Yπήρξε μία από τις πιο όμορφες και εντυπωσιακές τηλεοπτικές παρουσιάστριες των περασμένων δεκαετιών, πρωταγωνιστώντας στις εκπομπές του Ανδρέα Μικρούτσικου. Λίγο αργότερα μάλιστα έγιναν από συνεργάτες και ζευγάρι, με τον έρωτά τους να καταλήγει στον γάμο.
Η πρώην αεροσυνοδός υπήρξε η τρίτη σύζυγος του παρουσιαστή και μουσικού, όμως ο γάμος τους έφτασε σε άδοξο τέλος περίπου 14 χρόνια πριν, όταν στις 8 Φεβρουαρίου του 2010 αποκάλυψε ότι στο γάμο τους υπήρχε και τρίτο πρόσωπο και μάλιστα πρόσωπο που είχε σχέση με το σπίτι τους, με την ίδια να φεύγει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και να μετακομίζει στη Ζάκυνθο πέντε χρόνια μετά τον γάμο της το 2005.
Eκεί ξεκίνησε μία νέα οικογένεια, παντρεύτηκε ξανά και απέκτησε δύο παιδιά, τον Ηλία και τη Μαρία. Η επιστροφή της στην Αθήνα έγινε πριν λίγα χρόνια, όταν ξαναμετακόμισε στη Νέα Σμύρνη και ξεκίνησε να ασχολείται με τη γυμναστική.
Πλέον εργάζεται ως pilates instructor, μία γυμναστική που την έχει κερδίσει και ασχολείται ενεργά όχι μόνο επαγγελματικά. Δεν ξανασχολήθηκε με τη show biz από την ημέρα της εξαφάνισής της.
Η Kai-Lee Worsley υιοθέτησε μια βίγκαν διατροφή χωρίς ζωικά προϊόντα, τώρα όμως λέει ότι το να τρώει ξανά κρέας της έσωσε τη ζωή. Μετακόμισε από τον Καναδά στη Δυτική Ακτή το 2016. Όμως, έξι μήνες μετά, άρχισε να αισθάνεται άρρωστη και τα μαλλιά της έπεφταν. Τα νύχια της έγιναν εύθραυστα και με δυσκολία μπορούσε να σταθεί όρθια.
Ήμουν εξαιρετικά κουρασμένη όλη την ώρα. Δεν μπορούσα να κάνω συνεκτικές σκέψεις»
«Ήμουν εξαιρετικά κουρασμένη όλη την ώρα. Δεν μπορούσα να κάνω συνεκτικές σκέψεις», δήλωσε στο South West News Service. «Απλώς ξάπλωνα στο κρεβάτι πολλές φορές την εβδομάδα και θα περνούσα όλη την ημέρα στο κρεβάτι αν μπορούσα».
Παρόλα αυτά, η Worsley συνέχισε τη vegan διατροφή μέχρι τον Ιούνιο του 2019. Όταν όμως τα συμπτώματά της δεν υποχώρησαν, επέστρεψε στην κατανάλωση ζωικών προϊόντων.
Ενώ οι δίαιτες που βασίζονται σε φυτικά προϊόντα έχουν σημαντικά οφέλη για την υγεία -έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν το σωματικό βάρος, μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου και μειώνουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων- για κάποιους, η αποφυγή των ζωικών προϊόντων μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την υγεία, όπως σημειώνει η New York Post σε δημοσίευμά της.
Η απώλεια μαλλιών, τα αδύναμα οστά, τα δερματικά εξανθήματα και η αναιμία είναι μερικά από τα προβλήματα που έχουν αντιμετωπίσει οι άνθρωποι που αποφεύγουν τα ζωικά προϊόντα, σύμφωνα με έρευνα του Mid America Heart Institute του Saint Luke’s στο Μιζούρι.
«Εάν έχετε μια αυστηρή χορτοφαγική διατροφή, είναι πολύ δύσκολο να συμπληρώσετε αρκετά από όλα τα θρεπτικά συστατικά και τις υψηλής ποιότητας πρωτεΐνες που χρειάζεστε για να είστε δυνατοί και υγιείς», δήλωσε ο Dr. James O’Keefe, καρδιολόγος στο Saint Luke’s.
«Αν το κάνετε για την υγεία σας, δεν υπάρχει υποκατάστατο για την κατανάλωση φυσικών πλήρων τροφών – είναι καλύτερα να τρώτε υγιεινές ζωικές τροφές που δεν είναι παραψημένες ή/και ιδιαίτερα επεξεργασμένες. Η κατανόηση αυτού του γεγονότος είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία σας».
Ωστόσο, η υπερβολική κατανάλωση επεξεργασμένων κρεάτων και λιπαρών κρεάτων μπορεί επίσης να είναι αρνητική για την υγεία ενός ατόμου, σημείωσε.
Ενώ η Worsley διατηρεί σήμερα μια παρόμοια φυτική διατροφή όπως όταν ήταν πλήρως χορτοφάγος, η μπριζόλα έχει τη θέση της στο πιάτο της. «Έχω αντικαταστήσει τα υποκατάστατα κρέατος με το κρέας. Κυριολεκτικά μου έχει σώσει τη ζωή», δήλωσε.
Παρόλα αυτά, είπε ότι αγωνίστηκε ηθικά όταν εγκατέλειψε τη χορτοφαγική της δίαιτα, λέγοντας στο SWNS ότι έβλεπε τον εαυτό της «ως ακτιβιστή».
Με εκβιαστικές πρακτικές και ρήτρες «ντροπής» ξενοδόχοι προσπαθούν να δεσμεύσουν υπαλλήλους τους, παραπέμποντας σε μεθόδους που θυμίζουν εργασιακό μεσαίωνα.
Της Εύης Κατσώλη
Χαρακτηριστικά είναι τα έγγραφα – ντοκουμέντα που φέρνει στο φως το enikos.gr και αφορούν σε «μαρτυριάρηδες» εργαζομένους που… τιμωρούν οι εργοδότες ζητώντας να πληρώσουν έως και 10.000 ευρώ. Και μπορεί οι συγκεκριμένες ρήτρες να προέρχονται από σύμβαση ξενοδοχείου στο Ηράκλειο Κρήτης όμως, πρόκειται για τακτική πολλών τουριστικών επιχειρήσεων ανά την Ελλάδα.
Στο έγγραφο αναφέρεται χαρακτηριστικά με το διακριτικό «Εμπιστευτικότητα»: «Κατά τη διάρκεια της απασχόλησής σας θα λάβετε γνώση δεδομένων και στοιχείων τα οποία θεωρούνται εμπιστευτικά. Όλες οι πτυχές της επιχειρηματικής δραστηριότητας, η τιμολογιακή πολιτική, οι τρέχουσες και οι μελλοντικές επενδύσεις, η λίστα, τα δεδομένα και οι πληροφορίες πελατών- προμηθευτών- προσωπικού, οι μισθολογικές αποδοχές σας, τα λοιπά πρότυπα και το παρόν εγχειρίδιο δεν πρέπει να γνωστοποιούνται σε οποιοδήποτε πρόσωπο εκτός ξενοδοχείου και σε οποιοδήποτε πρόσωπο εντός ξενοδοχείου, συνάδελφό σας ή μη, και δεν χρειάζεται τις παραπάνω πληροφορίες για τη σωστή εκτέλεση των καθηκόντων του».
Τονίζεται ακόμη ότι: «Παραβίαση των παραπάνω υποχρεώσεων εκ μέρους του μισθωτού παρέχει στην εργοδότρια το δικαίωμα άμεσης λύσης της παρούσας σύμβασης αζημίως και αξίωσης αποζημίωσής της για κάθε τυχόν ζημιά που θα υποστεί. Μάλιστα στην περίπτωση αυτή η εργοδότης έχει το δικαίωμα να απαιτήσει κατάπτωση ποινικής ρήτρας 10.000 ευρώ, της οποίας ρητά συνομολογούν και αποδέχονται οι στο παρόν συμβαλλόμενοι σαν δίκαιο και εύλογο…».
Πολλοί εργαζόμενοι κάνουν λόγο ότι πρόκειται για «πρακτική φόβητρο, στα όρια του εκβιασμού». Μάλιστα, η αποζημίωση ύψους 10.000 ευρώ που ζητούν εργοδότες σε περίπτωση που οι εργαζόμενοι αποκαλύψουν τους μισθούς τους, είναι μία από αυτές τις πρακτικές που χρησιμοποιούν.
Ορισμένοι τονίζουν ότι επιχειρήσεις δεσμεύουν τους εργαζομένους ώστε να μην αποχωρήσουν πριν από τη λήξη της τουριστικής χρονιάς ακόμη κι αν συμβεί κάτι έκτακτο. Σε περίπτωση αποχώρησης του εργαζομένου, θα πρέπει να καταβάλει στον εργοδότη 5.000 ευρώ.
Εργοδότες επισημαίνουν ότι η δέσμευση αυτή γίνεται καθότι πολλοί επιχειρηματίες φοβούνται μήπως μείνουν «ξεκρέμαστοι» ειδικά σε μια χρονική συγκυρία που οι ελλείψεις προσωπικού είναι μεγάλες. Ωστόσο αυτό δεν δικαιολογεί το καθεστώς «ομηρίας» που θέλουν να επιβάλουν στους εργαζομένους. Πρόκειται για λανθασμένες πρακτικές για να προσελκύσουν προσωπικό ή για να αναθεωρήσουν ενδεχόμενες σκέψεις για αποχώρηση.
Σημειώνεται ότι οι συγκεκριμένες συμβάσεις με τις ποινικές ρήτρες είναι άτυπες. Υπογράφονται συνήθως ανάμεσα στον ξενοδόχο, τον υπάλληλο και τον λογιστή του εκάστοτε ομίλου. Και για μεγαλύτερη ακρίβεια πολλοί εργαζόμενοι υποχρεώνονται να τις υπογράψουν αν θέλουν να βρουν δουλειά.
Για το θέμα μίλησε στην εκπομπή του Μάνου Νιφλή στον Realfm 97,8 ο Νίκος Κοκολάκης, πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ηρακλείου (ακούστε εδώ)
Ταυτοποιήθηκαν οι δύο διαρρήκτες που την Τετάρτη (24/5) το πρωί αποπειράθηκαν να μπουκάρουν σε διαμέρισμα πολυκατοικίας στο Χαλάνδρι.
Πρόκειται για έναν 27χρονο και έναν 29χρονο και η δράση τους έγινε γνωστή μέσω βίντεο που ανέβηκε στο Facebook. Οι κινήσεις των δύο διαρρηκτών καταγράφηκαν από την κάμερα στο θυροτηλέφωνο της οικίας.
Κάποια στιγμή κι ενώ οι δύο άντρες είχαν πλησιάσει στην πόρτα της πολυκατοικίας, το πρόσωπο του ενός αποκαλύφθηκε καθώς του έπεσε η μάσκα την οποία φορούσε. Απτόητος ο ένας έβγαλε ένα κατσαβίδι και άνοιξε την πόρτα σε χρόνο μηδέν. Ο δεύτερος, πριν μπουν στην πολυκατοικία έριξε μπουνιά στο θυροτηλέφωνο, για να καταστρέψει την κάμερα, χωρίς όμως επιτυχία.
Σε βάρος τους σχηματίσθηκε δικογραφία για απόπειρα κλοπής κατά συναυτουργία.
Η ανακοίνωση της Αστυνομίας
Εξιχνιάστηκε από το Τμήμα Ασφαλείας Χαλανδρίου της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, περίπτωση διάρρηξης και απόπειρας κλοπής σε πολυκατοικία στο Χαλάνδρι που έλαβε χώρα πρωινές ώρες της 24 Μαΐου 2023.
Ταυτοποιήθηκαν 2 ημεδαποί, 27 και 29 ετών και σε βάρος τους σχηματίσθηκε δικογραφία για απόπειρα κλοπής κατά συναυτουργία.
Κατά τη διενέργεια προανάκρισης μετά από συλλογή, αξιοποίηση και διασταύρωση πληροφοριακών δεδομένων, επετεύχθη η εξακρίβωση των στοιχείων των δραστών της ανωτέρω διάρρηξης.
Κατασχέθηκε βίντεο που απεικονίζει τους δράστες και απεστάλη στα εγκληματολογικά εργαστήρια για περαιτέρω ανάλυση.
Η σχηματισθείσα δικογραφία υπεβλήθη στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.
Συναγερμός έχει σημάνει στις αστυνομικές Αρχές για την εξαφάνιση νεαρής από την περιοχή της Ριτσώνας στην Εύβοια.
Στις 10.04.2023, εξαφανίστηκε από χώρο φιλοξενίας προσφύγων στη Ριτσώνα η Νουντόμκι (επ) Μπρις (ον), 17 ετών, με καταγωγή από το Καμερούν.
Η ανήλικη έφυγε με άγνωστο προορισμό, διανύοντας τον 9ο μήνα της εγκυμοσύνης της και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για την ασφάλεια της και το βρέφος που κυοφορούσε. Υπάρχουν πληροφορίες ότι μπορεί να βρίσκεται στην Αθήνα.
Το «Χαμόγελο του Παιδιού» ενημερώθηκε για την εξαφάνιση της ανήλικης και προχώρησε σήμερα, 26.05.2023, στην ενεργοποίηση του μηχανισμού AMBER ALERT HELLAS κατόπιν εισαγγελικής εντολής.
Η Νουντόμκι (επ) Μπρις (ον) έχει μαύρα μαλλιά, μαύρα μάτια, ύψος 1.70 και είναι αδύνατη. Την ημέρα που εξαφανίστηκε φορούσε μαύρη αθλητική φόρμα, μαύρο φούτερ, γκρι μπουφάν και μαύρα σανδάλια.
Συνεχίζονται οι έρευνες για τον θάνατο του 48χρονου οπαδού της ΑΕΚ ο οποίος έχασε τη ζωή του έξω από την Opap Arena, μετά και το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που έδειξε πως ο θάνατός του δεν οφείλεται σε παθολογικά αίτια, αλλά σε χτυπήματα που δέχτηκε στο κεφάλι.
Ως εκ τούτου, η έρευνα για τα αίτια θανάτου του πλέον παραπέμπουν σε εγκληματική ενέργεια και όχι σε αιφνίδιο θάνατο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα η προανάκριση την οποία είχε αναλάβει το ΑΤ Νέας Φιλαδέλφειας, να περάσει πλέον στην δικαιοδοσία της Υποδιεύθυνσης Ασφαλείας Βορειοανατολικής Αττικής.
Οι έρευνες λοιπόν είναι σε εξέλιξη με την αστυνομία να έχει στα χέρια της υλικό από τις κάμερες που έχουν καταγράψει όσα συνέβησαν το μοιραίο βράδυ, όπου ο 47χρονος οπαδός της ΑΕΚ δέχθηκε τα χτυπήματα με αποτέλεσμα μερικές ώρες αργότερα να καταλήξει.
Επιπλέον από την Ασφάλεια είναι πιθανό να αναζητηθούν ευθύνες και από το Νοσοκομείο «Γεννηματά» όπου νοσηλεύτηκε ως πιθανό περιστατικό εγκεφαλικού επεισοδίου.
Στις 18 Μαΐου πήρε εξιτήριο, αλλά το βράδυ της ίδιας ημέρας ένιωσε έντονη δυσφορία και μεταφέρθηκε αυτή τη φορά στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου και κατέληξε λίγο αργότερα.
Κάθε χρόνο στις 27 Μαΐου, γιορτάζεται η μνήμη του Οσίου Ιωάννη του Ρώσσου. Την παραμονή της εορτής, ακόμη και μέσα στη νύχτα, χιλιάδες κόσμου συρρέει στον ναό του Οσίου στο Προκόπι Ευβοίας, όπου φυλάσσονται τα ιερά λείψανα, για να προσκυνήσει. Ανάμεσά τους πολλοί είναι εκείνοι που τηρούν με ευλάβεια το έθιμο και πραγματοποιούν το Ιερό Προσκύνημα στο Προκόπι με τα πόδια, διανύοντας τεράστιες αποστάσεις έως και 100 χλμ (για όσους ξεκινούν από την Ιστιαία).
“Ο Όσιος Ιωάννης είναι πολύ θαυματουργός. Είναι ζωντανός, όπως συνηθίζουν να λένε όλοι όσοι έρχονται να τον προσκυνήσουν. Μάλιστα αυτήν την περίοδο που τιμάται η μνήμη του έρχονται με τα πόδια γύρω στις 50.000 ψυχές, ανάμεσα τους νέα παιδιά, από τη Χαλκίδα (50χλμ απόσταση), από τη βόρεια Εύβοια, από την Ιστιαία (πάνω από 100χλμ απόσταση) και από πολλά άλλα μέρη της πατρίδας, προκειμένου να εκπληρώσουν το τάμα τους και να παρακαλέσουν τον Άγιο.
Είναι συγκινητικό να βλέπεις καραβάνια ολόκληρα ανθρώπων, δέκα- δέκα, είκοσι- είκοσι, πενήντα- πενήντα, να διασχίζουν όλη αυτήν την απόσταση για έρθουν να προσκυνήσουν τον Άγιο και να τον ευχαριστήσουν”, είπε στο star.gr ο πρωθιερέας του Ιερού, Ιωάννης Μάρκου.
Όπως σημείωσε, απόψε το βράδυ (26/05), θα ψαλεί ο Μεγάλος Αρχιερατικός Εσπερινός και αύριο θα τελεστεί η πανηγυρική Θεία Λειτουργία και κατόπιν η λιτάνευση του ιερού σκηνώματος.
“Πρόκειται για μια δέηση στην πλατεία του χωριού. Στη συνέχεια ο Άγιος θα επιστρέψει πάλι μπροστά από το ναό. Εκεί θα περάσει όλος ο κόσμος κάτω από το λείψανο για ευλογία. Όλος ο δρόμος, από τον οποίο περνάει ο Άγιος, είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο κόσμος αφήνει συνεχώς πάνω στο ιερό λείψανο, λουλούδια. Είναι πολύ συγκινητικό και μία όμορφη σκηνή που αξίζει κανείς να τη ζήσει και να τη βιώσει“.
“Παιδιά που δίνουν εισαγωγικές, παιδιά του γυμνασίου, του λυκείου, περπατούν με μία λαχτάρα που είναι πρωτοφανής”
Προσκυνηματική διαδρομή
Η Θεοδώρα Ιωαννίδου, τα τελευταία 15 χρόνια διανύει με τα πόδια μία απόσταση 36 χιλιόμετρων ως το Ιερό Προσκύνημα στον Όσιο Ιωάννη τον Ρώσσο. Όπως είπε στο star.gr ξεκίνησε το 2008 σε μία δύσκολη φάση της ζωής της και έκτοτε τηρεί κάθε χρόνο το έθιμο.
“Είχα μάθει ότι ανεβαίνουν με τα πόδια από τα Ψαχνά, μέχρι τον ναό του Οσίου Ιωάννη του Ρώσσου. Πηγαίνοντας εκεί μαζί με μία φίλη μου διαπίστωσα ότι πραγματικά υπάρχει τρόπος να δοθεί η δύναμη σε όλους όσοι πιστεύουν.
Μάλιστα η φίλη μου, που αργότερα αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας με τον γιο της, πέρασε όλη αυτήν τη δύσκολη περιπέτεια στη Γερμανία, σκεπτόμενη μία θρησκευτική εμπειρία που είχαμε βαδίζοντας προς τον Άγιο.
Εκατοντάδες νεαρά άτομα ξεκινούν με τα πόδια και διανύουν όλη αυτή την απόσταση που εμείς την κάνουμε σε 2- 3 δόσεις. Στην ανηφόρα, στη μισή απόσταση δηλαδή που απέχει το Προσκύνημα από τα Ψαχνά, εμείς διανύουμε περίπου τρία χιλιόμετρα την ώρα, ενώ στην κατηφόρα μπορεί να φτάσουμε και τα πέντε χιλιόμετρα την ώρα. Τα παιδιά που περπατούν πιο γρήγορα, την κάνουν πιο σύντομα.
Κατά παρέες, με φοβερό ενθουσιασμό, κρατούν φακούς, φορούν μπουφάν φωσφορίζοντα, (αφού συγχρόνως περνούν και πολλά αυτοκίνητα) και κάνουν όλη αυτήν τη διαδρομή εδώ και χρόνια. Παιδιά που δίνουν εισαγωγικές, παιδιά του γυμνασίου, του λυκείου, περπατούν με μία λαχτάρα που είναι πρωτοφανής. Έτσι έπεσα και εγώ στο φιλότιμο και είπα “αυτά μικρά παιδιά είναι και έχουν τέτοια ζέση να πας κι εσύ”.
Κάθε χρόνο συναντούμε ανθρώπους από όλη την Ελλάδα. Δεν θα ξεχάσω μία φιγούρα μιας γυναίκας σε αναπηρικό καροτσάκι, που την έσερνε επί 36 χιλιόμετρα κάποιος συγγενής της και την ανέβαζε ως τον ναό. Μία βραδιά που γύριζα με το αυτοκίνητο, πριν ξεκινήσω να περπατάω, μέτρησα 1.114 άτομα που κατέβαιναν”, είπε.
Ο Βίος του Οσίου Ιωάννη του Ρώσσου
Ο Όσιος Ιωάννης, Ρώσσος στην καταγωγή, γεννήθηκε στη νότια Ρωσία, στη σημερινή Ουκρανία, κοντά στο Κίεβο από γονείς Χριστιανούς Ορθοδόξους. Μιλώντας για τον βίο του, ο πρωθιερέας του Ιερού του Οσίου, στο Προκόπι Ευβοίας, Ιωάννης Μάρκου, σημείωσε ότι πιάστηκε αιχμάλωτος στον μεγάλο ρωσοτουρκικό πόλεμο το 1711 και πουλήθηκε δούλος στην Κωνσταντινούπολη.
“Από εκεί τον αγόρασε ένας Τούρκος ίππαρχος από το Προκόπι της Καππαδοκίας, όπου και τον οδήγησε μαζί με πολλούς άλλους Ρώσους αιχμαλώτους. Τον βασάνισε σκληρά για να αρνηθεί τον Χριστό και να πιστέψει στον Μωάμεθ. Ο Άγιος επέμεινε στην πίστη του ακλόνητος και είπε μάλιστα στον Τούρκο αφέντη, ότι “αν τον αφήσει ελεύθερο στην πίστη του, τότε ο ίδιος θα ένας καλός δούλος”.
Αυτό κράτησε μέχρι τον Μάιο του 1730, οπότε ο Άγιος προαισθάνθηκε μετά από πολλές πιέσεις και κακουχίες, τον θάνατό του. Αν και είχε περάσει μία δύσκολη ζωή μέσα στον στάβλο, υπηρετώντας τα ζώα του Τούρκου αφέντη, έλεγε χαρακτηριστικά ότι “ο στάβλος του θύμιζε εκείνον τον στάβλο της Βηθλεέμ, όπου γεννήθηκε ο ίδιος, ο Ιησούς Χριστός””.
Η κρυμμένη θεία κοινωνία στο κούφιο μήλο
Συνεχίζοντας, ο πάτερ Ιωάννης Μάρκου ανέφερε ότι ο Όσιος Ιωάννης κοινώνησε για τελευταία φορά τα άχραντα μυστήρια τον Μάιο του 1730 και στη συνέχεια “παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο”.
“Ο ιερέας, ο οποίος δεν μπορούσε να πάρει τα άχραντα μυστήρια και να πάει στον στάβλο, σκέφτηκε και πήρε ένα μήλο, το κούφωσε, έβαλε τη θεία κοινωνία μέσα και έτσι τον κοινώνησε.
Οι Χριστιανοί ζήτησαν και πήραν το σώμα του από τον Τούρκο Αγά. Εκείνη την εποχή το Προκόπιο της Μικράς Ασίας ήταν μεικτό σε πληθυσμό. Είχε 10.000 Μωαμεθανούς Τούρκους και 5.000 Χριστιανούς Ορθόδοξους, Έλληνες στην καταγωγή. Στη συνέχεια οι πιστοί, με πολλή ευλάβεια, κατέβασαν το σώμα του στον τάφο”.
Η αποκάλυψη του ιερού λειψάνου
“Μετά από 3,5 χρόνια παρουσιάστηκε ο Όσιος Ιωάννης στον πνευματικό και του αποκάλυψε σε όραμα ότι το σώμα του είναι ακέραιο μέσα στον τάφο, ζητώντας να το βγάλουν, λέγοντάς του ότι “θα είναι για αυτούς ευλογία στους αιώνες”. Ο ιερέας τότε, φοβήθηκε να αποκαλύψει το όραμα, μήπως ανοίγοντας τον τάφο και μη βρίσκοντας το σώμα, γελοιοποιηθούν οι ίδιοι και η πίστη τους, στα μάτια των Τούρκων.
Τον Νοέμβριο του 1733 όμως, ο Θεός μίλησε με έναν διαφορετικό τρόπο… Μία δέσμη φωτός κατευθυνόμενη από τον ουρανό φώτιζε κάθε βράδυ τον τάφο του σκλάβου Γιοβάν, (Γιάννη) και έτσι οι Τούρκοι, που στη συνοικία τους ήταν το νεκροταφείο, ειδοποίησαν τους Χριστιανούς γι’ αυτό που συνέβαινε κάθε βράδυ στο χριστιανικό νεκροταφείο.
Όλος ο δρόμος, από τον οποίο περνάει ο Άγιος, είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο κόσμος αφήνει συνεχώς πάνω στο ιερό λείψανο, λουλούδια. – φωτ. oir.gr
Έτσι πήραν την απόφαση, άνοιξαν τον τάφο και βρήκαν ακέραιο το σκήνωμα του Οσίου. Μάλιστα, επί πολλές ημέρες μετά, ευωδίαζε ολόκληρη η περιοχή. Στη συνέχεια μετέφεραν το σκήνωμα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Προκόπι και οι πιστοί έκτοτε το τιμούσαν ως ιερό λείψανο, όπως γίνεται και σήμερα στο νέο Προκόπι στην Εύβοια”, είπε ο πάτερ Ιωάννης Μάρκου.
“Είδαν τον Άγιο να ζωντανεύει μέσα από τις φλόγες”
Ο ίδιος περιέγραψε στη συνέχεια τη θαυματουργή εμφάνιση του Οσίου, 100 χρόνια μετά από την εκταφή του, σε Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι επιχείρησαν να κάψουν το ιερό του λείψανο και πώς η Θεία Χάρη το προστάτεψε από τη φωτιά.
“Κατά τη διάρκεια ενός εμφυλίου τουρκικού πολέμου, όπου επαναστάτησε ο Ιμπραήμ πασάς της Αιγύπτου, ο σουλτάνος εξαπέλυσε επίθεση και κατέστρεψε πολλές πόλεις στα παράλια της Μικράς Ασίας, ανάμεσά τους και το Προκόπιο.
Οι Τούρκοι στρατιώτες λεηλάτησαν και την εκκλησία, ενώ θέλοντας να περιπαίξουν τη χριστιανική πίστη, άναψαν μία τεράστια φωτιά έξω από τον ναό και έριξαν πάνω το σκήνωμα του Οσίου για να καεί. Είδαν τότε τον Άγιο να ζωντανεύει μέσα από τις φλόγες και έφυγαν έντρομοι, αφήνοντας πίσω τους, όχι μόνο τα λάφυρα που είχαν πάρει από την εκκλησία και το Προκόπιο, αλλά και από τις γύρω πόλεις.
Την επόμενη ημέρα, όταν επέστρεψαν οι Χριστιανοί και ανακάτεψαν τον τεράστιο σωρό με τις στάχτες και τα κάρβουνα που έκαιγε ακόμα, διαπίστωσαν ότι το σκήνωμα του Οσίου ήταν ακέραιο. Το μόνο που είχε συμβεί, ήταν ότι είχε πάρει ένα σκούρο χρώμα, το μαύρισμα δηλαδή που έχει το σκήνωμα μέχρι και σήμερα.
Ξέρουμε πόσο εύκολα καίγεται ένα ανθρώπινο σώμα με υγρά όταν πέσει πάνω στη φωτιά, πόσο μάλλον ένα αποστεγνωμένο ιερό λείψανο, 100 ολόκληρα χρόνια μετά από την εκταφή του, ωστόσο η Χάρη του Θεού για μία ακόμη φορά το διαφύλαξε ακέραιο”.
Η κρυφή μεταφορά του ιερού λειψάνου από την Καπαδοκία, στο νέο Προκόπι στην Εύβοια
Ο πάτερ Ιωάννης Μάρκου, περιέγραψε στο star.gr την επεισοδιακή μεταφορά του ιερού λειψάνου του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου, από το Προκόπι της Καππαδοκίας, στην Ελλάδα.
“Τον Σεπτέμβριο του 1924, με την ανταλλαγή πληθυσμού Ελλάδος- Τουρκίας, οι Προκοπιείς κρυφά από τους Τούρκους, τύλιξαν σε ένα μπόγο από χαλιά τη λάρνακα του Οσίου, ναύλωσαν ένα αυτοκίνητο (κάποια εύπορη οικογένεια από το Προκόπιο) και έστειλαν το ιερό λείψανο από άλλον δρόμο, μέσω της Καππαδοκίας. Οι Τούρκοι είχαν στήσει μπλόκα για να μην πάρουν οι Χριστιανοί το σκήνωμα του Οσίου, γι’ αυτό οι πιστοί το φυγάδεψαν από άλλη διαδρομή, από αυτήν που πήραν οι πρόσφυγες.
Έτσι, έφτασε κρυφά το σκήνωμα στο καράβι (αργότερα μπήκαν και οι Προκοπιείς) και τοποθετήθηκε μέσα στο αμπάρι. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, πλέοντας το καράβι στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Κύπρο και τη Ρόδο, άρχισε να κάνει περιστροφές και μεγάλους κύκλους, επί δυόμιση ώρες.
Ο καπετάνιος αδυνατώντας να εξηγήσει το φαινόμενο, ρώτησε τους επιβάτες μήπως μπορούσε κάποιος να δώσει μία εξήγηση και οι πρόκριτοι του Προκοπίου απάντησαν, “έχουμε έναν Άγιο μαζί μας”. Ο καπετάνιος διέταξε τότε να φέρουν από το αμπάρι το ιερό λείψανο και να προσκυνήσουν τον Άγιο, μήπως επρόκειτο για κάποιο θεϊκό σημείο.
Φτάνοντας στο αμπάρι για να σηκώσουν τον Άγιο, διαπίστωσαν ότι από τη βιασύνη τους είχαν ρίξει το ιερό λείψανο μπρούμυτα. Στη συνέχεια μετέφεραν το λείψανο στο κατάστρωμα και εκεί όλοι μαζί τίμησαν τον Άγιο. Αμέσως σταμάτησε η θαλασσοταραχή, το καράβι άρχισε πάλι την κανονική του πορεία και έτσι έφτασε το ιερό λείψανο στον Πειραιά, στη συνέχεια στη Χαλκίδα και από εκεί το 1925 στο νέο Προκόπιο, μαζί με τους πρόσφυγες.
Θεμελιώθηκε τότε ο ιερός ναός του Οσίου Ιωάννου, ενώ μέχρι και σήμερα ακόμη συνεχίζονται τα έργα, με τον νέο ξενώνα που είναι δίπλα στο ναό και με το Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού που βρίσκεται απέναντί του.
Εκεί στεγάζονται πολύτιμα αντικείμενα, ανάμεσα τους και η παλαιά λάρνακα, στην οποία μετέφεραν οι Προκοπιείς το σκήνωμα του Οσίου, καθώς και πολλά αντικείμενα από τον ναό του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου στο Προκόπι της Καππαδοκίας, τα οποία μετέφεραν οι πρόσφυγες“.
Η Βουδαπέστη παλεύει με τα κοράκια που επιτίθενται σε ανθρώπους και σκύλους. Αυτή την περίοδο τα πουλιά φροντίζουν τα μικρά τους, έτσι θα επιτεθούν σε οτιδήποτε θεωρούν ύποπτο. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι ούτε οι άνθρωποι μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς.
Μάλιστα, ένα από τα θύματά τους χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο με αιμορραγία στο κεφάλι, ενώ οι αρχές της 13ης περιφέρειας της ουγγρικής πρωτεύουσας έλαβαν αρκετές αναφορές για επίθεση από κοράκι. Οι υπάλληλοι έπρεπε να στήσουν παγίδες σε πολλά σημεία.
«Τα κοράκια είναι επιθετικά αυτή την εποχή γιατί προστατεύουν τα μικρά τους. Δεν ανέχονται ανθρώπους ή σκύλους κοντά στις φωλιές τους. Μείνετε μακριά από τις τοποθεσίες φωλεοποίησης τους», προειδοποίησαν οι αρχές της περιοχής.
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Nepszava», τα κοράκια είναι επιθετικά από τα τέλη Απριλίου έως τα μέσα Ιουνίου όταν υπερασπίζονται τους νεοσσούς τους. Πριν από ένα χρόνο, ένα κοράκι επιτέθηκε σε παιδιά σε νηπιαγωγείο στο 15ο διαμέρισμα της Βουδαπέστης.
Για την προσωπική και επαγγελματική του διαδρομή και την εικόνα της σημερινής κοινωνίας μίλησε ο Γιάννης Αγγελάκας στην κάμερα της εκπομπής «Στούντιο 4» στην ΕΡΤ. «Έχω καλή επαφή με τον εαυτό μου από την εφηβεία, από τα παιδικά μου χρόνια μέχρι τώρα. Έζησα και ζω όπως ονειρευόμουν ότι ήθελα να ζήσω όταν ήμουν έφηβος», ανέφερε.
Και εξήγησε: «Δηλαδή να ζω από αυτό που αγαπάω, να μην χρειάζεται να κάνω άλλα πράγματα που να με αποσπούν για να βιοπορίζομαι και κυρίως να γνωρίζω όλο και πιο βαθιά τον εαυτό μου.
»Τον νεαρό μου εαυτό τον βρίσκω μια χαρά, δεν θα του έλεγα τίποτα σήμερα. Είχε να περπατήσει έναν δρόμο, τον έφτασε μέχρι εδώ, οπότε θα του έδινα ένα φιλάκι», είπε χαρακτηριστικά ο δημοφιλής καλλιτέχνης.
«Εντάξει, δεν ήμουν και καμιά εύκολη περίπτωση», παραδέχτηκε ο Γιάννης Αγγελάκας, προσθέτοντας: «Εκπέμπω κάποιες συχνότητες δημιουργικά, καλλιτεχνικά, όπως μπορεί να το πει ο καθένας. Το να συντονίζεται κάποιος με αυτό που φτιάχνω, φτιάχνει μια σχέση η οποία και με γοητεύει και επίσης μου δίνει δύναμη και από άποψη βιοποριστική ακόμα».
«Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον κόσμο που συντονίζεται με την αισθητική μου και τις δύσκολες κατά καιρούς επιλογές μου», όπως είπε. Τόνισε, όμως, ότι «την σημερινή εποχή εγώ δεν μπορώ να την καταλάβω, γιατί την θεωρώ παρανοϊκή».
«Δηλαδή, δεν χωράει στο μυαλό μου όλη αυτή η παράνοια και τη βλακεία που ζω, οπότε… δεν έχω να χαρακτηρίσω τίποτα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Γιάννης Αγγελάκας.
Η οικογένεια είναι ο, τι σημαντικότερο έχει κάποιος στη ζωή του ή έτσι τουλάχιστον λένε. Υποτίθεται ότι θα είναι δίπλα μας ό, τι κι αν συμβεί, αυτό το «υποτίθεται» όμως έχει καταστρέψει αμέτρητες ζωές και το αντιλήφθηκα 10 χρόνια πριν όταν εξαιτίας της πίστης αυτής παραλίγο να καταστρέψω τη ζωή μου. Έτσι αποφάσισα να κόψω κάθε επαφή με την οικογένειά μου προς το τέλος της εφηβείας.
Για να το πω πιο σωστά, αποστασιοποιήθηκα. Έπαψα να τους επισκέπτομαι. Ένα τηλέφωνο κάθε τρεις μήνες τον πατέρα μου είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω.
Με τη μητέρα μου συγκεκριμένα έχουμε να μιλήσουμε 5 χρόνια, τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Δεν είσαι υποχρεωμένος/η να αγαπάς την οικογένειά σου. Άλλοι θα με έχουν κοντά τους, όταν με χρειαστούν, ενώ άλλοι δεν με νοιάζει καθόλου τι θα απογίνουν. Ας πεθάνουν μόνοι τους. Δεν θα πάω να δω τη μάνα μου πριν πεθάνει να μου δώσει την ευχή της και εγώ τη συγχώρεσή μου. Ούτε στην κηδεία της θα πάω, ούτε τον τάφο της θα επισκεφτώ. Το παιδί μου δεν θα γνωρίσει τη γιαγιά του και δεν με πειράζει καθόλου.
Δεν την κάλεσα ούτε στο γάμο μου. Είχε ήδη καταστρέψει πολλές όμορφες στιγμές μου – αποφοίτηση, διακοπές, συναυλίες που ήθελα να πάω – δεν ήταν ανάγκη να χαλάσει και αυτή.
Διαβάζω συχνά στο διαδίκτυο αναρτήσεις ανθρώπων που μιλούν για τοξικούς φίλους και πώς τελικά κατάφεραν να τους βγάλουν από τη ζωή τους, τι γίνεται όμως όταν θες να απαλλαγείς από ένα τοξικό γονέα;
Σίγουρα πρέπει να μεσολαβήσουν πολλά για να μισήσει κάποιος την ίδια του τη μάνα. Πρέπει να σε υποτιμά συνεχώς, να σου φωνάζει, να σε βρίζει, να σου πετάει πράγματα, να σε αμφισβητεί… Όταν ήμουν 10 χρονών η μάνα μου με έπεισε ότι οι φίλοι μου, που έρχονταν σπίτι μας έκλεβαν πράγματα. Με αποκάλεσε αφελή, αδύναμη και αξιολύπητη.
Για να της αποδείξω ότι έκανε λάθος έκανα το εξής: έψαχνα τις τσέπες και τις τσάντες των φίλων μου όταν έφευγαν για να σιγουρευτώ ότι δεν είχαν πάρει τίποτα. Ένα μέρος μου πίστευε ότι η μάνα μου είχε δίκιο. Φανταστείτε τη ντροπή που ένιωσα όταν έψαξα τέσσερις φίλες μου φεύγοντας και δεν βρήκα τίποτα εκτός από τα πληγωμένα και γεμάτα απορία πρόσωπά τους.
Απ’ ότι φαίνεται η πολλή τηλεόραση μου είχε μάθει καλά τη διαδικασία και είχα γίνει καλύτερη ακόμα και από τους υπαλλήλους των αεροδρομίων που ελέγχουν τους επιβάτες για απαγορευμένα αντικείμενα. Όπως και να ‘χει οι φίλοι μου σταμάτησαν να έρχονται σπίτι μου.
Όταν πήγαινα στο δημοτικό η μάνα μου ανακάλυψε ότι εγώ και κάποια άλλα παιδιά από την τάξη μου κάναμε παρέα με ένα κοριτσάκι που είχε σύνδρομο Down. Ένας δάσκαλος που μας είδε στο διάλειμμα να παίζουμε θυμάμαι ότι μου έδωσε μία κορδέλα για να με επιβραβεύσει. Ένιωσα περίεργα που κάποιος με ευχαριστούσε για κάτι το αυτονόητο. Ούτε εγώ ούτε οι φίλες μου ξέραμε τι είναι ακριβώς το σύνδρομο Down, ξέραμε όμως ότι το παιδάκι αυτό ήταν διαφορετικό, αλλά δεν μας ένοιαζε.
Όταν γύρισα σπίτι η μάνα μου βρήκε την κορδέλα αυτή στην τσάντα μου και με ρώτησε τι ήταν. Όταν της εξήγησα πήρε στα χέρια της ένα μεγάλο γυάλινο μπολ που είχαμε πάνω στο τραπέζι και το έριξε κάτω με όλη της τη δύναμη σπάζοντάς το σε χίλια κομμάτια. «Παίζεις με το καθυστερημένο;», ούρλιαξε.
Για μέρες με αγνοούσε και δεν μου μίλαγε καν, εκτός από τις ελάχιστες φορές που με αποκάλεσε «καθυστερημένο», όταν περνούσα από μπροστά της.
Λίγα χρόνια αργότερα η μητέρα μου κάθισε στην πρώτη σειρά για να με δει να παίζω δεύτερο βιολί στη μουσική παράσταση που δίναμε με το σχολείο. Γυρνώντας σπίτι με ρώτησε γιατί δεν έπαιζα πρώτο βιολί. «Υπάρχουν μεγαλύτερα παιδιά που κάνουν βιολί πιο πολλά χρόνια από μένα», της είπα. «Και τι έγινε; Τόσα χρόνια κάνεις βιολί. Μία χαρά θα μπορούσες. Απλά ο δάσκαλός σου ξέρει ότι δεν έχεις ταλέντο. Αν ήμουν στη θέση σου θα σταματούσα τα μαθήματα». Ο πατέρας μου άκουγε τα πάντα αλλά δεν μιλούσε. Για πολλές μέρες σκεφτόμουν τα λόγια της. Δεν ήξερα ποιος έλεγε ψέματα. Εκείνη ή ο καθηγητής που μου έκανε βιολί και πίστευε στο ταλέντο μου; Στην τελική τα λόγια της δεν είχαν σημασία. Σημασία είχε η αγάπη μου για τη μουσική, έτσι συνέχισα κανονικά να εξασκούμαι. Ζήτησα να κάνω παραπάνω μαθήματα και ζήτησα επίσης από τους γονείς μου να μην έρχονται στις παραστάσεις. Στο πανεπιστήμιο εγκατέλειψα τη μουσική για ένα άλλο μεγάλο πάθος μου, τη συγγραφή. Δεν είχα ανάγκη τη συμβουλή της μάνας μου ούτε την έγκριση και την υποστήριξή της. Ο, τι και να έκανα με έβγαζε άχρηστη.
«Η μητέρα σου σε αγαπά», είπε ο πατέρας μου τη νύχτα που προσπάθησε να μας σκοτώσει. Νωρίτερα είχε αρπάξει ένα κουζινομάχαιρο και μας κυνηγούσε σε όλο το σπίτι. Πήραμε τηλέφωνο την αστυνομία. Δεν επενέβησαν γιατί δεν τη θεώρησαν απειλή. Ήταν μία αδύναμη, αφυδατωμένη γυναίκα μέσης ηλικίας, χλωμή και άοκνη που δεν είχε κοιμηθεί 36 ολόκληρες ώρες.
Πίστευα όντως ότι η μητέρα μου ήταν ικανή να με σφάξει; Φυσικά και όχι. Το ήθελε όμως.
Ήταν σχιζοφρενής και είχε δεκάδες κρίσεις όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν ευθύνεται η ασθένειά της για την κακία της. Ήταν κακιά πολύ πριν η σχιζοφρένεια τη μετατρέψει σε τέρας. Από τα μέσα περίπου της εφηβείας και μετά η μητέρα μου έπαψε να υπάρχει για μένα. Το σώμα της ζούσε, το μυαλό της όχι. Για χρόνια προσπάθησα να είμαι καλό παιδί και να προσποιούμαι ότι συζητάω μαζί της τη στιγμή που δεν καταλάβαινε τίποτα, εκτός από τις ελάχιστες φορές που με κάρφωσε με τα μάτια της και άρχισε να με βρίζει για το βάρος μου, τα μαλλιά μου ή τα όνειρα που είχα.
Στο τέλος έφυγα και σταμάτησα να την επισκέπτομαι. Σήμερα ζω μακριά της και δεν με νοιάζει καθόλου. Εισήχθη σε ψυχιατρείο και μέχρι σήμερα είναι εκεί εντελώς μόνη. Κανείς δεν την επισκέπτεται, ούτε καν ο πατέρας μου. Καμιά φορά τη λυπάμαι, αλλά ξέρω πόσο μεγάλο κακό μου έκανε και μπορεί να μου κάνει η παρουσία της και δεν το αντέχω. Έχω το μέλλον μου, την καριέρα μου και τη δική μου οικογένεια να κοιτάξω. Υπάρχουν άνθρωποι που εξαρτώνται από εμένα. Δεν μπορώ να τους προδώσω και έτσι μένω μακριά.
Καμια μαμά δεν είναι τέλεια, αλλά οι περισσότερες έκαναν εκπληκτικά αξιοπρεπή δουλειά σε σχέση με τα παιδιά τους. Βλέπω το σύζυγό μου να αγκαλιάζει τη μάνα του τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα και αναρωτιέμαι πώς είναι, αλλά δεν ζηλεύω ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Είμαι απλά περίεργη.
Μερικές φορές κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω εκείνη. Κατά κάποιο τρόπο είναι ευλογία γιατί εξωτερικά τουλάχιστον ήταν πολύ όμορφη.
Κάθε μέρα τη νιώθω μέσα μου αλλά όχι με την καλή έννοια. Νιώθω την επιθυμία της να κρίνει και να μισήσει μαζί με τη συνεχή υποψία και δυσπιστία.
Η μητέρα μου δεν είχε φίλους. Τους έδιωξε όλους μακριά της. Υπενθυμίζω καθημερινά στον εαυτό μου να μην κάνει τα ίδια λάθη που έκανε εκείνη. Κι όμως, η παράνοια και η αδυσώπητη κριτική της έγιναν χρήσιμα εργαλεία για μένα. Έμαθα να μην εφησυχάζω, να μην εμπιστεύομαι και να μην εξαρτώμαι από άλλους.
Δεν ξέρω αν θα τη συγχωρέσω ποτέ ή αν θα ξανασυναντηθώ μαζί της. Μπορεί η κακοποίηση που υπέστην τόσα χρόνια να με ανάγκασε να ωριμάσω πιο γρήγορα απ’ ότι έπρεπε και να προσαρμοστώ, ωστόσο ήθελα όπως κάθε παιδί μία μητέρα που θα είναι κοντά μου, που θα με βάζει για ύπνο το βράδυ και θα μου τραγουδάει.
Πολλοί από εμάς πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στο μύθο της συμφιλίωσης γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει. Πλέον το μυαλό της μάνας μου είναι σαν το ελβετικό τυρί, γεμάτο τρύπες. Δεν ξέρει ποια είμαι και δεν πρόκειται να την επισκεφτώ μόνο και μόνο επειδή ελπίζω ότι θα με αναγνωρίσει. Δεν είχα ποτέ την αγάπη της. Είναι άδικο να ελπίζω ότι θα την αποκτήσω τώρα. Τουλάχιστον ξέρω ότι ποτέ δεν τη χρειαζόμουν. Οι δυσκολίες που έζησα με καθόρισαν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Αυτές τις δυσκολίες τις αντιμετωπίζουμε ή ως παιδιά ή ως ενήλικες ή και τα δύο.
