Δύσκολες ώρες για τη Μαίρη Χρονοπούλου, η οποία ενημερώθηκε για τον θάνατο της Μάρθας Καραγιάννη σε μια δύσκολη περίοδο μέσα στην οποία έφυγαν από τη ζωή πρόσωπα του καλλιτεχνικού χώρου.
Η Μαίρη Χρονοπούλου μίλησε στον Γιάννη Αρμουτίδη, βυθισμένη στη θλίψη, λίγες ώρες μετά το άκουσμα για τον θάνατο της Μάρθας Καραγιάννη.
«Μαρθούλα, γλυκό μου κορίτσι, να είναι το ταξίδι σου ήρεμο. Έχουμε πολλά να πούμε όταν συναντηθούμε…», ανέφερε αρχικά η Μαίρη Χρονοπούλου και συνέχισε…
«Δεν ήταν κολλητή μου, αλλά είχαμε αδελφικές σχέσεις. Ήταν από τις ελαχιστότατες συναδέλφους που με επισκεπτόταν στο νοσοκομείο, τόσα χρόνια που ήμουν άρρωστη. Αυτή και η Μπεάτα Ασημακοπούλου. Δεν ήταν καμία τους κολλητή μου. Με την Μπεάτα μάλιστα είχαμε να συναντηθούμε 40 χρόνια! Μετά από τρεις μήνες έφυγε από καρκίνο! Είμαι κουρέλι. Τόσοι θάνατοι, σε δυο ημέρες μέσα. Αισθάνομαι ότι ακολουθώ… Και όλοι σχεδόν μικρότεροι μου. Αυτό το διήμερο ήταν ενα ‘Αουσβιτς καλλιτεχνικό.
Τέτοιο μαζικό θανατικό, είναι απλά απίστευτο. Ψάχνοντας γύρω μου σκηνοθέτες, ηθοποιούς, χορογράφους, βλέπω μια απέραντη ερημιά. Ενα καθολικό, καλλιτεχνικό μακελειό. Απλά, δεν το αντέχω. Δεν αντιμετωπίζεται εύκολα αυτή η «σφαγή»!
Αναφέρθηκε όμως και σε ενα χαρακτηριστικό, υπέροχο στιγμιότυπο υποκριτικού κρεσέντο της Μάρθας Καραγιάννη.
«Με την Μάρθα παίξαμε, μαζί, μόνο στα μιούζικαλ. Την θυμάμαι συνεχώς μέσα σε μια δίαιτα, για να βάζει μπικινακια (όλοι της ζητούσαν να εμφανίζεται με μαγιό) και βλαστημούσε την ώρα και την στιγμή. Πρόσεχε πολύ την σιλουέτα της…
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ποδοσφαιρική περιγραφή που έκανε, για τον αγαπημένο της Κώστα Βουτσά (στον ρολο του ποδοσφαιριστή Μασούρου, στην ταινια «Μια κυρια στα μπουζούκια»).
Ήταν ανυπέρβλητη εκεί! Μαρθουλα, γλυκό μου κορίτσι, να είναι το ταξίδι σου ήρεμο. Έχουμε πολλά να πούμε όταν συναντηθούμε…» ήτα τα πρώτα λόγια της Μαίρης Χρονοπούλου μετά την είδηση για τον θάνατο της Μάρθας Καραγιάννη.
«Ο πατήρ Αντώνιος έβαζε το χέρι του μέσα στο μαγιό μου»
Συγκλονιστική τροπή, που σίγουρα κανένας δεν περίμενε, φαίνεται να παίρνει η υπόθεση της «Κιβωτού του Κόσμου», αφού το πρόσωπο που κατήγγειλε ο 19χρονος για σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι άλλο από την «ψυχή» της ΜΚΟ, τον πατέρα Αντώνιο.
Σύμφωνα με όσα δημοσιεύει το «Πρώτο Θέμα» της Κυριακής, οι αρχές έχουν στα χέρια τους δέκα καταθέσεις για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων, ξυλοδαρμούς, καθώς και μαύρη εργασία σε δομές της «Κιβωτού του Κόσμου».
Σύμφωνα πάντα με το ρεπορτάζ, οι καταθέσεις στοχεύουν ένα πρόσωπο: τον πατέρα Αντώνιο, την «ψυχή» της Κιβωτού του Κόσμου, μια μορφή «αγιοποιημένη» και υπερκομματική, καθώς και ακόμα τρία άτομα, τα οποία ο καταγγέλλων αποκαλεί «υπηρέτες» του πατρός Αντωνίου.
Υπενθυμίζεται ότι χθες ο πατέρας Αντώνιος, μιλώντας στην ΕΡΤ, έκανε λόγο για «ανυπόστατα ψεύδη». Παράλληλα, ισχυρίστηκε πως «πολλές φορές είμαι ο κυματοθραύστης. Πολλές φορές μπορεί να συγκρουστούμε με παιδιά, γιατί δεν θα επιτρέψουμε παραβατικές συμπεριφορές. Αυτό είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία, που κάθε μέρα αντιμετωπίζουμε».
Ενώ, μιλώντας σε μεσημεριανή εκπομπή είχε δηλώσει πως «να σας πω κάτι, δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί το να μεγαλώνετε παιδιά, τραυματισμένα, από παραβατικές οικογένειες, είναι λυπηρό εμείς που κάνουμε αυτή τη δουλειά, δεν πρόκειται αυτά τα παιδιά να συγχωρήσουν ότι είμαστε στη ζωή τους κι όχι ο γονιός τους. Δεν μιλάω για όλα. Λέτε να το ξέραμε και να μιλάγαμε αυτή τη στιγμή;»
Αυτόπτης μάρτυρας επιβεβαιώνει τον 19χρονο
Κομβική για την υπόθεση θεωρείται η 7 σελίδων κατάθεση ενός 19χρονου πρώην φιλοξενούμενου στην Κιβωτό του Κόσμου, η οποία ήταν αυτή που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για την φρικιαστική αυτή υπόθεση.
Ο 19χρονος βρέθηκε το πρωί της περασμένης Τετάρτης στον 8ο όροφο της ΓΑΔΑ και τα όσα κατήγγειλε προκαλούν αποτροπιασμό. Ο ίδιος θποστήριξε ότι το καλοκαίρι του 2021 στη Χίο είχε πέσει θύμα ασελγών πράξεων από τον ιερέα και το σκηνικό το είδε ακόμα ένας νεαρός φιλοξενούμενος.
Αυτό που έκαναν οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. ήταν να εντοπίσουν τον νεαρό, που επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του 19χρονου. Το πρώτο συμπέρασμα που έβγαλαν ήταν ότι τα λεγόμενά του καταγγέλλοντος ήταν σε μεγάλο βαθμό αξιόπιστα, με την καταγγελία να αξιολογείται ως άκρως σοβαρή.
«Ο πατήρ Αντώνιος έβαζε το χέρι του μέσα στο μαγιό μου»
Αφού παρουσιάζει την πρώτη γνωριμία με τον πατέρα Αντώνιο, κατά την οποία ο ιερέας του έλεγε ότι «θα με βοηθάει, θα βοηθούσε παραπάνω τη μητέρα μου, δίνοντάς της κάποιο επίδομα», σύμφωνα με την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» της Κυριακής, υποστηρίζει ότι τους δύο πρώτους μήνες στον Βόλο ήταν απομονωμένος από τα υπόλοιπα παιδιά και έκανε το πρόγραμμά του, δηλαδή δουλειά και σχολείο «τότε άρχισα να έρχομαι πιο κοντά με τον πατέρα Αντώνιο. Όταν ερχόταν στον Βόλο με έπαιρνε στις βόλτες μαζί του και περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί. Το καλοκαίρι με πήρε μαζί του στο παράρτημα τη Πωγωγιανής για ενάμιση μήνα και εκεί του είπα τα οικογενειακά μου προβλήματα μας βοηθούσε. Έβαλε τη μαμά μου να μείνει σε σπίτι της Κιβωτού μαζί με τον αδερφό μου, όπου μένουν μέχρι σήμερα. Μετά μου πρότεινε να αλλάξω δομή και να πάω στην Καλαμάτα γιατί η δομή εκεί ήταν καινούργια».
»Αυτό που δεν μου άρεσε όμως, αφού πήγα στην Καλαμάτα, ήταν ότι όσο τον πλησίαζα και δενόμουν μαζί του, είχα αρχίσει στην ουσία να τον υπηρετώ, δηλαδή του έβαζα και του έβγαζα τα παπούτσια και του έβαζα της κάλτσες. Αυτά ήταν τα πρώτα περίεργα πράγματα».
Σύμφωνα με τον 19χρονο ο πατήρ Αντώνιος πηγαινοερχόταν στην Καλαμάτα, όπου «άρχισε να μου κάνει περίεργα πράγματα. Ας πούμε, όταν μιλάγαμε ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή είμασταν μαζί και σηκωνόμουν να φύγω, καθώς έφευγα μου χτυπούσε τον ποπό με το χέρι. Αν και δεν μου άρεσε αυτή η κίνηση προσπαθούσα να τη δικαιολογήσω, γιατί και στο μπάσκετ αυτό έκανε. Αυτό γινόταν δύο με τρεις φορές την εβδομάδα στην αρχή, μετά πέντε φορές την εβδομάδα, μετά αρκετές φορές την ημέρα, μέχρι που έφτασε στο σημείο να γίνεται 15 φορές την ημέρα. Επίσης στην Καλαμάτα από το καλοκαίρι μέχρι και τον Νοέμβριο που κάναμε μπάνιο στη θάλασσα, στα παιχνίδια που κάναμε στο νερό, καθώς έκανε πως με έπνιγε, άρχιζε να βάζει το χέρι του μέσα στο μαγιό μου. Στην αρχή προσπάθησα να τον δικαιολογήσω με την αγάπη που του είχα και δεν έλεγα τίποτα».
»Στην πορεία φοβόμουν και δεν ήξερα πως να τον αντιμετωπίσω. Κι αυτό στη θάλασσα όσο περνούσε ο καιρός το έκανε με μεγαλύτερη συχνότητα, μέχρι που έφτασε να μου το κάνει σε μια μέρα στη θάλασσα δέκα φορές. Εξ αιτίας αυτού δεν ήθελα να μπαίνω στη θάλασσα. Αυτός εκμεταλλευόταν το γεγονός ότι δεν μπορούσα να αντιδράσω. Επίσης, εκείνο το διάστημα στην Καλαμάτα μας πήγαινε εκδρομές. Σε μια από αυτές στη Μονεμβασιά, πριν τα Χριστούγεννα του 2020, τα βράδια πήγαινα στο δωμάτιό του να του κάνω παρέα. Καθώς βλέπαμε τηλεόραση ενώ αυτό ήταν ξαπλωμένος, μου χάιδευε το κεφάλι και κάποια στιγμή έβαλε το δάκτυλά του μέσα στα ρουθούνια μου. Φρίκαρα και τραβήχτηκα αμέσως και λέγοντας ότι νυστάζω έφυγα από το δωμάτιό του»
Η αλλαγή συμπεριφοράς
«Μετά τα Χριστούγεννα του 2020 έκανε ένα χειρουργείο και επειδή ήθελε ένα παιδί να τον βοηθάει, είπε να έρθω εγώ από την Καλαμάτα. Έτσι, ήρθα στην Αθήνα όπου κυριολεκτικά 24 ώρες το 24ωρο ήμουν μαζί του. Μόνο 2 ώρες έβγαινα έξω για να πάω τον σκύλο που τότε είχα βόλτα. Ούτε η μαμά μου δεν ήξερε ότι είχα γυρίσει στην Αθήνα, δεν της το είχα πει, γιατί ο πατήρ μου είχε πει ότι θα ήμουν συνέχεια μαζί του, οπότε δεν θα μπορούσα να πάω να την δω και θα ερχόμουν σε δύσκολη θέση. Αν και έμενα σε ξεχωριστό δωμάτιο, σχεδόν όλη μέρα ήμουν μαζί του για να τον φροντίζω (σ.σ αναφέρεται σε πράξεις και περιγραφές που δεν είναι δυνατόν να αναπαραχθούν)».
»Με τραβούσε κοντά του συνέχεια κι εγώ τραβιόμουν χωρίς να του πω κάτι και μου είπε ‘σήκω φύγε’. Την επόμενη μέρα που πήγα στο δωμάτιό του, άλλαξε η συμπεριφορά του, με έβριζε, μου συμπεριφερόταν υποτιμητικά με αγριοκοιτούσε, λέγοντάς με συνεχώς ‘βλάκα’ και ‘ηλίθιε’, ενώ με έστελνε για δουλειές στο υπόγειο».
Εδώ και 20 χρόνια πολλά άλλαξαν στην Ελλάδα και ειδικά στα εργασιακά. Πολλοί αλλοδαποί βλέποντας ευκαιρίες για δουλειά που οι Έλληνες άφηναν και δεν έδειχναν ενδιαφέρον, ήρθαν και πήραν τα μεροκάματα που κανείς δεν ήθελε.
Τα τελευταία χρόνια όμως έδειχναν πως σιγά σιγά άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα. Πλέον και μετά το Lockdown ίσως οι παρακάτω θέσεις εργασίας θα φανούν σε πολλούς Έλληνες ως μια πρώτη ευκαιρία για δουλειά και επιτέλους θα γυρίσουμε στη γή που τόσο πολύ μας κρατάει ζωντανούς στα δύσκολα αυτά χρόνια
Ψάχνεις εργασία και δε βρίσκεις;
Οι Συνεταιρισμοί ζητούν εργάτες στα χωράφια, τα Διαλογητήρια και τα κονσερβοποιεία – Τηλέφωνα επικοινωνίας όλων των Συνεταιρισμών
Οι Αγροτικές Συνεταιριστικές Οργανώσεις παραγωγών Ημαθίας ζητούν ενδιαφερόμενους για αν εργαστούν στα αγροκτήματα των μελών τους, τα διαλογητήρια και τα κονσερβοποιεία.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με τους υπεύθυνους προσωπικού σε κάθε Συνεταιρισμό
Σοκαριστικές λεπτομέρειες για τη φρίκη που βίωνε ένα αγόρι ΑμεΑ στο Ρέθυμνο ήρθαν στο φως κατά την εκδίκαση της υπόθεσης σεξουαλικής κακοποίησής του πριν λίγο καιρό στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ρεθύμνου. Ο 20χρονος Γιάννης -που αναμένεται να καταθέσει σήμερα, Τετάρτη- κακοποιήθηκε άγρια από τον ιερέα θείο του, καθώς και άλλα τέσσερα άτομα.
Αναλυτικότερα, όπως μεταδίδει το neakriti.gr, ο νεαρός Γιάννης φέρεται να βιαζόταν από τα 14 έως τα 19.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο 20χρονος, ο οποίος έχει ελαφρά νοητική υστέρηση -κάτι το οποίο, ωστόσο, δεν τον εμποδίζει να αντιληφθεί πλήρως τις «κακές πράξεις», όπως τις αποκαλεί ο ίδιος- είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από έναν φίλο του πατέρα του, από τον ιερέα αδελφό του πατέρα του, από έναν ακόμη ιερέα και από τον αδελφό του τελευταίου που αντιμετωπίζει προβλήματα αναπηρίας. Το μαρτύριο του νεαρού φέρεται να λάμβανε χώρα με τη συγκατάθεση του ίδιου του πατέρα, ο οποίος είναι και αυτός κατηγορούμενος στην υπόθεση.
Τους εκλιπαρούσε κλαίγοντας να μην τον βιάσουν για μία ακόμη φορά – «Θα σε κάψουμε σαν τον Ιούδα»
Σύμφωνα με το κρητικό μέσο, οι τέσσερις άνδρες του ασκούσαν σωματική και ψυχολογική βία, ενώ τον εξανάγκαζα να γίνεται έρμαιο στις αρρωστημένες ορέξεις τους.
Η φρίκη που πέρασε αποτυπώθηκε στις φράσεις που ο ίδιος ο Γιάννης ανέφερε στις καταθέσεις του και χθες ανέγνωσε ο εισαγγελέας: «Θα σε σταυρώσουμε σαν τον Χριστό και θα σε κάψουμε σαν τον Ιούδα», φέρονται να του έλεγαν, με σκοπό να τον τρομοκρατήσουν, όταν εκείνος κλαίγοντας τους εκλιπαρούσε να μην του κάνουν κακό και να μην τον βιάσουν για μία ακόμη φορά.
Οι κατηγορούμενοι και οι ομαδικοί βιασμοί
Κατηγορούμενος είναι ένας 68χρονος -σήμερα- συνταξιούχος, φίλος του πατέρα του Γιάννη, ο οποίος κατηγορείται για τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό του 20 φορές και για τον ομαδικό βιασμό του δύο φορές. Εκτός από τον 68χρονο, κατηγορούμενοι για τους δύο ομαδικούς βιασμούς του Γιάννη είναι ακόμη ο 72χρονος ιερέας και εκπαιδευτικός, που είναι θείος του Γιάννη, ένας ακόμη ιερέας 44 ετών, καθώς και ο 42χρονος αδελφός του ιερέα που είναι ΑμεΑ. Εξάλλου, ο 67χρονος πατέρας του Γιάννη κατηγορείται για συνέργεια στον κατ’ εξακολούθηση βιασμό του γιου του. Επισημαίνεται ότι όλοι τους αρνήθηκαν χθες τα όσα τους αποδίδονται, δηλώνοντας ότι είναι αθώοι.
Τα βασανιστήρια στον μικρό Γιάννη
Ο 20χρονος, που πλέον ζει σε ασφαλές περιβάλλον, από πολύ μικρός και έχοντας στερηθεί το χάδι και την αγκαλιά της μάνας, που τον εγκατέλειψε, δεχόταν -βάσει του κατηγορητηρίου- την άγρια και απάνθρωπη συμπεριφορά του πατέρα του. Όπως ανέφερε ο εισαγγελέας, τον χτυπούσε με τα χέρια του καθημερινά, τον υποχρέωνε να ζει σε ένα σπίτι χωρίς θέρμανση, χωρίς νερό, χωρίς στρώμα, χωρίς κλινοσκεπάσματα, με ελάχιστα και κουρελιασμένα ρούχα δίπλα στα σκουπίδια, ενώ τις φορές που δεν τον κλείδωνε στο σπίτι, τον έδιωχνε και διανυκτέρευε στην ύπαιθρο.
Για την εκδίκαση της υπόθεσης το σύνολο των μαρτύρων ξεπερνά τους 40, ενώ το δικαστήριο διέκοψε χθες το μεσημέρι και συνεχίζει σήμερα με την κατάθεση του 20χρονου Γιάννη, παρά το γεγονός ότι ο συνήγορός του ζήτησε να εξαιρεθεί αυτής της επίπονης για τον ψυχικό του κόσμο διαδικασίας.
«Να αποδοθεί Δικαιοσύνη»
«Να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Όλοι αυτοί που του έχουν κάνει τις κακές αυτές πράξεις, όπως τις αποκαλεί με το δικό του μυαλό – εγώ θα έλεγα τις φρικτές και αποτρόπαιες – να καταδικαστούν όσο γίνεται πιο σκληρά», ζήτησε χθες ο συνήγορος για την υποστήριξη της κατηγορίας (πρώην πολιτικής αγωγής), Νίκος Ντουντουλάκης.
«Είναι αδιανόητη η κατηγορία για εκείνον. Όχι μόνο γιατί μιλάμε για τον ανιψιό του, μιλάμε για το ίδιο του το αίμα, αλλά για οποιοδήποτε παιδί το οποίο θα αντιμετώπιζε πρόβλημα θα έσκυβε, όπως και έσκυβε όλα αυτά τα χρόνια, δίπλα του» δήλωσε η συνήγορος υπεράσπισης του 72χρονου ιερέα κ. Βάσω Πανταζή.
Επισημαίνεται ότι από νωρίς χθες το πρωί υπήρχαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις στο Δικαστικό Μέγαρο Ρεθύμνου καθώς συλλογικότητες από Χανιά και Ρέθυμνο είχαν αναρτήσει πανό φωνάζοντας συνθήματα κατά των ιερέων που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση. Υπήρξαν επίσης αποδοκιμασίες και σε βάρος των ρασοφόρων που βρέθηκαν στα Δικαστήρια για να συμπαρασταθούν στους κατηγορούμενους κληρικούς, οι οποίες κορυφώθηκαν κατά την έξοδό τους από το Δικαστικό Μέγαρο.
Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση μίας γυναίκας, της Φωτεινής Μπαχατούρη, που πάσχει από τη νόσο του κινητικού νευρώνα ή πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση ή ALS ή νόσο του Λου Γκέρινγκ. Είναι μια έντονα εκφυλιστική ασθένεια που πολλοί την γνωρίζουν από τον διάσημο αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ.
Τα όσα αναφέρει η γυναίκα αυτή δείχνουν έναν άνθρωπο με περίσσια δύναμη ψυχής. Έναν άνθρωπο που παρά το γεγονός πως βιώνει μία άτυπη φυλάκιση, όχι μόνο δεν το βάζει κάτω, αλλά δίνει και πολύτιμα μαθήματα ζωής προς όλους εμάς που θεωρούμε πολλά πράγματα στη ζωή μας δεδομένα.
Η συγκλονιστική ανάρτηση της Φωτεινής που πάσχει από πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση
«Με λένε Φωτεινή.
Φωτεινή Μπαχατούρη.
Ζω 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε ένα κρεβάτι και το μόνο που μπορώ να κινήσω είναι τα βλέφαρά μου.
Αν χρειαστεί να ξύσω την μύτη μου γιατί νιώθω φαγούρα, δεν μπορώ.
Αν έχει μουδιάσει το πόδι μου από την ακινησία, δεν μπορώ να το μετακινήσω αν δεν το κάνει κάποιος άλλος για εμένα.
Δεν μπορώ να μιλήσω, να καταπιώ, να αναπνεύσω χωρίς μηχανική υποστήριξη.
Τρέφομαι από μια οπή που υπάρχει στο στομάχι μου με ειδική συσκευή και έχω μόνιμα καθετήρα για την αποβολή των ούρων.
Πάσχω από την νόσο του κινητικού νευρώνα ή πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση ή ALS ή νόσο του Λου Γκέρινγκ. Είναι μια έντονα εκφυλιστική ασθένεια που πολλοί την γνωρίζουν από τον διάσημο αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ.
Όλα άρχισαν πριν από εννέα περίπου χρόνια όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια δυσκαμψίας με δυσκολία στην βάδιση και προοδευτική αδυναμία στις κινήσεις, την ομιλία, την κατάποση και τέλος την ίδια την αναπνοή. Δύο χρόνια μετά από τα αρχικά συμπτώματα βρίσκομαι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι στην κατάσταση που σας περιέγραψα και αυτό συνεχίζεται για τα επτά τελευταία.
Ο λόγος που διαβάζετε αυτό το κείμενο δεν είναι γιατί ζητάω την συμπόνια ή τον οίκτο σας. Αντίθετα είναι γιατί διαπιστώνω με λύπη μου ότι πολλοί από εσάς που έχετε την υγεία σας και θεωρείτε αυτονόητο ότι μπορείτε να περπατήσετε, να μιλήσετε, να φιλήσετε, να ξύσετε την μύτη σας, να φάτε μόνοι σας και να γευτείτε αυτό που τρώτε, νιώθετε δυστυχισμένοι, μελαγχολικοί, απογοητευμένοι και παραιτημένοι.
«Είμαι 7 χρoνια καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και απoφάσισα ότι δεν θα ξανανιώσω άρρωστη»
Όταν η ασθένειά μου είχε φτάσει στην τελική της μορφή, έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να συμβιβαστώ με την νέα μου κατάσταση ή να πεθάνω. Ή να αντλήσω χαρά και κουράγιο από οτιδήποτε μου επέτρεπε η νέα φάση της ζωής μου ή να βυθιστώ στην αυτολύπηση και να μαραζώσω. Έχω έναν εκπληκτικό σύζυγο τον Νίκο μου και δύο λεβέντες γιους τον Σταύρο και τον Γιώργο. Η ύπαρξή τους με βοήθησε να πάρω την κρίσιμη απόφαση.
Αποφάσισα ότι δεν θα ξανανιώσω ούτε στιγμή άρρωστη αλλά ότι απλά έχοντας αλλάξει οι συνθήκες, θα ζήσω μια διαφορετική ζωή που θα με τρέφουν οι καθημερινές προκλήσεις με απώτερο στόχο να είμαι χρήσιμη στους γύρω μου με τον δικό μου τρόπο. Και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας εδώ και πέντε περίπου χρόνια μπορώ με την κίνηση των ματιών μου να καταγράφω τις σκέψεις μου και να τις μετατρέπω σε γραπτό ή προφορικό λόγο.
Με την νοσοκόμα μου την Κέλλυ κυρίως, δημιουργούμε και υλοποιούμε συνταγές μαγειρικής που ανεβάζω στο Facebook και μοιράζομαι με εκατοντάδες φίλους μου. Μοιράζομαι επίσης εμπειρίες ζωής με άτομα πονεμένα αλλά αρκετά δυνατά ώστε να βρίσκουν το κουράγιο να τολμούν να εκμυστηρευτούν τα συναισθήματά τους αλλά και να ακούσουν των άλλων.
Ακούω μουσική από το you tube, βλέπω τέννις στην τηλεόραση και κάποιες στιγμές που θέλω κάτι ελαφρύ, καμμιά ελληνική σαπουνόπερα. Μεγάλη χαρά μου έδωσε και η έλευση του Λέοντα πριν περίπου πέντε χρόνια του ατίθασου μικρού σκυλάκου μου που είναι τώρα πια αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας. Ξέρω ότι η κατάστασή μου ταλαιπωρεί τους δικούς μου και κυρίως τον Νίκο μου που αγόγγυστα μοιράζεται την περιπέτεια της υγείας μου. Όμως βιώνουμε έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες μία σχέση που πολλοί υγιείς θα ζήλευαν.
«Αν μπορώ εγώ, γιατί να μην τα καταφέρετε εσείς;»
Κι αυτός είναι και ο λόγος που μοιράζομαι την εμπειρία μου μαζί σας. Αν μπορώ εγώ, εγκλωβισμένη από το ίδιο μου το σώμα σε μία άτυπη φυλάκιση, γιατί να μην τα καταφέρετε εσείς, ότι και να σας απασχολεί;
Παλέψτε με νύχια και με δόντια στον αγώνα για το κυνήγι της ευτυχίας. Και αν νομίζετε ότι το αξίζω, αφήστε με όπου μπορώ να βοηθήσω.
Η τρίτη μέρα ήταν εκείνη που την έκανε να σταματήσει να κρύβεται. Φόρεσε ξανθιά περούκα και σταμάτησε έξω από το μοναστήρι της Παναγίας της Γοργοεπηκόου στη Mάνδρα. Θα περάσει το κατώφλι και θα αναζητήσει μία μοναχή. Ο λόγος θα είναι για να της εξομολογηθεί.
Η μοναχή θα την ακούσει και με τη σειρά της θα καλέσει την αστυνομία. Την ΚάτιαΓιαννακοπούλου, όμως, την γυναίκα που έχει μόλις εξομολογηθεί μία από τις πιο γνωστές δολοφονίες της δεκαετίας του ‘90, δεν την ενδιαφέρει. Έχει ήδη καταδικάσει τον εαυτό της.
«Ο μεγαλύτερος τιμωρός, ο πιο αυστηρός εισαγγελέας είναι ο εαυτός μου», θα πει μπροστά στον ανακριτή. «Αναρωτιέμαι μόνο ποια τιμωρία σκληρότερη μπορεί να μου επιβάλλει η δικαιοσύνη από αυτήν που επέβαλα εγώ στον εαυτό μου σκοτώνοντας με τα ίδια μου τα χέρια τον επίγειο θεό μου».
Ο «θεός» της
Ο «θεός» της -και πρώην εραστής της για σχεδόν οκτώ χρόνια- ήταν ο 59χρονος αρχιμανδρίτης, Άνθιμος Eλευθεριάδης. Η δολοφονία του με οκτώ σφαίρες έξω απ’ το αυτοκίνητό του στις 22 Ιουλίου του 1997 έχει πλέον διαλευκανθεί.
Η Κάτια Γιαννακοπούλου ζούσε στην Καλλιθέα μαζί με τον σύζυγό και τον γιο της. Εργαζόταν ως πλασιέ ειδών δώρου και κάποια στιγμή, μέσα στο 1989, θα νιώσει την ανάγκη να ζητήσει ψυχολογική στήριξη.
Δεν θα την ψάξει στο γραφείο κάποιου ειδικού, αλλά μετά από συμβουλή μίας φίλης της, στην εκκλησία της Παναγίτσας του Παλαιού Φαλήρου.
Την εκκλησία λειτουργούσε ο αρχιμανδρίτης Άνθιμος και η 34χρονη τότε γυναίκα, θα μαγευτεί από τα λόγια του. Μία εξομολόγηση δεν θα της είναι αρκετή. Θα συνεχίσει να πηγαίνει όλο και πιο συχνά στις λειτουργίες, να τον συναντά και να του εξομολογείται.
«Με τράβαγε κοντά του σαν μαγνήτης. Συνέβαινε κάτι το ανεξήγητο», θα πει αργότερα. Ακόμη όμως δεν έχουν προχωρήσει σε κάτι περισσότερο. Αυτό θα συμβεί τη μέρα που ο αρχιμανδρίτης θα την καλέσει στο διαμέρισμά του.
«Μια μέρα με κάλεσε σπίτι του, όπου μιλήσαμε για πολλά, κυρίως γύρω από τη θρησκεία και την Εκκλησία. Αμέσως μετά άρχισε να μου μιλάει για τον έρωτα. Εκείνη την ώρα με φίλησε για πρώτη φορά και μάλιστα αυτό το φιλί στο στόμα κράτησε για πολλή ώρα», θα παραδεχτεί η ίδια πολλά χρόνια αργότερα.
Η εξομολόγηση
Την επόμενη ημέρα η γυναίκα θα ξαναβρεί τον Άνθιμο και, σαν να μιλάει σε κάποιον άγνωστο, σε κάποιον αμέτοχο που δεν γνώριζε τι συνέβη μεταξύ τους λίγες ώρες πριν, θα του εξομολογηθεί ότι φίλησε κάποιον αν και παντρεμένη. Εκείνος θα της απαντήσει: «είμαστε άνθρωποι και ως άνθρωποι έχουμε ανθρώπινες αδυναμίες». Η σχέση τους έχει ξεκινήσει.
Η Κάτια Γιαννακοπούλου θα τον ερωτευτεί βαθιά. Κάτω απ’ τη μύτη του συζύγου της θα φτάσει μέχρι και να σηκώνει μεγάλα χρηματικά ποσά από τον λογαριασμό τους για χάρη του.
Για παράδειγμα, όταν ο αρχιμανδρίτης θα της πει μια μέρα ότι ονειρεύτηκε την Παναγία να του ζητάει να κάνει κάποιο εκκλησιαστικό έργο, πανάκριβο, μακριά από τις οικονομικές του δυνατότητες, εκείνη θα του δώσει τα χρήματα που χρειαζόταν.
Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, το συνολικό ποσό που του έδωσε όσα χρόνια ήταν μαζί, ξεπέρασε τα 27 εκατομμύρια δραχμές.
Και από τη δική του μεριά όμως ο Άνθιμος, και προκειμένου να της δείξει κι αυτός με τη σειρά του την αφοσίωσή του, θα της υπογράψει μια επιστολή, στην οποία έγραφε ότι μετά το θάνατό του επιθυμούσε το διαμέρισμα του στη Νέα Σμύρνη, να περάσει στην κατοχή της.
Κάτια Γιαννακοπούλου: Τι έγινε το 1994
Το 1994 ο αρχιμανδρίτης θα απολυθεί για άγνωστο λόγο από την εκκλησία στο Παλαιό Φάληρο και προς το τέλος του έτους θα μετατεθεί στο Λονδίνο.
Η Γιαννακοπούλου θα συνεχίσει να τον επισκέπτεται, θα παίρνει το αεροπλάνο το πρωί και το ίδιο βράδυ θα επιστρέφει με άλλο, προκειμένου να μην υποψιαστούν τίποτα οι δικοί της. Όμως ο Άνθιμος δεν νιώθει πια το ίδιο για εκείνη και θα αρχίσει να απομακρύνεται σιγά σιγά.
Η Γιαννακοπούλου δεν μπορεί να το δεχτεί. Τη μία θα τον παρακαλά, την άλλη θα τον απειλεί. Θα αρχίσει μάλιστα να ηχογραφεί τις σπάνιες πια συνευρέσεις τους στο κρεβάτι για να έχει ένα χαρτί επιπλέον στο χέρι της να παίξει. Εκείνο του εκβιασμού.
Όμως εκείνος είναι ανένδοτος. Τον Σεπτέμβριο του 1996 ο Άνθιμος θα πετάξει από το Λονδίνο στην Αθήνα για να ψηφίσει. Δεν θα την πάρει ούτε ένα τηλέφωνο, και μόλις εκείνη το μάθει, θα καταρρεύσει ψυχολογικά.
Η συνάντηση
Μετά από πολλές προσπάθειες -τηλέφωνα, εκβιασμούς και πιέσεις- οι δυο τους θα συναντηθούν στις 7 Μαρτίου του 1997 στο σπίτι του αρχιμανδρίτη, στη Νέα Σμύρνη. Θα μαλώσουν, θα πιαστούν στα χέρια και η Γιαννακοπούλου θα τον τραυματίσει ελαφρά με ένα μαχαίρι στον λαιμό.
Από εκείνη τη μέρα και μετά ο 59χρονος θα κόψει κάθε επικοινωνία μαζί της. Η ίδια θα πει ότι πολλές φορές του τηλεφωνούσε με εκείνον να προσποιείται ότι δεν καταλάβαινε καν ποια ήταν.
Έτσι, τον Ιούνιο του ‘97, τυφλωμένη από το μίσος, θα αποφασίσει να τον σκοτώσει. Κάποιος στην Ομόνοια θα της πουλήσει ένα πιστόλι για 480 χιλιάδες δραχμές και όταν τον Ιούλιο θα μάθει μετά από τηλεφώνημα στην εκκλησία στο Λονδίνο, ότι ο Άνθιμος βρίσκεται στην Ελλάδα, θα βάλει το σχέδιο της σε εφαρμογή.
Μετά από πολλά τηλεφωνήματα -ξανά-, και αφού εκβιάσει την υπόσχεσή του ότι κάποια στιγμή θα βρεθούν, θα εμφανιστεί στο σπίτι του. Απρόσκλητη. Θα του χτυπήσει το κουδούνι, εκείνος θα της μιλήσει άσχημα. «Δεν ντρέπεσαι; Πήγαινε στον άντρα σου και το παιδί σου», θα της πει, απειλώντας την ταυτόχρονα ότι θα καλέσει την αστυνομία.
Άδειασε το περίστροφο επάνω του
Το επόμενο πρωί η Γιαννακοπούλου θα του στήσει καρτέρι έξω από το σπίτι του. Μόλις τον δει θα τον πλησιάσει και θα προσπαθήσει να του μιλήσει για τελευταία φορά. Εκείνος θα της γυρίσει την πλάτη. Τότε θα βγάλει το περίστροφο από την τσάντα της και θα το αδειάσει πάνω του. Οι δύο σφαίρες θα τον βρουν στο κεφάλι.
Αμέσως μετά τη δολοφονία, η 42χρονη θα μπει στο μπλε Suzuki του κουνιάδου της και θα απομακρυνθεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Οι εργαζόμενοι όμως ενός συνεργείου θα προλάβουν να συγκρατήσουν τον αριθμό του, πληροφορία πολύτιμη για την αστυνομία που θα κληθεί στο σημείο.
Θα το εγκαταλείψει κοντά στα νεκροταφεία Παλαιού Φαλήρου και Νέας Σμύρνης, θα πετάξει το όπλο και τις σφαίρες σε διαφορετικούς κάδους και με ένα ταξί θα φτάσει μέχρι την Ομόνοια. Εντελώς χαμένη, θα αγοράσει ένα ποδήλατο και μ’ αυτό θα περιφέρεται όλη την ημέρα στην πόλη.
Το βράδυ θα το περάσει σε μια οικοδομή στην Καλλιθέα. Την επόμενη μέρα πάλι θα πάρει τους δρόμους.
Αυτή τη φορά θα κατευθυνθεί προς το Αιγάλεω και το βράδυ της θα το περάσει ακόμα πιο μακριά, σε ένα πάρκο στην Ελευσίνα. Την τρίτη ημέρα θα φτάσει στη Μάνδρα όπου και θα έχει και τη συνάντηση με τη μοναχή, εκείνη που τελικά θα καλέσει την αστυνομία.
«Tον αγαπούσα ακόμα και την ώρα που τον σκότωνα. Ακόμη τον αγαπώ. Έκανα ό,τι έκανα για την τιμή τη δική μου και της οικογένειάς μου, που την είχα καταρρακώσει», θα πει μετά από δέκα ώρες κατάθεσης στην Aσφάλεια.
«Mακάρι να μην περάσει καμιά γυναίκα αυτό που πέρασα εγώ. Nα μη βρεθεί στο σημείο να αγαπήσει όπως εγώ, τόσο απόλυτα, τόσο ολοκληρωτικά, τόσο τρελά».
Η κουβέντα με τον ανακριτή
Και η πρώτη κουβέντα όμως στον ανακριτή ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνη που τελείωσε την ομολογία της «Αν ήταν δυνατόν να τον αναστήσω με πέντε φιλιά ποτισμένα από το αίμα της μετανιωμένης μου καρδιάς θα το είχα ήδη κάνει».
Η δίκη της σε πρώτο βαθμό θα γίνει τον Νοέμβριο του 1998. Ο σύζυγος και ο 18χρονος γιος της θα βρίσκονται συνεχώς στο πλευρό της. Ο πρότερος έντιμος βίος και η «ανάρμοστη συμπεριφορά» του αρχιμανδρίτη θα της αναγνωριστούν ως ελαφρυντικά. Θα καταδικαστεί σε 20 χρόνια κάθειρξης.
«Θα αισθάνομαι πάντα τύψεις. Το μόνο που ελπίζω είναι να με καταλάβει ο Θεός. Όσο κι αν ζήσω, δεν είναι δυνατό να ξεχάσω ότι αφαίρεσα τη ζωή ενός παιδιού του Θεού. Ελπίζω να με συγχωρέσει.
Δεν μπορώ όμως και να ξεχάσω τι μου πρόσφεραν ο άνδρας και το παιδί μου. Ό,τι κι αν κάνω, θα είναι ελάχιστο μπροστά σε αυτό που μου έδωσαν εκείνοι».
Το τεστ Galleri εξετάζει το DNA στο αίμα ενός ασθενούς για να εξακριβώσει αν στοιχεία του προέρχονται από καρκινικά κύτταρα
Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας (NHS) της Βρετανίας αρχίζει σήμερα την μεγαλύτερη δοκιμή παγκοσμίως της αιματολογικής εξέτασης Galleri της Grail Inc, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό περισσότερων από 50 ειδών καρκίνου πριν από την εμφάνιση συμπτωμάτων.
Το τεστ Galleri εξετάζει το DNA στο αίμα ενός ασθενούς για να εξακριβώσει αν στοιχεία του προέρχονται από καρκινικά κύτταρα. Η έγκαιρη διάγνωση των καρκίνων οδηγεί σε σημαντικά αυξημένα ποσοστά επιβίωσης.
Η NHS ανακοίνωσε ότι θέλει να στρατολογήσει 140.000 εθελοντές στην Αγγλία για να εξετάσει πόσο καλά λειτουργεί το τεστ στο πλαίσιο μιας τυχαιοποιημένης δοκιμής ελέγχου. Στους μισούς από τους μετέχοντες θα ελέγχεται αμέσως το δείγμα αίματός τους με το τεστ Galleri.
«Χρειάζεται να μελετήσουμε το τεστ Galleri προσεκτικά για να δούμε αν μπορεί να μειώσει σημαντικά τον αριθμό των καρκίνων των οποίων η διάγνωση γίνεται σε προχωρημένο στάδιο», δήλωσε ο Πίτερ Σασιένι, καθηγητής πρόληψης του καρκίνου στο King’s College του Λονδίνου.
«Το τεστ θα μπορούσε να αλλάξει τους κανόνες του παιγνιδιού στην έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου και είμαστε ενθουσιασμένοι που ηγούμαστε αυτής της σημαντικής έρευνας», πρόσθεσε.
Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι μακράν η πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου από καρκίνο στη Βρετανία, καθώς αναλογεί στο ένα πέμπτο όλων των θανάτων από την επάρατη νόσο.
Οι καρκίνοι του πνεύμονα, των εντέρων, του προστάτη και του μαστού αναλογούν στο 45% των θανάτων από την νόσο αυτή στο Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την NHS.
Η αμερικανική εταιρεία βιοεπιστημών Illumina Inc ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι ολοκλήρωσε την εξαγορά της Grail ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Illumina πρόσθεσε ότι θα λειτουργεί την Grail ξεχωριστά από την τρέχουσα επιχείρησή της.
Καπετάνιος σε ποντοπόρα ,σε ποστάλια ,άνθρωπος του κόσμου,της αλμύρας ,της ζωής, με δημόσιο λόγο ο ΣιδερήςΜαμίδης .Προβληματισμένος όπως οι περισσότεροι από εμάς , σχολιάζει την επικαιρότητα για την Κιβωτό του Κόσμου, σχολιάζει με λέξεις και λόγια που όλοι σκεφτόμαστε.
Αξίζει να διαβάσετε το κείμενο του:
“Καποτε μια φιλη μου ειπε
“Οι αλλαγες στον κοσμο γινονται πολυ αργα. Περνούν αιωνες.””
Εννοουσε βεβαια τις νοοτροπιες ,τα ενστικτα, τις συμπεριφορες ,τα εσωψυχα κλπ
Ποσο δικιο ειχε.
2022 χρονια μετα την Σταυρωση εγιναν καποιες μικρες αλλαγες μονον.
Αποκτησαμε πολυτελη ενδυματα ,αυτοκινητα πλοια ,αεροπλανα,
πεταμε στο διαστημα ,ομως η ψυχη παρεμεινε σχεδον ιδια.
Αλλαξε ο λιθοβολισμος με την λασπολογια ,την διαπομπευση ,τα βρωμερα δημοσια λαικα δικαστηρια των ΜΜΕ και του Φ.Μ..
Ακομα και τα καρφια της Σταυρωσης εγιναν α’υ’λα και αντικατασταθηκαν με δημοσια κατακραυγη που καθοδηγειται απο τους συγχρονους Γραμματεις και Φαρισαιους ,που θελουν κατι να κρυψουν ή φοβουνται για την καρεκλα τους.
Αλλαξαν πολλα.
Ο κοσμος εγινε πολιτισμενος….
Εγινε ;;;;;
ΟΧΙ ….οταν πεθαινουν παιδια και μεγαλοι απο πεινα στην Αφρικη
ΟΧΙ οταν στην πολιτισμενη Ευρωπηβ(χαχαχα)
ανθρωποι κοιμουνται στο δρομο και ψαχνουν τους καδους για φαγητο..
Πριν τρια χρονια στον Πειραια μια καθαρη Δευτερα ενας ρακενδυτος μπηκε σε ενα μεγαλομπακαλικο και ζητησε 0.70 ευρω ταραμοσαλατα κι ελιες ,προτεινοντας ενα αθλιο τενεκεδακι.
Δεν θα πω τι ακολουθησε ,ομως ολοι πελατης και υπαλληλοι ζησαμε μια συγκλονιστικη στιγμη.
ΟΧΙ …οταν σκοτωνομαστε ακομα σε πολεμους
ΟΧΙ.. οταν ειμαστε ετοιμοι να
λιθοβολησουμε μεσω διαδικτυου σπιλωνοντας” ελαφρα τη καρδία” συνανθρωπους και προσωπικοτητες.
Ο δημοσιος λιθοβολισμος εγινε γραπτος και προφορικος λογος.
Ονομαζεται πια ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ.
Αδιστακτος χωρις σκεψη οχλος ,οδηγει τον καθε πατερα Αντωνιο στο σταυρο χλευαζοντας και αλλαλαζοντας .
Πολλοι Πιλατοι νιπτουν τας χειρας τους.
Κι αυτος ανεβαινει στον Γολγοθα του.
Οχι δεν παιρνω το μερος του ,ουτε ξερω τι εγινε και τι γινοταν.
Δεν ξερω αν ειναι αθωος ή ενοχος
Ισως δεν θα το μαθω ποτε.
Εχω χασει πλεον απο καιρο την εμπιστοδυνη μου σε καταγγελιες φημες και λαικα δικαστηρια.
Πιστευω μονο τα ματια μου οσο βλεπουν ακομα.
Χαμενα τα εχω κι εγω ,οπως και πολλοι αλλοι .Φαινομενα των καιρων.
Βιαστες ,μαστροποι κλεφτες του δημοσιου χρηματος,ολιγαρχες κλπ μενουν ατιμωρητοι και χλευαζουν τους πολλους του κοπαδιου που τους καθοδηγουν για βοσκη ,τα σκυλια γαυγιζοντας.
Φτασαμε στο σημειο να βλεπουμε παιδια κι απο φοβο να πισωπατουμε σε αποσταση.
Τι καταντια κι αυτη.
Ουτε τα εγγονια μας δεν μπορουμε να πλησιασουμε.
Αλλαξαν οι καιροι προς τα πισω ,οπου μια φημη που απλωνοταν σαν επιδημια σε οδηγουσε στο ικριωμα
Κραταω ομως σταση αναμονης για αυτους που κατηγορουνται και περιμενω.
Δεν ΒΙΑΖΟΜΑΙ να λιθοβολισω.
Το εργο που εγινε τοσα χρονια στην ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ αναμφισβητητο..
Πολλα παιδια σωθηκαν.
Εγω λοιπον περιμενω εξακολουθωντας να τα εχω χαμενα.
Οχι 2022 χρονια μετα ,
ο
ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ
παρα την τεχνολογια .
Ο οχλος υπαρχει παντοτε σε οποια εκδηλωση κατηγοριων για παραβατικοτητα.
Αληθινη ή πλασματικη.
Δεν περιμενει.
Βιαζεται να χλευασει και να πετροβολησει.
Βιαζεται να σταυρωσει.
Βιαζεται να αποδειξει οτι υπαρχουν κακοι κι αυτος χαιρεται που δεν ειναι στη θεση τους.
Ομως ας μην μετανοιωσουν καποιοι διοτι μη αναμαρτητοι ,εβαλλαν πρωτοι τον λιθον.
Ουτε να γινουν αυτοι που …..
ου γαρ οιδασιν τι “”εποιησαν””…
Ειχες δικιο Φω.
Οι αλλαγες ειναι πολυ παρα πολυ αργες.
Η Σταυρωση δεν αλλαξε.
Μονο τα ΚΑΡΦΙΑ αλλαξαν και εγιναν α’υ’λα και σιγουρα πολυ, μα πολυ πιο πολυ, οδυνηρα.
Δεν τρυπουν το σωμα ,αλλα την ψυχη..
Το θρυλικό πολυκατάστημα που πρώτο είχε την ιδέα να φέρει έναν Άγιο Βασίλη για να μοιράζει δώρα στα παιδιά, ανοίγει και πάλι τις πόρτες του στο κοινό.
Αν κοιτάξουμε πίσω στη δεκαετία του 1980, ίσως δεν υπάρχει Αθηναίος – και όχι μόνο αλλά και οι πολίτες που έρχονταν από την επαρχία για να ψωνίσουν – που να μην έχει αναμνήσεις από το Μινιόν της πλατείας Ομονοίας, τότε που ήταν αναβαθμισμένη, γεμάτη κόσμο και κατάφωτη. Ποιος δεν θυμάται τις κυλιόμενες σκάλες μέσα στο πολυκατάστημα που σε οδηγούσαν από όροφο σε όροφο, μεγάλη καινοτομία για την εποχή, ποιος δε θυμάται την ποικιλία των προϊόντων ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια. Και ποιός δεν έχει στα άλμπουμ της παιδικής του ηλικίας μια τουλάχιστον φωτογραφία με τον Άη Βασίλη και από κάτω το logo Μινιόν, επίσης μια καινοτομία που λάνσαρε το κατάστημα, εμπνευσμένη, από όσα γίνονταν εκείνη την εποχή στα μεγάλα εμπορικά κέντρα του εξωτερικού.
Τώρα το Μινιόν θα γίνει και πάλι ένα σύγχρονο, πολυώροφο πολυκατάστημα, το οποίο θα βάλει και αυτό το λιθαράκι του για να αναβαθμιστεί εκ νέου η Ομόνοια, να γίνει δηλαδή, σε ένα μεγάλο βαθμό, όπως τη δεκαετία του 1980.
Η μικρή ιστορία ενός μεγάλου πολυκαταστήματος
Δημιούργημα ενός φτωχού παιδιού από την επαρχία υπήρξε μια από τις πλέον πρωτοπόρες επιχειρήσεις. Καθιέρωσε τις εκπτώσεις, δημιούργησε τις λίστες γάμου και έδινε πριμ στους υπαλλήλους
Ο Γιάννης Γεωργακάς γεννημένος το 1913 σε χωριό της Ολυμπίας, στα 13 του καταφθάνει μόνος στην Αθήνα για να αναζητήσει καλύτερη τύχη. Τα επόμενα χρόνια θα εργαστεί σε πάρα πολλές δουλειές.
Διψώντας, πάντως, για γνώση, γράφεται σε νυχτερινό σχολείο για εμποροϋπαλλήλους – στη διάρκεια της ζωής του θα αποκτήσει δύο πανεπιστημιακά διπλώματα, ένα στα 45 και το άλλο στα 83 του χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας αρχίζει να δουλεύει πλασιέ με το ποδήλατό του, προμηθεύοντας με μικροπράγματα τα περίπτερα.
Ο νεαρός θα γοητευτεί από ένα περίπτερο στα Χαυτεία, το Μινιόν (από το ομηρικό “μινύος” που σημαίνει πολύ μικρός), το οποίο διέφερε από τα υπόλοιπα, αφού διέθετε μια ευρεία γκάμα προϊόντων, όπως τσιγάρα, εφημερίδες, στυλό, γυαλιά, είδη καπνού και μια σειρά από χρηστικά μικροαντικείμενα. Κάπως έτσι ξεκινάει η επιχειρηματική δράση του Γεωργακά, ο οποίος πείθει τον ιδιοκτήτη του Μινιόν, Άγγελο Σεραφειμίδη, άρτι αφιχθέντα από την Αμερική, να συνεταιρισθούν.
Σύντομα θα ανοίξουν ένα ακόμη περίπτερο και λίγο αργότερα το πρώτο τους κατάστημα, στα Χαυτεία. Μετά τον πόλεμο, οι δύο συνεταίροι είναι πια έτοιμοι για το μεγάλο άλμα, ανοίγοντας το 1944 το Μινιόν, στην Πατησίων. Όμως ο Γεωργακάς θα μείνει μόνος, αφού ο Σεραφειμίδης αποχωρεί από την εταιρεία και αναχωρεί στην Αμερική. Αυτό, βέβαια, δεν θα πτοήσει τον φιλόδοξο επιχειρηματία, ο οποίος σύντομα θα ξεδιπλώσει το επιχειρηματικό του ταλέντο.
Το Μινιόν ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’50 θα αγοράσει ένα δεκαώροφο κτίριο, πάντα κοντά στην Ομόνοια, και λίγο μετά αγοράζει και το διπλανό του. Η δικτατορία βρίσκει το Μινιόν να είναι το μεγαλύτερο κατάστημα της Αθήνας και με σημαντική κερδοφορία. Όντας δημοκράτης, ο ιδρυτής του, τις ημέρες του Πολυτεχνείου, προσφέρει καταφύγιο σε δεκάδες φοιτητές που προσπαθούν να ξεφύγουν τη σύλληψη, δίνοντάς τους να φορέσουν ρούχα υπαλλήλων του καταστήματος. Τη δεκαετία του ’70, το Μινιόν έχει πια μετατραπεί σε ένα τεράστιο σύγχρονο πολυκατάστημα, το ενδέκατο μεγαλύτερο σε μέγεθος σε όλη την Ευρώπη, με ετήσιες πωλήσεις που προσεγγίζουν το ένα δισεκατομμύριο δραχμές. Αναδεικνύεται σε σήμα κατατεθέν της πρωτεύουσας.
Είναι δε χαρακτηριστικό ότι τις γιορτές πλήθος κόσμου συρρέει για να φωτογραφηθεί με τον Άγιο Βασίλη, αλλά και να γνωρίσουν τον ευγενέστατο κύριο, τον ίδιο τον ιδρυτή, που ήταν πάντα εκεί μοιράζοντας σοκολάτες στα παιδιά.
Το Μινιόν ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις, κατήργησε τα παζάρια θέτοντας καθορισμένες τιμές, καθιέρωσε τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, εγκατέστησε κυλιόμενες σκάλες, χρησιμοποίησε Η/Υ, εισήγαγε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου, εγκατέστησε κλιματιστικό και λειτούργησε στις εγκαταστάσεις του κομμωτήριο, καφετέρια, εστιατόριο, μπαρ, ακόμα και ταξιδιωτικό γραφείο.
Η μεγάλη φωτιά
Παραμονές Χριστουγέννων του 1980.Τρεις ώρες μετά τα μεσάνυχτα, εκείνης της Παρασκευής, ακούγονται εκρήξεις και τα πολυκαταστήματα τυλίγονται στις φλόγες, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όπως περιέγραψαν αυτόπτες μάρτυρες. Η πυρκαγιά ξεκινά από τους υψηλότερους ορόφους, όπου βρίσκονται τα πλέον εύφλεκτα υλικά, γεγονός που βεβαιώνει ότι πρόκειται για εμπρησμό. Από το “Μινιόν” έχει απομείνει μόνο ο σκελετός του κτιρίου ενώ το “Κατράντζος” καταρρέει. Η πυροσβεστική υπολογίζει ότι οι ζημίες ανέρχονται στα δύο δισ. δραχμές.
Με προκήρυξη που έφτασε μέσω ταχυδρομείου στις εφημερίδες, στις 22 Δεκεμβρίου, η οργάνωση-φάντασμα “Επαναστατική Οργάνωση Οκτώβρης 80” ανέλαβε την ευθύνη του εμπρησμού.
Η καταστροφή είναι ολοσχερής, πάνω από δύο δισεκατομμύρια υπολογίστηκαν οι ζημιές, όμως ο Γεωργακάς αρνείται να κηρύξει πτώχευση και ξαναφτιάχνει το “παιδί του” με τη βοήθεια των υπαλλήλων του και την αμέριστη αγάπη του κόσμου.
Το νέο Μινιόν σε χρόνο ρεκόρ θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του, όμως τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Το 1983 περνάει στα χέρια τού κράτους, αφού εντάχθηκε στις λεγόμενες “προβληματικές επιχειρήσεις”, όμως εξακολουθεί να παραμένει στάσιμο σε μια εποχή όπου οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα shop in shop καταστήματα, που σύντομα θα άλλαζαν την εικόνα του λιανεμπορίου.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ο Γεωργακάς, μαζί με μια ομάδα επιχειρηματιών, αποκτά ξανά, το 1991, τον έλεγχο του “παιδιού” του. Ένα χρόνο μετά, όμως, καταπονημένος σωματικά και ψυχικά και σε προχωρημένη ηλικία, στα 79 του, αποφασίζει να αποχωρήσει πουλώντας το μερίδιό του. Το Μινιόν, που πλέον αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, αρχίζει να απευθύνεται σε ένα διαφοροποιημένο κοινό, με ελαφρώς αυξημένες τιμές.
Αδυνατώντας να ανταγωνιστεί τα πιο φθηνά καταστήματα, κυρίως τον Λαμπρόπουλο, και έχοντας να αντιμετωπίσει μια σειρά από δυσμενείς καταστάσεις, όπως προβλήματα ρευστότητας, κακές σχέσεις με προμηθευτές, αλλά και την αποκάλυψη κυκλώματος εκβιασμών, που λειτουργούσε στον ημιώροφο του κτιρίου, το “μεγαλύτερο μεγάλο κατάστημα”, που στην εποχή της ακμής του θα απασχολούσε 1.000 υπαλλήλους και θα διέθετε 120.000 διαφορετικά είδη, θα έβαζε λουκέτο το 1998.
Σήμερα το Μινιόν αναμένεται να ανοίξει ξανά τις πόρτες του, μέσα στο 2023 αλλά ο ιδρυτής του, ο Ιωάννης Γεωργακάς, δεν θα είναι εκεί για να το δει, μια που απεβίωσε το 2002 σε ηλικία 90 ετών.
Το νέο Μινιόν
Αφού έμεινε ακατοίκητο την τελευταία δεκαετία, η ανάπλαση του Minion προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να μεταμορφωθεί και να αναζωογονηθεί μια ολόκληρη γειτονιά στην καρδιά της Αθήνας. Περιλαμβάνοντας πέντε κτίρια, το συγκρότημα φιλοξενεί ένα ευρύ φάσμα χρήσης, Στο τρίτο και τέταρτο επίπεδο, οι χώροι έχουν σχεδιαστεί για επιχειρήσεις, ενώ στους επάνω ορόφους φιλοξενούνται υπερσύγχρονα διώροφα διαμερίσματα με μπαλκόνια κατά μήκος των προσόψεων. Στην ταράτσα, το ρετιρέ προσφέρει απαράμιλλη θέα στο αστικό τοπίο, πλημμυρισμένο από φυσικό φως, πολυτελή φινιρίσματα και ανέσεις, καθώς και μια πολυτελή εξωτερική πισίνα.
Photosdivercity architects
*ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Η επιλεχθείσα αρχιτεκτονική πρόταση δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί. Τα προσχέδια στις φωτογραφίες ανήκουν στο αρχιτεκτονικό γραφείο DIVERCITY που κατέθεσε πρόταση χωρίς να σημαίνει ότι είναι αυτή που θα υλοποιηθεί. Ο νικητής του διαγωνισμού θα ανακοινωθεί με την έκδοση της άδειας.
Η 35χρονη βρήκε αυτόν τον τρόπο για να τον εμποδίσει να δραπετεύσει μέχρι να έρθει η αστυνομία
Μια γυναίκα προέβη σε μια… πράξη απελπισίας προκειμένου να καθυστερήσει έναν ληστή και να του αποσπάσει την προσοχή μέχρι να εμφανιστούν οι αστυνομικοί.
Ο κλέφτης, 24 ετών, φέρεται να ανάγκασε ένα μέλος του προσωπικού ενός βενζινάδικου να του παραδώσει τα μετρητά στη Μπρατισλάβα της Σλοβακίας τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης.
Ο υπάλληλος στη συνέχεια διέφυγε και αφού πρώτα φέρεται να γρονθοκοπήθηκε στο πρόσωπο από τον ληστή.
Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων TASR, επικαλούμενο μια αστυνομική πηγή, τότε ήταν που μια μυστηριώδης γυναίκα μπήκε στο βενζινάδικο, πρόθυμη να βοηθήσει το προσωπικό να σταματήσει τον κακοποιό.
Η γυναίκα – που πιστεύεται ότι δεν είναι υπάλληλος του βενζινάδικου – φέρεται να έκανε μια πράξη στομaτικού σeξ στον 24χρονο κλέφτη σε μια προσπάθεια να τον σταματήσει από το να δραπετεύσει.
Ένα μέλος του προσωπικού είχε ήδη καλέσει την αστυνομία που έφτασε για να ανακαλύψει τη γυναίκα και τον ληστή ξαπλωμένο γυμνό στο πάτωμα.
Δεν είναι σαφές εάν η 35χρονη Τσέχα – που ονομάζεται Σόνα – προέβη στην πράξη αυτή στον άνδρα από τον φόβο της ότι θα της επιτεθεί.
Ο εκπρόσωπος της αστυνομίας της Μπρατισλάβα, Μίχαλ Ζάιφ, είπε στο TASR: «Σε ένα από τα δωμάτια οι αξιωματικοί βρήκαν τον άνδρα να δέχεται στομaτικό σeξ από τη νεαρή γυναίκα».
Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, η Σόνα είπε στην αστυνομία όταν έφτασαν: «Πάρτε τον επιτέλους, δεν μπορώ άλλο».
