Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με τη Σταματίνα Τσιμτσιλή και τον Δήμο Βερύκιο στην εκπομπή «Happy Day», ο Κώστας Φραγκολιάς προέβη σε δηλώσεις που προκάλεσαν σάλο.
Το πρώην μοντέλο θέλησε να τοποθετηθεί σχετικά με την ανεργία στην Ελλάδα, επιρρίπτοντας μέρος της ευθύνης στα επιδόματα που παίρνουν οι νέοι.
Όπως είπε δε, πρέπει είναι να «κοπούν» τα όποια επιδόματα λαμβάνουν οι 25χρονοι και να πάνε να δουλέψουν.
«Δεν παίρνω επιδόματα, Σταματίνα μου, να κόψουν τα επιδόματα. 25χρονοι και μου κάθονται σπίτι γιατί παίρνουν τα επιδόματα, να πάνε να δουλέψουν. Αν κόψουν τα επιδόματα, θα πάνε να δουλέψουν» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κώστας Φραγκολιάς.
Λέγεται Μιχάλης Φανουράκης και είναι ο γηραιότερος φοιτητής στην Ελλάδα. Μάλιστα, δεν φοιτά σε ένα, αλλά σε δύο πανεπιστήμια, προσπαθώντας, κατά κάποιο τρόπο, να «σβήσει» με τον τρόπο αυτό, τη δίψα του για μάθηση.
Από μικρός ο κ. Μιχάλης αγαπούσε πολύ τα γράμματα, αλλά δεν κατάφερε να πάει σχολείο λόγω τους Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο ακόμη και τότε κατά την διάρκεια της θητείας του παρακολούθησε σεμινάρια στην Θεσσαλονίκη ώστε να μάθει να διαβάζει.
Ο ίδιος από τότε δεν σταμάτησε να μελετά και να διαβάζει από εφημερίδες, μέχρι βιβλία, παρλ΄ όλο που μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως αγρότης.
Η γυναίκα του μάλιστα τον στήριξε σε κάθε του επιλογή, προτρέποντας τον να μην σταματήσει να σπουδάζει.
Τα τελευταία χρόνια, λοιπόν, ο Μιχάλης Φανουράκης ξεκίνησε να σπουδάζει στο Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, ενώ όταν διαπίστωσε πως έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο για να παρακολουθήσει και κάτι ακόμη, ο ίδιος εγγράφηκε στο Ελεύθερο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Δήμου Χερσονήσου, όπου εκεί έχει επιλέξει την κατεύθυνση που τον ενδιαφέρει.
Ο ίδιος ανέφερε πως η παιδεία ανοίγει ορίζοντες πνευματικούς στον άνθρωπο, σε οποιαδήποτε ηλικία και αν είναι. «Ξέρετε πόσο καλό μού κάνει εμένα αυτό το πράγμα, έναν άνθρωπο 91 ετών, να έρχομαι και να κάθομαι δίπλα σε έναν νεαρό άνθρωπο και να κουβεντιάζουμε;».
Ο 91χρονος είπε μάλιστα στην εκπομπή «Κρήτη Σήμερα», πως έχει κι άλλους στόχους στην ζωή του.
«Στόχος της ζωής μου είναι να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου χωρίς να ντροπιαστώ. Πως μπορεί να ντροπιαστεί ένας άνθρωπος; Να πειράζει τον συνάνθρωπό του και να τον στεναχωρεί. Αυτό θέλω να κάνω εγώ», είπε ο ίδιος.
Αδέρφια Αντετοκούνμπο, οι περισσότεροι έμαθαν την ιστορία τους μετά την επιτυχημένη τους πορεία στον αθλητισμό. Έπρεπε όμως να περάσουν τόσα χρόνια για να τα αποδεχτεί αυτά τα παιδιά η ελληνική κοινωνία. Έπρεπε να γίνουν κάτι για να πάψουν να είναι οι διαφορετικοί.
Άξιοι θαυμασμού αυτοί οι γονείς. Για τον τρόπο που μεγάλωσαν τα παιδιά τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν.
Αυτό, όμως, που θαυμάζουμε, ακόμα περισσότερο είναι, ότι παρά το bullying που δέχτηκαν ως παιδιά για την καταγωγή τους, παρά την μετέπειτα τεράστια επιτυχία τους και τη ζηλευτή τους πλέον καριέρα, τα αδέλφια αυτά χαρακτηρίζει μια παραδειγματική ταπεινοφροσύνη. Και μια συγκινητική διάθεση προσφοράς και στήριξης ειδικά προς τους μετανάστες.
Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο ο μεγαλύτερος από τα αδέρφια μίλησε στο Documento: «Καλημέρα. Είμαι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και γεννήθηκα στο Αρεταίειο. Το λέω για να μη νομίζει κανείς ότι από κάπου μας έφεραν ή ότι ήρθαμε από το φεγγάρι. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο.
Δεν είχα πλούσιους γονείς. Αν κάτι άλλαξε στη ζωή μου, αυτό έγινε με τη σκληρή δουλειά. Βρήκα κάτι που αγάπησα και το ακολουθώ σαν θρησκεία. Μέχρι να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία (…).
Είχα δίπλα μου ανθρώπους που με βοήθησαν, όπως την κυρία Μαριέττα Σγουρδαίου, που την αποκαλώ “νονά”. Φιλόλογος στο Αρσάκειο και ηθοποιός. Μας πήγε, παιδιά 12-13 ετών, να ακούσουμε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη. Μας σύστησε την κυρία Μαρία Χορς, που ντύνει τις ιέρειες”.
Αντετοκούνμπο: Μυήθηκα στην ελληνική κουλτούρα
Μυήθηκα στην ελληνική κουλτούρα, στο αρχαίο δράμα. Διάβασα βιβλία. “Θανάση, θα πάθεις σοκ αν διαβάσεις τους Αδελφούς Καραμαζώφ”, μου είπαν κάποτε. “Θα σου ανοίξουν τα μάτια”. Αυτές οι εμπειρίες με άλλαξαν, χωρίς να το καταλαβαίνω. Με βοήθησαν και στον αθλητισμό, εμένα, που ήμουν ένα παιδί μεταναστών χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτε. Δεν χρειάζεται να έχει λεφτά κάποιος για να αισθανθεί πλούσιος. Ο πλούτος είναι στο μυαλό και στην ψυχή (…).
Είμαι αλληλέγγυος στα παιδιά που μοχθούν. Φεύγω για τις Η.Π.Α., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εδώ τελειώνουμε. Παρακολουθώ και προβληματίζομαι. Να το ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι, ότι είμαι εδώ. Στο πλευρό τους! Τους σκέφτομαι. Η χώρα μου δεν είναι η Αμερική, αλλά η Ελλάδα. Αισιοδοξώ ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Και δεν τα παρατάω ποτέ. Ποτέ. Ποτέ».
Ο γνωστός μπασκετμπολίστας αναφέρθηκε επίσης στο χαμό του πατέρα του και περιέγραψε τα συναισθήματά του στην ξαφνική απώλεια που βίωσε.
Συγκεκριμένα, δήλωσε: «Ένιωσα ότι πνίγομαι, όταν έχασα τον μπαμπά μου. Τον θάνατο του πατέρα μου, δεν μπορούσα να τον τουμπάρω. Έγινε ξαφνικά και πόνεσε πολύ. Χωρίς καθόλου σημάδια. Τίποτα. Απλώς έφυγε. Δεν θα άντεχα να τον βλέπω να υποφέρει. Ποτέ. Ποτέ. Αλλά αυτή είναι η ζωή. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα. Μέχρι εκείνη την ημέρα, ένιωσα όπως οι μεγάλες ομάδες, όταν έχουν μάθει να κερδίζουν με την αύρα τους. Ό,τι και να συμβεί, στο τέλος θα νικήσουμε. Έτσι έλεγα. Είναι πολύ δύσκολο, φίλε».
Μάλιστα, αναφερόμενος στα αδέρφια του, είπε: «Να προσέχετε τα αδέρφια σας», μας έλεγε. Μας δίδαξε ότι ενωμένοι, μπορούμε να κατακτήσουμε τα πάντα. Αυτό που μας κρατά, όμως, ενωμένους είναι ότι λέμε αλήθειες ο ένας στον άλλον. Τον Γιάννη δεν τον έχω χαϊδέψει ποτέ, ούτε αυτός εμένα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μαγκιά. Με το αίμα σου δεν παίζεις».
Σχετικά με τον ρόλο του μεγαλύτερου της οικογένειας, σχολίασε: «”Να προσέχετε τα αδέρφια σας”, μας έλεγε. Μας δίδαξε ότι ενωμένοι, μπορούμε να κατακτήσουμε τα πάντα. Αυτό που μας κρατά, όμως, ενωμένους είναι ότι λέμε αλήθειες ο ένας στον άλλον. Τον Γιάννη δεν τον έχω χαϊδέψει ποτέ, ούτε αυτός εμένα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μαγκιά. Με το αίμα σου δεν παίζεις».
Για τον Γιάννη, πρόσθεσε: «Ο Γιάννης θα σπάσει φράγματα, που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Ήδη, “πηδάει” τους στόχους τρεις – τρεις. Και τοποθετεί τον πήχη πάρα πολύ ψηλά. Ακόμα δεν έχει φτάσει πουθενά. Σε δύο χρόνια θα φανεί η δουλειά του. Τον ξέρω καλύτερα, απ’ότι ξέρω τον εαυτό μου».
Για όσους τον κριτικάρουν και τονίζουν πως παίζει στην Εθνική λόγω του Γιάννη, δήλωσε: «Η μάνα μου είναι περήφανη για μένα; Ο Γιάννης; Ο Κώστας; Ο Άλεξ; Ο Φράνσις; Οι φίλοι μου; Αυτό με ενδιαφέρει εμένα. Στην ζωή δεν μας χαρίζεται τίποτα. Να σου το πω αλλιώς. Αν κάποιος σου χαρίσει μία Ferrari, στοιχηματίζω ότι δεν θα την έχεις πια σε έναν χρόνο. Πρέπει να αντέξεις, για να την υποστηρίξεις. Να πληρώσεις φόρους, τέλη, ασφάλεια. Αν δεν μπορείς, θα χαθείς».
Επίσης, συμπλήρωσε: «Μέσα στο γήπεδο κάνω μία δουλειά, που δεν την κάνει κανένας. Δεν χρειάζομαι ούτε σαράντα μπάλες, ούτε χρόνο συμμετοχής. Δεν είμαι 2.10μ, δεν έχω δέκα χρόνια εμπειρίας στην Euroleague. Δεν βλέπω την Γη, ούτε “κοιτάζω” τον αδερφό μου. Ξεκίνησα στα 16, και στα 19 έκανα προπόνηση με τα μίνι και τις παγκορασίδες, για να μάθω τα βασικά. Μπάλα έπαιζα μέχρι τότε. Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω στην άμυνα και στην επίθεση. Ένας τυπάκος από το πουθενά είμαι εγώ. Και όμως, είμαι εδώ! Στην Εθνική και στο ΝΒΑ».
Επίσης, μίλησε και για τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, αναφέροντας: «Αν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, δεν είσαι άνθρωπος. Άσχετα με το χρώμα του δέρματος ή την εθνικότητα. Κοίταξέ με λίγο. Μόνο η αγάπη σε κάνει άνθρωπο. Και η σκέψη. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι πολιτικό ζώον. Αν βγάλεις από μέσα του την πολιτική, είναι σκέτο ζώον! Νοιάζομαι για το κοινό συμφέρον. Απαγορεύεται να είναι κάποιος απολιτίκ. Δεν θα φτάσουμε έτσι ψηλά ως κοινωνία. Πρέπει όλοι να συνεισφέρουμε στο κοινό καλό, ιδίως όσοι έχουμε φωνή.
Γιατί να μην έχει δικαίωμα ένα κοριτσάκι που έχει ταλέντο στη ζωγραφική; Ή που δεν έχει καμία ιδιαίτερη δεξιότητα; Πώς είναι δυνατόν να μην θεωρείται Έλληνας κάποιος που γεννήθηκε εδώ, πήγε σχολείο και πανεπιστήμιο εδώ, πήρε την ελληνική παιδεία; Βγαίνω εκτός εαυτού τώρα. Όπου πηγαίνω λέω ότι είμαι Έλληνας, με καταγωγή από τη Νιγηρία. Εγώ ξέρω ποιος είμαι. Έλληνας είμαι. Οι περισσότεροι περιμένουν την υπηκοότητα και την ιθαγένεια, παλεύουν για το αυτονόητο δικαίωμά τους. Μάχονται. Τόσος κόσμος περιμένει».
ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ: Σε έναν μεγάλο χώρο ανάμεσα σε δέντρα και φυτά βρίσκεται το πανέμορφο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας στη Ρεντίνα, λίγη ώρα μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Πέρα από την απαράμιλλη ομορφιά του, το εκκλησάκι φημίζεται και για τις θαυματουργές του ικανότητες, καθώς άνθρωποι από κάθε μεριά της Ελλάδας υποστηρίζουν πως αφού προσκύνησαν το πρόβλημά τους λύθηκε.
Αγία Μαρίνα: Εορτή 17 Ιουλίου
Η ιστορία της
Ο μικρός ναός με την ιδιαίτερη έως ιδιόμορφη αρχιτεκτονική είναι το καμάρι των κατοίκων του χωριού Μόδι και χτίσθηκε από αυτούς στα μέσα του 18ου αιώνα όπως αναφέρουν και οι επιγραφές. Στο Μόδι διηγούνται πως ο ιερέας ονόματι παπά – Θεμελής που είχε το αμπέλι του κοντά στο σημείο όπου σήμερα είναι η εκκλησία είδε σε όνειρο την Άγια να τον προστάζει να βγάλει την εικόνα της μέσα από τον κούφιο κορμό ενός δέντρου και να την τοποθετήσει μέσα σε εκκλησία που θα χτίσει στην συνεχεία.
Ο ιερέας ήταν υπαρκτό πρόσωπο και με απόγονους στο χωριό που φέρουν το όνομα του ως επίθετο τους. Μια άλλη (παρόμοια) εκδοχή είναι αυτή που διηγούνταν κάποιοι ότι την εικόνα ανακάλυψε μέσα σε ένα κούφιο καραγάτσι που έκοψε ένας Τούρκος προεστός. Ένας Μοδιώτης τον βοήθησε να μεταφέρει με το καρό του τα ξυλά στα Βρασνά και ο Τούρκος του παρέδωσε την εικόνα και του επέτρεψε να χτίσει εκκλησία.
Όπως και να χει στο σημείο, που όλοι γνωρίζουμε σχεδόν, πάνω στον Εθνικό δρόμο χτίσθηκε το 1869 ο ναός από Ηπειρώτες μαστόρους που εργαζόταν στην περιοχή(οι ίδιοι έχτισαν και την εκκλησία στον Άνω Σταυρό). Μάλιστα όπως αναφέρουν συγγραφείς μέσα από διηγήσεις ντόπιων, την εκκλησία προίκισε ο Σουλτάνος με 400 στρέμματα γης και τα σχετικά έγγραφα από αυτή την προικοδότηση είχαν περιέλθει στον Σταθάτο που ήταν ο πρώτος Έλληνας ιδιοκτήτης του τσιφλικιού, μετά την Τουρκοκρατία.
Ο ναός της χτίσθηκε στα ερείπια παλιότερου κτίσματος που πιθανότατα άνηκε στην αρχαία Αρέθουσα.
Πολύ κοντά στο σημείο του ναού υπήρχε επί Τουρκοκρατίας ένα κιόσκι(φρούριο) γνωστό με το όνομα Μπουλουκ-μπασι οι στρατιώτες του οποίου έλεγχαν την δυτική είσοδο των Μακεδονικών Τεμπών. Το πανηγύρι της κάθε 17 Ιουλίου παραμένει ως τις μέρες μας ξακουστό αν και παλιότεροι θυμούνταν μέχρι πριν από κάποιες δεκαετίες ότι τα πρώτα χρόνια που χτίσθηκε η εκκλησία ήταν μεγαλόπρεπες αφού και τότε 100δες επισκέπτες αψηφούσαν τις δύσκολες συνθήκες μετακίνησης και περπατούσαν μέρες για να τιμήσουν την μνήμη της.
Εκείνα τα πρώτα χρόνια διηγούνταν οι κάτοικοι πως από τα «πυργούδια» κατέβαινε την παραμονή ένα ελάφι πρόσφορα της Αγίας που οι κάτοικοι αφού το έσφαζαν το πρόσφεραν ως κουρμπάνι στους επισκέπτες. Αν και κανείς δεν θυμάται κάποιον αυτόπτη μάρτυρα αυτού του γεγονότος μέχρι και πριν από μερικά χρόνια στο αριστερό τοίχο της εκκλησίας ήταν βαλμένος ένας κρίκος όπου(και πάλι μέσα από διηγήσεις λεγόταν) έδεναν το ελάφι για να ξεκουραστεί πριν το σφάξουν. Η παράδοση αναφέρει ότι το ελάφι σταμάτησε να έρχεται όταν μια χρονιά άργησε να εμφανιστεί και όταν το έκανε οι κάτοικοι το έπιασαν και το έσφαξαν αμέσως χωρίς να το αφήσουν να ξεκουραστεί.
Γι αυτή τους την αδημονία τιμωρήθηκαν από την Αγία που δεν τους το ξανάστειλε όμως το πανηγύρι συνεχίστηκε με προσφορά αρνιού τα επόμενα χρόνια. Αφού παρήκμασε λίγο μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο η εκκλησία ανέκτησε την αίγλη της λίγο μετά το 1980 χάρη και στις προσωπικές προσπάθειες του τότε εφημερίου του χωριού.
Η εικόνα της που κλάπηκε αλλά ξαναβρέθηκε λέγεται ότι φυλάσσεται στην εκκλησία της Άγιας Τριάδος στο Μόδι και απεικονίζει την Άγια Μαρίνα να κρατά στο δεξί της χέρι ένα σφυρί και με το αριστερό της από τα μαλλιά τον διάβολο. Λέγεται ότι είναι θαυματουργή και υπάρχουν διηγήσεις ανθρώπων που εμφανίστηκε η Αγία μπροστά τους.
Είναι κάποιες μαμάδες που η φύση τις ευλόγησε με πολλές και εύκολες εγκυμοσύνες, αλλά είναι κι εκείνες που προσπαθούν χρόνια πριν καταφέρουν να γευτούν τη χαρά της μητρότητας. Για την Κάρλα Πάτερσον, αυτή η προσπάθεια ήταν και αρκετά επώδυνη, αφού έχασε 12 παιδιά μέσα σε 5 μόλις χρόνια.
Παρ’ όλ’ αυτά, η επιμονή της και του άντρα της επιβραβεύτηκε, αφού πρίν λίγο καιρό έφεραν στον κόσμο δύο υπέροχα δίδυμα αγοράκια.
Η αρχή της περιπέτειάς τους έγινε το 2016 με μια εξωμήτρια κύηση που τερματίστηκε νωρίς. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα πήγαιναν όλο και χειρότερα, αφού ακολούθησαν 11 αποβολές και ατέρμονοι κύκλοι εξετάσεων για την Κάρλα, ώστε να βρεθεί η αιτία που αποβάλλει κάθε φορά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας διαγνώστηκε με μια σοβαρή πάθηση του θυρεοειδή, κάτι που την έφερε στο τραπέζι του χειρουργείου για να τον αφαιρέσει. Αν και οι γιατροί θεώρησαν ότι αυτή ήταν και η αιτία των αποβολών, η Κάρλα συνέχισε να χάνει παιδιά.
Τότε, επικοινώνησε με μια οργάνωση που βοηθά γυναίκες σε θέματα υπογονιμότητας κι εκείνοι την καθοδήγησαν να κάνει μια νέα σειρά από εξετάσεις που, όμως, βγήκαν όλες καλές, αφήνοντας το βασικό ερώτημα αναπάντητο.
Τελικά, αποφάσισε να δοκιμάσει να μείνει έγκυος με εξωσωματική. Έβαλε μπρος τη διαδικασία, αλλά όσο περίμενε, έμεινε έγκυος πάλι με φυσικό τρόπο, στα δίδυμά της.
Λόγω του ιστορικού της, κατά την εγκυμοσύνη, έβλεπε πολύ συχνά τη γιατρό της και την ομάδα της. Ευτυχώς, αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και το ζευγάρι απολαμβάνει πλέον τους πρώτους μήνες στο σπίτι με τα υπέροχα διδυμάκια του.
Ο ηθοποιός Χρήστος Συριώτης σε συνέντευξή του «άνοιξε την καρδιά» του μίλησε για τον καρκίνο, για τις οδυνηρές στιγμές που έζησε αλλά και η πίστη που τον βοήθησε να «παλέψει» με την ανίατη ασθένεια.
«Ήμουν στην 50ή χημειοθεραπεία, από το σύνολο των 60 που έκανα. Είχα πάθει θρόμβωση από τις θεραπείες και αναγκάστηκα να μεταφερθώ από το σπίτι ξανά στο νοσοκομείο, γιατί είχα λιποθυμικές τάσεις.
Είχαν πέσει πολύ τα λευκά μου αιμοσφαίρια. Οι γονείς μου ήταν πάνω μου. Οι πόνοι ήταν φρικτοί. Κάποια στιγμή, είδα τον πατέρα μου, για πρώτη φορά στη ζωή μου, να κλαίει. Του είπα: “Δεν αντέχω άλλο! Θέλω να πεθάνω”. Μου απάντησε λοιπόν: “Μην τολμήσεις να το ξαναπείς αυτό”.
Εκείνη την ώρα ψέλλισα: “Θέλω τότε να ξαναγυρίσω πίσω, να βρεθώ στη μήτρα της μητέρας μου, να ξαναγεννηθώ”. Όταν συνήλθα πήρα μολύβι και χαρτί και ξεκίνησα να γράφω. Η πρώτη φράση που βγήκε ήταν:
“Τι κοιτάτε ρε; Και εσείς έτσι ήσαστε στην κοιλιά της μάνα σας, γυμνοί και μόνοι”. Έβαλα αυτό το πλάσμα, που είναι μέσα στη μήτρα να μιλάει. Δεν βλέπει, αλλά ακούει και αισθάνεται ότι συμβαίνει».
Αισθάνθηκε «γυμνός» απέναντι στον καρκίνο; « Όχι, για να νικήσεις τον καρκίνο, πρέπει να τον ονοματίσεις, να τον κοιτάξεις κατάματα και να δεις τους ανθρώπους που σε αγαπούν και σε στηρίζουν. Ήταν απίστευτη η αγάπη των ανθρώπων που με στήριξαν και η δύναμη που μου έδωσαν.
Πολλοί φίλοι μου λένε: “Είσαι ήρωας”. Δεν είμαι ήρωας. Δεν είμαι τίποτα. Στον καρκίνο δεν έχεις άλλη επιλογή. Έφτασα στο σημείο να πω ότι δεν αντέχω άλλο, ότι δεν μπορώ να κάνω άλλο κύκλο θεραπείας, ότι δεν μπορώ να βάλω άλλη χλωρίνη μέσα μου. Έβλεπα τα φάρμακα που έμπαιναν στον οργανισμό μου σαν χλωρίνη, σαν μπουγάδα. Καίνε τα σωθικά σου, τα μάτια σου, τον ιδρώτα σου, τα έντερά σου.
Είναι τρομερό συναίσθημα. Δεν περιγράφεται. Δεν άντεχα». Ο ηθοποιός είχε καρκίνο στον έναν όρχι. «Ναι, κάποια στιγμή ψηλάφισα κάτι. Αν δεν είχα αποτανθεί σε γιατρό, σήμερα μπορεί να μη ζούσα. Δεν υπάρχει ενημέρωση γύρω από την ανάγκη αυτοεξέτασης στους όρχεις» δήλωσε στο περιοδικό «ΕΓΩ».
Πώς αισθάνθηκε όταν τον ενημέρωσαν ότι πάσχει από καρκίνο; «Όταν έγινε ο υπέρηχος και άκουσα ότι είναι καρκίνος, σκέφτηκα να αυτοκτονήσω. Έβλεπα το παράθυρο ανοιχτό και σκεπτόμουν να πέσω από κάτω. Σας το λέω αληθινά. Όταν μου είπε ο ακτινολόγος στο υπέρηχο τη λέξη “καρκίνος”, πριν πάω στο γιατρό για να με καθησυχάσει, ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια μου.
Αποφάσισα να μιλήσω για αυτό, παρόλες τις κατηγορίες που δέχθηκα ότι “διαφημίζω” την αρρώστια μου. Ναι τη διαφημίζω με σκοπό να ενημερώσω ότι ο καρκίνος λέγεται καρκίνος και όχι επάρατη νόσος. Προλαμβάνεται και σώζεσαι!».
Όταν ξεκίνησε τις χημιοθεραπείες ήταν πολύ δύσκολη περίοδος. «Εκείνη την περίοδο, κάναμε υπερεντατικές πρόβες με τον Πέτρο Φιλιππίδη στην “Ειρήνη”. Του
είπα μια μέρα, ότι θέλω να πάω στο γιατρό, γιατί ψηλάφισα κάτι. Έκανα τον υπέρηχο και δύο ημέρες μετά, ζήτησα από το γιατρό μου να χειρουργηθώ. Έκανα
αφαίρεση του όρχεως και, δύο ημέρες μετά ζήτησα από το γιατρό μου να χειρουργηθώ. Έκανα αφαίρεση του όρχεως και την τέταρτη μέρα, συνέχισα κανονικά
τις πρόβες.
Έκανα βέβαια συνεχώς εξετάσεις. Μερικούς μήνες αργότερα, είχε και πέντε μεταστάσεις στους παραόρτιους λεμφαδένες και είχαν εμφανιστεί και δύο όζοι στον πνεύμονα. Πάλι η πρόληψη με έσωσε. Ξεκίνησα τις επιθετικές θεραπείες και εξαφανίστηκε. Ήταν γολγοθάς. Η περίοδος των θεραπειών είναι κάθοδος στην κόλαση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σας το περιγράψω. Είχα φτάσει να κάνω 40 εμετούς την ημέρα. Ήμουν συνέχεια με ορούς».
Την δύναμη την βρήκε μέσα από την πίστη του στον Άγιο Εφραίμ. «Προσωπικά, δεν έχω σχέση με θρησκείες, πίστεψα όμως στον Θεό και με βοήθησε. Ο Άγιος Εφραίμ μου έδωσε δύναμη και οφείλω τώρα, όσο μπορώ από τη θέση μου να δώσω δύναμη και κουράγιο». Όσο για το τι τον δίδαξε αυτή η εμπειρία είπε: «Η αγάπη των άλλων με στήριξε.
Άλλαξα πολύ. Τώρα ας πούμε, δεν έχω να πληρώσω τίποτα. Χρωστάω παντού. Αν αυτό μου συνέβαινε πριν ένα χρόνο, θα ήμουν άρρωστος, που δεν έχω να βάλω ούτε βενζίνη στο αυτοκίνητό μου. Τώρα πια σκασίλα μου. Ζω! Λέω πολύ εύκολα τις αλήθειες μου. Αγαπώ τη θάλασσα, τον ήλιο, τη ζωή, τους φίλους, τα γέλια, τους γονείς μου, τα αδέλφια μου».
Ο μοναδικός ζωντανός οργανισμός που επιβιώνει από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας μέχρι σήμερα!
Στη Σαλαμίνα, στην Κοινότητα Αιαντείου, υπάρχει μια γέρικη, πολύ μεγάλη ελιά, γνωστή ως «Ελιά της Όρσας». Πριν από ένα χρόνο περίπου το δέντρο χρονολογήθηκε από τους ειδικούς του Ινστιτούτου Klorane, στα πλαίσια της αναζήτησης και βράβευσης των αρχαίων ελαιοδένδρων στην Ελλάδα, οι οποίοι υπολόγισαν πως η ηλικία του είναι 2.500 χρόνια.
Ο φιλόλογος-λαογράφος κ. Παναγιώτης Βελτανισιάν και ο Αναπληρωτής Καθηγητής της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών κ. Προκόπης Μαγιάτης μίλησαν στο lifo για την ιστορία της.
Το 1987, ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, ο Νίκος Σαλτάρης δημοσιεύει στο βιβλίο του «Αρβανίτικες ιστορίες και θρύλοι της Σαλαμίνας» την ιστορία για την Ελιά της Όρσας. Η Όρσα ήταν μια κοπέλα που έζησε τον 17ο αιώνα και είχε ως μοναδική προίκα τη συγκεκριμένη ελιά.
Η κοπέλα αυτή είχε ένα τραγικό τέλος, ερωτεύτηκε έναν Τούρκο, ενώ ήταν παντρεμένη και ο σύζυγός την αποκεφάλισε και ήρθε στο νησί με το κεφάλι της μέσα σε ένα ταγάρι…
Δέκα χρόνια αργότερα, λέει ο κ. Βελτανισιάν, έκανα μία προφορική συνέντευξη με μία ηλικιωμένη κάτοικο των Αμπελακίων Σαλαμίνας, τη Σοφία Παπαπαναγιώτου, γεννημένη το 1916, γνωστή με το μελωδικό προσωνύμιο Αλαλά, που το όφειλε στη συνήθειά της να τραγουδά όλη την ημέρα. Εκείνη μου μετέφερε μια προφορική παράδοση, την οποία γνώριζε από την υπεραιωνόβια γιαγιά της Αικατερίνη Γεροντιώτου, που γεννήθηκε το 1808 και πέθανε το 1923.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λεγόμενα της γιαγιάς Γεροντιώταινας, την Ελιά της Όρσας την είχε φυτέψει ένας πολύ μεγάλος βασιλιάς, ο Στράτος, γι΄αυτό και είναι η πιο μεγάλη και η πιο παλιά του νησιού.
Τότε είχα γράψει ένα μικρό άρθρο γι΄αυτήν την προφορική παράδοση, στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Ρυθμοί της Σαλαμίνας, όπου ανέφερα πως, πίσω από το όνομα του Στράτου, κρυβόταν το όνομα του Τυράννου των Αθηνών Πεισίστρατου, ο οποίος έδρασε το 6ο αι. π.Χ. Εδώ πρέπει να πούμε πως ο Πεισίστρατος έδωσε μεγάλη ώθηση στην αγροτική πολιτική, μοίρασε σπόρους, έδωσε χρήματα στους αγρότες και ρίζες ελιών για να φυτευτούν στην, άγονη τότε, Αττική.
Στην ουσία, το αξιοθαύμαστο είναι ότι ένα αρχαίο ιστορικό γεγονός επιβίωσε, μέσα από αυτήν την ελιά, μέχρι τις μέρες μας, χωρίς να έχουμε κάποια ιστορική καταγραφή, γιατί η προφορικότητα του λαού είναι πολύ δυνατή.
Έχω εδώ και μια δεκαπενταετία στο Πανεπιστήμιο που ασχολούμαι με το θέμα ελιά και λάδι, και πάρα πολύ συστηματικά από το 2007 και μετά, λέει ο κ. Μαγιάτης. Εμείς κάτσαμε και ψάξαμε, από τα αρχαία κείμενα, τι λέγανε οι αρχαίοι συγγραφείς για τη χρησιμότητα του λαδιού για την υγεία. Υπήρχε λοιπόν μια αναφορά του Διοσκουρίδη, που έλεγε ότι το καλύτερο λάδι για την υγεία είναι το «ομφάκινον» ή «ωμοτριβές», δηλαδή το αγουρέλαιο.
Αναρωτηθήκαμε γιατί να λέει κάτι τέτοιο, αφού αν αναλύσει κανείς χημικά το λάδι από άγουρες και από ώριμες ελιές, κατά 99,9% είναι ίδιο. Αυτό το 0,1% της διαφοράς περιελάμβανε την ελαιοκανθάλη, που υπάρχει μόνο στο αγουρέλαιο και για την οποία, την ίδια περίοδο, μια δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Nature ανέφερε ότι είχε αντιφλεγμονώδη δράση, ανάλογη του Ibuprofen. Ο Διοσκουρίδης έγραφε ότι το αγουρέλαιο ενδείκνυται για τον πονοκέφαλο και τον πονόδοντο, γνώριζε δηλαδή αυτές του τις ιδιότητες!
Αρχίσαμε, στη συνέχεια, να αναρωτιόμαστε αν υπάρχουν διαφορές και ανάμεσα στις ποικιλίες ελιών, πράγμα που επίσης ισχυριζόταν ο Διοσκουρίδης και να αναζητάμε τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Καθίσαμε λοιπόν και χαρτογραφήσαμε όλες τις ελληνικές ποικιλίες, οι οποίες υπερβαίνουν τις πενήντα, με την κορωνέικη να κυριαρχεί. Εδώ, στη Σαλαμίνα, όπως σε όλη την αττικοβοιωτία, οι παλιές ελιές είναι μεγαρίτικες, της Ελιάς της Όρσας συμπεριλαμβανομένης.
Ο κεντρικός της κορμός είναι μεγαρίτικη ποικιλία και οι περιφερειακοί είναι άγριοι. Η συνολική της περίμετρος είναι δώδεκα μέτρα και ο κεντρικός κορμός είναι 5,70 μέτρα. Οι ελιές πάντα βγαίνουν άγριες και μετά τις μπολιάζουν.
Στην Αρχαιότητα έπαιρναν τμήματα από τις «μορίες ελαίες», δηλαδή τις ιερές ελιές από το βράχο τις Ακρόπολης, και από εκεί μπόλιαζαν όλο τον αθηναϊκό ελαιώνα. Υποθέτουμε λοιπόν ότι και η Ελιά της Όρσας πρέπει να μπολιάστηκε εκείνη την εποχή, όπως και όλος ο αρχαίος ελαιώνας.
Σήμερα ο ελαιώνας αυτός έχει σχεδόν καταστραφεί, ελάχιστα δέντρα έχουν επιζήσει. Υπάρχει μία ελιά στους Αγίους Αναργύρους, γνωστή ως Ελιά του Πεισίστρατου, η οποία πέρσι αναγνωρίστηκε ως μνημείο της φύσης.
Ο Πεισίστρατος έδωσε εντολή το 540 π.Χ. σε κάθε Αθηναίο πολίτη ακτήμονα να φυτέψει ελιές. Η Αττική δεν είχε δέντρα, ήταν χέρσα. Υπάρχουν γκραβούρες από την εποχή της Τουρκοκρατίας που δείχνουν τον αττικό ελαιώνα να ξεκινά από τον Πειραιά και να φτάνει μέχρι τους Αγίους Αναργύρους. Ο ελαιώνας καταστράφηκε από την αστική επέκταση της Αθήνας αλλά και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, όπως και ο πελοποννησιακός ελαιώνας καταστράφηκε από τον Ιμπραήμ.
Αξίζει όμως να αναφέρουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Πεισίστρατος συνδέεται με τη Σαλαμίνα. Ο Πεισίστρατος ανήκε στο γένος των Φιλαϊδών. Ο Φιλαίος ήταν είτε γιος ή εγγονός του Αίαντα, οι απόψεις διίστανται. Ο Φιλαίος, μαζί με τον Ευρισάκη, παρέδωσε τη Σαλαμίνα στους Αθηναίους, με αντάλλαγμα τον τίτλο του Αθηναίου πολίτη και πήγε να ζήσει στη Βραυρώνα.
Όλοι οι απόγονοί του ήταν το γένος των Φιλαϊδών, ένας εκ των οποίων και ο Πεισίστρατος. Είχε επομένως καταγωγή από την Σαλαμίνα και αυτό ίσως συνέβαλε, μαζί με το γεγονός ότι απελευθέρωσε το νησί από τους Μεγαρείς, στη διατήρηση της προφορικής παράδοσης ότι εκείνος φύτεψε την Ελιά της Όρσας, παράδοση την οποία δείχνει να επιβεβαιώνει η χρονολόγηση του δέντρου, που συμπίπτει με την εποχή φύτευσης του αθηναϊκού ελαιώνα.
Να πω εδώ ότι το εντυπωσιακό είναι πως αντίστοιχης ηλικίας μεγαρίτικη ποικιλία ελιάς, όπως αναφέρει ο Δρ. Ιωάννης Ρούμπος, βρίσκεται στον βοτανικό κήπο της Κριμαίας, στην οποία υπήρξε αποικία των Μεγαρέων, η Χερσόνησος ή Ταυρική.
Το δέντρο αυτό είναι το αρχαιότερο της Ουκρανίας και είχε ανακηρυχθεί εθνικό μνημείο της, τώρα βέβαια η περιοχή έχει περάσει στη Ρωσία. Η ακμή της Αθήνας ξεκίνησε με τη μεγάλη παραγωγή λαδιού, υπάρχουν μάλιστα και μύθοι για το ποιος ανακάλυψε τον τρόπο να βγάζουν το λάδι από την ελιά, γιατί δεν είναι αυτονόητο, θέλει ολόκληρη τεχνολογία.
Πολύ ωραία είναι η ιστορία του Κέκροπα, του μυθικού βασιλιά των Αθηνών, που ήταν μισός φίδι, μισός άνθρωπος και συνδέεται μυθολογικά με την Αίγυπτο, ο οποίος ήταν ο κριτής του αγώνα ανάμεσα στην Αθηνά και τον Ποσειδώνα και θεωρείται ότι έδειξε στους Αθηναίους την καλλιέργεια της ελιάς.
Ο Πεισίστρατος όμως ήταν αυτός ο οποίος επέβαλε δια νόμου να φυτέψει ο κάθε Αθηναίος ελιές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ελαιώνα που αποτελούνταν από τουλάχιστον 50.000 ελαιόδεντρα, ίσως ακόμα και 150.000. Η Σαλαμίνα, επίσης, πρέπει να είχε μεγάλη παραγωγή λαδιού, γεγονός που συμπεραίνουμε από την ύπαρξη πάρα πολλών ελαιοτριβίων, σε έναν τόσο μικρό τόπο.
Ακόμα και σήμερα διαθέτει αρκετά λιοστάσια και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια επιστροφή στην αξιοποίησή τους, ίσως και λόγω της Κρίσης. Αυτό που είναι εντυπωσιακό, στην ιστορία της Ελιάς της Όρσας, είναι η τεράστια δύναμη της προφορικής παράδοσης, η οποία διέσωσε το γεγονός, όπως αποδεικνύεται από τη χρονολόγησή του, της φύτευσης του δέντρου από τον Πεισίστρατο ή κατόπιν, έστω, εντολής του.
Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως πρόκειται για τον μοναδικό ζωντανό οργανισμό που επιβιώνει από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας μέχρι σήμερα!
Από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου –τρελούς και παλαβούς, εργασιομανείς, μουρμούρηδες, παραπονιάρηδες κλπ –, περισσότερο φοβάμαι τους σιωπηλούς. Αυτούς που στο αχανές βλέμμα τους, καταλαβαίνεις να ξεχειλίζουν αποτυπωμένες δεκάδες σκέψεις, που ποτέ δεν εξωτερικεύουν.
Αυτούς τους φοβάμαι και τους βαριέμαι κιόλας. Μου δημιουργούν καχυποψίες κι ανασφάλειες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι συνεχώς κάτι κρύβουν ή ότι ετοιμάζουν κάποια εκδίκηση εις βάρος μου ή για κάποιον άλλον και μου γεννούν θεωρίες συνομωσίας.
Πώς μπορώ να συνυπάρξω με τέτοια άτομα όταν βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη, να λέω δηλαδή όσα νιώθω και να εκφράζομαι έντονα; Και ποιος μπορεί, θα μου πείτε να νιώθει συνεχώς την πίεση του να προσπαθεί να καταλάβει τα αμίλητα, για να βγάλει μια άκρη. Είτε πρόκειται για μία σχέση, είτε για μία φιλία ή ακόμα και στο χώρο εργασίας.
Δείτε το αλλιώς. Ποιοι είναι συνήθως οι πιο αγαπητοί της παρέας και οι πιο καλοί συνάδελφοι; Οι αμίλητοι κατσούφηδες με το σκοτεινό τους βλέμμα ή αυτοί που γελούν δυνατά, μιλούν, και στις πιο καλές μέρες τους μπορεί ακόμη και να τραγουδούν ή κάνουν αστεία; Νομίζω αυτούς της πρώτης κατηγορίας δεν τους κρατάει καν το μυαλό σε κάποια μνήμη ενώ με τους δεύτερους οι αναμνήσεις είναι πολλές.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι απαραίτητοι στη ζωή του καθενός. Για να τον ανεβάζουν όταν τείνει να πέσει ψυχολογικά και για να γεμίζουν τη ζωή του με ωραίες στιγμές και γέλιο. Αυτοί δε φοβούνται να τσαλακωθούν για να κάνουν τον άλλο να γελάσει, δε φοβούνται τον αυτοσαρκασμό και τη σάτιρα και δε σε αφήνουν να βυθιστείς στις σκέψεις σου όταν έχεις τις μαύρες σου.
Είναι ακομπλεξάριστοι κι ανοιχτά βιβλία. Αυτό που βλέπεις κι ακούς, είναι αυτό που βλέπεις κι ακούς. Δεν κρύβει τίποτα από πίσω. Αυτό που έχεις απέναντί σου είναι αληθινό. Όταν κάνεις μαλακία, θα την ακούσεις κι όταν κάνεις κάτι καλό, θα επιβραβευτείς.
Όταν τους θυμώσεις θα σου φωνάξουν μες στα μούτρα κι όταν τους μαλακώσεις την καρδιά, θα σε πάρουν μια ζεστή αγκαλιά. Όταν τους πληγώσεις, θα κλάψουν και θα σε πρήξουν αντί να σιωπήσουν για να σου κεράσουν μετά το δηλητήριό τους διαλυμένο στον καφέ σου.
Τελικά, οι άνετοι, οι ακομπλεξάριστοι κι οι θορυβώδεις είναι τα πιο καλά παιδιά και τα πιο αγαπητά. Δεν είναι κομπάρσοι στη ζωή των γύρω τους αλλά πρωταγωνιστούν. Δεν περνάνε απαρατήρητοι και κανείς δεν προσπαθεί να τους αποφύγει στο μεσημεριανό. Αντίθετα, όλοι σχεδόν παρακαλούν να μοιραστούν μαζί τους έστω και μία όμορφη στιγμή.
Κι είναι οι πιο εύκολοι στις σχέσεις. Μαζί τους δε χρειάζεται να λύσετε κανένα γρίφο. Η κοινή σας ζωή δεν κυλάει σε μία ευθεία γραμμή, αλλά έχει τα πάνω και τα κάτω της, τα έντονα συναισθήματα και τις δυνατές στιγμές της.
Τα τραγούδια στο μπάνιο και στο αυτοκίνητο, τους χορούς στα πάρτι αλλά και στο σαλόνι, τις ολονυχτίες συζητήσεις και χαζά γέλια. Τα αισθήματα πέφτουν άφθονα, όταν υπάρχουν. Δεν τα ψάχνετε με το σταγονόμετρο και δεν παρακαλάτε γι’ αυτά. Περισσότερο απ’ όλα δε νιώθετε ποτέ μόνοι και δεν πλήττετε.
Ίσως και κάποιοι να τους μισούν για τη θετική στάση ζωής που καταφέρνουν να κρατούν, ακόμη κι όταν όλα γύρω τους καταρρέουν. Ζηλεύουν το χαμόγελό τους γιατί βγαίνει μέσα απ’ την καλή τους καρδιά και δηλώνει ευτυχία, μία ευτυχία που οι ίδιοι ψάχνουν και δεν βρίσκουν πουθενά. Δεν ξέρουν ότι είναι μέσα τους, σκεπασμένη από την κακία και τα κόμπλεξ που βγάζουν στο έξω τους.
Αυτούς τους έξω καρδιά ανθρώπους άμα τους βρίσκετε να τους κρατάτε στη ζωή σας γιατί όσο πάει και σπανίζουν. Θα έχουν θετική επίδραση πάνω σας καθημερινά και θα σας «κολλήσουν» αυτά τα μικρόβια της αισιοδοξίας και της αγάπης, μέχρι που να γεμίσουν όλο σας το σώμα.
Οι αισθηματικές σχέσεις βρίσκονται σε περίοπτη θέση στην θέση των ανθρώπινων σχέσεων. Όχι τυχαία και όχι άδικα θαρρώ.
Πέρα από την αυτονόητη ανάγκη των ανθρώπων να αγαπάνε, να παθιάζονται, να ερωτεύονται, να δεσμεύονται με άλλους ανθρώπους, υπάρχει ακόμα ένα στοιχείο που τους προσδίδει γοητεία και ενδιαφέρον.
Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος
Αυτό το στοιχείο είναι η έλλειψη κανόνων, στερεοτύπων και δοσολογιών. Τα στοιχεία που συντελούν στην επιτυχία μιας σχέσης , οδηγούν στην αποτυχία μια άλλη. Δεν υπάρχουν χρυσοί κανόνες και μυστικά επιτυχίας σε μια σχέση. Αυτός είναι ο λόγος εξάλλου που μπορεί να διαβάσετε τόσες διαφορετικές απόψεις για τις σχέσεις, όσοι είναι και οι αρθογράφοι.
Όλοι ψάχνουμε το μονοπάτι της ευτυχίας, μόνο που στο ενδιάμεσο σκοντάφτουμε σε λακκούβες, παγίδες και ανεπαρκείς συνοδοιπόρους. Λίγοι οι ευτυχείς που την γλίτωσαν, αλλά δεν ασχολούμαι με αριθμητικές εξαιρέσεις.
Μ’ ενδιαφέρουν οι εμπειρίες, οι γνώμες, οι πληροφορίες αυτών που έχουν γευτεί ήττες και νίκες στην προσωπική τους ζωή, δεν θυματοποιούνται και δεν ψάχνουν για εξιλαστήρια θύματα να φορτώσουν αποτυχίες. Η πλειοψηφία εξ’ ημών έχουμε υπάρξει θύτες και θύματα, έχουμε δώσει και έχουμε πάρει λιγότερα και περισσότερα συναισθήματα απ’ όσα αξίζαμε, προσδοκούσαμε και θέλαμε.
Η έλλειψη αλάθητων κανόνων και προτύπων αναφορικά με τις αισθηματικές σχέσεις είναι απελευθερωτική για την διατύπωση της δικής μου γνώμης, ακόμα και αν δεν ακολουθεί την κοινή άποψη. Για παράδειγμα είμαι κάθετα αντίθετος στην ευεργετική επίδραση της ζήλιας και στην ανάγκη ύπαρξης της για την ευτυχία και την μακροημέρευση της σχέσης.
Υπάρχει η άποψη ότι η ζήλεια είναι απόδειξη ενδιαφέροντος για το ταίρι μας και ότι χρειάζεται για να ζωντανεύει και να διατηρείται η σχέση. Με συγχωρείτε, αλλά για μένα η μαγκιά σου στην σχέση είναι να κάνεις να νιώθεις το ταίρι σου μοναδικό και ασφαλές σε αυτήν την σχέση και όχι να το κάνεις να ζηλεύει διαρκώς.
Γιατί είσαι με κάποιον ή με κάποια ; Τι είναι αυτό που σε κάνει να θες να μοιράζεσαι την ζωή σου, το κρεβάτι σου, τα όνειρα σου, τα καλά σου και τα άσχημα με αυτόν τον άνθρωπο ; Η απάντηση σε όλα αυτά δεν μπορεί να είναι μόνο ο πόθος. Η κάβλα και η ένταση χαρίζουν στιγμές, η ασφάλεια χτίζει σχέσεις. Πότε είσαι σύντροφος με κάποιον;
Όταν τον κατεβάσεις από το βάθρο του έρωτα και τον ρίξεις στο πεδίο μάχης της καθημερινότητας. Όταν η σύντροφος σου πάψει να είναι η τέλεια γκόμενα και γίνει το καθημερινό σου μεράκι και βάσανο. Όταν την αγαπήσεις και για τις ανασφάλειες της, τις γκρίνιες της, τις ρυτίδες της, για τα ωραία και τα άσχημα που περνάτε μαζί. Όταν εσύ είσαι δίπλα της στα σκοτάδια της, τα άγχη της, την μάχη της με τον χρόνο και τους πολλαπλούς ρόλους.
Η γυναίκα που είναι δίπλα σου θέλει να καμαρώνει για την επιλογή της. Ότι δεν διάλεξε ένα τυχαίο ωραιοπαθές κοκκοράκι αλλά έναν άνδρα να θαυμάζει και να σέβεται. Δεν κερδίζεις την αγάπη της γυναίκας κάνοντας την να ζηλεύει ή δείχνοντας της ότι θα μπορούσες να έχεις και άλλες επιλογές επειδή είσαι ωραίο γκομενάκι. Την κερδίζεις όταν της δείχνεις ότι σέβεσαι και τιμάς την επιλογή σου. Όταν την κοιτάς στα μάτια και αυτή ξέρει ότι θα είσαι μαζί της. Παντού και πάντα. Γιατί αυτό κάνουν οι σύντροφοι.
Θάνατος 50χρονου: Τραγικό τέλος για έναν 50χρονο συνάνθρωπό μας από την Κρήτη. Ο άτυχος άνδρας εντοπίστηκε νωρίς το απόγευμα της Δευτέρας 2 Ιανουαρίου, χωρίς τις αισθήσεις του, μέσα στο σπίτι του, επί της λεωφόρου Χρυσοστόμου από πολύ κοντινό του πρόσωπο.
Θάνατος 50χρονου: Τον βρήκαν νεκρό μέσα στο σπίτι του
Ειδικότερα και σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες, περίπου στις 17:30 το απόγευμα της Δευτέρας ενημερώθηκε το ΕΚΑΒ για τον άτυχο άνδρα ο οποίος δεν είχε τις αισθήσεις του. Επί τόπου μετέβη κινητή μονάδα του ΕΚΑΒ, ωστόσο, δεν άργησε να διαπιστωθεί ότι ο 50χρονος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή.
Εξάλλου, το στενό συγγενικό του πρόσωπο που μετέβη στο σπίτι του 50χρονου καθώς τον αναζητούσε εναγωνίως, χρειάστηκε να καλέσει κλειδαρά, καθώς ο άτυχος άνδρας δεν άνοιγε την πόρτα. Όπως όλα δείχνουν, ο θάνατος του 50χρονου οφείλεται σε παθολογικά αίτια.
Το 1987, ένα χρόνο πριν φύγει από τη ζωή, ο Νίκος Σαλτάρης δημοσιεύει στο βιβλίο του «Αρβανίτικες ιστορίες και θρύλοι της Σαλαμίνας» την ιστορία για την Ελιά της Όρσας. Η Όρσα ήταν μια κοπέλα που έζησε τον 17ο αιώνα και είχε ως μοναδική προίκα τη συγκεκριμένη ελιά.
