε με το ωδείο. Στην επιστροφή με ρώτησε γιατί δεν έπαιζα πρώτο βιολί αντί να μου πει ένα μπράβο.
«Σε προόριζα για κάτι καλύτερο. Γιατί να μην είσαι με τους προχωρημένους;». «Γιατί πρέπει να έχεις κάνει τουλάχιστον δύο χρόνια βιολί για να πας στους προχωρημένους», της είπα.
«Βλακείες», μου είπε. «Η δασκάλα σου δεν πιστεύει και πολύ στο ταλέντο σου. Ίσως απλά να μην το ‘χεις. Αν ήμουν στη θέση σου θα τα παρατούσα τελείως».
Ο πατέρας μου στη θέση του οδηγού παρέμεινε σιωπηλός, σαν ένας απλός σοφέρ. Για πολλές μέρες ζύγιζα τα λόγια της και της δασκάλας μου στο ωδείο. Δεν ήξερα ποιος μου έλεγε ψέματα. Στο τέλος έκανα την επιλογή μου. Δεν είχε σημασία. Η αγάπη μου για τη μουσική ήταν μεγαλύτερη. Έτσι συνέχισα να εξασκούμαι. Έκανα κανονικά τα μαθήματά μου και είπα στους γονείς μου ότι δεν ήθελα να παίρνω μέρος πια στις συναυλίες. Στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκα με ένα άλλο μεγάλο μου πάθος – το γράψιμο. Δεν ήθελα ούτε είχα ανάγκη τη συμβουλή της μάνας μου. Ούτε την έγκριση της. Ούτε την υποστήριξή της.
«Η μάνα σου σε αγαπάει», μου είπε ο πατέρας μου τη νύχτα που προσπάθησε να μας σκοτώσει. Λίγο νωρίτερα είχε αρπάξει ένα κουζινομάχαιρο και μας κυνηγούσε. Πήραμε τηλέφωνο αμέσως την αστυνομία. Όταν ήρθαν το μόνο που μας είπαν ήταν ότι δεν τους φαινόταν απειλητική ή βίαιη. Ήταν μία αδύναμη, μεσήλικη, θαμπή γυναίκα που δεν είχε κοιμηθεί τις τελευταίες 36 ώρες. Όχι όμως. Σε αυτούς φαινόταν ακίνδυνη.
Μέσα μου ούτε εγώ πίστευα ότι η μητέρα μου ήταν ικανή να με σκοτώσει. Το ήθελε όμως και μάλιστα πολύ. Με αντιμετώπιζε πάντα σαν μία ξένη, ένα παράσιτο. Δεν μπορούσα να το ρισκάρω. Μπορεί να ήταν μάνα μου αλλά έπρεπε να σώσω τον εαυτό μου.
Η μάνα μου πάθαινε συχνά τέτοιες κρίσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Δεν ήταν όμως μόνο η ψυχική της ασθένεια που την είχε μετατρέψει σε ένα τέρας. Ήταν κακός άνθρωπος από τη φύση της. Στα τέλη της εφηβείας για μένα η μητέρα μου έπαψε να υπάρχει.
Δεν πέθανε το σώμα της αλλά το μυαλό της. Για χρόνια προσπάθησα να είμαι καλό παιδί και να προσποιούμαι ότι συζητούσα μαζί της φυσιολογικά ασχέτως που αυτές οι συζητήσεις δεν κατέληγαν πουθενά. Τις ελάχιστες φορές που καταλάβαινε ποιος της μίλαγε, κάρφωνε τα μάτια της πάνω μου κι έκανε αρνητικά σχόλια για το βάρος μου, τα μαλλιά μου και τα όνειρά μου.
Στο τέλος έφυγα. Σταμάτησα να την επισκέπτομαι. Πλέον ζει σε ένα χώρο ειδικό για ψυχικά νοσούντες, μόνη της. Κανείς δεν την επισκέπτεται πια. Ο πατέρας μου δεν ζει. Καμιά φορά τη λυπάμαι, ξέρω όμως η παρουσία μου τι συναισθήματα της πυροδοτεί και δεν μπορώ να το αντέξω. Έχω να κοιτάξω το μέλλον μου, τη σταδιοδρομία μου και την οικογένειά μου. Υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται από μένα γι’ αυτό προτιμώ να μείνω μακριά.
Βλέπω το σύζυγό μου να αγκαλιάζει τη μαμά του και αναρωτιέμαι πώς νιώθει, αλλά δεν τον ζηλεύω. Απλά είμαι περίεργη.
Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω τη μαμά μου. Από τη μία πλευρά είναι ευλογία γιατί η μαμά μου ήταν όμορφη γυναίκα.
Κάθε μέρα τη νιώθω μέσα μου αλλά όχι με την καλή έννοια. Αισθάνομαι την επιθυμία της να με κρίνει, το μίσος της, το πώς είναι να ζεις συνεχώς με την υποψία και τη δυσπιστία.
Η μάνα μου δεν είχε φίλους. Απωθούσε τους πάντες. Αποφάσισα να μην κάνω τα ίδια λάθη με εκείνη.
Παρόλα αυτά η παράνοια και η αμείλικτη κριτική της, πάντοτε με το γάντι, έγιναν για μένα χρήσιμα εργαλεία. Δεν με αφήνουν να εφησυχάζω ούτε να δείχνω πολλή εμπιστοσύνη ή να εξαρτώμαι από άλλους.
Δεν θέλω ούτε πρόκειται να συγχωρέσω τη μητέρα μου ή να τα ξαναβρούμε. Μπορεί η τοξική της συμπεριφορά να με βοήθησε να εξελιχθώ, θα προτιμούσα όμως να ήταν κάποια άλλη στη θέση της. Θα μπορούσα να είχα μία μαμά να με αγαπά, να με νανουρίζει τα βράδια, να μου διαβάζει παραμύθια και να μου τραγουδά, μια μαμά που θα έδειχνε άνευ όρων αγάπη και υποστήριξη αλλά δεν είχα.
Κάποιοι από εμάς πρέπει να σταματήσουμε να δεσμευόμαστε στο μύθο της συμφιλίωσης. Δεν πρόκειται να συμβεί. Το μυαλό της μητέρας μου είναι πλέον σαν το ελβετικό τυρί. Γεμάτο τρύπες. Δεν με αναγνωρίζει και δεν έχει κανένα νόημα να την επισκεφτώ με την ελπίδα μήπως με αναγνωρίσει. Δεν είχα ποτέ την αγάπη της. Η συμπεριφορά της καθόρισε το ποια είμαι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Το αντιμετώπισα σαν παιδί ή θα το αντιμετωπίσω ως ενήλικας. Ή και τα δύο.
Πρόστιμο 30.000 ευρώ καλείται να πληρώσει κάτοικος του Λαγκαδά στη Θεσσαλονίκη ο οποίος κατηγορείται ότι σκότωσε αδέσποτο σκύλο όταν του επιτέθηκε.
Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει ο άνθρωπος στον οποίο καταλογίστηκε το πρόστιμο, το αδέσποτο σκυλί έτρωγε τις κότες από το κοτέτσι του και του επιτέθηκε όταν αυτός προσπάθησε να το σταματήσει.
Το περιστατικό, σύμφωνα με την ΕΡΤ3, σημειώθηκε το καλοκαίρι του 2022. Κατά τον κάτοικο του Λαγκαδά, ο οποίος είχε μαζί και τα δύο παιδιά του, φοβήθηκε από την επίθεση του σκύλου, άρπαξε έναν λοστό και τον χτύπησε.
Εκτός από το πρόστιμο για το οποίο ο κάτοικος του Λαγκαδά σχεδιάζει προσφυγή στο δικαστήριο καθώς αδυνατεί να πληρώσει τις 30.000 ευρώ, ασκήθηκε και ποινική δίωξη.
Φιλοζωικές οργανώσεις κάνουν λόγο για ατελείωτες αγέλες αδέσποτων σκύλων στον Λαγκαδά καθώς, όπως αναφέρουν, κυνηγοί και κτηνοτρόφοι δεν στειρώνουν τα ζώα τους, ενώ, όπως υποστηρίζουν, ούτε τα υπέρογκα πρόστιμα αποτρέπουν τους δράστες, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν γνωρίζουν καν τη νομοθεσία.
Ήταν το 1997 όταν η λατινοαμερικάνικη σειρά «Εσμεράλδα» μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του ελληνικού τηλεοπτικού κοινού, καταφέροντας να εκτοξεύσει τη φήμη της 29χρονης τότε πρωταγωνίστριας, Leticia Calderón, στα ύψη.
Σήμερα, 26 χρόνια μετά, η όμορφη πρωταγωνίστρια καλείται να διαχειριστεί μια απώλεια που όπως παραδέχεται της στοιχίζει πολύ, καθώς πρωταγωνιστής της σειράς έφυγε από τη ζωή βυθίζοντας στη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο της πατρίδας του.
Ο λόγος για τον τηλεοπτικό Μελέσιο, τον κολλητό φίλο της Εσμεράδας που χάριζε άπλετο γέλιο σε κάθε επεισόδιο της αγαπημένης σειράς των ’90s. Ο ηθοποιός Ignacio Lopez Tarso πέθανε τον περασμένο Μάρτιο σε ηλικία 98 ετών, με την πρωταγωνίστρια της σειράς να τον αποχειρετά με έναν πολύ γλυκό τρόπο.
Η ίδια ανήρτησε μία σειρά κοινών τους φωτογραφιών -από τη σειρά και όχι μόνο- γράφοντας χαρακτηριστικά: «Ο παράδεισος κερδίζει ένα μεγάλο αστέρι. Χάνουμε έναν σπουδαίο ηθοποιό, έναν σπουδαίο άνθρωπο, σύντροφο, πατέρα, παππού, φίλο. Πάντα θα θυμάμαι τις πολλές ώρες κουβέντας και γέλιου. Αγαπημένε μου Μελέσιο, θα μου λείψεις τόσο πολύ. Η βασίλισσά σου».
Για τα κιλά της αλλά και τον εθισμό στο αλκοόλ μίλησε ανοιχτά η Γωγώ Τσαμπά σε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «Λοιπόν».
Διαβάστε το σχετικό απόσπασμα της συνέντευξής της στον Παναγιώτη Βαζαίο:
Βλέπω ότι η εμφάνισή σας είναι αρκετά ανανεωμένη μετά την απώλεια κιλών. Ήταν εύκολο για εσάς να αλλάξετε ριζικά το σώμα σας;
Περίσσευαν περίπου 22 κιλά, τα οποία δεν είχα τι να τα κάνω. Άρα, τα έδιωξα από πάνω μου. Μέχρι και σήμερα έχω χάσει 22 κιλά. Επειδή έχω βρογχικό άσθμα και ζω με αυτό, σίγουρα τα 22 κιλά που έχασα έφεραν καλυτέρευση στην υγεία μου και με βοήθησαν να βρίσκω ρούχα. Βελτιώθηκε η εμφάνισή μου και νιώθω καλύτερα κι εγώ με τον εαυτό μου. Ο τρόπος που τα έχασα ήταν ένας: Έβαλα «φερμουάρ» στο στόμα μου, δεν γίνεται αλλιώς. Επίσης, έκανα πολύ περπάτημα και αθλητισμό γενικά… Τώρα προσπαθώ να διατηρούμαι στα κιλά που πρέπει.
Γωγώ Τσαμπά: Πώς απεξαρτητοποιήθηκε από το αλκοόλ
Στην απώλεια των κιλών έπαιξε ρόλο ότι κόψατε και το αλκοόλ;
Είχατε δώσει μάχη με τον εαυτό σας για να κόψετε το ποτό;
Το έκοψα μια μέρα μαχαίρι. Δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Δεν μου άρεσε ο εαυτός μου δηλαδή. Δεν θα ρίξω ποτέ την ευθύνη για τον εθισμό μου στο αλκοόλ στη νύχτα ή τη δουλειά μου. Σίγουρα επηρεάζει, αλλά είναι τα θέλω. Το έκοψα λοιπόν εντελώς. Είναι αυτό που είπα, είναι να το θες. Αν θες να κόψεις κάτι, θα το κόψεις. Μου δίνουν να πιω στα πανηγύρια αλλά αν πω όχι, θα είναι όχι. Το σέβονται. Τώρα στις γιορτές, αν βγω και θέλω να πιω ένα ποτό θα το πιω. Ξέρω πού να σταματήσω.
Πλέον έχω τρομερή αυτοσυγκράτηση. Έπινα σε μόνιμη καθημερινή βάση, κάθε βράδυ τόσο στη δουλειά όσο και εκτός δουλειάς. Θεωρώ ότι ήταν εθισμός, γιατί το έκανα για αρκετά χρόνια. Παραλίγο να προκαλέσω και ένα ατύχημα όταν πήγα να πέσω πάνω σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο με τέσσερις ανθρώπους μέσα. Ευτυχώς το κακό δεν έγινε. Ε, μετά από όλα αυτά, δεν γινόταν άλλο, έκοψα το ποτό για πάντα!
