Μορφή χιονοστιβάδας παίρνουν οι αποκαλύψεις για το ιδιωτικό γηροκομείο στον Κορυδαλλό, όπου βρέθηκαν σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης δεκάδες ηλικιωμένοι, ενώ θέμα χρόνου θεωρείται η σφράγιση του χώρου, η οποία θα πραγματοποιηθεί αφού μετακινηθούν και οι τρόφιμοι που τέθηκαν σε καραντίνα λόγω κορονοϊού.
Ήδη, όπως έγραψε το dikastiko.gr, σχηματίστηκε δικογραφίαγια κακουργήματα για την υπόθεση, σε συνέχεια καταγγελιών που φτάνουν έως και το 2016, ενώ συγγενείς των ηλικιωμένων ζητούν την παρέμβαση Εισαγγελέα για πράξεις βασανισμού και κακοποίησης.
Πρώην υπάλληλος καταγγέλλει στην ΕΡΤ απάνθρωπες συνθήκες για τους τρόφιμους, με συνεχή περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας, που την έκαναν να παραιτηθεί. Όπως υποστηρίζει, δεν προχώρησε σε επίσημες καταγγελίες, γιατί δεχόταν απειλές για τη ζωή της.
Την ίδια ώρα, μαρτυρία κατοίκουτης περιοχής περιγράφει απελπισμένη τρόφιμο να κραυγάζει στο μπαλκόνι του γηροκομείου και νοσηλεύτρια να την τραβάει από τα μαλλιά για να επιστρέψει στο δωμάτιο διά της βίας.
Σοκάρουν οι καταγγελίες για το γηροκομείο-κολαστήριο: “Ζήσεις, πεθάνεις, θα μείνεις εδώ”
Ανατριχίλα και αποτροπιασμό προκαλούν όσα κατήγγειλε μία γυναίκα που άφησε τη γιαγιά της στο εν λόγω γηροκομείο στον Κορυδαλλό. «Είχα τη γιαγιά μου εκεί μέσα, την πήραμε μέσα σε τρεις εβδομάδες, γιατί φαινόταν κακοποιητικό το περιβάλλον. Την πρώτη εβδομάδα την είχαν σε απομόνωση για να δουν αν έχει κορονοϊό και δεν υπήρχε ούτε τηλέφωνο και λέμε εντάξει. Της πήραμε ένα τηλέφωνο για ηλικιωμένους και δεν το επιτρέψανε. Σε κάθε όροφο υπήρχε ένα κινητό τηλέφωνο και καλούσες εκεί και το έδιναν στον ηλικιωμένο να σου μιλήσει».
«Η γιαγιά μου έφυγε απ’ το σπίτι της Επειδή πέθανε η θεία μου που την πρόσεχε μετά από ένα ατύχημα. Όλοι επειδή ήμασταν εργαζόμενοι, δεν υπήρχε κάποιος σπίτι και έπρεπε να πάει κάπου. Δεν είχε κάποιο πρόβλημα αντίληψης τα είχε 400» περιγράφει και προσθέτει:
«Την πρώτη φορά που πήγε η μητέρα μου της είπε ότι την είχαν δύο εβδομάδες άπλυτη, δυο εβδομάδες χωρίς μπάνιο και μάλιστα το πρώτο βράδυ πήγε ένας άντρας, είναι ο ιδιοκτήτης, την έδεσε από τα χέρια και τα πόδια και της είπε: “Ζήσεις πεθάνεις, θα μείνεις εδώ…”, έτσι ακριβώς. Και μου το μετέφερε η ίδια η γιαγιά μου όταν πήγα να την δω».
Ανατριχιαστικές αποκαλύψεις: “Στέλεχος κακοποιούσε ηλικιωμένους” περιγράφει πρώην εργαζόμενη
Όπως μετέδωσε η ΕΡΤ, κακοποιήσεις ηλικιωμένων με μπουνιές και κλωτσιές, που δεν τις χωρά ο ανθρώπινος νους, περιγράφει πρώην εργαζόμενη στο γηροκομείο του Κορυδαλλού, όπου βρέθηκαν να διαβιούν υπό άθλιες συνθήκες 41 ηλικιωμένοι. Ως πρωταγωνιστής των βασανισμών καταγγέλλεται στέλεχος του ιδρύματος.
«Εγώ θυμάμαι κάποιον που τον είχε κλειδωμένο για να συνετιστεί στον νεκροθάλαμο. Και μία κοπέλα που ξεκλείδωσε κρυφά και του έδωσε λίγο ψωμάκι, την απέλυσε», δήλωσε χαρακτηριστικά η πρώην εργαζόμενη του γηροκομείου.
Όπως καταγγέλλει, για να χωρέσουν περισσότεροι ηλικιωμένοι στη δομή και να αυξήσει τα κέρδη του, έβαζε ανθρώπους να κοιμούνται στο υπόγειο. «Σε σημείο που εγώ έφυγα κλαίγοντας από εκεί, γιατί κατέβαζα κάτω άνθρωπο και με κοίταζε στα μάτια και ούρλιαζε: «Μη με πας στο υπόγειο, μυρίζει χλωρίνη και τα πλυντήρια κάνουν θόρυβο».
Το στέλεχος της δομής, σύμφωνα με την καταγγελία, έβρισκε πελάτες με τη βοήθεια κοινωνικής λειτουργού. Χαρακτηριστικά αναφέρει για περίπτωση ηλικιωμένης: «Είχε την περιουσία της, έτυχε να πάει στο νοσοκομείο, την παρέλαβε η κοινωνική λειτουργός και την έφερε σε αυτόν και την έκανε κυριολεκτικά “φυτό”».
Σοκάρει η μαρτυρία της πρώην εργαζομένης ότι υπήρχαν ηλικιωμένοι που τραυματίζονταν αλλά δεν μεταφέρονταν στο νοσοκομείο. «Είχε πέσει, είχε σπάσει το πόδι της και δεν το είπε ποτέ σε συγγενείς, γιατί δεν είχε κρεβάτι, την είχαν σε υπόγειο, τη σηκώνανε με το ζόρι με σπασμένο πόδι, μέχρι που πέθανε. Δεν πήγαινε σε νοσοκομεία άτομα», τόνισε.
Σημειώνεται ότι οι αστυνομικοί της Ασφάλειας πρόκειται να πάρουν τις επόμενες ημέρες καταθέσεις από τους ηλικιωμένους. Στο «μικροσκόπιο» μπαίνει και ο θάνατος ηλικιωμένης μόλις μία ημέρα μετά την έρευνα των ελεγκτών της Περιφέρειας.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως η θέση του πρώην ιδιοκτήτη του γηροκομείου, όπως έγραψε το dikastiko.gr, είναι ότι όλα όσα καταγγέλλονται αποτελούν “μυθεύματα”.
Ο Ντέιβιντ Κράουτς, πατέρας της Καρολάιν, στέλνει ένα μήνυμα στον συζυγοκτόνο Μπάμπη Αναγνωστόπουλο και την οικογένειά του, μια εβδομάδα πριν τη δίκη του πιλότου.
Σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση, στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα», ο πατέρας της άτυχης κοπέλας υπογραμμίζει ότι όσο περνά από το χέρι του, ο δολοφόνος της κόρης του δεν πρόκειται ποτέ να δει τη μικρή Λυδία, ενώ διερωτάται πώς είναι δυνατόν κάποια στιγμή η μικρή Λυδία να συναντήσει τον πατέρα της από τη στιγμή που σκότωσε τη μητέρα της.
Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Ντέιβιντ Κράουτς «σίγουρα είναι ελεύθερος να βλέπει όσες φωτογραφίες θέλει. Είμαι όμως αποφασισμένος να μη δει ποτέ τη μικρή Λυδία από κοντά. Στερήθηκε το δικαίωμα αυτό τη στιγμή που σκότωσε τη μητέρα της».
Τι θα πει ο Ντέιβιντ Κράουτς στη Λυδία για τον θάνατο της Καρολάιν
Ερωτηθείς για το πώς θα αποκαλύψει στη Λυδία την αλήθεια για τον θάνατο της μητέρας της, σημείωσε «πώς θα της τον συστήσω; Αυτός είναι ο πατέρας σου… Σκότωσε τη μητέρα σου και αυτός είναι ο λόγος που δεν τον βλέπεις πολύ».
Όσον αφορά το πως μεγαλώνει η μικρή Λυδία, ο Ντέιβιντ Κράουτς σημείωσε ότι «ο μικρός μου θησαυρός έχει ενσωματωθεί στην αγαπημένη οικογένεια της αδερφής της μητέρας της. Όπως και τα ξαδέλφια της, αποκαλεί τη θεία της «μαμά», ενώ τα ξαδελφάκια της την αντιμετωπίζουν σαν να είναι η μικρή τους αδελφή».
Αναφερόμενος στην απορία που θα έχει η μικρή Λυδία, κάποια στιγμή, γιατί δε μοιάζει με τα αδερφάκια της, αφού έχει ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά και σγουρά καστανά μαλλιά, σε αντίθεση με τα ολόισια μαύρα μαλλιά των άλλων παιδιών, ο παππούς της τόνισε «είναι μεγάλη η ανησυχία μου για το τι θα της πω και είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπιστεί με μεγάλη ευαισθησία».
Σχετικά με τους γονείς του πιλότου, καταλήγει, χωρίς να τους κατονομάζει, ότι «δε θα επιτρέψει ποτέ σε αυτούς τους δύο να πάρουν την επιμέλεια της Λυδίας, κάτι που επιδιώκουν, για τους δικούς τους εγωιστικούς λόγους, καθώς θα ήταν «τραγωδία» να γυρίσουμε τη Λυδία πίσω στη ζωή της εδώ, τη στιγμή που περνά ευτυχισμένες στιγμές στις Φιλιππίνες».
Ανησυχία τις τελευταίες ώρες από το ατύχημα του αγαπημένου τραγουδιστή Χρήστου Δάντη όπου ο ίδιος βυθίστηκε σε μια αυτοσχέδια τάφρο και χτύπησε στα πλευρά του, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να ακυρώσει την εμφάνισή του σε γνωστό μαγαζί στη Θεσσαλονίκη. Την αποκάλυψη για το ατύχημα έκανε γνωστή μέσα από τον λογαριασμό της στο instagram η σύντροφός του, Ασημίνα Χατζηανδρέου.
Τί έγραψε η Ασημίνα Χατζηανδρέου για το ατύχημα του Χρήστου Δάντη
Η πρώην παίκτρια του Survivor έγραψε συγκεκριμένα: «Εκ μέρους του συντρόφου μου, Χρήστου Δάντη, ζητούμε συγγνώμη που αναβάλλεται η σημερινή του εμφάνιση λόγω ενός ατυχήματος καθώς βυθίστηκε σε μια αυτοσχέδια τάφρο και χτύπησε στα πλευρά του και όπως φαίνεται δε μπορεί να συνεχίσει μέχρι να αποφανθεί κάποιος ειδικός. Ευχαριστεί για την κατανόηση και ζητά συγγνώμη».
Η ανάρτησή της
“Ολα θα πάνε καλά”, έγραψε η Ασημίνα Χατζηανδρέου για τον Χρήστο Δάντη
Στη συνέχεια, η Ασημίνα Χατζηανδρέου δημοσίευσε ακόμη μια φωτογραφία, στην οποία τη βλέπουμε να κρατά το χέρι του Χρήστου Δάντη. «Πιστεύω στη δύναμή σου. Όλα καλά θα πάνε. Είμαι δίπλα σου», έγραψε χαρακτηριστικά εκφράζοντας τη στήριξή της.
Εμείς να του ευχηθούμε περαστικά γρήγορα και να είναι ξανά μαζί μας στις πίστες και στην νυχτερινή διασκέδαση. Δεν τον φοβόμαστε τον Δάντη είναι δυνατός άνθρωπος.
Τον δικό της Γολγοθά ανεβαίνει η γνωστή μαγείρισσα, Μαίρη Παναγάκου, όπου ο γιος της αυτοκτόνησε όπως έγινε γνωστό εχθές και όπως λέει την άφησε ολομόναχη στον κόσμο. Η ίδια αναρρωτιέται γιατί να ζει τώρα πια, ενώ τα λόγια της ραγίζουν και τις πέτρες ακόμα.
Στο νοσοκομείο η Μαίρη Παναγάκου μετά την αυτοκτονία του γιου της
Η ίδια βρέθηκε στο νοσοκομείο όπως αναφέρθηκε στο Πρωινό και μάλιστα μίλησε στην εκπομπή για τον γιο της.
Τα όσα λέει συγκλονίζουν.
«Τραγικές ημέρες είναι και σήμερα είναι μία ημέρα που για τελευταία φορά θα τον φιλήσω, θα τον αγκαλιάσω και θα τελειώσουν όλα. Ένα τέτοιο παιδί, ένας τέτοιος λεβέντης, ένας τέτοιος άρχοντας θα είναι στο χώμα. Είναι συγκλονιστικό, δε μπορώ να σκεφτώ ότι το παιδί μου, το μοναχοπαίδι μου και ο άνδρας μου θα είναι δίπλα δίπλα σε ένα νεκροταφείο. Κι εγώ ζω… γιατί;
“Γλυκιά μου μανούλα…”, η τελευταία επιστολή του γιου της Μαίρης Παναγάκου πριν την αυτοκτονία
Μόνο για να μπορέσω να τα πουλήσω όλα και να φύγω μακριά από αυτόν τον καταραμένο τόπο που μου τους πήρε όλους» είπε με λυγμούς η Μαίρη Παναγάκου κι αποκάλυψε την επιστολή που της έγραψε ο αυτόχειρας:
«Αυτό μου είχε γράψει στην επιστολή “γλυκιά μου μανούλα, εσύ έχεις πάρα πολύ κόσμο, δεν θα σε αφήσουν”. Και δεν με άφησαν. Αλλά και εκείνος ατελείωτα μηνύματα αγάπης, έχει κατακλυστεί το διαδίκτυο. Κόσμος από όλη την Ελλάδα γράφει για τον Αντώνη που δεν φανταζόταν ότι τον αγαπούσε πόσο».
Τί να πει κανείς σ΄αυτή τη μάνα που έχασε το παλικάρι της από τη μια στιγμή στην άλλη με τόσο βίαιο τρόπο. Να της ευχηθούμε να κάνει κουράγιο, να σφίξει τα δόντια και να προσπαθήσει να σταθεί στα πόδια της. Τίποτα άλλο. Να ζήσει να τον θυμάται.
Κηδεύεται το μεσημέρι της Τετάρτης η Μαρία Πάλλα, υπάλληλος της Νομαρχίας Τρικάλων, που έφυγε ξαφνικά απ’ τη ζωή στα 57 της χρόνια το πρωί της Τρίτης.
Έφυγε ξαφνικά απ’ τη ζωή στα 57 της χρόνια
Κηδεύεται ώρα 4.30μ.μ. , στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου εκ Μετσόβου Τρικάλων .
Η Μαρία Πάλλα δεν προσήλθε στην εργασία της
Σύμφωνα με πληροφορίες του trikalavoice.gr η 57χρονη Μαρία Πάλλα που διέμενε μόνη και ταλαιπωρούνταν από προβλήματα υγείας δεν προσήλθε στην εργασία της, την αναζήτησαν συνάδελφοι και συγγενείς και τελικά τη βρήκαν νεκρή στο σπίτι της.
ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ Αργυρώ Πάλλα και Νικόλαος Τσοτσόλας
ΤΑ ΑΝΗΨΙΑ Παναγιώτης Τσότσολας
Κωνσταντίνος Τσότσολος
ΟΙ ΘΕΙΟΙ ΤΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ
ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
Σημ. 1) Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου εκ Μετσόβου , την Τετάρτη 15 – 2 – 2023 και ώρα 4.00μ.μ.
2) Ο καφές θα δοθεί στην Αίθουσα κοινωνικών εκδηλώσεων του Α΄ Νεκροταφείου Τρικάλων .
3) Παράκληση της οικογένειας αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο ΣΥΛΛΟΓΟ ΓΟΝΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΄΄ ΦΛΟΓΑ΄΄
Το τελευταίο αντίο από συναδέλφους
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Υπαλλήλων Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στο άκουσμα της θλιβερής είδησης για τον αδόκητο θάνατο της συναδέλφου Μαρίας Πάλλα, εκφράζει τη βαθιά του θλίψη και μεταφέρει τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της.
Το Δ.Σ. αποφάσισε στη μνήμη της :
Αντί στεφάνου να καταθέσει χρηματικό ποσό στον Σύλλογο «Φλόγα»
Να παρευρεθεί το Δ.Σ. στην εξόδιο ακολουθία
Να εκδοθεί συλλυπητήριο μήνυμα στα ΜΜΕ
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ Μαράκι…… θα είσαι πάντα στις καρδιές μας.
Σε κλίμα οδύνης πραγματοποιήθηκε η κηδεία του γιου της τηλεμαγείρισσας, Μαίρης Παναγάκου στη Σπάρτη. Ο 43χρονος άνδρας αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του το απόγευμα της Δευτέρας 13/2, με τη μητέρα του να έχει βάλει ως στόχο ζωής να τιμωρηθούν οι ηθικοί αυτουργοί.
Με δάκρυα στα μάτια, συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες αποχαιρέτησαν τον Αντώνη Παναγάκο. Ο γείτονάς του που άκουσε τον πυροβολισμό έπεσε πάνω στο φέρετρο του αυτόχειρα. Η εκκλησία ήταν στολισμένη, ενώ στεφάνια έφτασαν από τη Ντόρα Μπακογιάννη και σύζυγό της, Ισίδωρο Κούβελο, την Αγγελική Νικολούλη και τον γιο της, Κωνσταντίνο Μουσούλη.
Τις εικόνες εξασφάλισε η Μάρω Κανελλάκη με την κάμερα του T-live:
Αντώνης Παναγάκος: Βίντεο από τα τελευταία του γενέθλια
Το T-live παρουσίασε βίντεο από τα τελευταία γενέθλια του γιου της Μαίρης Παναγάκου, όταν άνθρωποι από το χωριό Κότρωνα στη Μάνα του έκαναν έκπληξη και του έσβησαν τούρτα. Τότε, έδειχνε ευτυχισμένος, ξέγνοιαστος και ανέμελος και τίποτα δεν προμήνυε ότι σκεφτόταν να βάλει τέλος στη ζωή του.
Ανατρεπτική είσοδο έκανε στο πλατό της Super Κατερίνα η Τραϊάνα Ανανία, αφού εμφανίστηκε στην εκπομπή, φορώντας νυφικό κι αφήνοντας άφωνη την Κατερίνα Καινούργιου.
«Καλώς ήρθες. Είσαι η πιο εντυπωσιακή καλεσμένη που έχει έρθει. Γεια σου αγάπη μου. Γιατί με νυφικό;» απόρησε η Κατερίνα Καινούργιου. «Γιατί παντρεύομαι τον εαυτό μου» απάντησε η Τραϊάνα Ανανία, δίνοντάς της κι ένα νυφικό που έφερε μαζί της. «Υπέροχο. Είμαι σε κατάσταση, που μήπως το κάνω κι εγώ» συμπλήρωσε με χιούμορ η παρουσιάστρια.
Δείτε το βίντεο:
Όπως αποκάλυψε η ηθοποιός, ο λόγος που εμφανίστηκε ως νύφη ήταν για το νέο της video clip.
Η πανδημία του κορωνοϊού οδήγησε ξανά τους Έλληνες να δουλέψουν στα χωράφια και σε αγροτικές εργασίες λόγω του κλεισίματος των συνόρων.
Στα χωράφια της Ημαθίας ξεκίνησαν να εργάζονται και Έλληνες μετά από το μεγάλο ζήτημα που δημιουργήθηκε από την έλλειψη εργατικών χεριών στην περιοχή εξαιτίας του κλεισίματος των συνόρων με την Αλβανία που έφερε ο κορωνοϊός και τη δυσκολία στη μετακίνηση εργατικού δυναμικού από τη γειτονική χώρα.
Τα προηγούμενα χρόνια, το 90% των εργατών που απασχολούνταν στη συγκομιδή φρούτων σε Ημαθία και Πέλλα, προέρχονταν από την Αλβανία. Ωστόσο ο κορωνοϊός στάθηκε αφορμή ώστε και οι Έλληνες να αποφασίσουν να καταπιαστούν με τις αγροτικές εργασίες. Όπως μάλιστα αναφέρει ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Φρούτων-Πυρηνόκαρπων και Αχλαδιών, Χρήστος Γιαννακάκης, αρκετοί Έλληνες από όλη τη χώρα ανταποκρίνονται στο κάλεσμα που εξέδωσαν οι Αγροτικές Συνεταιριστικές Οργανώσεις παραγωγών Ημαθίας αναζητώντας εργάτες στα χωράφια, τα διαλογητήρια και τα κονσερβοποιεία.
Σύμφωνα μάλιστα με τον ίδιο, τέτοιος αριθμός Ελλήνων εργατών στα ροδάκινα είχε να εμφανιστεί τριάντα ολόκληρα χρόνια! «Ήδη 120 άτομα, νέοι και μεγάλοι, που ζουν στον νομό Κοζάνης μεταφέρονται με λεωφορεία στην Αγία Μαρίνα της Βέροιας και εργάζονται στα αραιώματα στις ροδακινιές, μια εργασία που θα διαρκέσει μέχρι τέλη Μαΐου», τόνισε ο κ. Γιαννακάκης μιλώντας στη Voria.gr.
Όπως εκτιμά ο κ. Γιαννακάκης, το ενδιαφέρον από πλευράς Ελλήνων αναμένεται να αυξηθεί μετά την ανακοίνωση του εκπροσώπου της κυβέρνησης, Στέλιου Πέτσα, ότι δεν θα σταματήσει να χορηγείται επίδομα ανεργίας από τον ΟΑΕΔ σε όσους ανέργους αποφασίσουν να δουλέψουν στα χωράφια. «Ήδη έχουν εμφανιστεί κάποιοι Έλληνες που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον να εργαστούν», σημείωσε.
Πρώτοι εργάτες από την Αλβανία στο τέλος της εβδομάδας για τα χωράφια
Ο κ. Γιαννακάκης ανέφερε πως στα χωράφια έχουν επιστρέψει και εργάτες αλβανικής εθνικότητας που ζουν στην περιοχή και οι οποίοι είχαν προχωρήσει σε τετραήμερη στάση εργασίας ζητώντας αύξηση του μεροκάματού τους στα 30 ευρώ καθαρά. Όπως τόνισε ο ίδιος, το κατώτερο ημερομίσθιο που είναι καθορισμένο από το κράτος είναι 29 ευρώ μεικτά, εκ των οποίων το 10% κρατείται για τα εργόσημα. «Αυτό σημαίνει ότι το ημερομίσθιο ανέρχεται περίπου στα 26 ευρώ καθαρά και πάντα ανάλογα με τις ώρες εργασίας του κάθε εργαζομένου», διευκρίνισε. Οι αγρότες δίνουν συνήθως από 23 έως 26 ευρώ ανάλογα με τις ώρες εργασίας και τη συμφωνία που γίνεται μεταξύ των δύο ενδιαφερομένων πλευρών.
Η προσέλευση Ελλήνων εργατών δεν ακυρώνει τα σχέδια για την είσοδο περίπου 7.000 εργατών από την Αλβανία που θα έρθουν σε ένα διάστημα περίπου δύο μηνών για συγκομιδή φρούτων, στο πλαίσιο της συμφωνίας των δύο χωρών. Όπως ανέφερε ο κ. Γιαννακάκης, οι πρώτοι εργάτες γης από τη γειτονική χώρα θα καταφτάσουν ήδη στο τέλος της εβδομάδας. Σύμφωνα με τον ίδιο, θα γίνουν τεστ, θερμομετρήσεις ενώ θα τηρηθεί και η 14ημερη καραντίνα ώστε να μην υπάρξει κίνδυνος μετάδοσης του κορωνοϊού.
Ο Stavento κάνει κατάθεση ψυχής στο νέο του τραγούδι με τίτλο «Μπαμπά μου ξέρω», έχοντας ως έμπνευση τον πατέρα του και την ΑΕΚ
Ο Μιχάλης Κουϊνέλης συγκινεί μέσα από το νέο του τραγούδι, κάνοντας κατάθεση ψυχής.
Το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει ο πατέρας του γνωστού στο ευρύ κοινό ως Stavento, αλλά και τα εγκαίνια της «Opap Arena» αποτέλεσαν έμπνευση για το νέο του κομμάτι.
«Μπαμπά μου ξέρω αν σηκωθείς, θα πάμε στη Αγιά Σοφιά την ΑΕΚάρα για να δεις», αναφέρει ο Stavento.
Όσοι έχουμε αντιμετωπίσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας στην οικογένεια, όσοι έχουμε περάσει μέρες και νύχτες σε νοσοκομεία, όσοι έχουμε ακούσει αποκαρδιωτικές διαγνώσεις από στόματα γιατρών, όσοι έχουμε υπάρξει το στήριγμα των ανθρώπων μας σε τέτοιες δύσκολες στιγμές και η ελπίδα τους για ζωή, αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε την υπεράνθρωπη δύναμη που αναδύεται από μέσα μας τις στιγμές εκείνες. Είναι την επόμενη μέρα, όταν πλέον έχεις επιστρέψει στο σπίτι και έχει κλείσει η πόρτα πίσω σου, που θα καταρρεύσεις. Και τότε έχεις κάθε δικαίωμα να το κάνεις. Το ερώτημα είναι… πώς ξανασηκώνεσαι;
Πώς ξανασηκώνεσαι, όταν από το νοσοκομείο επιστρέφεις χωρίς το παιδί σου; Πώς ξανασηκώνεσαι, όταν έζησες εκεί τον απόλυτο εφιάλτη κάθε γονιού, όταν είδες το παιδί σου να υποφέρει, να βασανίζεται, να “σβήνει” μέσα στα χέρια σου; Ακόμα και στη σκέψη λιγοψυχεί κανείς. Ακόμα και στο άκουσμα καταρρέει. Πώς να ξανασταθείς στα πόδια σου έπειτα από κάτι τέτοιο;
Η επόμενη μέρα, μετά τον χαμό του παιδιού τους από καρκίνο, αυτονόητα βρίσκει τους γονείς διαλυμένους. Συνήθως δεν επανέρχονται από αυτό ποτέ. Σπάνια, όμως, σαν μια δέσμη φωτός να πέφτει πάνω τους από τα ουράνια, βρίσκονται κάποιοι γονείς, μαμάδες τις περισσότερες φορές, που καταφέρνουν, μέσα στον αδιανόητο πόνο, να σηκώσουν το βλέμμα ψηλά και, σαν να αποδέχονται ένα θεϊκό κάλεσμα, να στυλώσουν τα πόδια, να σκουπίσουν τα μάτια, και να ανοίξουν με τα χέρια μια τεράστια αγκαλιά προς όσους την έχουν ανάγκη καλώντας τους να μην το βάλουν κάτω ποτέ. Λέγοντας “είμαι εδώ για εσένα. Ξέρω πώς νιώθεις. Πάμε να το περάσουμε μαζί. Πάμε να συνεχίσουμε το έργο των παιδιών μας -να αγωνιστούμε τώρα εμείς γι’αυτά.”
Πού τη βρίσκουν αυτή την δύναμη; Πώς καταφέρνουν να κρατούν τον πυρσό αναμμένο και να οδηγούν τους άλλους; Να τους εμπνέουν; Να τους παρακινούν να κάνουν την δική τους προσπάθεια;
Η ύπαρξη ενός ακόμα παιδιού (ή περισσότερων) στην οικογένεια, συνήθως παίζει καταλυτικό ρόλο. Ξέρεις, ότι δεν είσαι μόνος στον κόσμο. Πρέπει να συνεχίσεις και για εκείνο. Δεν είναι, όμως, το μόνο κίνητρο. Υπάρχουν και άλλα, τα οποία ζητήσαμε από τρεις ηρωικές μαμάδες να μας αποκαλύψουν. Και οι τρεις έχασαν τα παιδιά τους από κάποια μορφή καρκίνου. Και οι τρεις έχουν καταφέρει σήμερα, όχι μόνο να πατήσουν ξανά στα πόδια τους, αλλά και να μετατρέψουν τον πόνο σε αγώνα προσφοράς και ελπίδας. Και οι τρεις μας μεταφέρουν ένα κοινό μήνυμα: Αν μπόρεσαν εκείνες, μπορούμε όλοι.
Ματίνα Κυριάκου: “Δύο πράγματα με κρατάνε όρθια: Τα σημάδια του Αλέξανδρου και αυτό που εισπράττω από παιδιά που νοσούν και τους γονείς τους”
Τη Ματίνα την γνωρίσαμε τον Δεκέμβριο του 2017, τις ημέρες που ο 13χρονος γιος της έδινε την τελευταία αδυσώπητη μάχη με τον καρκίνο, έχοντας ήδη περάσει 7 χρόνια κατά τα οποία αγωνίστηκε σαν λιοντάρι, με αλλεπάλληλα χειρουργεία και αφόρητους πόνους, χωρίς όμως να δειλιάσει ούτε λεπτό. Αντίθετα, ο Αλέξανδρος θέλοντας να μεταδώσει την γενναιότητά του αυτή και στα υπόλοιπα παιδιά του παιδογκολογικού, είχε την ιδέα να τους φτιάχνει κονκάρδες με το μήνυμα “Θα ξαναβγεί ο ήλιος”, τις οποίες καρφίτσωνε ο ίδιος σε αυτά.
“Πώς θα μπορούσα εγώ να κάνω πίσω;” μου λέει η μαμά του, η οποία μερικούς μήνες μετά τον θάνατό του, έβαλε σκοπό της ζωής της να διατηρήσει τα χαμόγελα των παιδιών αυτών “αναμμένα”. Δημιούργησε, λοιπόν, την ομάδα “Θα ξαναβγεί ο ήλιος. Αλέξανδρος”, ξεκίνησε συγκεντρώνοντας δώρα και παιχνίδια, τα οποία μοίραζε κάθε Χριστούγεννα στους μικρούς ασθενείς των παιδογκολογικών νοσοκομείων όλης της χώρας, ενώ πολύ γρήγορα οι δράσεις της διευρύνθηκαν, πάντα με σκοπό την στήριξη των παιδιών αυτών με κάθε τρόπο και πάντα στη μνήμη του παιδιού της. Η Ματίνα διοργανώνει αγώνες μπάσκετ, το αγαπημένο άθλημα του μικρού της μαχητή, στήνει στην Χαλκίδα τον Κήπο του Αλέξανδρου, φτιάχνει παιδικές χαρές, έγραψε βιβλία με τα έσοδα από τα οποία αγόρασε συσκευές απεικόνισης φλεβών και ψυγεία για τα δωμάτια των μικρών ασθενών, διοργανώνει συνέδρια, ενημερωτικές ομιλίες… Θα μπορούσαμε να γράψουμε σελίδες για την δράση της Ματίνας. Όμως καλύτερα να μας τα πει η ίδια, όταν την ρωτάμε πού βρίσκει αυτή τη δύναμη:
“Είναι δύσκολο να το καταλάβουν οι περισσότεροι και ακόμα πιο δύσκολο να δεχτούν το γιατί είμαι όρθια. Γιατί εμένα μου δείχνει ο Αλέξανδρος τον δρόμο και τα σημάδια, τα οποία στην αρχή δεν ήμουν ούτε έτοιμη ούτε ικανή να διαβάσω και να δω. Και πολλοί άνθρωποι θα πουν ‘έλα τώρα, είναι αυτό που ποθείς, οπότε βλέπεις σημάδια’. Όμως δεν τα βλέπω… υπάρχουν.
Δεν είναι δυνατόν να ξυπνάω μέσα στον ύπνο μου, γιατί ήρθε και μου είπε πώς θέλει να είναι η τούρτα των γενεθλίων του και έτσι έκανα τον Ήλιο του Αλέξανδρου με τα κεριά…
Δύο πράγματα είναι που με κρατάνε όρθια: Τα σημάδια του Αλέξανδρου και αυτό που εισπράττω. Είναι απίστευτο αυτό που εισπράττω…
Την τελευταία φορά που πήγα να δώσω το παραμύθι στο Νοσοκομείο μου λέει ένα παιδάκι: “Εσείς μου φέρατε το ψυγείο; Σας ευχαριστώ που έχω δικό μου ψυγείο στο δωμάτιό μου!” και με κάνει μια μεγάλη αγκαλιά που δεν θα ξεχάσω. Δεν μπορείς να μην στέκεσαι στα πόδια σου με όλα αυτά που σου δίνουν τα παιδιά και οι γονείς γενικότερα”.
Συζητάμε με τη Ματίνα, ότι είναι λίγοι οι γονείς που έχουν καταφέρει να σταθούν στα πόδια τους όσο εκείνη. “9 στους 10 δεν τα καταφέρνουν. Οι περισσότεροι που έχουν περάσει κάτι τέτοιο δεν θέλουν να ακούν γι’αυτό ξανά. Δεν θέλουν να μπαίνουν στους ίδιους χώρους… Εμένα είναι η δύναμή μου αυτό. Ακόμα και ο άντρας μου με ρωτάει ‘δεν καταλαβαίνω πως αντέχεις να μπαίνεις ξανά εκεί που έζησες όλα αυτά, που έκλαψες, που ξενύχτησες… πώς αντέχεις να βλέπεις ξανά τα γυμνά κεφαλάκια, τα παιδιά που πονάνε’. Του λέω ‘όταν μπαίνω και με αγκαλιάζουν αυτά τα παιδιά παίρνω απίστευτη δύναμη και όταν βλέπω πόση χαρά τους δίνω, το θεωρώ εγωιστικό να μην το κάνω.’
Στο πρώτο όνειρο που είχα δει, στο 6μηνο περίπου, ο Αλέξανδρος καθόταν μέσα στο αυτοκίνητο και εγώ από την πίσω μεριά άνοιξα το πορτ μπαγκάζ να βάλω κάτι μέσα και του χάιδεψα τα μαλλάκια και του λέω: “Αλέξανδρέ μου είσαι καλά;” και μου λέει θυμωμένος: “Ναι ρε μαμά! Είμαι καλά σου λέω!”, σα να μου έλεγε “ξεκόλλα, είμαι καλά!”. Όταν ξύπνησα, έπειτα από αυτό, είδα τα πράγματα διαφορετικά.
Εξάλλου, ο ίδιος ο Αλέξανδρος ήταν αυτός που, όταν πέρναγε όσα πέρναγε, και ενώ έτρεμαν τα χέρια του από τον πόνο, πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο για να μοιράσει τις κονκάρδες του και σε άλλα παιδιά. Εγώ θα κάνω πίσω;
Πρόσφατα συνάντησα στην Κρήτη μια μανούλα. Την προηγούμενη φορά που την είχα συναντήσει ήταν μαζί με την κόρη της. Αυτή τη φορά όχι. Τότε με είχε ευχαριστήσει που έκανα την κόρη της να χαμογελάσει, γιατί είχε κλειστεί πολύ. Αυτό συνέβη και με την ίδια τώρα που την έχασε. Κλείστηκε τελείως. Μου λέει “Για εμένα έχουν τελειώσει όλα”. Της λέω “βρες έναν τρόπο τον πόνο σου να τον κάνεις προσφορά και δημιουργία, έτσι η κόρη σου θα χαμογελάει”. Μου λέει ‘δεν μπορώ’. Είναι λογική αυτή η άρνηση -ο πόνος είναι αφόρητος Είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς και να το μοιράσεις.
Κάποτε με είχε ρωτήσει ο κ. Χαρδαβέλας σε συνέντευξη “πώς γίνεται και δεν σπας;”. Του είχα πει “τον οίκτο τον μισώ. Δεν θα σπάσω εδώ. Έχω μαξιλάρι να κλάψω το βράδυ.” Ορισμένοι άνθρωποι δεν είναι ότι επιζητούν τον οίκτο, αλίμονο, απλά δεν τους νοιάζει πια. Δεν τους ενδιαφέρει. Και έχουν δίκιο. Είναι ανθρώπινο και σεβαστό. Πάντως, ακούν περισσότερο τους ανθρώπους που το έχουν βιώσει γιατί από αυτούς δέχονται και μια κουβέντα παραπάνω.
Και το σημαντικότερο για εμένα είναι τα μηνύματα που παίρνω από τις μαμάδες που μου λένε ‘σε ευχαριστώ που με κρατάς όρθια. Γιατί αν εσύ, που έπαθες αυτό, στέκεσαι, εγώ που το έχω δίπλα μου δεν έχω δικαίωμα να πέσω’ ”.
Κατερίνα Σταματελάτου: “Δεν θα μπορούσα να φανταστώ να μην αγωνίζομαι για τους υπόλοιπους -θα ήταν σα να είχα πεθάνει”
Την Κατερίνα την γνωρίσαμε πριν από μερικά χρόνια από την ομάδα στο Facebook “Εθελοντές Δότες Μυελού των Οστών Σητείας”, μέσα από τα συγκλονιστικά κείμενά της και από τον τεράστιο αγώνα της να γίνουν όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας εθελοντές δότες μυελού τον οστών, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να σωθούν περισσότερες παιδικές ζωές. “Το φάρμακο κατά του καρκίνου βρίσκεται μέσα μας” γράφει σε πολλές από τις αναρτήσεις της, ενώ δεν χάνει ευκαιρία να δίνει λεπτομερείς πληροφορίες για την διαδικασία της δωρεάς και να διοργανώνει δράσεις, στον τόπο της (και όχι μόνο).
Η Κατερίνα έχασε τον Κωνσταντίνο της από καρκίνο, όταν αυτός ήταν ένα μωράκι μόλις 6,5 μηνών. Ποιος μπορεί να το διανοηθεί; Ο μεγαλύτερος γιος της σίγουρα τη βοήθησε να αντέξει. Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτό. Πηγαία ανέβλυσε η ανάγκη της να αγωνιστεί και για άλλα παιδιά. Έτσι δημιούργησε την διαδικτυακή ομάδα. “Αυτή η ομάδα είναι ο αέρας που αναπνέω, είναι η μνήμη του παιδιού μου, είναι η συνέχεια. Δεν θα μπορούσα να μην την έχω κάνει”, μου εξομολογείται. Την ίδια ώρα μου τονίζει δύο μεγάλες ανάγκες: “Και το να βουτήξεις στο σκοτάδι και το να βγεις στο φως είναι ανθρώπινο. Ωστόσο, στο κράτος που ζούμε θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερη βοήθεια στους ανθρώπους που πενθούν -και στους δύο γονείς. Νομίζουν όλοι ότι χάνεις το παιδί σου και πας παρακάτω, δεν είναι έτσι όμως… Το θέμα είναι τι γίνεται, όταν πας σπίτι σου και κλείνει η πόρτα.” Ας ακούσουμε όμως, την ίδια:
“Έχω δύο παιδιά ένα στην γη και ένα στον ουρανό. Ο μικρότερος μου γιος, ο Κωνσταντίνος Εφραίμ, πάλεψε σθεναρά από την 3η μέρα της ζωής του με τον Καρκίνο. Στο βλέμμα του έβλεπα μέχρι τέλους, μέχρι που πέταξε μέσα από την αγκαλιά μου, την δύναμη ενός τεράστιου μαχητή. Μετά την κοίμησή του έγινα συνεργάτης – εθελόντρια δράσης του συλλόγου Όραμα Ελπίδας και δημιούργησα την ομάδα Εθελοντές Δότες Μυελού των Οστών Σητείας στο Facebook, γιατί ήθελα όλοι οι άνθρωποι γύρω μου να ενημερωθούν και να καταλάβουν πόσο σπουδαίο είναι να γίνουν εθελοντές δότες μυελού των οστών. Να καταλάβουν ότι ο καρκίνος δεν είναι ταμπού, ότι δεν είναι μόνοι όσοι το περνούν και να κρατήσω την μνήμη του παιδιού μου ζωντανή. Μπορεί ο Καζαντζάκης να είχε γράψει την λέξη ΜΑΧΟΥ πριν χρόνια αλλά εγώ την ένιωσα στο πετσί μου βλέποντας το βλέμμα του παιδιού μου και των άλλων παιδιών μέσα στην παιδοογκολογική. Για αυτά τα βλέμματα ξεκίνησα να μάχομαι και θα συνεχίσω μέχρι ο καρκίνος να εξαφανιστεί για πάντα.
Κατερίνα Σταματελάτου, υπερήφανη μάνα του Γιάννη και του Κωνσταντίνου Εφραίμ.”
Αναστασία Βασκούδη: “Ο δικός μου τρόπος είναι η προσπάθειά μου να νοηματοδοτήσω την απώλεια μου και να την μετουσιώσω σε κάτι φωτεινό”
To 2017 ήταν η χρονιά που γνωρίσαμε και την Αναστασία Βασκούδη. Ο 5χρονος Χριστόφορος είχε διαγνωστεί με γλοίωμα εγκεφαλικού στελέχους και οι γονείς του έκαναν έκκληση για βοήθεια. Αμέτρητα δημοσιεύματα από τότε, καθώς παρακολουθούσαμε την πορεία του παιδιού και τον αγώνα του να αντιμετωπίσει τον καρκίνο. Η νοσηλεία του σε εξειδικευμένο κέντρο στο Μεξικό έδωσε ελπίδες. Μια ολόκληρη χώρα προσευχόταν στο πλευρό των γονιών του, αμέτρητες οι δωρεές για να μπορέσει να συνεχιστεί η θεραπεία της φρικτής ασθένειας. Τον Μάρτιο του 2019 του έδωσε τη χαριστική βολή. “Προσπαθώ να αντέξω τον απόλυτο πόνο που δεν χωράει πουθενά”, είχε γράψει τότε η μαμά του.
Σήμερα η Αναστασία έχει καταφέρει το αδύνατο. Έχει κάνει μια τεράστια στροφή στην ζωή της, στην καριέρα της και βαδίζει σε δρόμους με φως, δίνοντας ελπίδα σε συνανθρώπους μας μέσα από τη ΜΚΟ που έχει δημιουργήσει για την διαχείριση του πένθους. Η ίδια μας περιγράφει:
“Αντέχω κάθε μα κάθε μέρα από την αρχή. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, αποφασίζω ξανά από την αρχή να σταθώ στην ζωή αυτή με θάρρος και επίγνωση. Αποφασίζω να περνάω μέσα από το πένθος μου και να μην το αποφεύγω γιατί εκεί, στα πιο σκοτεινά μονοπάτια μου, κρύβεται μεγάλη δύναμη. Αντέχω, γιατί η ύπαρξη της αδερφούλας του Χριστόφορου, της Ανδριάνας, και η ατελείωτη αγάπη μου προς αυτή, με τραβάει από τα σκοτάδια μου στο φως. Αντέχω γιατί κάθε μέρα σκέφτομαι ότι πριν από την απώλεια αυτή και τον τεράστιο πόνο μου, υπήρξε μία μεγάλη αγάπη. Αυτή που δημιουργήσαμε μαζί με τον Χριστόφορο που συνεχίζει να υπάρχει, γιατί η αγάπη πάντα νικάει τον θάνατο. Αντέχω γιατί υπάρχουν λίγοι αλλά σπάνιοι άνθρωποι στην ζωή μου που, όταν το χρειάζομαι πιο πολύ, είναι εκεί για να μου θυμίζουν τους λόγους για να συνεχίσω.
Ο δικός μου τρόπος όχι μόνο να αντέξω στην ζωή αυτή αλλά να προχωρώ αποφασιστικά, είναι η προσπάθειά μου να νοηματοδοτήσω την απώλεια μου και να την μετουσιώσω σε κάτι φωτεινό. Βιώνοντας την απερίγραπτη μοναξιά του πένθους, έχοντας χάσει φίλους και συγγενείς από δίπλα μου και ζώντας σε μία κοινωνία που το πένθος κρύβεται, νιώθω ότι δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και επιλέγω να σταθώ δίπλα στους πενθούντες και να αλλάξω, όσο μπορώ, στην κοινωνία μας τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τις απώλειες μας. Να μιλάμε, να μοιραζόμαστε, να νιώθουμε, να αποχαιρετάμε, να εσωτερικεύουμε, να δίνουμε νόημα. Μιλάω μέσα από το blog μου, από ομάδες και ιδρύω έναν οργανισμό με σκοπό την ολιστική διαχείριση του πένθους. Και ονειρεύομαι φως στις ζωές ανθρώπων που πενθούν. Βαθιά, μέσα στην ψυχή μου ακούω το υπέροχο γέλιο του Χριστόφορου μου και την σκανδαλιάρικη φωνούλα του, που τόσο οδυνηρά μου λείπει , να μου ψιθυρίζει: Μανούλα, είμαι περήφανος που δεν διαλύθηκες, που συνεχίζεις ενσωματώνοντας τον πόνο σου στην ζωή σου. Σε ευχαριστώ που τιμάς την σύντομη ζωή μου και τον αγώνα που έκανα. Συνέχισε, θα είμαι πάντα δίπλα σου να σου θυμίζω ότι το θαύμα της ζωής είναι κάτι μοναδικό» Για αυτή τη φωνούλα, αντέχω και συνεχίζω με θέληση ψυχής…”
