Ο Μίλτος Τεντόγλου «πέταξε» στα 8,15μ. στο τρίτο του άλμα στο μίτινγκ της Μαδρίτης κι ο τηλεοπτικός φακός απαθανάτισε τη γκριμάτσα που έκανε μετά την προσπάθειά του.
Η γκριμάτσα του αθλητή του Γιώργου Πομάσκι έγινε viral στο twitter.
Με άλμα στα 8,15μ. ο «χρυσός» Ολυμπιονίκης νίκησε στα… σημεία τον Κουβανό Μαϊκέλ Μασό, ο οποίος είχε επίσης 8,15μ.
O Tεντόγλου κατέκτησε την πρώτη θέση και στο μίτινγκ κλειστού της Μαδρίτης και πλέον επικεντρώνεται στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Μεγάλος ντόρος έγινε με το ζεϊμπέκικο του Βασίλη Μπισμπίκη το περασμένο Σάββατο, την ώρα που η Δέσποινα Βανδή ερμήνευε το τραγούδι τους, «Ένα τσιγάρο διαδρομή».
https://www.tiktok.com/@sfak_news/video/7203062789374610693
Τα τρυφερά ενσταντανέ και τα φιλιά του ζευγαριού πάνω στην πίστα σχολιάστηκαν έντονα τόσο στα social media όσο και στις τηλεοπτικές εκπομπές.
Ο Αντώνης Ρέμος θέλησε να τρολάρει το ζεϊμπέκικο του Βασίλη Μπισμπίκη, χορεύοντας και ο ίδιος ενώ ήταν στην πίστα. «Να ρίξω κι εγώ μία ζεϊμπεκιά, της μόδας είναι… Αφού τα κιλά τα έχω» είπε στο μικρόφωνο ο γνωστός τραγουδιστής.
Έκπληξη προκάλεσε σε πολλούς η φημολογία για ειδύλλιο ανάμεσα στη Monica Bellucci και τον Tim Burton.
To Paris Match δημοσίευσε φωτογραφίες από βραδινό περίπατο του ζευγαριού που κρατιέται αγκαζέ και κάπως έτσι πυροδότησε τις φήμες για ερωτική σχέση ανάμεσα στην Ιταλίδα σταρ και τον πασίγνωστο σκηνοθέτη.
Ωστόσο, αποκαλύφθηκε ότι το ζευγάρι βγαίνει κρυφά εδώ και τέσσερις μήνες, ενώ την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου εθεάθησαν να περπατούν σε δρόμο του Παρισιού, όπου αντάλλαξαν και ένα παθιασμένο φιλί, με το στιγμιότυπο να κάνει τον γύρο του Διαδικτύου και να επιβεβαιώνει την ερωτική σχέση.
PICTURE EXCLUSIVE: Monica Bellucci and Tim Burton share a passionate kiss after secretly dating https://t.co/E63INu5abq
— Angie Katz (@KatzAngie) February 23, 2023
Σε συνέντευξή του στο εβδομαδιαίο Gala πριν από πολλά χρόνια, ο Burton είχε υποστηρίξει ότι “τρελάθηκε με τη Monica.” Συναντήθηκαν πολλές φορές στο κόκκινο χαλί, από τις Κάννες το 2006 έως το πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Lumière στη Λυών, τον Οκτώβριο, όπου -σύμφωνα με το ρεπορτάζ- άναψε η σπίθα.
«Σούπερ αμόλυβδη» την είπε ο Aνδρέας Θεοδωρόπουλος.
Ενώπιον του ανακριτή οδηγήθηκε η Super Κική και οι δύο φίλες της που κατηγορούνται για ληστεία, πρόκληση σωματικών βλαβών και ηθική αυτουργία σε σωματικές βλάβες. Οι τρεις γυναίκες μήνυσαν 39χρονο πρώην σύντροφο της μίας, καταγγέλλοντας πως ασκούσε βία.
Οι Αρχές επέβαλλαν στη Super Κική και τη φίλη της να μην πλησιάζουν τον 39χρονο αντίδικο και να εμφανίζονται στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής τους.
Από την πλευρά του, ο δικηγόρος του αντίδικου, Ανδρέας Θεοδωρόπουλος, αποκάλεσε την Super Κική «σούπερ αμόλυβδη» και ανέφερε πως «αν θέλει να μας απειλήσει, να μας σκοτώσει, η δικαιοσύνη είναι ενήμερη».
Η ίδια στην κάμερα του Alpha είπε: «Πέρασα φρικτά αυτές τις τρεις ημέρες. Θα σας τα πω στο Instagram μου. Παιδιά αφήστε με, θέλω να πάω να κάνω ένα μπάνιο.»
Παράλληλα, ελεύθερος αφέθηκε και ο 39χρονος, ο οποίος εμφανίστηκε στην έξοδο της Ευελπίδων και δεν θέλησε να μιλήσει στις κάμερες. «Είναι ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους» είπε ο δικηγόρος του.
Συνεχίζεται το θρίλερ με το θάνατο της 28χρονης Βίκυς από το Τυχερό Έβρου, που την περασμένη Δευτέρα εντοπίστηκε με ένα μαχαίρι καρφωμένο στο στήθος της, μέσα σε χαράδρα βάθους 40 μέτρων, δίπλα στην μοτοσυκλέτα που οδηγούσε.
Η πρώτη άποψη του ιατροδικαστή που διενήργησε τη νεκροψία – νεκροτομή, ενισχύει το ενδεχόμενο της αυτοχειρίας, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει αποκλειστεί η εγκληματική ενέργεια, με τις έρευνες των αστυνομικών Αρχών να είναι σε πλήρη εξέλιξη. Συγκεκριμένα, εκτός από την Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Αλεξανδρούπολης και το Α.Τ. Τυχερού που ασχολούνται από τις πρώτες ώρες με την υπόθεση, στις έρευνες συνδράμουν τα τελευταία 24ωρα και οι έμπειροι αστυνομικοί του Τμήματος Εγκλημάτων Κατά Ζωής της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, προκειμένου να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας ή να αντλήσουν στοιχεία που θα οδηγήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Σύμφωνα με πληροφορίες από αστυνομικές πηγές, στο πλαίσιο της έρευνας έχει ζητηθεί να γίνει άρση τηλεφωνικού απορρήτου, ενώ συλλέγονται καταθέσεις από το στενό περιβάλλον της 28χρονης και όλους όσοι μπορεί να γνωρίζουν οτιδήποτε που θα εισφέρει ουσιαστικά στην μυστήρια υπόθεση. Και αυτό γιατί, όπως λένε, ο τρόπος που η γυναίκα έχασε τη ζωή της δε συνάδει με «κλασικές» περιπτώσεις αυτοκτονίας κι ας οδηγούν τα περισσότερα στοιχεία στο συγκεκριμένο συμπέρασμα.
Έκκληση της οικογένειας
Την ώρα που το σενάριο της αυτοχειρίας είναι αυτό που εξετάζεται πιο σοβαρά, η οικογένεια και όσοι γνώριζαν την νεαρή αγρότισσά, ξεκαθαρίζουν ότι ουδέποτε θα έβαζε τέλος στη ζωή της.
Μέσω του protothema.gr, οι γονείς της Βίκυς απευθύνουν δραματική έκκληση σε όποιον γνωρίζει οτιδήποτε ή μπορεί να είδε κάτι μεμπτό από το μεσημέρι της Κυριακής που χάθηκαν τα ίχνη της κόρης τους, έως το πρωί της Δευτέρας που εντοπίστηκε νεκρή σε περιοχή του χωριού Λευκίμμη, να σπεύσουν στις αστυνομικές Αρχές για να καταθέσουν. Παράλληλα, δηλώνουν πως δε πιστεύουν ότι η κόρη τους έβαλε τέλος στη ζωή της, αλλά δε μπορούν να φανταστούν και κάποιον άνθρωπο που θα ήθελε να της αφαιρέσει τη ζωή.
Επιπλέον, ξεκαθαρίζουν ότι δεν επιθυμούν να αναφέρουν κάτι περισσότερο στη παρούσα φάση που οι έρευνες των Αρχών βρίσκονται σε εξέλιξη και το μόνο που ζητούν είναι να πέσει άπλετο «φως» στην υπόθεση θανάτου.
Η δικηγόρος της οικογένειας, Μαρία Καραγεωργίου, ανέφερε στο protothema.gr ότι οι έρευνες των αστυνομικών συνεχίζονται προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας και σε αυτό συμβάλει από την Τρίτη και το τμήμα Εγκλημάτων Κατά Ζωής της Θεσσαλονίκης. «Ακόμα διενεργείται η προανάκριση, συλλέγουν καταθέσεις από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, γιατί ο τρόπος της αυτοχειρίας ήταν περίεργος, καθώς δεν είναι ο συνήθης», σημειώνει.
Προσθέτει, δε, ότι το γεγονός αυτό δημιουργεί αμφιβολίες στην οικογένεια, καθώς «δεν είχαν κανένα δείγμα ότι η γυναίκα αντιμετώπιζε ψυχολογικά ή άλλα προβλήματα, για αυτό έπεσαν όλοι από τα σύννεφα. Αυτό που μου ανέφεραν οι γονείς είναι ότι «δε μπορούμε να φανταστούμε ότι η Βίκυ αυτοκτόνησε, ούτε όμως ότι κάποιος ήθελε να της κάνει κακό», για αυτό βρίσκονται σε μία «μετέωρη» κατάσταση και απευθύνουν έκκληση για πληροφορίες».
Σύμφωνα με την κα. Καραγεωργίου, μόλις κλείσει ο φάκελος του ιατροδικαστή και φτάσει στα χέρια τους το πόρισμα, η οικογένεια θα ορίσει τεχνικό σύμβουλο και θα προχωρήσει σε περαιτέρω ενέργειες. «Αν κάποιος γνωρίζει οτιδήποτε να σπεύσει στην αστυνομία για να το καταθέσει», υπογραμμίζει η δικηγόρος της οικογένειας, τονίζοντας το πόσο σημαντικό είναι οι Αρχές να έχουν όσο περισσότερα στοιχεία για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Το χρονικό
Υπενθυμίζεται ότι τα ίχνη της γυναίκας είχαν χαθεί το απόγευμα της Κυριακής, από τη στιγμή που έφυγε από το πατρικό της για να δει έναν αγώνα πρωταθλήματος της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου και δεν επέστρεψε. Η κοπέλα έδωσε ραντεβού με την παρέα της στο γήπεδο, όμως δεν εμφανίστηκε. Η οικογένειά της ανησύχησε βλέποντας τις ώρες να περνούν και να μην απαντάει στο κινητό της τηλέφωνο και μαζί με στενούς συγγενείς αλλά και κατοίκους της περιοχής ξεκίνησαν να την αναζητούν, ενώ παράλληλα ενημέρωσαν και τις Αρχές για την εξαφάνισή της.
Η 28χρονη Βίκυ εντοπίστηκε νεκρή το πρωί της Δευτέρας σε μια μικρή χαράδρα περίπου 40 μέτρων, κοντά στις «κεραίες», στο χωριό Λευκίμη Σουφλίου. Σε κοντινή απόσταση από τη σορό της βρέθηκε και η μοτοσυκλέτα που οδηγούσε και με την οποία συνήθιζε να πηγαίνει προς το συγκεκριμένο σημείο για βόλτα.
Με τον εντοπισμό της σορού στη χαράδρα, ξεκίνησαν άμεσα και οι έρευνες τις ΕΛ.ΑΣ., ενώ οι πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για αυτοχειρία, χωρίς να έχουν σταματήσει όμως να εξετάζονται όλα τα ενδεχόμενα. Όπως διαπιστώθηκε από την επιτόπια εξέταση του ιατροδικαστή, η νεαρή γυναίκα είχε καρφωμένο στο στήθος ένα μαχαίρι, σημάδια από αιχμηρό αντικείμενο κοντά στις φλέβες των χεριών, ενώ έφερε και χτυπήματα στο κεφάλι, τα οποία εκτιμάται ότι προκλήθηκαν κατά την πτώση της στην χαράδρα.
Το επικρατέστερο σενάριο η αυτοχειρία, σύμφωνα με τα ευρήματα
Σύμφωνα με πηγές της ΕΛ.ΑΣ., όλα τα στοιχεία, μέχρι στιγμής, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η 28χρονη έβαλε μόνη της τέλος στη ζωή της, ενώ και από τα πρώτα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης, που ολοκληρώθηκε το βράδυ της Δευτέρας, δεν προκύπτουν ίχνη εγκληματικής ενέργειας και ενισχύεται το σενάριο της αυτοχειρίας. Σε κάθε περίπτωση, η έρευνα των Αρχών συνεχίζεται καθώς ο τρόπος που φέρεται να έβαλε τέλος στη ζωή της, καρφώνοντας ένα μαχαίρι στο στήθος της, προκαλεί σοβαρά ερωτήματα.
«Δε μπορεί να αυτοκτόνησε η Βίκυ», λένε όσοι τη γνώριζαν
Όσοι γνώριζαν την 28χρονη Βίκυ μιλούν με τα καλύτερα λόγια για εκείνη και δε μπορούν να πιστέψουν πως μία γυναίκα γεμάτη όρεξη για ζωή, με το χαμόγελο στα χείλη και πολύ δραστήρια, αποφάσισε από τη μία ημέρα στην άλλη να βάλει τέλος στη ζωή της.
Μιλώντας στο protothema.gr, στενή φίλη της Βίκυς ανέφερε ότι η νεαρή αγρότισσα ήταν πολύ δυναμικός άνθρωπος και ασχολούνταν πολύ με τα κοινά του χωριού, “ηταν μέσα σε όλα και πάντα η ψυχή της παρέας όταν βγαίναμε έξω, αυτή που έκανε συνέχεια πλάκα και γελούσαμε όλοι”.
Το μεσημέρι της Κυριακής, η 28χρονη ενημέρωσε τους γονείς της και μία φίλη της ότι θα πήγαινε να δει τον αγώνα ποδοσφαίρου της τοπικής ομάδας, όμως ουδέποτε έφτασε εκεί για να συναντήσει τα μέλη της παρέας της που την περίμεναν.
“Είχε πει ότι θα δει τον αγώνα, έστελνε μηνύματα στους φίλους της και τους έγραφε πως είναι ευκαιρία με τον καλό καιρό να βγούμε για καφέ και να δούμε τον αγώνα. Συνήθιζε πάντα όταν είχε καλό καιρό να παίρνει τη μηχανή της και όχι το αυτοκίνητο. Δεν ανησύχησαν όταν δεν εμφανίστηκε για τον αγώνα, καθώς η Βίκυ πολλές φορές “χάνονταν” για κάποιες ώρες και αργεί, οπότε δε πήγε ο νους μας στο κακό. Ξεκινήσαμε να ανησυχούμε όταν ο πατέρας της Βίκυς κάλεσε μια φίλη μας στις 9-10 το βράδυ και ρωτούσε “‘που είναι η Βίκυ'”, ανέφερε.
Ο πατέρας της 28χρονης που ξεκίνησε να ανησυχεί, είπε στους φίλους της πως καλούσε τη Βίκυ στο κινητό και εκείνη δεν απαντούσε και έκτοτε ξεκίνησαν να την αναζητούν.
Το σημείο που εντοπίστηκε νεκρή την επόμενη ημέρα, στο χωριό Λευκίμμη Σουφλίου, κοντά στις κεραίες της ΕΡΤ, δεν ήταν άγνωστο σε εκείνη αφού, σύμφωνα με τη στενή της φίλη, συνήθιζε να πηγαίνει μόνη ή με τη παρέα της.
“Έχει πολύ όμορφη θέα και συχνά καθόμασταν εκεί για να την απολαύσουμε. Δεν υπάρχει περίπτωση η Βίκυ να πήγαινε εκεί για να αυτοκτονήσει. Ποτέ δε ξέρεις τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του, αλλά δε πιστεύω πως η φίλη μας θα αυτοκτονούσε. Συνήθως δεν έβγαζε τα συναισθήματά της προς τα έξω, ήταν αρκετά εσωστρεφής και δεν ήθελε να φορτώνει τους άλλους με τα δικά της βάρη. Δε νομίζω ότι την απασχολούσε κάτι”, τόνισε.
Σχετικά με το ενδεχόμενο η 28χρονη Βίκυ να είχε πέσει θύμα εκφοβισμού και να έβαλε τέλος στη ζωή της, η φίλη της ήταν κατηγορηματική, τονίζοντας ότι “ήταν πολύ δυναμική για να εκφοβιστεί από κάτι. Είχε το τσαγανό, την μαγκιά και κάθε φορά αντιμετώπιζε τα πάντα. Μιλάμε για μια κοπέλα που δούλευε σε χωράφια, δε φοβήθηκε ποτέ κανέναν”.
Πρόσθεσε, δε, ότι “αυτό που ζητάμε είναι να ψαχτεί παραπάνω το θέμα και να μην αποδοθεί τόσο εύκολα σε αυτοκτονία. Ναι, είναι ένα ενδεχόμενο, αλλά έτσι όπως βλέπουμε τα δεδομένα κάτι μας “βρωμάει” στην υπόθεση. Προσπάθησε να κόψει τις φλέβες της, δε μπόρεσε, έβαλε το μαχαίρι στην καρδιά και μετά έφυγε με τη μηχανή κάτω; Δεν έχει λογική αυτό. Ως παρέα της Βίκυς, δε μπορούμε να σκεφτούμε κανέναν που θα μπορούσε να της κάνει τέτοιο πράγμα. Αν αποδειχθεί πως δεν είναι αυτοκτονία, τότε σημάνει πως υπάρχει κάποιος δολοφόνος και δε πηγαίνει πουθενά το μυαλό μας”.
Ο Ρίτσαρντ Γκιρ είναι ένας από τους αγαπημένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ, με μακρά πορεία κυρίως στον κινηματογράφο, αφού τη δεκαετία του 80′ μέχρι σήμερα.
Ο Γκιρ μεγάλωσε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, αλλά πριν κλείσει τα 30 είχε ήδη ασπαστεί τον βουδισμό. Επισκέπτεται την Ινδία κάθε χρόνο για να συναντήσει τον Δαλάι Λάμα και άλλους δασκάλους του σε διάφορες κοινότητες του Θιβέτ. Το «ζεν» είναι για εκείνον τρόπος ζωής.
Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα, εξέφρασε την αγάπη και τον θαυμασμό για την Ελλάδα. «Μα ποιος μπορεί να μην αγαπά την Ελλάδα; Χάρη στις σπουδές μου στη Φιλοσοφία, πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι το δυτικό πνεύμα είναι δημιούργημα της αρχαίας Ελλάδας, σφυρηλατήθηκε από τους μεγάλους Έλληνες σοφούς. Η σκέψη τους και οι διδαχές τους έχουν επηρεάσει όλο τον κόσμο. Δεν θα είναι υπερβολή, λοιπόν, αν σας πω ότι όλοι έχουμε ένα κομμάτι Ελλάδας μέσα μας!», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο άνδρας που το 1980 έγινε διάσημος με το «American gigolo» και μία δεκαετία μετά, το 1990, χάρη στην αισθηματική κομεντί «Pretty woman» έγινε αντικείμενο του πόθου για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο υποδυόμενος τον ζάπλουτο και γοητευτικό Έντουαρντ, ο οποίος ερωτεύεται –και τελικά παντρεύεται– μια πόρνη πολυτελείας στο Λος Άντζελες, είναι πια 67 ετών.
Παραμένει γοητευτικός και ένα από τα πιο «δυνατά χαρτιά» της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Και ας μην έχει κερδίσει ούτε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ. Και ας μη φέρνουν οι ταινίες του αστρονομικά ποσά στο box office.
Αυτή τη χρονιά επέστρεψε στις αίθουσες με το «Δείπνο» του Όρεν Μόβερμαν. Πρόκειται για κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ολλανδού Χέρμαν Κοχ, που έχει μεταφραστεί σε 37 γλώσσες, έχει κυκλοφορήσει σε 53 χώρες και καταγράφει την αθέατη πλευρά δύο σύγχρονων αστικών οικογενειών.
Εστιάζει στη βία που κρύβεται μέσα μας και ανά πάσα στιγμή μπορεί να… εκραγεί και σε όσα είμαστε (ή δεν είμαστε) διατεθειμένοι να κάνουμε προκειμένου να περιφρουρήσουμε την ευτυχία μας.
Στο μεγαλύτερο μέρος της η δράση εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός δείπνου σε ένα πανάκριβο εστιατόριο. Όμως, το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τους συνδαιτυμόνες –δύο αδελφούς, τον Σταν και τον Πολ, και τις συζύγους τους– είναι το φαγητό. O Γκιρ υποδύεται τον Σταν, έναν γερουσιαστή, δημοφιλή, πλούσιο, που έχει πετύχει τα πάντα στη ζωή του. Ή, τουλάχιστον, αυτό δείχνει.
«Ο Όρεν Μόβερμαν είναι φίλος μου. Συνεργαστήκαμε περίφημα και στο “Time out of mind”. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, όταν διάβασα για πρώτη φορά το σενάριο του “Δείπνου”, δεν ήμουν σίγουρος ότι με ενδιέφερε ο χαρακτήρας του Σταν. Μου φαινόταν ένας απολύτως ρηχός τύπος, σαν καρικατούρα, καθόλου συναρπαστικός. Κουβεντιάσαμε πολύ με τον Όρεν, κάναμε αρκετές διαφοροποιήσεις στο κείμενο και η αρχική εντύπωσή μου άλλαξε. Θεώρησε ότι κάτι μπορούσα να “προσφέρω” στον ρόλο. Έτσι, δέχτηκα», εξηγεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ.
Ερωτηθείς να σχολιάσει τι άλλο βρήκε ενδιαφέρον στην ταινία, επεσήμανε: «Το ότι μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια για το σήμερα· οι δύο οικογένειες αποτελούν μικρογραφία της κοινωνίας, ενώ η άστεγη της ιστορίας θα μπορούσε να είναι μετανάστρια ή πρόσφυγας – νομίζω ότι οι περισσότεροι θεατές στην Ευρώπη έτσι θα τη δουν. Το “Δείπνο” θέτει ζητήματα βαθιά επίκαιρα. Ποια είναι η ευθύνη μας, όχι μόνο απέναντι στον εαυτό μας και στην οικογένειά μας, αλλά και απέναντι στην κοινωνία και στον κόσμο; Ποιες λύσεις πρέπει να προκρίνουμε; Να είναι βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες; Ποια πρέπει να είναι η σχέση μας με τα παιδιά μας;».
Ο Σταν είναι γερουσιαστής. Η φιλοδοξία του και το πολιτικό του μέλλον αποτελούν γνώμονα σχεδόν για κάθε απόφασή του. Κόντρα ρόλος για τον Ρίτσαρντ Γκιρ, που δεν φοβάται το κόστος τού να μην είναι αρεστός και πολλές φορές έχει προκαλέσει σάλο με δηλώσεις του. Όπως στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, όταν ξεσπάθωσε εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ: «Το πιο φριχτό πράγμα που έκανε είναι ότι εξίσωσε δύο λέξεις – πρόσφυγας και τρομοκράτης. Αυτό έκανε!».
«Ναι, είμαστε διαφορετικοί, αλλά ο ρόλος βασίστηκε κατά πολύ στη δική μου γνώση και εμπειρία από τον κόσμο των πολιτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη. Βλέπετε, έχω συναναστραφεί πολλούς πολιτικούς και διπλωμάτες. Ξέρω πώς ζουν, πώς αντιμετωπίζουν τον κόσμο, τους συμβιβασμούς που δέχονται να κάνουν, ότι καθετί στην πορεία ανέλιξής τους είναι ένα quid pro quo – θα σου δώσω αυτό αν κι εσύ μου δώσεις εκείνο…».
Σχολιάζοντας την άποψη του Σταν, στο τέλος της ταινίας, ότι «όλα είναι πολιτική», ο Ρίτσαρντ Γκιρ υπογράμμισε «αυτό πράγματι συμβαίνει. Δυστυχώς, ερχόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με το ερώτημα “ποιος είναι ισχυρός;”, “ποιος θα κυριαρχήσει” σε κάθε κατάσταση. Η ανταγωνιστική φύση μας ξεπροβάλλει σε ό,τι κάνουμε», ενώ απαντώντας στο ερώτημα αν του αρέσει η πολιτική, ξεκαθάρισε πως «προτιμώ να είμαι δεσμευμένος απέναντι στους ανθρώπους, όχι στην πολιτική – αυτή δεν με ενδιαφέρει».
Στο «Δείπνο» τα δύο ζευγάρια θα προσπαθήσουν να κρύψουν ένα μεγάλο μυστικό για να προστατεύσουν τους έφηβους γιους τους. Μπορεί η αγάπη να δικαιολογήσει τα πάντα; Θα έκανε και ο Γκιρ το ίδιο για τον 17χρονο γιο του (από τον γάμο του με την ηθοποιό Κάρεϊ Λόουελ); «Θα έκανα τα πάντα για να τον προστατεύσω από κάποιον κίνδυνο. Αυτό που συμβαίνει στην ταινία, όμως, είναι εντελώς διαφορετικό. Πρόκειται για έγκλημα. Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό να ξέρουν τα παιδιά ότι πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Δίνοντάς τους αυτό το πολύτιμο μάθημα, τα προστατεύεις πιο ουσιαστικά».
H δράση του φιλμ ακολουθεί τη δομή ενός δείπνου: απεριτίφ, πρώτο πιάτο, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο, ντιζεστίφ. Ποιες είναι οι γευστικές μνήμες του από τα παιδικά του χρόνια; Ήταν καλή μαγείρισσα η μητέρα του;
«Η μητέρα μου, Ντόρις Αν, πέθανε πέρυσι, στα 91 της χρόνια. Δεν ήταν καλή μαγείρισσα, αλλά ήταν αναμενόμενο: είχε πέντε παιδιά και έπρεπε να μαγειρεύει για έναν μικρό στρατό. Το φαγητό της ήταν αξιοπρεπές, λοιπόν, αλλά σίγουρα όχι αξιομνημόνευτο!», κατέληξε ο αγαπημένος ηθοποιός.
Η διάσημη τραγουδίστρια ήταν από… άλλον πλανήτη, στην εμφάνισή της στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Ο λόγος φυσικά για την Σάσα Μπάστα, η οποία φιλοξενήθηκε στο «The 2night Show» του ΑΝΤ1 και ήταν… πιο καυτή από ποτέ, με το αβυσσαλέο ντεκολτέ της να απογειώνει όσους παρακολούθησαν την εκπομπή.
Δείτε και μόνοι σας…
Ονομάζομαι Αφροδίτη. Πριν από ένα χρόνο και κάτι μέσω διαδικτύου γνώρισα έναν άντρα. Ξεκινήσαμε εντελώς φιλικά. Εγώ μόλις είχα χωρίσει, εκείνος παντρεμένος με δύο παιδιά. Προβλήματα στο γάμο του, όπως μου έλεγε, απ’ τη στιγμή που έμεινε έγκυος η γυναίκα του σταμάτησαν και οι ερωτικές επαφές μαζί της.
Εκείνη δεν τον ήθελε, την ενοχλούσαν όλα πάνω του κλπ. Δεν κοιμόντουσαν μαζί. Εμείς είχαμε επικοινωνία μέρα νύχτα. Λέγαμε καλημέρα, πως είναι η μέρα μας στην δουλειά, δίναμε μια πλήρη αναφορά. Εκείνος έβλεπα ότι του αρέσω σαν κοπέλα και ζήλευε το καθετί μου αν μου σχολίαζε κάποιος. Ώσπου μου αποκάλυψε ότι του αρέσω πάρα πολύ. Άρχισε από τότε και μιλούσαμε λίγο πιο ερωτικά. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ από κοντά αν και το ήθελα, εκείνος όλο δεν μπορούσε!
Του είπα αν θέλει την γυναίκα του, μπορεί να κάτσει μαζί της και να συνεχίσω και εγώ τη ζωή μου γιατί έχω μεγαλώσει και θέλω και εγώ να κάνω τη δική μου οικογένεια! Εκείνος δεν με αφήνει να φύγω, πάντα με πείθει με τα μηνύματα και μου λέει ότι με θέλει, δεν μπορεί να με φανταστεί με άλλον κλπ. Τι με συμβουλεύετε να κάνω; Σας ευχαριστώ πολύ
Απαντά η ψυχολόγος κυρία Βίκυ Μιχελή
Αγαπητή Αφροδίτη,
νομίζω έχεις δώσει μόνη σου τις απαντήσεις στην ιστορία σου. Αυτό θα το δεις αν κάτσεις και διαβάσεις το κείμενό σου κάπως αποστασιοποιημένα. Αν διαβάσεις την ιστορία σου χωρίς συναίσθημα, σαν να αφορούσε έναν άλλο άνθρωπο τι θα έλεγες;
Τι θα συμβουλεύες;
Τι θα πίστευες γενικά για αυτήν την κατάσταση;
Η απαντησή σου είναι πως έχεις μεγαλώσει αρκετά και θέλεις να κάνεις την δική σου οικογένεια, όπως έχει κάνει κι εκείνος.
Θέλεις όμως πραγματικά να κάνεις οικογένεια;
Αν θέλεις να κάνεις είναι μόνο γιατί έχεις μεγαλώσει;
Θέλεις να κάνεις γιατί είναι πραγματική σου επιθυμία;
Για ποιο λόγο επιτρέπεις να είσαι δεύτερη;
Ή μάλλον δεν θα μπορούσα να πω δεύτερη γιατί όπως λες δεν έχετε συναντηθεί ποτέ!
Κι αυτό γιατί εκείνος το αποφεύγει!
Του έχεις θέσει διαδικτυακά ένα δίλημμα ή εσύ ή η γυναίκα του, χωρίς να έχετε συναντηθεί, χωρίς να έχετε αγγίξει ο ένας τον άλλον, χωρίς να έχετε καμία κοινή εμπειρία και ανάμνηση, πέρα από μηνύματα.
Αυτό για εσένα είναι σχέση;
Αυτό το είδος σχετίζεσθαι ομοιάζει με έναν τρόπο με τις προήγουμενες σχέσεις σου;
Ήσουν πάντα επιλαχούσα στις σχέσεις ή και θα τολμούσα να πω “φαντασματάκι”;
Δεν ξέρω καλή μου Εύη, αν κρίνεις πως έχεις μεγαλώσει και θέλεις να κάνεις και οικογένεια, μήπως θα έπρεπε να θέσεις εκ νέου στόχους για το πως θέλεις να είναι οι σχέσεις σου αλλά και πώς θέλεις να είσαι εσύ μέσα σε αυτές;
Ποιος είναι ο ρόλος σου στις σχέσεις που έχεις έως τώρα συνάψει;
Με εκτίμηση,
Βίκυ Μιχελή
Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Αθηνών
Φοίβου & Αθηνάς 10
19005, Νέα Μάκρη
Τηλ: 2294300825
Κιν: 6944315963
E mail: [email protected]
Facebook: https://www.facebook.com/vickymicheli.psychologist.neamakri/
Skype: vicky_micheli
«Από την πρώτη στιγμή μου φάνηκε παράξενη η αναισθησιολόγος σου», λέει στο γράμμα της η μητέρα της μικρής Μελίνας που πέθανε πάνω σε επέμβαση ρουτίνας
«Φοβόσουν τόσο πολύ. Εγώ σου έλεγα συνέχεια να μην φοβάσαι, ήθελες μόνο να πας στο σπίτι μας, αλλά και πάλι, ήσουν σαν μεγάλη, ήξερες ότι πρέπει… πρέπει να μπεις. Σε είχα αγκαλιά, σε πείραζα, καθόμασταν στο δωμάτιο που σου έδωσαν και βλέπαμε από έξω τις όμορφες πορτοκαλιές, σου άρεσαν πάρα πολύ. Είχες ετοιμάσει μια τσάντα με μαρκαδόρους και βιβλία, γιατί θα καθόμασταν μετά στο δωμάτιο και ήθελες να ζωγραφίσουμε», συγκλονίζουν τα λόγια της μητέρας της μικρής Μελίνας που έχασε τη ζωή της σε επέμβαση ρουτίνας για τα «κρεατάκια».
Στο συγκινητικό γράμμα της μάνας ο σπαραγμός είναι ολοφάνερος: «Όταν σε κατέβασαν στο χώμα, άφησα να πάρεις μαζί σου την μισή μου καρδιά…».
Πέρασαν χρόνια από τον θάνατο του κοριτσιού, η μητέρα μέσα από ένα γράμμα, που συνέταξε σε πρώτο πρόσωπο προς τη μικρή Μελίνα της και ήρθε στη δημοσιότητα μέσω της εκπομπής «Αλήθειες με τη Ζήνα» στο Star, γράφει για τις δικές της αλήθειες.
«Από την πρώτη στιγμή μου φάνηκε πολύ παράξενη η αναισθησιολόγος σου, ήταν πολύ άνετη, το ύφος της ήταν παράξενο. Όποιος ήταν κοντά μου εκείνη την ημέρα μπορεί να το θυμάται, γιατί ποιος θα με πιστέψει τώρα, που έχουν βγει τόσα στην φόρα γι ́ αυτήν; Έβλεπα Μελινούλα μου νοσοκόμες και νοσηλεύτριες να κλαίνε, αργούσαν τόσο πολύ, σκέφτηκα μήπως ξύπνησες τελικά, αλλιώς γιατί να αργούν έτσι; Κανένας δεν με κοίταξε στα μάτια. Γνώρισα και άλλη μια οικογένεια εκεί απ’έξω, μια γυναίκα γέννησε, βγήκε το μωρό τους, δάκρυα από χαρά και τα δικά μου δάκρυα για σένα Μελινούλα μου. Υπήρχαν πολλά άτομα εκεί μέσα. Σίγουρα είδαν, σίγουρα άκουσαν, αλλά κανένας δεν θέλει να μας πει. Όλοι ξέρουν, όλοι όσοι ήταν εκεί μέσα τη μέρα αυτή», αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο γράμμα.
Ακολουθεί ολόκληρο το γράμμα:
Μελίνα.
Πέρασαν 5 χρόνια από την ημέρα που σε πήγαμε στο Ηράκλειο για να βγάλεις τα κρεατάκια σου. Ήταν μέρες γιορτινές, ήσουν τόσο χαρούμενη και γλυκιά. Μόλις τεσσάρων ετών.
Πολλές φόρες μας έλεγες ότι είναι άδικο που εσύ πρέπει να πας με τον μπαμπά στον γιατρό, άλλα η Έλλη μπορεί να κάτσει σπίτι, όπως την τελευταία μέρα που εγώ πήγα με την Έλλη στην πλατεία να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα και εσύ πήγες για έλεγχο για το χειρουργείο. Πρόλαβες όμως να πας και εσύ στην πλατεία, πήρες το δώρο από τον Άγιο Βασίλη, τραγούδησες ένα από τα αγαπημένα σου τραγούδια στο μικρόφωνο. Ντροπαλή όπως πάντα. Έξω ήσουν πολύ ντροπαλή και τόσο ευαίσθητη, αλλά στο σπίτι ήσουν αρχηγός.
Ήρθαμε όλοι μαζί στο σπίτι και η Έλλη έφτιαξε την τσάντα της για να κοιμηθεί σε άλλο σπίτι, για να μην τη σηκώσουμε πρωί, για να πάμε στο νοσοκομείο. Εσύ έκλαιγες και δεν μπορούσες να καταλάβεις γιατί πάλι εσύ έπρεπε να μείνεις πίσω. Από την άλλη, δεν γκρίνιαζες τόσο, σου είπαμε ότι την άλλη φορά θα είναι η σειρά σου και το δέχτηκες.
Εκείνο το βράδυ ήταν η πρώτη φορά που χωριστήκατε με την αδελφή σου. Έκλαιγες, άλλα και πάλι ήσουν τόσο ώριμη, τόσο γλυκιά.
Κοιμήθηκες με τον μπαμπά σου εκείνο το βράδυ. Δεν σε είχα στην αγκαλιά μου.
Ξυπνήσαμε τόσο νωρίς. Είχε πολύ κρύο. Δεν θα ξεχάσω που είπα στον μπαμπά σου: “ελπίζω την επόμενη φορά που θα σηκωθούμε τόσο νωρίς Χριστούγεννα, να είναι για να πάμε διακοπές”.
Φοβόσουν τόσο πολύ. Εγώ σου έλεγα συνέχεια να μην φοβάσαι, ήθελες μόνο να πας στο σπίτι μας, αλλά και πάλι, ήσουν σαν μεγάλη, ήξερες ότι πρέπει….πρέπει να μπεις. Σε είχα αγκαλιά, σε πείραζα, καθόμασταν στο δωμάτιο που σου έδωσαν και βλέπαμε από έξω τις όμορφες πορτοκαλιές, σου άρεσαν πάρα πολύ. Είχες ετοιμάσει μια τσάντα με μαρκαδόρους και βιβλία, γιατί θα καθόμασταν μετά στο δωμάτιο και ήθελες να ζωγραφίσουμε.
Σου κρατούσα το χέρι όταν ήρθε μια γυναίκα να σε πάρει. Δεν ήθελες. Σου είπε να έρθεις να σου δείξει το δέντρο που είχαν εκεί μέσα.
Εγώ και ο μπαμπάς σου καθόμασταν απ ́ έξω. Ξέραμε ότι θα βγεις αρκετά γρήγορα, έτσι μας είχαν πει. Η ώρα πέρασε, εσύ πουθενά αγάπη μου, κορίτσι μου… Άρχισα να φοβάμαι πολύ. Κανένας δεν μας είπε τίποτα. Άρχισα να μιλώ με μια άλλη μαμά, που και η δικιά της κόρη ήταν επίσης μέσα. Θα έκανε μια παρόμοια επέμβαση, ακριβώς μετά από σένα.
Άρχισα να κλαίω, γιατί κανένας δεν μου έλεγε τίποτα. Έκλαιγε και η άλλη μαμά, γιατί καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγε καλά, αλλά δεν ξέραμε ποιο παιδί έχει το πρόβλημα. Τελικά το δικό της παιδί δεν το έβαλαν καν, ενώ μας είχαν πει ότι και αυτή είχε μπει.
Τα ψέματα άρχισαν αμέσως, απλώς εγώ δεν το κατάλαβα εκείνη την ώρα, γιατί εκείνη την ώρα είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στους γιατρούς.
Όταν ήρθε ο μπαμπάς σου και μου είπε ότι εσύ δεν ξυπνάς έπαθα σοκ.
Μας κάλεσαν και οι γιατροί, σταθήκανε στην πόρτα και αρχικά μας είπε ο ΩΡΛ σου ότι το χειρουργείο πήγε καλά.
Μετά, μας είπε η αναισθησιολόγος σου ότι δεν μπορείς να ξυπνήσεις, γιατί κάνεις βρογχόσπασμο και σε ξανακοιμίζουν. Προσπάθησαν λέει 2 φορές.
Ήξερα ότι ο βρογχόσπασμος είναι συχνό φαινόμενο. Μας είπαν ότι πρέπει να πας στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για την δική σου ασφάλεια. Μας είπαν επίσης Μελινούλα μου, ότι η ζωή σου δεν βρίσκεται σε κίνδυνο.
Έπαθα μεγάλο σοκ, το μόνο που έκανα ήταν να κλαίω.
Από την πρώτη στιγμή μου φάνηκε πολύ παράξενη η αναισθησιολόγος σου, ήταν πολύ άνετη, το ύφος της ήταν παράξενο. Όποιος ήταν κοντά μου εκείνη την ημέρα μπορεί να το θυμάται, γιατί ποιος θα με πιστέψει τώρα, που έχουν βγει τόσα στην φόρα γι ́ αυτήν;
Έβλεπα Μελινούλα μου νοσοκόμες και νοσηλεύτριες να κλαίνε, αργούσαν τόσο πολύ, σκέφτηκα μήπως ξύπνησες τελικά, αλλιώς γιατί να αργούν έτσι;
Κανένας δεν με κοίταξε στα μάτια. Γνώρισα και άλλη μια οικογένεια εκεί απ ́ έξω, μια γυναίκα γέννησε, βγήκε το μωρό τους, δάκρυα από χαρά και τα δικά μου δάκρυα για σένα Μελινούλα μου.
Υπήρχαν πολλά άτομα εκεί μέσα. Σίγουρα είδαν, σίγουρα άκουσαν, αλλά κανένας δεν θέλει να μας πει. Όλοι ξέρουν, όλοι όσοι ήταν εκεί μέσα τη μέρα αυτή.
Όταν τελικά σε κατέβασαν στο ασθενοφόρο, σε είδα και δεν πίστευα τα μάτια μου, δεν μπορούσα να έρθω κοντά σου, ήσουν γεμάτη καλώδια, όλοι είχαν πέσει πάνω σου και εγώ απ ́ έξω να μην μπορώ να κάνω τίποτα για σένα. Ένιωθα τόσο μικρή, τόσο αδύναμη, τόσο άχρηστη.
Φτάσαμε λοιπόν στο Πανεπιστημιακό, εσύ με το ασθενοφόρο και εμείς με το αμάξι. Τρέχαμε μέσα με τον μπαμπά σου και προλάβαμε την πόρτα της ΜΕΘ μισάνοιχτη και την αρπάξαμε. Εκεί από πίσω ήταν μια γιατρός έτοιμη να τρέξει να σε δει. Μας είπε ότι όσο μιλάει
μαζί μας χάνει χρόνο με εσένα. Την ρώτησα κάτι τελευταίο, της είπα ότι μου είχαν πει ότι δεν κινδυνεύει η ζωή σου και αν είσαι σε καλή κατάσταση. Η απάντησή της Μελινούλα μου ήταν ότι μας είχαν πει ψέματα και ότι η κατάστασή σου ήταν πολύ δύσκολη.
Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που συνέβη σε σένα αγάπη μου.
Πού σε πήγαμε, τι σου έκαναν; Τι πήγε τόσο στραβά; Περιμέναμε…..
Εγώ να κλαίω όλη την ώρα. Ήρθαν οι φίλοι μας, ταξίδεψε και ο παππούς και η γιαγιά σου που ήθελαν τόσο πολύ να σε δουν.
Ήμασταν όλοι εκεί, όλοι προσπαθούσαν Μελίνα μου να μας δώσουν κουράγιο, ότι όλα θα πάνε καλά και εσύ θα ξυπνήσεις. Δεν μπορούσα όμως να το πιστέψω, ίσως επειδή μόνο εγώ είδα τα πρόσωπα όλων έξω από το νοσοκομείο, ίσως επειδή μόνο εγώ σε είδα μέσα στο
ασθενοφόρο, άψυχη….
Ήρθε μετά η ώρα να μας ενημερώσουν. Κάτσαμε σε ένα μεγάλο τραπέζι. Μας είπαν ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα, ότι έχουμε κρίσιμες ώρες μπροστά μας. Ο μπαμπάς σου πήγε να κάνει φασαρία, να φωνάξει …μα εγώ τον σταμάτησα. Να είμαστε καλοί, του είπα, μπορεί να μην φταίνε, του είπα.
Έπρεπε Μελινούλα μου να τον αφήσω, να τα κάνει εκεί μέσα ό,τι θέλει και να πει ό,τι θέλει, αλλά πού να ήξερα. Η αναισθησιολόγος σου, ήταν και πάλι πολύ άνετη. Οι υπόλοιποι δεν ήταν.
Αφού πήραμε αυτά τα άσχημα νέα, βγήκαμε από το δωμάτιο και περιμέναμε στο διάδρομο. Εκεί πέρασε πρώτα ο ΩΡΛ σου, που εμείς αυτόν ξέραμε, με αυτόν είχαμε επαφές τόσο καιρό.
Τον σταματήσαμε… Τα δάκρυά μου ακόμα να τρέχουν. Δεν μπορούσα να τα σταματήσω. Τον ρώτησα αν αυτό είναι συνηθισμένο και αν πιστεύει ότι θα ξυπνήσεις και αυτός, όλο νεύρα, μου άνοιξε τα χέρια του. Είπε ότι αυτό συμβαίνει μία στο εκατομμύριο και μετά έφυγε.
Βλέπεις Μελινούλα μου, σε φέραμε σε ένα κόσμο πολύ κακό.
Αμέσως μετά, πέρασε η αναισθησιολόγος σου, με την διευθύντριά της. Η διευθύντρια αν δεν κάνω λάθος έκλαιγε, μας ευχήθηκε ό,τι καλύτερο, μαζί με άλλες δυο κοπέλες που κλαίγανε και αυτές. Η αναισθησιολόγος όμως, όταν ο μπαμπάς σου την ρώτησε τι πήγε λάθος και μήπως σου είχε δώσει παραπάνω φάρμακο και γι αυτό αργείς να ξυπνήσεις, γέλασε. Ναι Μελίνα μου, γέλασε. Τον κοίταξα τον μπαμπά σου, και του είπα: “ γελάει;” Αυτός της είπε ότι δεν είναι ώρα για γέλια, αλλά αυτή δεν κατάλαβε τίποτα.
Μετά από λίγη ώρα, μας άφησαν να μπούμε να σε δούμε. Σαν να ζούσα ένα κακό όνειρο. Από την μια στιγμή στην άλλη, κινδύνευε η ζωή σου τόσο πολύ. Μπήκαμε μέσα, πήγαμε κοντά σου, σου μιλήσαμε, ο μπαμπάς σου δεν άντεχε, είχαμε πει να μην κλαίμε εκεί μέσα, να είμαστε δυνατοί για σένα.
Σου έλεγα ότι σε αγαπώ, ότι σε περιμένουμε να πάμε σπίτι μας. Ότι σε περιμένει η Έλλη στο σπίτι. Ότι ήρθε η γιαγιά και ο παππούς να σε δουν. Σου είπα ότι είσαι δυνατή Μελινούλα μου, μα εγώ δεν ήξερα τι σου είχαν κάνει, δεν ήξερα ότι σε παράτησαν εκεί μέσα, αβοήθητη.
Έτσι για μια στιγμή, πίστευα ότι όλα θα πάνε καλά, ότι θα τα καταφέρεις. Έπρεπε να καταλάβω, γιατί όταν ο μπαμπάς σου είπε στις κοπέλες εκεί μέσα ότι : ”όταν ξυπνήσει η Μελίνα μας θα δείτε πόσο ζωηρή είναι”, τότε κόλλησαν οι κοπέλες, μας κοίταξαν πολύ παράξενα, το θυμάμαι πολύ καλά. Αλλά εκείνη την ώρα δεν ήθελα να πιστέψω αυτά που μου έλεγαν τα μάτια τους.
Τα μάτια τους μας είπαν ότι δεν πρόκειται να ξυπνήσεις.
Πέρασαν οι ώρες, νύχτωσε, εμείς ξαπλώσαμε λίγο στις καρέκλες.
Πρέπει να με πήρε λίγο ο ύπνος και άκουσα μια φωνή από το διάδρομο να φωνάζει ΠΑΡΑΣΚΑΚΗ! Σηκώθηκα αμέσως κοριτσάκι μου, μα δεν έβρισκα τον μπαμπά σου.
Πήγα κοντά στην πόρτα με την γιαγιά σου και βγήκε μια γιατρός, που μας είχαν πει ότι αν βγει αυτή, θα είναι μόνο για κακό. Έτσι και αλλιώς εγώ άκουγα από το διάδρομο τι έλεγαν μέσα και κατάλαβα ότι εσύ πέθανες Μελινούλα μου. Ήρθε κοντά μας η γιατρός και μας είπε ότι εσύ τους ταλαιπώρησες πολύ. Ότι δεν μπορεί να καταλάβουν τι έγινε. Έπαθες πάλι ανακοπή και δεν μπορούσαν να σε επαναφέρουν. Ο παππούς σου, ήρθε στο διάδρομο. Του έκανα νόημα Μελίνα μου ότι έφυγες και αυτός έστριψε και βγήκε έξω. Δεν άντεξε. Ήρθε και ο μπαμπάς σου κοντά μας και του είπα ότι μας άφησες. Εμείς μπήκαμε με το έτσι θέλω και τους παρακαλέσαμε να προσπαθήσουν λίγο ακόμα. Μα δεν έγινε τίποτα Μελινούλα μου, εκεί ήσουν, άψυχη πάλι και εγώ, που η δουλειά μου ήταν να σε προστατεύω και να σε έχω καλά, να μην μπορώ να σου κάνω τίποτα.
Νομίζω ότι σε φίλησα, δεν θυμάμαι. Η γιαγιά σου καθόταν από πάνω σου πολλή ώρα, μέχρι που την έδιωξε μια γιατρός ή νοσοκόμα. Έπαθα σοκ Μελίνα μου, δεν σε αποχαιρέτισα.
Μπήκα πάλι στο δωμάτιο με το μεγάλο τραπέζι. Η γιατρός μου είπε ότι κάνανε ό,τι μπορούσαν, άλλα δεν ήξερε γιατί πέθανες. Μας είπε να περιμένουμε να έρθει ο ιατροδικαστής να σε εξετάσει.
Εγώ είχα τρελαθεί κορίτσι μου, σε άφησα εκεί μόνη σου. Είπα στον μπαμπά σου ότι θέλω να φύγω, θέλω να με πάει στην αδελφή σου. Δεν φώναξα, δεν έκανα τίποτα. Μόνοέκλαιγα και ένιωθα τόσο μικρή και αδύναμη, δεν ήταν πια στα χέρια μου. Σε άφησα λοιπόν εκεί, κάτι που θα το μετανιώνω όσο ζω. Πώς μπορεί μια μαμά να αφήσει το παιδί της έτσι;
Πήγα στο σπίτι που ήταν η αδερφούλα σου, ξύπνησε, και με ρώτησε πού είναι η Μελίνα. Την πήρα μέσα στο δωμάτιο και της είπα ότι η Μελίνα μας πήγε στον ουρανό και ότι δεν θα μπορέσει να ξαναέρθει.
Και η Έλλη μου απάντησε ότι η Μελίνα πήρε την σημαία της στον ουρανό και την έβαψε κόκκινη. Ακόμα μου φαίνεται πολύ παράξενη αυτή η απάντηση της αδελφής σου.
Σαν να το ένιωθε η αδερφούλα σου, μόνο τεσσάρων ετών και όμως, σαν να ήξερε τι μου έλεγε. Η καρδιά μου έσπασε σε χιλιάδες κομμάτια Μελίνα μου. Πώς θα συνεχίσουμε την ζωή μας χωρίς εσένα; Πώς θα μεγαλώσω την Έλλη χωρίς εσένα; Είχατε πάντα η μία την άλλη, στο σχολειό, στην παιδική χαρά, στο σπίτι, παντού και πάντα.
Ξέρεις Μελίνα μου, εσύ και η Έλλη, ήσασταν για μένα σαν τον αέρα που αναπνέουμε. Έτσι ήταν και η παρουσία σας και η ύπαρξή σας κάθε μέρα.
Τώρα λοιπόν, ένιωθα σα να μου κόπηκε ο αέρας, δεν μπορούσα να αναπνεύσω, δεν μπορούσα να υπάρχω χωρίς εσένα. Το χειρότερο ήταν και παραμένει, ότι εγώ σε πήγα εκεί. Εγώ ήθελα να πας να βγάλεις τα κρεατάκια σου. Εγώ σου έλεγα να μην φοβάσαι.
Έλεγαν πως πρέπει να πάμε στο σπίτι μας, να το ετοιμάσουμε για κηδεία. Όχι. Όχι, δεν ήθελα Μελίνα, ήθελα μόνο να έχω εσένα, ήθελα μόνο να γυρίσω το χρόνο πίσω.
Μου είπαν λοιπόν να κάτσω εκεί στο άλλο σπίτι μαζί με την αδελφή σου, να πάνε να ετοιμάσουν το σπίτι μου.
Μα εγώ δεν μπορούσα να κάτσω με την Έλλη, δεν είχα τη δύναμη. Ο μπαμπάς σου ξαναπήγε αμέσως στο Ηράκλειο, μα δεν ξέρω αν πήγε κοντά σου, δε νομίζω.
Ευτυχώς Μελινούλα μου, έχουμε καλούς φίλους και συγγενείς που τον βοήθησαν να βρούμε τον ιατροδικαστή μας και τους δικηγόρους μας.
Σαν να ζούσα ένα κακό όνειρο, γύρισα στο σπίτι, θυμάμαι ότι ήταν ακατάστατο πολύ το σπίτι μας Μελινούλα μου, γιατί είχα αποφασίσει να περνώ καλά μαζί σας εκείνες τις μέρες. Γιατί ήσασταν πολύ χαρούμενες και είχατε διακοπές και θυμάμαι ότι περνάγαμε πολύ καλά. Πήγαμε βόλτα οι τρεις μας στο Ηράκλειο για ψώνια και φαγητό, πήγαμε σινεμά, παίζαμε μαζί στο σπίτι.
Δεν θυμάμαι πολλά, θυμάμαι ότι δεν το πίστευα, δεν ήθελα και δεν μπορούσα να το καταλάβω. Ήρθε πάρα πολύς κόσμος στο σπίτι μας εκείνη την μέρα Μελίνα μου, σου άρεσε πολύ όταν είχαμε κόσμο στο σπίτι. Είχα νεύρα, τώρα που δεν ήσουν εδώ. Ήρθαν όλοι. Γιατί δεν ήρθαν όταν ήσουν εδώ;
Νύσταζα πάρα πολύ, δεν ήθελα όμως να κοιμηθώ, γιατί δεν ήθελα να ξυπνήσω την επόμενη μέρα, την ημέρα της κηδείας σου. Δεν ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω και να μην είναι όνειρο όλο αυτό. Δεν άντεχα και ξάπλωσα μέσα στο δωμάτιό σας κοριτσάκι μου, στο φουσκωτό στρώμα που είχα εκεί για να ξαπλώνω μαζί σας και να σας διαβάζω παραμύθι κάθε βράδυ για να κοιμηθείτε. Πήρα αγκαλιά το αρκουδάκι σου. Ξύπνησα το πρωί και δεν ήταν κακό όνειρο.
Ντύθηκα για την κηδεία σου.
Μελίνα μου, η εκκλησία ήταν γεμάτη. Δεν ξαναείδα ποτέ την εκκλησία με τόσο πολύ κόσμο. Εσύ ήσουν εκεί ξαπλωμένη, ακόμη δεν το πίστευα. Πίστευα ότι θα σηκωθείς, ότι θα γίνει το θαύμα. Δεν μπορεί να πέθανες έτσι εύκολα, δεν μπορεί να μην υπάρχεις πια. Σου κρατούσα το χέρι, μα δεν μου το έσφιξες, δεν με κοιτούσες, δεν μου φώναξες «μαμά».
Όταν τελειώσαμε από την εκκλησιά και πήγαμε στο νεκροταφείο, πίστευα ακόμη ότι θα σηκωθείς. Όταν σε κατέβασαν στο χώμα όμως, άφησα να πάρεις μαζί σου την μισή μου καρδιά, το δικό μου κομμάτι που θα είναι πάντα δικό σου και την μισή μου ψύχη. Ήθελα να με θάψουν μαζί σου Μελίνα, δεν σκεπτόμουν ούτε την Έλλη μας, ούτε τον μπαμπά σου. Ήθελα μόνο να ξαπλώσω διπλά σου, να μην είσαι μόνη, να σου κάνω παρέα εκεί που πας.
Έμεινα όμως πίσω, μισή και θα είμαι πάντα μισή, μέχρι να σε ξανασυναντήσω.
Εκείνο το βράδυ φέραμε και την αδερφούλα σου στο σπίτι. Δεν μπορούσα να την αναγνωρίσω, ήταν τόσο πληγωμένη, τόσο διαφορετική. Ήταν πάλι το σπίτι μας γεμάτο κόσμο, αλλά υπήρχε μια ησυχία. Όλοι σεβάστηκαν ότι είναι η αδελφή σου εκεί, κανένας δεν φώναζε, κανένας δεν έκανε φασαρία και αυτή μόνο έπαιζε με τα παιχνίδια της, δεν σήκωσε το κεφάλι της να κοιτάξει κανέναν. Δεν ήθελε να κοιμηθεί μαζί μου, ούτε με τον μπαμπά σου, μόνο με την γιαγιά και τον παππού. Με ρώτησε πολλές φορές, πότε θα ξαναγυρίσεις, πότε θα… κατέβεις από τον ουρανό.
Σου έχτιζε άπειρες φορές σκάλες, με τα τουβλάκια της και τα άφηνε έξω στην αυλή για να μπορέσεις να επιστρέψεις σπίτι μας. Μελινούλα μου, οι μέρες πέρναγαν, η γιαγιά σου έμεινε εδώ να μας βοηθήσει, εγώ κοιμόμουν πάρα πολύ, δεν είχα αντοχή να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Οι φίλοι μας όμως κοριτσάκι μου και η γιαγιά και ο παππούς σου δεν με άφησαν, με σήκωσαν από το κρεβάτι, με έβγαλαν έξω. Εγώ όμως πώς; Πώς θα περπατώ στους δρόμους εδώ που ζούμε, που κάθε μέρα περπατούσαμε μαζί; Πώς θα αντέξω να πάω οπουδήποτε χωρίς εσένα; Φοβόμουν, φοβόμουν να πάω στο σουπερ μάρκετ, φοβόμουν να πάω στις κούνιες, φοβόμουν τη στιγμή που πρέπει να πάω στο σχολειό σας με μόνο ένα παιδί. Αρκετά γρήγορα Μελινάκι μου, μάθαμε από τον δικηγόρο μας αλλά και από την τηλεόραση ότι η αναισθησιολόγος σου όντως δεν ήταν μια απλή γιατρός. Είχε πολλά θέματα και πάλι την άφησαν να δουλέψει.
Εμείς πηγαίναμε συχνά στο Ηράκλειο να συναντηθούμε με τον δικηγόρο μας, είχαμε δώσει και κατάθεση στην αστυνομία. Ο μπαμπάς σου τα έκανε όλα, με τη βοήθεια των φίλων και συγγενών. Έμενα με άφησε πίσω, για να μην με ταλαιπωρεί. Μας είπε ο δικηγόρος ότι η δίκη μπορεί να γίνει σε κανένα χρόνο.
Πέρασαν πολλές μέρες και η γιαγιά σου έπρεπε να επιστρέψει να πάει στον παππού σου. Ήταν γι ́ αυτόν πολύ δύσκολο να το περάσει όλο αυτό μόνος του.
Έφυγε λοιπόν η μανούλα μου, έχοντας χάσει την εγγονή της, αλλά και την κόρη που ήξερε πάντα. Γιατί εγώ Μελινάκι μου, δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να γίνω όπως παλιά. Μου πήραν ό,τι πιο πολύτιμο είχα, εσένα. Σε πήραν από μένα μακριά και εγώ θα είμαι πάντα μισή. Γελώ Μελίνα μου τώρα, μπορώ πάλι και γελώ και περνώ καλά και ας μην είσαι εδώ. Βλέπεις, είμαι υποχρεωμένη να το κάνω αυτό, γιατί η Έλλη πρέπει να μεγαλώσει με μια χαρούμενη μαμά, έτσι δεν είναι;
Το βράδυ που έφυγε λοιπόν η γιαγιά σου, με κοίταξε η Έλλη στα μάτια μετά από τόσο καιρό και μου είπε: «μαμά, τώρα μείναμε οι δυο μας». Η Έλλη φοβόταν, μάλλον δεν μου είχε εμπιστοσύνη, δεν ένιωθε ασφάλεια μαζί μου. Την πήρα μια μεγάλη αγκαλιά και της είπα ότι τώρα είμαστε οι δυο μας και θα τα πάμε πολύ καλά εμείς οι δύο. Μέσα μου δεν το πίστευα ακόμα, δεν ήθελα και δεν
μπορούσα.
Το μόνο που είχαμε πει Μελίνα μου με τον μπαμπά σου, όταν φεύγαμε από το νοσοκομείο εκείνη την μέρα που σε αφήσαμε εκεί, ήταν ότι πρέπει να κάνουμε και άλλο παιδί. Οπότε αρκετά γρήγορα Μελινάκι μου, έμεινα έγκυος. Νομίζω ότι ο Θεός μας έστειλε αυτό το παιδί.
Ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση στο σπίτι μας αγαπούλα μου, ήταν ψυχρή. Ο μπαμπάς σου έκλαιγε συχνά. Εκεί που καθόμασταν, απλά σηκωνόταν και έτρεχε μέσα στο δωμάτιο και έκλαιγε δυνατά, με τόσο πολύ πόνο Μελίνα μου, που το στομάχι μου κάθε φορά γινόταν ένας κόμπος. Εγώ όμως, δεν ήθελα να τον ακούσει η αδελφή σου, αρκετό πόνο κουβαλούσε και αυτό το πλασματάκι, ας μην ανησυχήσει και για μας.
Ο μπαμπάς σου προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βγάλει άκρη με το τι έγινε με εσένα κοριτσάκι μου. Μελινάκι μου δεν ήταν καθόλου εύκολο, μα έπρεπε και πρέπει, για τη ζωή σου που χάθηκε άδικα, για την ψυχή σου και για της αδελφής σου.
Ήταν «μεγάλα κεφάλια» μπλεγμένα σε όλο αυτό και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην τα καταφέρουμε. Κρύψανε τον φάκελο σου, πήραν τα πλακάκια σου που έπρεπε να εξετάσει η ιατροδικαστής σου και τα πήγανε στην Αθήνα.
Καθυστερούσαν πάρα πολύ να κάνουν την ΕΔΕ, που κανονικά πρέπει να γίνει αμέσως. Βρίσκαμε παντού εμπόδια, αλλά ο μπαμπάς σου με την βοήθεια πάντα από τους άλλους, έκανε τα πάντα για να ρίξει αυτά τα εμπόδια.
Η Έλλη μας ήταν σε μεγάλο σοκ, δεν είχε κλάψει για σένα ακόμα, άργησε πολύ να κλάψει. Ούτε γελούσε από την καρδιά της. Ρωτούσε συνέχεια για σένα, πότε θα γυρίσεις, τι κάνεις εκεί στον ουρανό, αν έχεις παρέα εκεί. Ήταν ανέκφραστη, σοκαρισμένη. Μέχρι που πέρασε ο καιρός, σχεδόν ένας χρόνος, με πολλά προβλήματα Μελινούλα μου. Μου έλεγαν πως η συμπεριφορά της δεν είναι πολύ καλή. Περίπου ένα χρόνο μετά, όταν γεννήθηκε και η αδελφή σας, η Ανδριάνα, τότε η Έλλη ξέσπασε λίγο, άρχισε να γελάει και πάλι. Βλέπεις, η Έλλη έκρυβε μια τεράστια δύναμη μέσα της και ακόμα την έχει.
Η αδελφή σου η Ανδριάνα όταν γεννήθηκε, ήταν ίδια με εσένα Μελίνα μου. Σαν να ξαναγύρισες. Τα μαλλάκια της, το χρώμα της, το κλάμα της. Όταν μου την έφεραν, κοιταχτήκαμε με τον μπαμπά σου και δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτα, σαν να σε κρατούσαμε ξανά.
Μεγαλώνοντας, το χρώμα των μαλλιών της άλλαξε, αλλά δεν παύει και πάλι να σου μοιάζει πολύ. Πολλές φορές νομίζω ότι βλέπω και ακούω εσένα, αλλά είναι η Ανδριάνα. Μας δίνει πολύ χαρά και στους τρεις μας, είμαστε πλέον σίγουροι ότι ο Θεός μας την έστειλε για να αντέξουμε, για να αντέξει η Έλλη.
Δεν περνά μια μέρα χωρίς να ρωτήσει η Έλλη για σένα, αν κάνεις και εσύ μάθημα στον ουρανό, αν πας στο χορό, αν είσαι καλά, αν ήθελες να πας εκεί ψηλά και γιατί πήγες χωρίς αυτήν. Σου ξαναείπα Μελίνα μου ότι η δύναμή της είναι τεράστια, αλλά και η ευαισθησία της. Την λυπάμαι τόσο πολύ, πονάω τόσο πολύ αλλά προσπαθώ να μην της το δείξω. Δυστυχώς και η Έλλη έχασε την μαμά που ήξερε κάποτε. Δεν έβαζα να ακούμε μουσική, δεν χόρευα, δεν γελούσα. Τώρα Μελινάκι μου, ακούω πάλι μουσική, εκτός από τρία τραγούδια που δεν ξανάκουσα από την ημέρα που έφυγες, τα τρία αγαπημένα σου.
Πέρασαν τόσα Χριστούγεννα, μας έπιανε πολύ άγχος με τον μπαμπά σου στις γιορτές. Ευτυχώς ήρθε η αδελφή σου η Ανδριάνα στον κόσμο, πριν τις πρώτες γιορτές χωρίς εσένα. Έπρεπε να βάλουμε τα δυνατά μας με τον μπαμπά σου να περάσει η Έλλη χαρούμενα Χριστούγεννα.
Νομίζω ότι τα καταφέραμε κορίτσι μου. Αλλά κάθε χρόνο, όταν έρχονται οι γιορτές, εμένα με πιάνει ένα μεγάλος κόμπος στο στομάχι. Κάθε χρόνο έκανα για σένα μνημόσυνο, αλλά μόνη μου ή με δυο-τρία άτομα. Ούτε ο μπαμπάς σου δεν ερχόταν κάθε χρόνο.
Είναι τόσο βαρύ να κάνεις μνημόσυνο για το παιδί σου, είναι τόσο απίστευτο. Μου θυμίζει την κηδεία σου Μελίνα μου και έτσι μου είναι πολύ δύσκολο.
Η ταλαιπωρία μας ήταν φρικτή. Δεν φτάνει που έχουμε μείνει με αυτό το πένθος, με τον πόνο, έπρεπε και να κυνηγήσουμε τόσα χρόνια το δίκιο Μελίνα μου. Ένιωθα σαν να μην άξιζε η ζωή σου τίποτα. Κανένας δεν μπορούσε να βγάλει άκρη με αυτά τα «μεγάλα κεφάλια».
Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018, ήταν κρυμμένος ο φάκελός σου, η ΕΔΕ. Ένας πολιτικός μας βοήθησε και τον πήρε τον φάκελο και μας τον έστειλε. Υπήρχαν όμως δυο τέτοιοι φάκελοι, με διαφορετικές ημερομηνίες. Εκεί μέσα έγραφε ξεκάθαρα ότι η αναισθησιολόγος σου είχε ευθύνη για τον θάνατό σου. Εμείς περιμέναμε δυο ολόκληρα χρόνια για να μας τον στείλουν. Γιατί; Με έπιασε μια άσχημη κρίση Μελινάκι μου, ήθελα να το αφήσουμε, ένιωσα ότι δεν θα βγάλουμε άκρη, ότι κανένας δεν θα μας βοηθήσει.
Ένιωσα μικρή, ένιωθα πάλι ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για σένα, ούτε για την ψυχή σου, ούτε για την μνήμη σου.
Τον Ιανουάριο του 2019 ολοκληρώθηκε η έρευνα από τον εισαγγελέα στα δικαστήρια που και σε αυτήν την έρευνα έριξαν τις ευθύνες στην δια. Εμείς πάλι Μελίνα μου περιμέναμε, μέχρι το καλοκαίρι του 2019, επιτέλους μας έδωσαν μια ημερομηνία. Είχα πολύ άγχος, κάναμε τόσο πολύ υπομονή τόσα χρόνια, ας κάνουμε λίγο ακόμα, είπαμε. Πήγαμε, με το… σταυρό στο χέρι που λένε, ξέραμε πως θα γίνει δικαστήριο. Όμως δεν ήρθε! Μελινάκι μου, ντρέπομαι που αυτή η γυναίκα είναι άνθρωπος και ακόμα χειρότερα γιατρός.
Άλλη ημερομηνία πάλι, τον Ιανουάριο μας είπαν. Είπα στον μπαμπά σου ότι δεν αντέχω να περιμένω άλλο. Πάει, τελείωσε η υπομονή. Δεν ήρθε ούτε τον Ιανουάριο και η απογοήτευσή μας ήταν τεράστια. Ευτυχώς το δικαστήριο είπε ότι δεν μπορεί να πάρει άλλη αναβολή. Δεν υπήρχαν όμως ημερομηνίες και έτσι έπρεπε να περιμένουμε για άλλους 8 μήνες.
Η Έλλη έχει μεγαλώσει τώρα Μελινάκι μου, εμείς τόσα χρόνια δεν λέγαμε λεπτομέρειες για τον τρόπο που έφυγες, πώς σου πήρε αυτή η γυναίκα την ζωή. Έπρεπε τώρα να της μιλήσω, γιατί τα άλλα παιδιά στο σχολειό ήξεραν, άκουσαν από τους μεγάλους. Έτσι έκατσα με τηνκαημένη την Έλλη και της εξήγησα τι έγινε και τι γινόταν τόσα χρόνια και τι μας περιμένει από ́δω και πέρα.
Το Σεπτέμβριο λοιπόν, ήρθε η γιατρός. Δεν μου αρέσει να την λέω γιατρό. Νομίζω ότι δεν της αξίζει να την λένε ούτε κυρία, ούτε γιατρό.
Από το Σεπτέμβριο λοιπόν μέχρι και σήμερα, έχουμε πάει πέντε φορές στο δικαστήριο. Πέντε φορές και ανέβηκαν εκεί πάνω από περίπου 17 άτομα. Όλοι γιατροί, εκτός από μένα και τον μπαμπά σου. Εγώ Μελινούλα μου δεν μπόρεσα να πω αυτά που ήθελα. Δεν με άφησε ο πόνος μου, δεν με άφησε η παρουσία της αναισθησιολόγου που καθόταν μόλις λίγα μέτρα μακριά μου. Οι γιατροί λοιπόν, όλοι όσοι ήταν εκεί μέσα εκείνη την μέρα Μελίνα μου, δεν είπαν τίποτα. Ούτε από το άλλο νοσοκομείο. Έχω πέσει τόσες φορές από τα σύννεφα αυτές τις πέντε φορές που πήγα και τους άκουσα. Μελίνα μου, γι ́ αυτούς μάλλον, η ζωή σου δεν άξιζε τίποτα απολύτως. Αν άξιζε και αν ήταν άνθρωποι, θα μου έλεγαν. Θα έλεγαν στο δικαστήριο που έχουν δώσει και όρκο. Όποτε κοριτσάκι μου δεν τους βόλευαν οι ερωτήσεις, έλεγαν πως δεν ξέρουν, πως δεν άκουσαν, πως δεν είδαν.
Ξέρεις Μελίνα μου, όλο αυτό που συμβαίνει, μου φαίνεται πολλές φορές σαν ψέμα, σαν να βλέπω μια ταινία.
Ήρθαν και γιατροί από την Αθήνα και αυτές επίσης δεν ήξεραν, δεν ήταν εκεί εκείνη την μέρα βέβαια, αλλά τόσος κόπος, να κάνουν ολόκληρο ταξίδι, για να πουν τι; Και εκεί με έπιασε ένα δυνατό συναίσθημα ανασφάλειας. Αυτές οι γυναίκες ήρθαν από καλά νοσοκομεία, αν χρειαστούμε να επισκεφτούμε νοσοκομείο, πολύ πιθανό να είναι εκεί. Μα πώς να εμπιστευτεί ο κόσμος τέτοιους γιατρούς; Το άλλο κοριτσάκι μου γλυκό που με προβληματίζει πολύ, μα πάρα πολύ, είναι ότι κανένας και καμία αναισθησιολόγος δεν ήθελε να έρθει στο δικό σου δικαστήριο για να μας υποστηρίξει. Είτε δουλεύουν ακόμα, είτε έχουν πάρει σύνταξη. Δεν μπορούν λέει για ηθικούς λογούς.
Για ποια ηθική μιλάμε τώρα; Δεν ξέρω κορίτσι μου. Ξέρω μόνο ότι έχω απελπιστεί εντελώς από όλους τους γιατρούς που ήρθαν και δεν ήρθαν. Έχοντας χάσει την ελπίδα μου γι ́ αυτό τον κόσμο, για τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε τη ζωή μας. Και αναρωτιέμαι ψυχή μου όμορφη, πώς αυτοί οι άνθρωποι κοιμούνται τα βράδια, ξέροντας πως ένα πανέμορφο και αθώο αγγελάκι, έφυγε από κοντά μας, ξέροντας ακριβώς τι έγινε στις 28 Δεκέμβριου του 2015. Ξέρουν και θυμούνται και εύχομαι να θυμούνται για μια ολόκληρη ζωή. Μελίνα
μου, να είναι το πανέμορφο, υπέροχο προσωπάκι σου, το τελευταίο πράγμα που θα βλέπουν κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν…
Πηγή : protothema.gr
Στην Βουλή κατατέθηκε το νομοσχέδιο για τον σχολικό εκφοβισμό και το bullying μετά από δημόσια διαβούλευση που διήρκησε δύο εβδομάδες.
Το νομοσχέδιο, που αφορά στην πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας και του εκφοβισμού στα σχολεία, ήταν αναρτημένο στο opengov για δημόσια διαβούλευση.
Μεταξύ άλλων προβλέπει το πρόγραμμα «Ζούμε Αρμονικά ΜΑΖΙ, Σπάμε τη Σιωπή!», που εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο του υπουργείου Παιδείας.
Μεταξύ των μέτρων που περιλαμβάνει είναι ο διπλασιασμός ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, η ενίσχυση των υποστηρικτικών φορέων όπως τα ΚΕΔΑΣΥ, οι επιμορφώσεις εκπαιδευτικών, η εισαγωγή σχετικών θεματικών στα Εργαστήρια Δεξιοτήτων (σεξουαλική αγωγή, σεβασμός στη διαφορετικότητα κτλ) και ο εμπλουτισμός των Νέων Προγραμμάτων Σπουδών κ.ά. πρόγραμμα.
– Νέες δομές για την αντιμετώπιση της σχολικής βίας, σε κεντρικό επίπεδο, σε επίπεδο Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και σχολικής μονάδας.
– Συστηματικές επιμορφώσεις εκπαιδευτικών.
– Πλατφόρμα για αναφορές περιστατικών ενδοσχολικής βίας, ακόμη και ανώνυμες εκ μέρους των μαθητών.
Παράλληλα, στο νομοσοχέδιο εντάσσονται και ρυθμίσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν:
– Νέες Ρυθμίσεις σχετικά με την παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια.
– Απελευθέρωση των αμοιβών των μελών Ε.Ε.Π. και Ε.ΔΙ.Π. από τη συμμετοχή σε έργα/προγράμματα χρηματοδοτούμενα από ιδιωτικούς και διεθνείς πόρους και κατάργηση του ανώτατου ορίου αποδοχών του Γενικού Γραμματέα για τις ως άνω αμοιβές.
– Παράταση της προθεσμίας ολοκλήρωσης διδακτορικών διατριβών για τους λέκτορες εφαρμογών έως 31.12.2024 των πρώην Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων που υπηρετούν σε προσωποπαγείς θέσεις των Πανεπιστήμιων και δυνατότητα υποβολής αιτήματος περί ένταξης σε βαθμίδα λεκτόρων και εξέλιξής τους.
– Ρυθμίσεις για τη νέα ακαδημαϊκή ταυτότητα, στην οποία αναμένεται να εισαχθούν πρόσθετες λειτουργίες και πιστοποιητικά προηγμένης τεχνολογίας στο πλαίσιο απλοποίησης της ζωής των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας.
– Επέκταση της δυνατότητας ακαδημαϊκής αναγνώρισης των τίτλων σπουδών από τα τηρούμενα Μητρώα του ΔΟΑΤΑΠ απευθείας από τα Πανεπιστήμια για την πρόσληψη Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού, Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού, εντεταλμένου διδάσκοντα, επισκέπτη καθηγητή, επισκέπτη ερευνητή, ερευνητή επί συμβάσει ή ερευνητή σε Α.Ε.Ι. της ημεδαπής, καθώς και εκπαιδευτικού, ερευνητικού και επιστημονικού προσωπικού σε κάθε είδους έργα/προγράμματα των Ειδικών Λογαριασμών Κονδυλίων Έρευνας και τη συμμετοχή σε κατατακτήριες εξετάσεις για την εισαγωγή σε προγράμματα πρώτου κύκλου σπουδών.
– Ρύθμιση θεμάτων σχετικών με τη στελέχωση των Προτύπων και Πειραματικών Σχολείων. Συγκεκριμένα, δίνεται η δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς που έχουν τα νόμιμα προσόντα να υποβάλουν αίτηση για να τοποθετηθούν σε Πρότυπο ή Πειραματικό Σχολείο της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης την οποία επιλέγουν, αντί της Π.Δ.Ε. στην οποία υπάγονται, και παράλληλα ρυθμίζονται θέματα σχετικά με την κάλυψη των λειτουργικών κενών των σχολείων αυτών με εκπαιδευτικούς αυξημένων προσόντων.
Με πληροφορίες του ΑΠΕ