Παγκόσμια ημέρα τρίτης ηλικίας σήμερα και στο Γηροκομείο Αθηνών πραγματοποιήθηκε τιμητική εκδήλωση στους ηλικιωμένους.
Στην εκδήλωση βρέθηκαν η υφυπουργός Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κ. Δόμνα Μιχαηλίδου και ο περιφερειάρχης Αττικής, Γιώργος Πατούλης, ενώ απονεμήθηκε ειδικό τιμητικό βραβείο στην κυρία Μαίρη Λίντα, η οποία τα τελευταία χρόνια φιλοξενείται στο Γηροκομείο Αθηνών. Η Μαίρη Λίντα τιμήθηκε για την προσφορά της στο ελληνικό τραγούδι και γενικότερα στον πολιτισμό.
Ο Γιώργος Γερολυμάτος και η Κωνσταντίνα τραγούδησαν αφιλοκερδώς στην εκδήλωση, ενώ μοναδική στιγμή αποτέλεσε όταν η Μαίρη Λίντα έπιασε το μικρόφωνο και τραγούδησε για όλους όσοι βρίσκονταν εκεί.
Πίσω από το λαμπερό χαμόγελο της Μαίρης Λίντα και τη σπουδαία πορεία της στο ελληνικό τραγούδι κρυβόταν μια προσωπική τραγωδία που τη σημάδεψε για πάντα.
Η δολοφονία της μητέρας της, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, υπήρξε ένα από τα πιο σκληρά χτυπήματα της ζωής της, μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ.
Στις 24 Νοεμβρίου 1970, η μητέρα της, Βασιλική Δημητροπούλου, βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στο Μπουρνάζι. Αρχικά οι Αρχές εκτίμησαν πως επρόκειτο για δυστύχημα, καθώς η σορός της είχε απανθρακωθεί από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο υπνοδωμάτιό της.
Ωστόσο, η ιατροδικαστική εξέταση αποκάλυψε ότι η ηλικιωμένη γυναίκα είχε δεχθεί βίαιη επίθεση πριν από τη φωτιά, οδηγώντας τους ερευνητές στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για δολοφονία με στόχο τη συγκάλυψη του εγκλήματος. Παρά τις έρευνες, η υπόθεση δεν εξιχνιάστηκε ποτέ και παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία.
Δείτε το βίντεο:
Διαβάστε ακόμα: Μαίρη Λίντα: Από τις «Περασμένες μου αγάπες» στη «Μυρτιά» – Τα τραγούδια που αγαπήθηκαν και έγιναν διαχρονικές επιτυχίες
Η απώλεια αυτή θα μπορούσε να είχε λυγίσει οποιονδήποτε. Η Μαίρη Λίντα, όμως, βρήκε τη δύναμη να σταθεί ξανά στα πόδια της. Συνέχισε να τραγουδά, να δημιουργεί και να χαρίζει στο κοινό μερικές από τις πιο σπουδαίες στιγμές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, γράφοντας τη δική της ξεχωριστή ιστορία δίπλα στον Μανώλη Χιώτη και αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον ελληνικό πολιτισμό.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς όμως να χάσει ποτέ την αξιοπρέπεια, το χαμόγελο και την αγάπη της για τη μουσική.
Στις 31 Οκτωβρίου 2018, με δική της απόφαση, εγκαταστάθηκε στο Γηροκομείο Αθηνών, επιλέγοντας έναν χώρο όπου, όπως είχε εξηγήσει η διοίκηση του ιδρύματος, ένιωθε ασφάλεια, φροντίδα και οικειότητα. Δεν ήταν μια αναγκαστική επιλογή, αλλά μια συνειδητή απόφαση. Άλλωστε, στο ίδιο ίδρυμα είχε φιλοξενηθεί και η αδελφή της, την οποία είχε ήδη χάσει.
Παρά την προχωρημένη ηλικία της, η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού δεν αποχωρίστηκε ποτέ τη μουσική. Μέχρι και λίγο πριν επιδεινωθεί η υγεία της συνέχιζε να τραγουδά, διατηρώντας εκείνη τη χαρακτηριστική, ζεστή φωνή που τη συνόδευε σε όλη της τη διαδρομή.
Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές των τελευταίων χρόνων της καταγράφηκε την 1η Οκτωβρίου 2021, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Τρίτης Ηλικίας. Στο Γηροκομείο Αθηνών διοργανώθηκε μια ξεχωριστή γιορτή προς τιμήν των ηλικιωμένων, κατά την οποία η Μαίρη Λίντα τιμήθηκε για την πολύχρονη προσφορά της στο ελληνικό τραγούδι και στον πολιτισμό.
Η Μαίρη Λίντα έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα από τον καθένα. Πήρε το μικρόφωνο στα χέρια της και τραγούδησε. Μαζί με τον Γιώργο Γερολυμάτο και την Κωνσταντίνα, που συμμετείχαν αφιλοκερδώς στην εκδήλωση, χάρισε στους φιλοξενούμενους του ιδρύματος ένα μικρό γλέντι γεμάτο συγκίνηση, χαμόγελα και αναμνήσεις.
Ίσως αυτή η εικόνα να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη ζωή της.
Μια γυναίκα που γνώρισε τον πιο σκληρό πόνο, αλλά δεν επέτρεψε ποτέ να την καταβάλει. Αντίθετα, μέχρι το τέλος συνέχισε να προσφέρει αγάπη, τραγούδι και αισιοδοξία.
Γιατί, όπως αποδείχθηκε στην περίπτωσή της, όσο πόνο πήρε από τη ζωή, τόση αγάπη κατάφερε να σκορπίσει στους ανθρώπους γύρω της.
Ο πρώην σύζυγός της και πατέρας του παιδιού της έφυγε από τη ζωή αλλά εκείνη δηλώνει πως τον έχει συγχωρέσει για όλα όσα της έκανε
Την πιο συγκλονιστική περιγραφή για τα χρόνια που πέρασε με τον δεύτερο σύζυγό της έκανε η Μαίρη Λίντα. Με αφορμή το θάνατο του πρώην συζύγου της Αλέξανδρου Θεοχάρη που κηδεύτηκε προχθές και με τον οποίο απέκτησε μια κόρη η γνωστή τραγουδίστρια μίλησε στην εφημερίδα Espresso.
«Τον συγχώρεσα για όσα μου έκανε! Με έσπαγε στο ξύλο. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα του. Ήταν ο πατέρας του παιδιού μου και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Είναι δυνατό να μην τον συγχωρήσω;», είπε χαρακτηριστικά και συνέχισε:
«Ο δεύτερος σύζυγός μου ήταν σκληρός μαζί μου. Έχω ζήσει την κακοποίηση. Ποτέ δεν θα άφηνα έναν άντρα με τον οποίο είχα κάνει παιδί. Δεν θα έφευγα, αφήνοντας το παιδί μου χωρίς πατέρα. Όμως, δεν άντεχα άλλο την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου, τη φωνή μου».
«Φυσικά και τα έχω συγχωρήσει όλα, εδώ και πολλά χρόνια. Όσα ζήσαμε τα ζήσαμε, περάσανε. Ποιο ζευγάρι δεν μαλώνει; Υπάρχει κανένας άντρας που δεν έχει δείρει τη γυναίκα του; Αυτά συμβαίνουν σε όλα τα ζευγάρια. Όταν χωρίσαμε, δεν χωρίσαμε μαλωμένοι. Απλώς δεν μπορούσα να αντέξω τη δική του ζωή και εκείνος τη δική μου και έτσι χωρίσαμε».
Η τραγουδίστρια δεν πήγε στην κηδεία λόγω προβλήματος υγείας που αντμετωπίζει. «Η κόρη που απέκτησα μαζί του, όμως, ήταν εκεί», είπε.
Δεν άντεχα την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα ”χρυσό βραχιόλι” στο χέρι μου, τη δουλειά μου. Είπα: ”Δεν είναι ανάγκη. Γιατί να κάθομαι να δέχομαι αυτό τον εξευτελισμό; Δεν γίνεται να τρως ξύλο για το τίποτα. Δεν είμαστε ζώα. Με κακοποιούσε κάθε τρεις και λίγο. Έφυγα και μεγάλωσα το παιδί μου με αξιοπρέπεια» λέει η Μαίρη Λίντα σε παλαιότερη συνέντευξή της για το περιοδικό “ΕΓΩ”.
“Μια φορά στο τελευταίο ξύλο το πήρα απόφαση και τελείωσε. Μου είχε τελειώσει και ερωτικά με αυτή τη συμπεριφορά. Μετά έκανα και τον τρίτο μου γάμο. Είχα την τύχη να έχω τρεις πολύ ωραίους άντρες. Με άσχημο δε θα πήγαινα ποτέ. Και έμεινα με αυτούς τους τρεις. Από τότε δεν ξανακοίταξα κανέναν είχε πει”.
Ο ΓΑΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΧΙΩΤΗ
Η Μαίρη Λίντα είχε αναφέρει: «Ο Χιώτης είναι ο άνθρωπος της ζωής μου. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι χώρισα με τον Χιώτη. Δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω τα χρόνια πίσω. Ακόμα και σήμερα, πονάω».
Για τη γνωριμία τους είχε πει: “Γνωριστήκαμε όταν ήμουν έντεκα ετών. Εκείνη την εποχή ο καλύτερος επιχειρηματίας ήταν ο Κόκκαλης. Είχε το Πίγκαλς. Στην Πατησίων, κάτω από το Ροζικλέρ. Όλη η αριστοκρατία της Αθήνας ερχόταν εκεί. Πήγα να κάνω πρόβα με την ορχήστρα και το μαέστρο.
Μαέστρος ήταν ο Χιώτης. Μια ορχήστρα με τον Μητσάκη, τον Μπίνη, τον Ροζαδίνο, τον Λεμονόπουλο, τη Δερέμπεη που διέπρεψε μετά σαν μεγάλη πιανίστρια στο εξωτερικό. Ο Χιώτης ήθελε πάντα να έχει σπουδαία ορχήστρα. Ήταν και ο ίδιος φοβερός μουσικός. Εκεί που καθόμουν λοιπόν βλέπω και μπαίνει ένας άντρας με μια ρεπούμπλικα μπεζ, ένα παλτό καμηλό… ― Ωραίος; Ένας θεός ήταν, τι ωραίος… Πράσινα μάτια, με κύκλους γκρι. Ήταν σαν να τα έβαφε τα μάτια του. Τον ερωτεύτηκα μόλις τον είδα. Με ξανθό μουστάκι. Τρελάθηκα. Γνωριστήκαμε και άρχισα να λέω τα τραγούδια του.
Εκείνη την εποχή ο Μανώλης Χιώτης δεν ήταν παντρεμένος. Παντρεύτηκε αργότερα τη Ζωή Νάχη. Και έκαναν και δυο παιδιά. Υπέφερα πολύ επειδή ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Στη συνέχεια γίναμε φίλες, ήμασταν σαν οικογένεια όταν παντρεύτηκα το Χιώτη. Ήταν και ο Χιώτης ερωτευμένος μαζί μου, αλλά ήμουνα πολύ μικρή.
Για το γάμο της με τον Μανώλη Χιώτη είχε πει: “Εγώ δούλευα τότε στην Κομπαρσίτα. Συναντηθήκαμε μια μέρα και μου λέει: «θα σε πάω εγώ στη δουλειά σου». Ήρθε μαζί μου, τέλειωσε το πρόγραμμα και μου λέει «θα σε πάω εγώ στο σπίτι σου». Τους γονείς μου τους ήξερε. Ξημέρωσε λοιπόν και μου λέει «πάμε να πιούμε ένα γάλα στη “Γαλλία”», ένα γαλατάδικο στη Σταδίου και περιμέναμε να περάσει η ώρα να μη τους ξυπνήσουμε. Μπαίνουμε σπίτι και λέει στον πατέρα μου «Κυρ Αλέκο από σήμερα θα σε λέω πατέρα.
Εγώ θα παντρευτώ τη Μαίρη». Αυτό ήτανε. Ξεκάθαρα πράγματα. Εγώ ήμουνα ακόμα ανήλικη. Να μην τα πολυλογώ πήραμε ειδική άδεια και παντρευτήκαμε. ― Φουλ ερωτευμένη; Πολύ. Αλλά δε μπορούσα να σκεφτώ ότι θα ήμασταν μαζί. Το θεωρούσα απίθανο. Μεγάλος έρωτας. Ο πρώτος μου έρωτας. Μετά το Χιώτη βέβαια έκανα άλλους δυο γάμους”.
Η Μαίρη Λίντα είχε πει στις 10 Ιουνίου: «Μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι. Δυστυχώς, λόγω των μέτρων, δεν μπορεί να μας επισκεφθεί κανένας. Ανήκουμε στις ευπαθείς ομάδες και έτσι η καραντίνα για εμάς δεν έχει λήξει» είπε χαρακτηριστικά η Μαίρη Λίντα μέσα από το Γηροκομείο Αθηνών για τις δύσκολες μέρες της καραντίνας λόγω της πανδημίας!
Δεν άντεχα την πολύ κακή συμπεριφορά και το ξύλο. Έφυγα. Είχα τη δύναμη, όμως, γιατί είχα ένα ”χρυσό βραχιόλι” στο χέρι μου, τη δουλειά μου.
Είπα: ”Δεν είναι ανάγκη. Γιατί να κάθομαι να δέχομαι αυτό τον εξευτελισμό; Δεν γίνεται να τρως ξύλο για το τίποτα. Δεν είμαστε ζώα. Με κακοποιούσε κάθε τρεις και λίγο. Έφυγα και μεγάλωσα το παιδί μου με αξιοπρέπεια» λέει η Μαίρη Λίντα σε παλαιότερη συνέντευξή της για το περιοδικό “ΕΓΩ”.
“Μια φορά στο τελευταίο ξύλο το πήρα απόφαση και τελείωσε. Μου είχε τελειώσει και ερωτικά με αυτή τη συμπεριφορά. Μετά έκανα και τον τρίτο μου γάμο. Είχα την τύχη να έχω τρεις πολύ ωραίους άντρες. Με άσχημο δε θα πήγαινα ποτέ. Και έμεινα με αυτούς τους τρεις. Από τότε δεν ξανακοίταξα κανέναν είχε πει”.
Ο ΓΑΜΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΧΙΩΤΗ
Η Μαίρη Λίντα είχε αναφέρει: «Ο Χιώτης είναι ο άνθρωπος της ζωής μου. Το μεγάλο μου λάθος ήταν ότι χώρισα με τον Χιώτη. Δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω τα χρόνια πίσω. Ακόμα και σήμερα, πονάω».
Για τη γνωριμία τους είχε πει: “Γνωριστήκαμε όταν ήμουν έντεκα ετών. Εκείνη την εποχή ο καλύτερος επιχειρηματίας ήταν ο Κόκκαλης. Είχε το Πίγκαλς. Στην Πατησίων, κάτω από το Ροζικλέρ. Όλη η αριστοκρατία της Αθήνας ερχόταν εκεί. Πήγα να κάνω πρόβα με την ορχήστρα και το μαέστρο.
Δείτε το βίντεο:
Μαέστρος ήταν ο Χιώτης. Μια ορχήστρα με τον Μητσάκη, τον Μπίνη, τον Ροζαδίνο, τον Λεμονόπουλο, τη Δερέμπεη που διέπρεψε μετά σαν μεγάλη πιανίστρια στο εξωτερικό. Ο Χιώτης ήθελε πάντα να έχει σπουδαία ορχήστρα. Ήταν και ο ίδιος φοβερός μουσικός. Εκεί που καθόμουν λοιπόν βλέπω και μπαίνει ένας άντρας με μια ρεπούμπλικα μπεζ, ένα παλτό καμηλό… ― Ωραίος; Ένας θεός ήταν, τι ωραίος… Πράσινα μάτια, με κύκλους γκρι. Ήταν σαν να τα έβαφε τα μάτια του. Τον ερωτεύτηκα μόλις τον είδα. Με ξανθό μουστάκι. Τρελάθηκα. Γνωριστήκαμε και άρχισα να λέω τα τραγούδια του.
Εκείνη την εποχή ο Μανώλης Χιώτης δεν ήταν παντρεμένος. Παντρεύτηκε αργότερα τη Ζωή Νάχη. Και έκαναν και δυο παιδιά. Υπέφερα πολύ επειδή ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Στη συνέχεια γίναμε φίλες, ήμασταν σαν οικογένεια όταν παντρεύτηκα το Χιώτη. Ήταν και ο Χιώτης ερωτευμένος μαζί μου, αλλά ήμουνα πολύ μικρή.
Για το γάμο της με τον Μανώλη Χιώτη είχε πει: “Εγώ δούλευα τότε στην Κομπαρσίτα. Συναντηθήκαμε μια μέρα και μου λέει: «θα σε πάω εγώ στη δουλειά σου». Ήρθε μαζί μου, τέλειωσε το πρόγραμμα και μου λέει «θα σε πάω εγώ στο σπίτι σου». Τους γονείς μου τους ήξερε. Ξημέρωσε λοιπόν και μου λέει «πάμε να πιούμε ένα γάλα στη “Γαλλία”», ένα γαλατάδικο στη Σταδίου και περιμέναμε να περάσει η ώρα να μη τους ξυπνήσουμε. Μπαίνουμε σπίτι και λέει στον πατέρα μου «Κυρ Αλέκο από σήμερα θα σε λέω πατέρα.
Εγώ θα παντρευτώ τη Μαίρη». Αυτό ήτανε. Ξεκάθαρα πράγματα. Εγώ ήμουνα ακόμα ανήλικη. Να μην τα πολυλογώ πήραμε ειδική άδεια και παντρευτήκαμε. ― Φουλ ερωτευμένη; Πολύ. Αλλά δε μπορούσα να σκεφτώ ότι θα ήμασταν μαζί. Το θεωρούσα απίθανο. Μεγάλος έρωτας. Ο πρώτος μου έρωτας. Μετά το Χιώτη βέβαια έκανα άλλους δυο γάμους”.
Η Μαίρη Λίντα είχε πει στις 10 Ιουνίου: «Μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι. Δυστυχώς, λόγω των μέτρων, δεν μπορεί να μας επισκεφθεί κανένας. Ανήκουμε στις ευπαθείς ομάδες και έτσι η καραντίνα για εμάς δεν έχει λήξει» είπε χαρακτηριστικά η Μαίρη Λίντα μέσα από το Γηροκομείο Αθηνών για τις δύσκολες μέρες της καραντίνας λόγω της πανδημίας!
Mαίρη Λαλοπούλου: Η ταλαντούχα Μαίρη Λαλοπούλου υπήρξε ένα από τα μυθικά πρόσωπα του Ελληνικού κινηματογράφου, με συμμετοχή μόλις σε δώδεκα ταινίες. Αν και δεν συμμετείχε σε περισσότερες κατάφερε να ξεχωρίσει και να κάνει το κοινό να τη θυμάται. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Ωστόσο αγαπήθηκε περισσότερο ως κυρία Κασσανδρή στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου«Τζένη Τζένη».
Μαίρη Λαλοπούλου: Τα παιδικά χρόνια και τα βασανιστήρια το ΄40
Γεννημένη στην Αθήνα το 1926 πρωτοεμφανίστηκε στο σανίδι το 1949 και στον κινηματογράφο μερικά χρόνια αργότερα, το 1952, στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου “Ένα Βότσαλο στη Λίμνη”.
Ο βασανισμός της ηθοποιού
Αυτό που είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό είναι πως η χαμογελαστή και πλούσια κυρία Κασσανδρή έκρυβε μια άγνωστη πικρή προσωπική ιστορία από το 1944. Η Μαίρη Λαλοπούλου ανήκε στην ΕΠΟΝ, όπως και τα τρία αδέλφια της (δυο αδελφές και ένας αδελφός). Στις 24 Ιουνίου του 1944 η ηθοποιός βρέθηκε μαζί με άλλα μέλη της ΕΠΟΝ, στο εργοστάσιο της «Ελληνικής Εριουργίας» στον Περισσό, με σκοπό να ενημερώσουν τους εργάτες για το τι συνέβαινε στο Κάιρο με τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα αστικά κόμματα και το συνασπισμό του ΕΑΜ, που είχαν ως θέμα τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
Οι ΕΠΟΝίτες που συγκεντρώθηκαν ήταν άοπλοι και δεν περίμεναν να χτυπηθούν. Μόλις ξεκίνησε η συγκέντρωση άρχισαν οι πυροβολισμοί. Η Λαλοπούλου περιέγραψε τη σκηνή με λεπτομέρεια: «Η όλη ενέργεια ήταν προδομένη. Μας άφησαν να προχωρήσουμε σε μια αίθουσα με μηχανήματα και μεγάλες μπάλες από μπαμπάκια, στην οποία είχαν πιάσει δουλειά οι εργάτες. Μόλις ετοιμαζόμαστε να αρχίσουμε, άρχισε το πιστολίδι. Ήταν ήδη μέσα στο εργοστάσιο τα Τάγματα και μπουκάρισαν με τα πιστόλια χτυπώντας μας μέσα στην αίθουσα.
Έγινε πανικός, κυρίως από τις εργάτριες. Όλοι άοπλοι. Προσπαθούσαμε να κρυφτούμε πίσω από το μπαμπάκι, αλλά έναν-έναν μάς ανακάλυπταν και με κλωτσιές και χτυπήματα στα κεφάλια με τις μπερέτες, μάς έβγαλαν έξω στην αυλή. Σπρωγμένη με κλωτσιές, μ’ έβγαλε και μένα ο Μπέλκας, ένας κόκκινος στα μούτρα, κοντός, ίδιο τέρας.
Ο Κωστάκης στην Ελπίδος [το κέντρο βασανιστηρίων της Ειδικής Ασφάλειας, στο ξενοδοχείο «Κρυστάλ» της οδού Ελπίδος 3] έτρωγε ξύλο όλη μέρα. Δε μαρτύρησε. Άλλωστε κανένας απ’ όσους πέθαναν από το ξύλο ή βασανίστηκαν ολόκληρη εκείνη τη μέρα δε μαρτύρησε. Εκείνος ή μάλλον εκείνη που μαρτύρησε, δεν έφαγε ούτε μία. Δείλιασε και τα ξέρασε όλα, όταν είδε στη Νέα Ιωνία να δέρνουν γυναίκες και άντρες οι Γερμανοί και οι “αιμοχαρείς τσολιάδες”. Και φυσικά την άλλη μέρα ήτανε σπίτι της.
Η ηθοποιός Μαίρη Λαλοπούλου περιγράφει τα βασανιστήρια που βίωσε το 1944
Ο Ρέππας δερνόταν ολόκληρη την ημέρα. Νύχτα πια, κάποια στιγμή που η πόρτα του δωματίου που με είχαν, ίσως και επίτηδες, είχε μείνει μισάνοιχτη από έναν ταγματασφαλίτη που βγήκε μετά από “ανάκριση” που μου έκανε, είδα απέναντι την πόρτα του καμπινέ ανοιχτή, και έναν Ρέππα πεσμένο με τα μούτρα στη λεκάνη. Τον έσυραν δυο χαφιέδες σκοτωμένο πια. Τα όργανά του ήταν γεμάτα αίματα και μαύρα. Τα είδα όλα, όπως τα λέω.
Αφού με βασάνισε απάνθρωπα η ομάδα βασανιστών της οδού Ελπίδος, ένας από τους βασανιστές μου βούτηξε το χέρι του στο αίμα του κορμιού μου και γλείφοντάς το μου είπε:
“Να! κοίτα μωρή, είμαι ο αιμοχαρής τσολιάς και σου πίνω το αίμα”.
Μουσκεμένη στο αίμα, με κολλημένα τα ξεσκισμένα ρούχα μου στις ξεσκισμένες σάρκες μου, με μεταφέρανε στις φυλακές Χατζηκώστα. Εκεί είχανε μεταφέρει από την οδό Ελπίδος και την Καλλισθένη Σμπαρούνη-Κύρκου και από διάφορα άλλα αστυνομικά τμήματα πολλές άλλες κοπέλες χτυπημένες».
Η Μαίρη Λαλοπούλου γλίτωσε και επέζησε. Την εμπειρία αυτή όμως, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός της, δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει ποτέ και της δημιουργούσε κατά καιρούς ψυχολογικά προβλήματα. Άλλωστε αυτό δεν ήταν το μόνο χτύπημα στην οικογένειά της. Η μία της αδελφή πέθανε σε ηλικία μόλις 22 ετών από την ταλαιπωρία, τα συνεχή βασανιστήρια και τις κακουχίες, ενώ η άλλη συνελήφθη στα 15 της και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, από το οποίο κατάφερε να επιζήσει.
Παρόμοια τύχη είχε και το αγόρι της οικογένειας, που οδηγήθηκε στην εξορία. Παρά τα δύσκολα χρόνια, η Μαίρη Λαλοπούλου μετά τον πόλεμο σπούδασε υποκριτική στην Αθήνα και έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο το 1949. Τρία χρόνια αργότερα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία «Ένα βότσαλο στη λίμνη».
Συνολικά έπαιξε σε μόλις 12 ταινίες και είχε χαρακτηριστεί ως αντιστάρ, καθώς απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις κοσμικές εμφανίσεις.
Θεατρικά συνεργάστηκε με τον Κώστα Μουσούρη, την Έλλη Λαμπέτη, την Κυβέλη και το Γιώργο Παππά. Ιδιαίτερα σχολιάστηκε η παρουσία της στο ΚΘΒΕ το 1970, πρωταγωνιστώντας στο “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας” του Σαίξπηρ, με σκηνοθέτη τον Σπύρο Ευαγγελάτο.
Η Μαίρη Λαλοπούλου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία, μόλις 63 ετών, στις 14 Μαΐου 1989.
Πριν από έναν χρόνο ακριβώς, η Μαίρη Κατράντζου παντρεύτηκε με τον άνδρα της ζωής της και διακεκριμένο καθηγητή Νευρολογίας, Μάριο Πολίτη σε μια παραμυθένια τελετή στις Σπέτσες.
Λίγους μήνες αργότερα, η διεθνούς φήμης σχεδιάστρια μόδας και ο σύζυγός της υποδέχτηκαν στον κόσμο τον γιο τους, ο οποίος επισφράγισε την οικογενειακή τους ευτυχία.
Μάλιστα, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του TLIFE, η Μαίρη Κατράντζου και ο Μάριος Πολίτης αύριο Τετάρτη 31 Αυγούστου, το απόγευμα, βαφτίζουν τον μονάκριβο γιο τους στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικόλαου στις Σπέτσες.
Οι νονοί θα είναι τέσσερις, ενώ ο νεοφώτιστος θα πάρει το όνομα Μιχάλης.
Ανάμεσα στους νονούς θα είναι ο Παύλος με τη σύζυγό του Μαρί Σαντάλ, η Ευγενία Νιάρχου και η σχεδιάστρια κοσμημάτων Sabine Getty. Αμέσως μετά τη βάφτιση θα ακολουθήσει δείπνο για τους λαμπερούς καλεσμένους.
H Μαίρη Βυτινάρος βρέθηκε το βράδυ της Τετάρτης σε φιλανθρωπική εκδήλωση που διοργάνωσε η Μαρίνα Βερνίκου. Η model instructor του GNTM μίλησε στις τηλεοπτικές κάμερες και αποκάλυψε αν την φλερτάρουν οι Έλληνες άντρες.
«Μερικές φορές με φλερτάρουν οι άντρες εδώ στην Ελλάδα και άλλες όχι. Ήμουν έξω μια μέρα και δεν με φλέρταρε κανείς. Νομίζω ότι οι άντρες φοβούνται επειδή είμαι πάρα πολύ ψηλή. Οι περισσότεροι άντρες είναι πιο κοντοί από μένα», είπε η Μαίρη Βυτινάρος. Η Μαίρη Βυτινάρος είπε επίσης: «Ένας σύντροφός μου μού είχε ζητήσει να μη φοράω τακούνια. Χωρίσαμε τελικά, αλλά όχι γι’ αυτόν το λόγο».
«Οι Έλληνες ξέρουν να ζουν, έχουν ισορροπία στη ζωή τους» δήλωσε το μοντέλο με καταγωγή από την Αυστραλία
Για την απόφασή της να μετακομίσει μόνιμα στην Ελλάδα, μίλησε η Μαίρη Βιτινάρος σε συνέντευξη που παραχώρησε το πρωί της Μεγάλης Τετάρτης.
Το μοντέλο με καταγωγή από την Αυστραλία, βρέθηκε καλεσμένο στην εκπομπή «Το Πρωινό» και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στη συμμετοχή της στο GNTM, ενώ σχολίασε και τους άνδρες στη δεύτερη πατρίδα της, Ελλάδα.
Πιο συγκεκριμένα, στην ερώτηση του Γιώργου Λιάγκα, για το ποιους θεωρεί πιο ωραίους άντρες, η Μαίρη Βιτινάρος είπε: «Δύσκολη ερώτηση. Νομίζω ότι στην Ελλάδα όλοι οι άντρες είναι ωραίοι, κούκλοι».
«Θέλω ο άντρας να είναι ευγενικός, ειλικρινής και να έχει χιούμορ γιατί έτσι είμαι και εγώ στην προσωπική μου ζωή» πρόσθεσε.
Στην πορεία της συνέντευξής της, επισήμανε ότι: «Εγώ γεννήθηκα στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας, αλλά γεννήθηκε στην Αυστραλία και η μητέρα μου Ιταλίδα, αλλά γεννήθηκε και αυτή στην Αυστραλία. Είμαι Ελληνίδα τρίτης γενιάς».
«Στο σπίτι μιλούσαμε αγγλικά, εγώ πήγα σε ελληνικό σχολείο και ήξερα μόνο τα βασικά. Όταν ήρθα εδώ δε μπορούσα να κουβεντιάσω καθόλου. Τώρα έμαθα. Πρώτη φορά ήρθα στην Ελλάδα για διακοπές 24 χρονών. Είμαι από την Καλαμάτα. Έμενα για 7 χρόνια στην Αμερική και δούλευα εκεί. Ήρθα στην Ελλάδα για το GNTM, αλλά τώρα αποφάσισα να μείνω εδώ. Νιώθω πάρα πολύ όμορφα εδώ, έχετε ωραία ζωή. Οι Έλληνες ξέρουν να ζουν, έχουν ισορροπία στη ζωή τους. Στην Αυστραλία και στην Αμερική είναι πάρα πολύ στο τρέξιμο. Δουλεύουν πάρα πολύ, εδώ υπάρχει ιστορία. Οι Έλληνες είναι ζεστοί άνθρωποι. Πας για καφέ, ο τρόπος, η κουλτούρα, το φαγητό. Είσαι κοντά στις παραλίες… Η Ελλάδα βολεύει, μπορείς να πας παντού» είπε τέλος.
