Η Φαίη Σκορδά κινείται μέσα στο σπίτι της σαν σκιά που προσπαθεί να προλάβει τον χρόνο.

Οι προετοιμασίες για τον πολιτικό γάμο της με τον Αλέξανδρο Αθανασιάδη κορυφώνονται… φορέματα απλωμένα, σημειώσεις, τηλέφωνα που χτυπούν ασταμάτητα.

Ο λόγοι και οδηγούν σε μια νέα αρχή. Κι όμως, μέσα της, υπάρχει μια ανησυχία που δεν μπορεί να εξηγήσει. Και τότε, το τηλέφωνο χτυπά. Στην οθόνη εμφανίζεται μια λέξη: «Μαμά». Από το Κιλκίς. Το σηκώνει σχεδόν μηχανικά, αλλά από την πρώτη κιόλας ανάσα καταλαβαίνει πως κάτι δεν είναι όπως πριν. Η φωνή της μητέρας της δεν έχει τη ζεστασιά της καθημερινότητας είναι βαριά, τρεμάμενη, σαν να κουβαλά κάτι που δεν χωρά σε απλές κουβέντες. «Θέλω να σου πω κάτι», λέει η κυρία Εύα.

Η αντίδραση της Φαίης

Η Φαίη σωπαίνει. Νιώθει την καρδιά της να σφίγγεται, σαν να προαισθάνεται το βάρος των λέξεων που έρχονται. Και τότε ακούγεται η φράση. Καθαρή. Ανελέητη. «Κάνε παιδί πριν πεθάνω».

Η όμορφη μητέρα της Φαίης, Εύα

Ο χρόνος παγώνει. Δεν υπάρχει πια θόρυβος, δεν υπάρχουν προετοιμασίες, δεν υπάρχει γάμος. Υπάρχει μόνο αυτή η πρόταση που αιωρείται στον αέρα και βαραίνει την ψυχή της. Τα δάχτυλά της σφίγγουν το τηλέφωνο, τα μάτια της μένουν ανοιχτά, σαν να κοιτάζουν κάτι που δεν φαίνεται. Δεν απαντά. Δεν μπορεί. Η μητέρα της συνεχίζει, πιο σιγανά τώρα, σχεδόν ψιθυριστά, σαν να φοβάται την ίδια της τη σκέψη, για το σώμα που κουράζεται, για τη ανάγκη να δει τη συνέχεια, να κρατήσει ένα ακόμη εγγόνι στην αγκαλιά της πριν να είναι αργά. Δεν είναι απλώς επιθυμία, είναι παράκληση, είναι φόβος, είναι μια κραυγή που έρχεται από βαθιά μέσα της. Η Φαίη κλείνει τα μάτια.

Μέσα της συγκρούονται δύο κόσμοι. Από τη μία, ο γάμος που πλησιάζει, η υπόσχεση μιας νέας ζωής, ο άντρας που έχει δίπλα της. Από την άλλη, η μητέρα της, με μια φωνή που μοιάζει να ζητά κάτι τελευταίο, κάτι που δεν μπορεί να αναβληθεί. Σ

ηκώνεται, περπατά νευρικά στον χώρο. Κάθε βήμα είναι βαρύ. Κάθε σκέψη πιο βαριά από την προηγούμενη. Το τηλέφωνο παραμένει στο αυτί της, αλλά το μυαλό της ταξιδεύει αλλού σε εικόνες που δεν έχουν υπάρξει ακόμα, σε ένα παιδί που δεν έχει γεννηθεί, σε μια ευθύνη που δεν έχει αποφασίσει αν μπορεί να σηκώσει. «Δεν είναι τόσο απλό…» ψιθυρίζει τελικά. Αλλά ξέρει πως για τη μητέρα της είναι. Η τουλάχιστον έτσι μοιάζει. Το τηλέφωνο τελειώνει, όμως η φράση δεν φεύγει. Μένει μέσα της, επαναλαμβάνεται, βαραίνει. Οι προετοιμασίες συνεχίζονται γύρω της, οι άνθρωποι μιλούν, γελούν, οργανώνουν. Εκείνη συμμετέχει, αλλά κάτι έχει αλλάξει.

Η Φαίη Σκορδά με την μητέρα της σε μικρή ηλικία

«Ό,τι θέλει ο Θεός»

Τα λόγια της μητέρας της δεν φεύγουν από το μυαλό της Φαίης. Είναι εκεί ξανά και ξανά, σαν να ειπώθηκαν μόλις τώρα. Δεν την βαραίνουν πια μόνο την ακολουθούν. Θέλει παιδί. Το θέλει βαθιά, αληθινά. Και ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης το θέλει επίσης. Το έχουν συζητήσει, το έχουν ονειρευτεί, το έχουν φανταστεί σαν φυσική συνέχεια της αγάπης τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία, δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη ως προς την επιθυμία. Και όμως… Κάποια πράγματα δεν προγραμματίζονται.

Δεν χωρούν σε ημερολόγια, δεν υπακούουν σε σχέδια, δεν έρχονται επειδή τα ζητάς. Έρχονται όταν πρέπει ή δεν έρχονται ποτέ με τον τρόπο που περιμένεις. Η Φαίη το γνωρίζει από τώρα πιο βαθιά από ποτέ. Νιώθει την επιθυμία, αλλά και την αδυναμία του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο, στη μοίρα, σε εκείνο το αόρατο χέρι που καθορίζει τις στιγμές. Δεν είναι άρνηση είναι αποδοχή. Μια ήρεμη, ώριμη συμφιλίωση με το απρόβλεπτο της ζωής.

«Ό,τι θέλει ο Θεός», ψιθυρίζει σχεδόν χωρίς φωνή. Και μέσα σε αυτή τη φράση βρίσκει μια παράξενη γαλήνη. Γιατί η αγάπη δεν μετριέται μόνο με όσα έρχονται, αλλά και με όσα περιμένεις. Με όσα αφήνεις να συμβούν χωρίς να τα πιέζεις. Ο χρόνος απλώνεται μπροστά της. Η ζωή ανοίγεται μπροστά της, γεμάτη ανάμεσα στην επιθυμία και την πίστη, η Φαίη προχωρά όχι με βεβαιότητες, αλλά με καρδιά ανοιχτή. Έτοιμη να δεχτεί ό,τι της φέρει η ζωή. Έτοιμη να αγαπήσει, με όποιον τρόπο της δοθεί.

Αφιέρωμα στον Έλληνα ηθοποιό Δημήτρη Τσούτση

Ο Δημήτρης Τσούτσης ήταν ένας ηθοποιός που με την ευγενική του παρουσία κόσμησε το θέατρο για πάνω από 30 χρόνια, αν και έγινε ευρύτερα γνωστός από τις τηλεοπτικές του συμμετοχές τη δεκαετία του ’90.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1932, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Πέλλου Κατσέλη, από την οποία αποφοίτησε το 1964.

Το 1965 προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο. Εκεί έκανε και την πρώτη του εμφάνιση ως μέλος του χορού, στην τραγωδία του Αισχύλου «Αγαμέμνων».

Θα παραμείνει στο Εθνικό Θέατρο μέχρι το 1968.

Αυτή την πρώτη του περίοδο ως μέλος του Εθνικού θα εμφανιστεί στις παραστάσεις: «Άλκηστις» του Ευριπίδη, «Η Τρελή του Σαγιό» του Ζιροντού, «Το Ιερό Σφαγείο» του Παντελή Πρεβελάκη, «Εκάβη» του Ευριπίδη, «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, «Ηφαίστειο» του Παντελή Πρεβελάκη, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή, «Ταρτούφος» του Μολιέρου, «Ρήσος» του Ευριπίδη και «Ιππής» του Αριστοφάνη.

Το 1968, με την πολιτική που ήθελε να επιβάλει το δικτατορικό καθεστώς στο Εθνικό Θέατρο, αποχώρησε διαμαρτυρόμενος. Το ίδιο έκαναν και άλλα ιστορικά στελέχη του Εθνικού εκείνη την περίοδο, όπως ο Αλέξης Μινωτής και η Κατίνα Παξινού.

Βγαίνοντας στο ελεύθερο θέατρο, θα συνεργαστεί το 1968 με τον θίασο του Δημήτρη Χορν, στο έργο του Μολιέρου «Δον Ζουάν».

Το 1969 θα εμφανιστεί με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη στο έργο «Μην ακούτε, κυρίες μου» του Γκιτρύ. Ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς θα τον δούμε στο θέατρο Μετροπόλιταν, στο έργο του Γεωργίου Ρούσσου «Τα Μεγάλα Χρόνια», ερμηνεύοντας τον ρόλο του Εθνικού συνθέτη Νικόλαου Μάντζαρου.

Το 1970 θα συνεργαστεί με τον θίασο που είχαν συγκροτήσει ο Αλέξης Μινωτής και η Κατίνα Παξινού, όπου θα εμφανιστεί στο έργο «Η Ήρα και το παγώνι» του Ο’ Κέισι.

Από το 1971 έως το 1973 θα είναι μέλος του θιάσου του Δημήτρη Μυράτ. Μαζί του θα εμφανιστεί στα έργα: «Φόνος στο Ιερό Παλάτιο» του Γεωργίου Ρούσσου, «Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων» του Μπρεχτ, «Πρόβατα στο διάδρομο προσγειώσεως» του Μπουχβάλντ, «Παράξενο τάμα» του Γκόμεζ και «Ο Κόκκος της Άμμου» του Ρομπέρ Τομά.

Το 1973 θα επανέλθει στο Εθνικό Θέατρο, στο οποίο θα παραμείνει μέχρι το 1982.

Αυτή τη δεύτερη περίοδο στο Εθνικό Θέατρο θα εμφανιστεί στα έργα: «Αλκιβιάδης» του Νίκου Τουτουντζάκη, «Όπως σας αρέσει» του Σαίξπηρ, «Κύκλωψ» του Ευριπίδη, «Ο Θάνατος του Δαντόν» του Μπύχνερ, «Ο Βασιλιάς Ουμπού» του Ζαρρύ, «Ο Γενικός Γραμματέας» του Ηλία Καπετανάκη, «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, «Θηλιά» του Γιώργου Σκούρτη, «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ, «Στη φωλιά του κούκου» του Έλτον, «Νυχτερινή Παράσταση» της Αγγελικής Ζερβού, «Ιππής» του Αριστοφάνη, «Η Γειτονιά του Τσέχοφ» του Νότη Περγιάλη, «Αγάπης Αγώνας Άγονος» του Σαίξπηρ, «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή, «Ο Υπάλληλος» του Χουρμούζη, «Ο Καζανόβας στην Κέρκυρα» του Διονυσίου Ρώμα, «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ, «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, «Ένας μήνας στην εξοχή» του Τουργκένιεφ, «Η Σονάτα των Φαντασμάτων» του Στρίντμπεργκ, «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, «Δεν είμαι εγώ» του Ξενόπουλου, «Παπαφλέσσας» του Σπύρου Μελά, «Αχαρνείς» του Αριστοφάνη, «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, «Το Γαλάζιο Πουλί» του Μαίτερλινκ, «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, «Ο Εισαγγελέας» του Ντίνου Δημόπουλου, «Στο Βυθό» του Γκόρκι και «Ο Γάμος του γανωματή» του Σινγκ.

Το 1982 θα αποχωρήσει για δεύτερη φορά από το Εθνικό Θέατρο. Εκείνη τη χρονιά θα εμφανιστεί στο θέατρο Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού, με το έργο «Σόδομα και Γόμορρα» του Νίκου Καζαντζάκη.

Το 1983 θα τον δούμε στον θίασο του Χρήστου Πολίτη στο έργο του Όρτον «Τι είδε ο υπηρέτης».

Από το 1984 έως το 1986 θα συνεργαστεί με τον θίασο Γιάννη Φέρτη – Μίμης Ντενίση, εμφανιζόμενος στα έργα του Πίτερ Σάφερ «Αμαντέους» και «Μαύρη Κωμωδία».

Το καλοκαίρι του 1986 θα συνεργαστεί ξανά με το θέατρο Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού, στην κωμωδία του Αριστοφάνη «Λυσιστράτη», στον ρόλο του Κινησία.

Το 1987 θα συμμετάσχει στον θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα, στο έργο «Ευαίσθητη Ισορροπία» του Άλμπι.

Το 1988 θα επανέλθει για μία ακόμα φορά στο Εθνικό Θέατρο. Αυτή τη φορά θα παραμείνει μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2003.

Σε αυτή την τρίτη και τελευταία του περίοδο θα εμφανιστεί στα έργα: «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, στον ρόλο του Αγαθώνα, «Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ, στον ρόλο του άρχοντα Καπουλέτου, «Η Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ιονέσκο, «Κωνσταντίνου και Ελένης» του Σεβαστίκογλου, «Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι» του Μπέρναρντ Σω, «Το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας» του Ξενόπουλου (έργο που μαγνητοσκοπήθηκε και σώζεται στο αρχείο της ΕΡΤ), «Φορτουνάτος» του Μάριου Αντωνίου Φώσκολου, «Ο Ιμπρεσάριος της Σμύρνης» του Γκολντόνι, «Η Τρέλα του Γεωργίου Γ’» του Μπένετ και «Πλούτος» του Αριστοφάνη, ερμηνεύοντας τον ρόλο του Πλούτου.

Το 2003 έκανε την τελευταία του θεατρική εμφάνιση στο έργο «Ένας ήρωας με παντούφλες» των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακόπουλου, ερμηνεύοντας τον ρόλο του Αποστόλου Δεκαβάλα, ξαδέρφου του Στρατηγού. Σε αυτή την παράσταση είχα την τιμή και τη χαρά να τον απολαύσω και εγώ.

Μετρημένες στα δάχτυλα ήταν οι κινηματογραφικές του εμφανίσεις, αφού εμφανίστηκε μόλις σε επτά κινηματογραφικές ταινίες.

Πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1968, στην ταινία του Γιώργου Σταμπουλόπουλου «Ανοιχτή Επιστολή».

Ακολούθησαν οι ταινίες: «Παπαφλέσσας – Η μεγάλη στιγμή του ’21» (1971), «Αιχμάλωτοι του Μίσους» (1972), «Ο Ιπποκράτης και η Δημοκρατία» (1972), «Σουλιώτες» (1972), «Ως την τελευταία στιγμή» (1972) και «Η Δίκη των Δικαστών» (1974), που ήταν και η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση.

Στην τηλεόραση συμμετείχε σε 13 τηλεοπτικές σειρές. Αν και έγινε γνωστός από τις τελευταίες του συμμετοχές τη δεκαετία του ’90, η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1972, στην τηλεοπτική σειρά «Η Ταβέρνα».

Ακολούθησαν οι τηλεοπτικές σειρές: «Έτσι είναι η ζωή» (1973), «Ανθρώπινες Ιστορίες» (1974), «Εισβολή από άλλον πλανήτη» (1979), «Η Κυρία Ντορεμί» (1983), «Μαντώ Μαυρογένους» (1983), «Το τυχερό μου αστέρι» (1988), «Ακριβή μου Σοφία» (1990), «Άλλη μια φασαρία» (1994), «Λαβ Σόρρυ» (1994), «Χάλι Εντ» (1996), «Δύο Ξένοι» (1997) και «7 Θανάσιμες πεθερές» (2004), που ήταν και η τελευταία του τηλεοπτική συμμετοχή.

Επίσης συμμετείχε σε αρκετά θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο, καθώς και σε μερικές θεατρικές παραστάσεις για την εκπομπή «Το Θέατρο της Δευτέρας».

Ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική, εκθέτοντας τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Ένα από τα έργα του

Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1965, αναπτύσσοντας έντονη συνδικαλιστική δράση.

Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Σωματείου Καλλιτεχνών Εθνικού Θεάτρου (ΣΚΕΘ), του οποίου υπήρξε επί σειρά ετών μέλος του Δ.Σ. και ταμίας.

Έφυγε από τη ζωή στις 3 Φεβρουαρίου 2020, σε ηλικία 88 ετών.

Έρευνα – Κείμενο: Λευτέρης Παντούλας

Αθώα λόγω αμφιβολιών για τις κατηγορίες της απλής σωματικής βλάβης και της παραβίασης περιοριστικού όρου την έκρινε το δικαστήριο

Αθώα λόγω αμφιβολιών κρίθηκε η 77χρονη που παραπέμφθηκε να δικαστεί στο Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης κατηγορούμενη για τον ξυλοδαρμό του 82χρονου συζύγου της ο οποίος αντιμετωπίζει κινητικά προβλήματα.

Σύμφωνα με την κατάθεση του ηλικιωμένου, η οποία διαβάστηκε στο δικαστήριο, η σύζυγός του η οποία έκατσε στο εδώλιο για ενδοοικογενειακή βία, του κατάφερε χτυπήματα με τα χέρια της στη μύτη και στην αριστερή πλευρά του προσώπου του μετά από έντονο λεκτικό καβγά, με αποτέλεσμα να καλέσει τον γιο του για να ζητήσει βοήθεια.

Πάντως ο ίδιος δήλωσε ότι δεν επιθυμεί την ποινική δίωξη της συζύγου του, ωστόσο είπε ότι θέλει να σταματήσει να ασκεί βία σε βάρος του, ενώ από την πλευρά της η 77χρονη ανέφερε στην απολογία της ότι έχει αναλάβει όλες τις δουλειές του σπιτιού και ότι φροντίζει τον σύζυγό της.

Δείτε το βίντεο:

«Θέλω να τα βρούμε, δεν θέλω να μαλώνουμε. Μάλλον, θέλει να με διώξει για να του αφήσω το σπίτι. Έχει γκομενιλίκια. Δεν θέλω να στενοχωρώ τον γιο μου. Έναν τον έχω. Πονάει στα πόδια του ο σύζυγός μου και είναι με περπατούρα. Θέλω να μην ξαναέρθω στα δικαστήρια ούτε εγώ, ούτε ο άντρας μου», είπε.

Το δικαστήριο την έκρινε αθώα λόγω αμφιβολιών για τις κατηγορίες της απλής σωματικής βλάβης και της παραβίασης περιοριστικού όρου.