Ανήμερα των γενεθλίων του αδερφού μου η μητέρα μου του έκανε ένα μεγάλο πάρτι, μάλλον για να χορτάσει την ανάγκη της για φιγούρα, παρά για να χαρεί ο αδερφός μου. Είχε διακοσμήσει το σπίτι με λευκές και κίτρινες λεπτομέρειες και όλα ήταν άψογα. Όλα εκτός από ένα πράγμα. Κάτω από αυτήν την τελειότητα κρυβόταν ένα μυστικό, μία προδοσία, μία ντροπή. Κάτω από αυτή την τελειότητα κρυβόταν ένα πληγωμένο κοριτσάκι.

Παρακολουθούσα τους γύρω μου να γελούν και να τρώνε, να του εύχονται, να τον ακούν να περιγράφει με χαρά και ενθουσιασμό τη νέα του δουλειά και να είναι υπερήφανος, περηφάνια όμως δεν θα έπρεπε να νιώθει. Το μόνο που μπορούσα να πω από μέσα που ήταν «πού να ξέρατε»…

Ο αδερφός μου που κάποτε σεβόμουν όσο κανένας άλλος εγκατέλειψε την κόρη του. Παντρεύτηκε μία άλλη γυναίκα, η οποία τον πίεσε όσο δεν πήγαινε να μετακομίσουν στην άλλη άκρη της χώρας και έτσι μία ωραία πρωία μάζεψε τα πράγματά του και με τη δεύτερη γυναίκα του και το γιο τους και έφυγαν. Η κόρη του από τον πρώτο του γάμο έμεινε πίσω. Φυσικά έχει τη μητέρα της, η οποία τη λατρεύει αλλά τι γίνεται με τον πατέρα της; Απλά την εγκατέλειψε.

Σε κάποιες περιπτώσεις αναγνωρίζω ότι ο πατέρας δεν έχει άλλη επιλογή από το να φύγει, αλλά στην περίπτωσή μας είχε κι άλλες επιλογές. Πώς μπόρεσε ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται λογικός να πει «θα αφήσω την κόρη μου και θα φύγω. Προτιμώ τη νέα μου δουλειά και τη νέα μου οικογένεια από εκείνη»;

Ποιος κάνει κάτι τέτοιο; Τι είδους γονιός «πουλάει» ουσιαστικά την αγάπη του παιδιού του; Ίσως κάποιος που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε κάνει παιδιά.

Πείτε με τρελή, πείτε με όπως θέλετε, αλλά αν δεν μπορείτε να είστε εκεί για το παιδί σας μη γίνεστε γονείς. Μην αναπαράγεστε αν δεν σκοπεύετε να δώσετε τον εαυτό σας. Η φύση ορίζει να φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι όταν μεγαλώσουν και όχι οι γονείς από το σπίτι όταν τα παιδιά είναι μικρά. Πάντα πίστευα ότι είναι στη φύση του ανθρώπου, είναι ένστικτο το να θες να προστατεύσεις τα παιδιά σου αλλά όπως αποδείχθηκε το ένστικτο αυτό δεν το έχουν όλοι.

Μπορεί να είναι αδερφός μου αλλά ο σεβασμός μου χάθηκε. Τον θεωρούσα ήρωα αλλά προτίμησε να θυσιάσει το παιδί του στο βωμό του νέου του έρωτα.

Δεν μπορώ πια να τον κοιτάξω στα μάτια. Κάθε φορά που μου μιλάει νιώθω την ανάγκη να τον περιφρονήσω.

Πολλοί πιστεύουν ότι δεν θα αντέξει πολύ μακριά από την κόρη του και ότι θα επιστρέψει αλλά εγώ δεν το πιστεύω.Το μόνο που πιστεύω είναι ότι δεν τον νοιάζει καθόλου, ότι δεν ενδιαφέρεται. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο πιστεύει και η κόρη του.

Ευτυχώς που το παιδί αυτό έχει μία εξαιρετική μητέρα και μία ευρύτερη οικογένεια που του στέκονται και το βοηθούν με κάθε τρόπο.

Εγώ από τη μεριά που θα είμαι πάντα εκεί για εκείνη και δεν θα την αφήσω ποτέ. Να είστε σίγουροι ότι κάθε φορά που θα με ρωτάει γιατί ο μπαμπάς της δεν την αγαπά και γιατί την παράτησε θα είμαι η πρώτη που θα της λέει «να τον πάρουμε τηλέφωνο να τον ρωτήσουμε».

Πριν 4 και κάτι χρόνια γνωριστήκαμε στο χώρο εργασίας του..

Μου άρεσε όπως και εγώ του άρεσα. Το κατάλαβα από το βλέμμα του. Πέρασε ο καιρός, κάναμε παρέα όλοι οικογενειακά. Ήταν παντρεμένος, ήμουν χωρισμένη. Όταν μένει χήρος, επικοινωνεί συνέχεια μαζί μου. Σκέφτομαι ότι μπορώ να ζήσω τον έρωτα μου μαζί του. Με τα πολλά και τα λίγα ζούμε μαζί και το παιδί του. Η πιο δύσκολη φάση. Έναν έρωτα τρελό μαζί του και μια τρομερή άρνηση από ένα παιδάκι με τόσα ψυχολογικά προβλήματα. Η πίεση μεγάλη… Σπίτι, δουλειά, υποχρεώσεις αλλά η άρνηση αισθητή.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ήρθε και το δικό μου παιδί να μείνει μαζί μας. Προσπάθησα πολύ να τα ενώσω, όμως η αρνηση συνεχίστηκε. Στο ενδιάμεσο έχουν ξεκινήσει και τα δικά μας προβλήματα σαν ζευγάρι. Προσπαθεί να βρει διεξόδους στο ίντερνετ ή τηλεφωνικά ώστε να ανέβει σαν άντρας (είχε και έχει κόμπλεξ κατωτερότητας λόγω μιας ελαφριάς αναπηρίας) κάτι που δεν ένιωσα ούτε νιώθω όταν τον βλέπω. Αρχίζω τις ζήλιες… αρχίζουν οι καβγάδες, τα μούτρα, η απομόνωση. Κλείνεται, δεν μιλάει και η κατάληξη ο κάθε ένας με το παιδί του να κοιμάται και στα κοινά δωμάτια ξένοι. Κάποια στιγμή προσπαθούμε και εκεί έρχεται το κοινό μας παιδί. «Χμμμ, δεν είναι δικό μου» ακούω… Πήγες με άλλον… Πώς να τον πείσεις ότι είναι δικό του;

Ο καιρός περνάει, γεννάω, τα προβλήματα μεγαλύτερα και στο τέλος μετά από 1 χρόνο μου κάνει έξωση από το σπίτι και παίρνει και το τεστ DNA. Το παιδί είναι δικό του. Τώρα ζούμε χωριστά. Θέλει να βλέπει το γιο του, αλλά δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες του λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Είναι δύσκολο να αγαπάς, να πιστεύεις και να απορρίπτεσαι. Ούτε το μωρό ήθελα στην αρχή. Δική μου απόφαση ήταν να το κρατήσω.

Το συμπέρασμά μου είναι ότι ήθελε μόνο κάποιο άτομο να μεγαλώσει το γιο του και να περνάει καλά.

Κορίτσια, μην πιστεύετε εύκολα.

Μην ακούτε ωραία λόγια και παχιά.

Η αγάπη θέλει θυσία και δουλειά.

Η αγάπη αγαπάει τα πάντα πάνω σου/του.

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ!!!!

Ζωή

Έχεις κοιμηθεί ποτέ όρθια; Δεν ήξερα καν, ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι, που είδα να συμβαίνει στη μητέρα μου το καλοκαίρι που μας πέρασε. Είχε μόλις γυρίσει το απόγευμα απ’ τη δουλειά. Με τα ρούχα της δουλειάς, όπως ήταν, με πήρε και φύγαμε για να προλάβουμε το ραντεβού μας με τον ορθοδοντικό. Δεν είχαμε περιθώριο. Έπρεπε σε μισή ώρα να είμαστε εκεί, αλλιώς θα χάναμε το ραντεβού μας και άντε μετά να βρούμε άλλο. Στο λεωφορείο με άφησε να κάτσω στην τελευταία κενή θέση που υπήρχε και εκείνη στάθηκε όρθια να κρατιέται απ’ τις χειρολαβές. Τα μάτια της κλείνανε, το έβλεπα. Το κεφάλι της έγερνε προς τα μπρος και η αναπνοή της γινόταν όλο και πιο αργή. Το πόδια της δεν την κρατούσαν, λύγιζαν. Ευτυχώς φτάσαμε εκείνη την ώρα στη στάση μας, οπότε την ταρακούνησα και κατεβήκαμε από το λεωφορείο.

Την έπαιρνε ο ύπνος, όπου έβρισκε. Στο ιατρείο του ορθοδοντικού, στον καναπέ του σπιτιού μας, στο τραπέζι της κουζίνας, στο μετρό, στα λεωφορεία. Μια φορά, ο αδελφός μου ή εγώ φωνάξαμε τελευταία στιγμή “μαμά!” και την ξυπνήσαμε, πριν το τσιγάρο, που κρατούσε της κάψει το χέρι. Είχε αποκοιμηθεί για άλλη μια φορά.

Ήταν πάντα κουρασμένη. Αυτό θυμάμαι. Στο μυαλό μου η μητέρα μου είναι μια superwoman, που έτρεχε να τα προλάβει όλα και να μη μας λείψει τίποτα. Δεν ήταν απ’ αυτές τις γυναίκες, που είχαν την πολυτέλεια να μένουν σπίτι να μεγαλώνουν τα παιδιά τους έχοντας το κεφάλι τους ήσυχο, γιατί υπάρχει ένας άντρας, που τρέχει, για να τους τα φέρνει όλα έτοιμα. Ο πατέρας μου έφυγε, όταν ο αδελφός μου ήταν 4 ετών και εγώ 3 εβδομάδων.

Είμαι σίγουρη, μιας και το έζησα από κοντά, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να είσαι μόνος γονέας με δυο μικρά παιδιά. Η δουλειά της στο εργοστάσιο ήταν σκληρή. Ξυπνούσε στις 5 η ώρα το πρωί. Νύχτα έφευγε από το σπίτι. Μας ξυπνούσε 10 λεπτά, πριν ξεκινήσει και νυσταγμένα, όπως ήμασταν, μας πήγαινε στη γειτόνισσα, που μας πρόσεχε μέχρι να σχολάσει. Λεφτά για νταντάδες και παιδικούς σταθμούς δεν υπήρχαν. Υπήρχε μόνο μια μικρή ηλεκτρική σόμπα που η μητέρα μου άναβε κάθε πρωί για 10 λεπτά, για να ντυθούμε χωρίς να κρυώνουμε.

Η γειτόνισσα, άγιος άνθρωπος, ήταν η καλύτερη φίλη, που μπορούσε να έχει η μητέρα μου. Ήταν πάντα κοντά της και τη βοηθούσε με εμάς, όποτε χρειαζόταν. Είχε ένα πανέμορφο λαμπραντόρ, που το λέγανε ”Μπέιμπι”. Όταν η μητέρα μου ερχόταν μετά τη δουλειά να μας πάρει, ο Μπέιμπι καθόταν στον καναπέ δίπλα της και ακουμπούσε το χεράκι του στον ώμο της, σαν να της έλεγε «Κουράγιο. Σε καταλαβαίνω. Φαίνεται, ότι είσαι κουρασμένη. Υπομονή. Όλα καλά θα πάνε».

Έκανε θυσίες. Πολλές θυσίες. Μας λάτρευε και το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία. Δεν άφησε ποτέ τίποτα να μας λείψει. Είχε, δεν είχε μας τα παρήχε όλα. Δεν μας άφησε ποτέ να νιώσουμε φτωχοί. Θυσίασε τα πάντα για μας. Το χρόνο της, την προσωπική της ευτυχία, τον ίδιο της τον εαυτό.

Θυμάμαι, ότι το σπίτι που μετακομίσαμε, όταν ο πατέρας μου μας παράτησε, είχε μόνο ένα υπνοδωμάτιο, στο οποίο κοιμόμασταν εγώ και ο αδερφός μου. Η μητέρα μου είχε ένα ράντζο στο καθιστικό και κοιμόταν εκεί. Υπήρχε και άλλο ένα δωματιάκι, το οποίο χρησίμευε ως αποθηκούλα και δεν είχε καθόλου παράθυρα. Όταν ο αδερφός μου μεγάλωσε λίγο και δεν ήθελε πια να μοιράζεται το δωμάτιό του μαζί μου, τη μετέτρεψε σε δωμάτιο. Δεν χώραγε ούτε κρεβάτι εκεί μέσα. Ένας φίλος του με τη φαντασία, που είχε, πήρε ένα στρώμα, το έκοψε κατά κάποιο τρόπο στη μέση και το τοποθέτησε στη γωνία της αποθήκης πάνω σε μια κατασκευή από ξύλινες παλέτες.

Μερικά χρόνια μετά το διαζύγιό της με το μπαμπά μου, βρήκε άλλη δουλειά καλύτερη, αλλά με μεγαλύτερο ωράριο. Τη βλέπαμε μόνο το βράδυ και με το ζόρι. Η γειτόνισσα; Δεύτερη μάνα μας. Αν δεν ήταν κι αυτή…. Κοίταζα τη μαμά μου με υπερηφάνεια. Η νέα της δουλειά ήταν συναρπαστική και την έβλεπα πιο ήρεμη. Παρόλο, που ήξερα, ότι ήταν διαφορετική από τις άλλες μαμάδες –απουσίαζε πολλές ώρες, δεν ερχόταν στις γιορτές του σχολείου, δεν βγαίναμε ποτέ βόλτες μαζί – ποτέ δεν ένιωσα θυμό, αδιαφορία ή λύπη, ούτε στενοχωρήθηκα ποτέ, που δεν μπορούσε να έχει τον ενεργό ρόλο, που ήθελα στη ζωή μου. Ήμουν περήφανη, πιο περήφανη δεν θα μπορούσα να είμαι.

Με το νέο της μισθό, που ήταν σαφώς καλύτερος, πάλευε να πληρώσει τα χρέη, που της είχε αφήσει ο πατέρας μου φεύγοντας. Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν παραπονέθηκε ποτέ. Με τη στάση της έδειχνε, πόσο ικανές είναι οι γυναίκες και τί μπορούν να καταφέρουν αρκεί να το θέλουν.

Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο πολλές ενοχές αισθανόμουν. Με πλήγωνε να βλέπω τη μάνα μου να παλεύει τόσο σκληρά για χάρη μας. Ένιωθα συχνά να σφίγγεται το στομάχι μου από τις τύψεις. Ξέρω, ότι δεν έφταιγα εγώ για αυτή την κατάσταση, αλλά δεν έφταιγε ούτε κι εκείνη. Εκείνη είναι, όμως αυτή, που τα τράβαγε όλα. Και δεν είπε ποτέ ούτε ένα παράπονο, ούτε μια κακή κουβέντα για τον πατέρα μου. Άντεχε αγόγγυστα επί δεκαετίες, δούλευε σαν το σκυλί και ήταν πάντα εκεί για μας. Μας έστελνε διακοπές στο εξοχικό της γειτόνισσας και αυτή έμενε πίσω να δουλέψει, για μας. Όλα για μένα και τον αδελφό μου.

Πριν δύο χρόνια, βγήκε στη σύνταξη. Ξαφνικά, η ζωή της άλλαξε ριζικά. Τέρμα το πρωινό ξύπνημα. Τώρα ξεκούραση, διασκέδαση, γυμναστήριο και τα απογεύματα σινεμά με τη γειτόνισσα, που εν τω μεταξύ είχε μείνει χήρα. Άπλετος χρόνος για όλους μας. Για νέους και παλιούς φίλους. Η ζωή, που δεν έζησε ήταν τώρα εδώ και την υποδεχόταν όλο χαρά. Δεν είχε πια καμία υποχρέωση απέναντί μας μιας και είχαμε μεγαλώσει, αλλά όχι. Ήταν ακόμη εδώ και για τους δυο μας. Πάντα πλάι μας, πάντα στυλοβάτης.

Πλέον μπορώ να πω, ότι η ανακούφιση, που νιώθω είναι τεράστια. Η καρδιά μου πήγε πάλι στη θέση της και νιώθω λες και μαζί με το δικό της βάρος, έφυγε από την πλάτη μου και το δικό μου. Νιώθω απίστευτη ευτυχία και ηρεμία. Ξέρω, ότι είναι καλά. Μετά από τόσα χρόνια, είναι καλά. Κοιμάται τόσο, όσο δεν κοιμήθηκε ποτέ στη ζωή της. Παίρνει επιτέλους αυτό, που της έλειπε. Ύπνο, ξεκούραση και στιγμές μαζί μας. Οι ενοχές, που αισθανόμουν χάθηκαν. Κάθε φορά, που μου στέλνει ένα μήνυμα και μου λέει, ότι θα κάνει κάτι, που την ευχαριστεί και ποτέ δεν το έκανε, παίρνει και ένα κιλό από πάνω μου. Υπάρχουν, όμως, πολλά κιλά ακόμα να διώξει. Και από εμένα και από τον ίδιο της τον εαυτό.

Θυμάμαι. Πάντα θα θυμάμαι το παγωμένο νερό, που έριχνε στο πρόσωπό της, για να κρατηθεί ξύπνια, τα 3 πουλόβερ που φόραγε στο σπίτι, επειδή κρύωνε και δεν είχε δεύτερη σόμπα να βάλει δίπλα στο κρεβάτι της να ζεσταθεί, αφού λεφτά για πετρέλαιο δεν είχαμε. Θυμάμαι τα 2/3 του μισθού της να φεύγουν για χάρη κάποιου, που ποτέ δεν τηλεφώνησε καν να δει, τί κάνουμε, αν ζούμε, πώς τα βγάζουμε πέρα. Αλλά γιατί να πάρει; Τα χρέη του ήταν όλα τακτοποιημένα κι ας στερούμασταν εμείς τη μάνα μας.

Πλέον ξεκουράζεται και πολύ καλά μάλιστα. Η ζωή της χαμογέλασε στο τέλος. Τώρα πια, μπορώ να καταλάβω, γιατί εργάστηκε τόσο σκληρά. Ήθελε η ζωή μου και του αδερφού μου να είναι καλύτερη και ευκολότερη από τη δική της, έτσι ώστε να μην κουραστώ τόσο, όσο κουράστηκε εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, ώστε να μην αποκοιμηθώ ποτέ όρθια.

Βενετία

Χώρισα το  2015 μετά από 10 χρόνια γάμου και αφού με απατούσε με ό,τι κινούνταν.

Από αυτό τον γάμο το μόνο καλό στη ζωή μου είναι το παιδάκι μας.

Χώρισα και μαζί χώρισα κι από την εμπιστοσύνη. Δεν υπήρξα ποτέ καχύποπτη στη ζωή μου και όμως από τότε και ύστερα πέρασα απέναντι αλλά σε κακουργηματικό βαθμό.

Σε σημείο να έχω καταντήσει κουραστική και ψυχοφθόρα, να βγάζω αρνητικά συμπεράσματα για τους πάντες και τα πάντα, να μου λένε την αλήθεια σε όλους τους τομείς προσωπικά, επαγγελματικά και εγώ να τα ισοπεδώνω όλα, να τα χλευάζω και ουσιαστικά να απομακρύνω ανθρώπους από γύρω μου.

Είχα χτίσει γύρω μου ένα τόσο ψηλό τοίχος που δεν το διαπερνούσε κανείς. Στη δουλεια πηγαινοερχόμουν τυπικά, δεν έκανα παρέα με κανέναν συνάδελφο, ζούσα για μένα και το παιδί και αν καμιά φίλη, ζητούσε τη συμβουλή μου για τη σχέση ή τον γάμο της, η μόνιμη απάντησή μου ήταν “χώρισέ τον, σε απατάει/σου λέει ψέματα”.

Κάπως έτσι οι φίλες μου απήυδησαν και κάποιες άρχισαν να εξαφανίζονται και άλλες μου έλεγαν πως έπρεπε να δω ειδικό χθες.

Δεν ειχα καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης ώσπου γνώρισα τον δεύτερο σύζυγό μου.

Εννοείται επιφυλακτική τερμα μαζί του σιγά σιγά όμως άρχισε να κερδίζει την εμπιστοσύνη μου. Ήμασταν μαζί ήδη ένα μήνα όταν είπαμε το σκ που δεν θα ειχα το παιδι , να κοιμηθεί σπίτι μου.

Κυριακή πρωί λοιπόν ξυπνάω και τί να δω; Έλειπαν τα κλειδιά του σπιτιού και του αμαξιού μαζί και το αμάξι μου!

Τον παίρνω στο κινητό δεν απαντά. Πρώτη σκέψη, ότι μου έκλεψε το αυτοκίνητο.

Αμέσως καλώ την Αστυνομία. Έρχονται οι άνθρωποι σε χρόνο dt. Δίνω τα στοιχεία του, τους εξηγώ το συμβάν και κάνω επί τόπου μήνυση.

Ώσπου εμφανίζεται εκείνος.

Με δυο καφέδες και κρουασάν στο ένα χέρι, δυο τριαντάφυλλα στο άλλο και τα κλειδιά να κρέμονται από τις τσέπες του.

Είχε ξυπνήσει νωρίτερα και ήθελε να μου κάνει έκπληξη αλλά επειδή δεν ήθελε να με ξυπνήσει, πήρε τα κλειδιά ώστε να βγει και να ξαναμπει αθόρυβα και να μου φέρει πρωινό στο κρεβάτι. Το αμάξι του δεν έπαιρνε μπρος και αφού είχε τα κλειδιά στα χέρια του, πήρε το δικό μου.

Το κινητό το είχε αφήσει σπίτι μου και ήταν στο αθόρυβο, ούτε που το ειχα προσέξει.

Οι αστυνομικοί έκλαψαν από τα γέλια αλλά περισσότερο έκλαψα εγώ που του χάλασα την εκπληξη και που έκανε μια εβδομάδα να μου μιλήσει.

Την επόμενη μέρα πήγα και απέσυρα τη μήνυση αλλά μια βδομάδα ήμουν χάλια χωρίς εκείνον.

Τώρα που τα σκέφτομαι γελάω αλλά τότε ήμουν για κλάματα.

Μόλις τα ξαναβρήκαμε, πήγα αμέσως σε ψυχολόγο. Έκανα συνεδρίες δύο χρόνια για να συνειδητοποιήσω πόσο κακό μου είχε κάνει ο πρώην σύζυγος αλλά περισσότερο εγώ στον εαυτό μου με τις επιλογές μου.

Σήμερα είμαι ξανά παντρεμένη, τον δεύτερο σύζυγο το παιδί τον λατρεύει και περιμένουμε και μωράκι.

Ακόμα και σήμερα έχουμε να λέμε για εκείνο το σκηνικό, χαρακτηριστικά όποτε κάνουμε πλάκα γι’ αυτό μπροστά σε φίλους μας, λέει

“Τί να μου πείτε ρε μλκες για τις γυναίκες σας; Εμένα μου έφερε τους μπάτσους!”.

Δουλέψτε με τον εαυτό σας, χαμένοι δεν θα βγείτε!

Ελένη

Όταν χώρισα πριν από δύο χρόνια ο πρώην μου εξαφανίστηκε και με άφησε εντελώς μόνη με δύο παιδιά. Σε όλο μας τον γάμο, υπήρξε τσιγκούνης και πάρα πολύ ψείρας με τα οικονομικά του πράγμα που με έχει βάλει σε υποψίες ότι κάτι άλλο συμβαίνει…

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εργαζόμασταν και οι δύο όσο ήμασταν παντρεμένοι αλλά δεν μου είπε ποτέ πόσα παίρνει. Ήμασταν παντρεμένοι τόσα χρόνια, είχαμε δύο παιδιά αλλά οτιδήποτε είχε σχέση με τη δουλειά του και τα χρήματα το κρατούσε μόνο για τον εαυτό του. Ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του, πλήρωνε κανονικά τους λογαριασμούς μας, δεν έλειψε τίποτα στα παιδιά αλλά αν και κατά πόσο περίσσευαν χρήματα και τι τα έκανε δεν το έμαθα ποτέ.

Ο χαρακτήρας του ήταν περίεργος γενικά όχι μόνο στο οικονομικό και αυτός είναι ο λόγος που αποφάσισα να χωρίσουμε. Δεν πήγαινε άλλο αυτός ο γάμος. Με είχε κουράσει απίστευτα η παραξενιά του, αυτό το άγχος ότι όλοι τον κυνηγούν να τον κλέψουν, να του φάνε χρήματα ή να τον βλάψουν.

Τον χωρισμό μας τον δέχτηκε καλά και χωρίς αντιδράσεις, μόλις όμως υπογράψαμε, μάζεψε τα πράγματά του και εξαφανίστηκε. Από τότε ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Όσες φορές και αν προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί του γιατί τα παιδιά τον ζητούσαν εκείνος άφαντος. Για διατροφή ούτε λόγος. Μας παράτησε στο έλεος του Θεού να τα βγάλουμε πέρα με τον πενιχρό δικό μου μισθό.

Περίπου 8 μήνες μετά το διαζύγιο αποφάσισα να απευθυνθώ ξανά στον δικηγόρο μου να ψάξει να τον βρει να κανονίσουμε τα της διατροφής. Τότε ο δικηγόρος του, είπε στον δικηγόρο μου, ότι ο πρώην άντρας μου έχει πεθάνει!

Πραγματικά σοκαρίστηκα. Μπορεί να είχαμε χωρίσει αλλά όχι και να πεθάνει. Οι πρώτες μου σκέψεις ήταν πώς θα το πω στα παιδιά και τι θα κάνω από δω και πέρα. Επίσης γιατί κανείς από την οικογένειά του να μη μας ειδοποιήσει; Δεν είχαμε δικαίωμα να ξέρουμε; Ανεπίτρεπτο να συμβαίνει κάτι τέτοιο και εμείς να ζούμε στον κόσμο μας!

Τηλεφώνησα στη μητέρα του κλαίγοντας αλλά εκείνη μου ακούστηκε κάπως περίεργη. Ήταν μες στην τρελή χαρά, καμία σχέση με μία μάνα που θρηνούσε για τον χαμό του παιδιού της. Υποψιάζομαι ή ότι τρελάθηκε ή ότι κάτι άλλο συμβαίνει. Τη ρώτησα λεπτομέρειες και μου τα μάσαγε. Τη ρώτησα πού είναι ο τάφος του να του πάω λουλούδια και δεν ήξερε να μου εξηγήσει.

Μετά από πολλές μέρες, με πήρε τηλέφωνο μία κυρία από εταιρεία κινητής τηλεφωνίας στην οποία είχαμε τα κινητά μας εγώ και ο πρώην άντρας μου και με ενημέρωσε για ένα καινούριο πρόγραμμα. Της εξήγησα ότι είχε πεθάνει και ότι δεν ήμουν σε θέση εκείνη τη στιγμή να ασχοληθώ και με το λογαριασμό του τηλεφώνου. Η απάντηση της ήταν καθηλωτική. «Μα εχθές μίλησα με το σύζυγό σας. Αυτό δεν είναι το όνομα του;». «Ναι» της απαντώ. Μου είπε ότι μόλις εχθές είχαν μιλήσει και ότι κάποιο λάθος πρέπει να είχε γίνει.

Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το τηλεφώνημα που έκανα στη μητέρα του με έκαναν να σιγουρευτώ ότι ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο ζει αλλά κρύβεται για να αποφύγει τη διατροφή.

Μα καλά σοβαρά τώρα; Ποιος άνθρωπος θα έκανε κάτι τέτοιο; Τα παιδιά του δεν τα σκέφτηκε; Προτιμά να πιστεύουν ότι είναι ορφανά και ότι δεν θα ξαναδούν τον μπαμπά τους για να γλιτώσει λίγες πενταροδεκάρες; Μα πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος; Που έφτασε το μυαλό του; Φυσικά και δεν θα το αφήσω έτσι! Θα τον κυνηγήσω όσο δεν πάει (αν ζει). Ήδη επικοινώνησα με τον δικηγόρο μου, θα του πάρω ό, τι έχει και δεν έχει έτσι και αποδειχτεί ότι ζει. Όσα μάζευε τόσα χρόνια και τα έκανε μασούρι θα του τα φάω εγώ μονοκοπανιά. Η μήνυση που θα του κάνω και νεκρούς θα αναστήσει!

Φωτεινή