Η Idit Harel Segal απ’ το Ισραήλ, την ημέρα των 50στων γενεθλίων της, αποφάσισε ότι ήθελε ένα διαφορετικό δώρο γενεθλίων για τον εαυτό της: να σώσει μια ζωή. Και το έκανε, δωρίζοντας το νεφρό της σ’ ένα 3χρονο αγοράκι απ’ τη Γάζα.
Η Idit Harel Segal απ’ το Ισραήλ, την ημέρα των 50στων γενεθλίων της, αποφάσισε ότι ήθελε ένα διαφορετικό δώρο γενεθλίων για τον εαυτό της: να σώσει μια ζωή. Και το έκανε, δωρίζοντας το νεφρό της σ’ ένα 3χρονο αγοράκι απ’ τη Γάζα.
Η νηπιαγωγός απ’ το βόρειο Ισραήλ ήλπιζε ότι η απόφασή της θα αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση σε μια χώρα που υποφέρει από μακροχρόνιους πολέμους. Την ενθάρρυναν οι αναμνήσεις του παππού της, ενός επιζώντος του Ολοκαυτώματος, ο οποίος της είπε να ζήσει με περηφάνια και ουσία τη ζωή της και ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από το να σώζεις μια ζωή.
Έτσι, η Segal επικοινώνησε με μια ομάδα που συνδέει τους δότες με αυτούς που χρειάζονται μεταμόσχευση. Στην περίπτωσή της ήταν ένας 3χρονο Παλαιστίνιος από τη Λωρίδα της Γάζας.
«Δεν με γνωρίζεις, αλλά σύντομα θα είμαστε πολύ κοντά γιατί το νεφρό μου θα είναι στο σώμα σου», έγραψε η Segal στα εβραϊκά στο αγόρι, του οποίου η οικογένεια ζήτησε να μην κατονομαστεί λόγω των ευαίσθητων σχέσεων που έχουν οι Παλαιστίνιοι με τους Ισραηλινούς. Ένας φίλος μετέφρασε το γράμμα στα αραβικά για να καταλάβει η οικογένεια. «Ελπίζω με όλη μου την καρδιά ότι αυτή η χειρουργική επέμβαση θα πετύχει και θα ζήσεις μια μακρά και υγιή και ουσιαστική ζωή».
Αμέσως μετά από έναν πόλεμο που κράτησε 11 ημέρες η Segal έγραψε «Πέταξα τον θυμό και την απογοήτευση και βλέπω μόνο ένα πράγμα. Βλέπω ελπίδα για ειρήνη και αγάπη Και αν θα υπάρξουν περισσότεροι σαν εμάς, δεν θα υπάρχει τίποτα για να παλέψουμε».
Μέχρι να γίνει η μεταμόσχευση στις 16 Ιουνίου, υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μέσα στην οικογένειά της. Ο σύζυγός της και το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά της, ήταν αντίθετοι στην απόφασή της. Ο ίδιος της ο πατέρας σταμάτησε να της μιλάει. Θεωρούσαν ότι έβαζε τη ζωή της σε κίνδυνο χωρίς λόγο. Ακόμα, η απώλεια τριών συγγενών στις Παλαιστινιακές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των γονιών του πατέρα της, το έκανε ακόμη πιο δύσκολο.
Παρόλα αυτά προχώρησε με την απόφασή της και έσωσε το 3χρονο αγόρι. Είπε ότι επισκέφτηκε το αγόρι την παραμονή του χειρουργείου και διατηρεί επαφή με τους γονείς του. Δεν μετάνιωσε ποτέ για τη δωρεά που έκανε και μάλιστα, η ίδια της η οικογένεια που είχε διχαστεί εξαιτίας αυτού, εν τέλει κατάλαβε τη σπουδαιότητα της πράξης της.
Ο πατέρας του αγοριού από τη Γάζα, την ίδια μέρα που γινόταν η μεταμόσχευση του γιου του, δώρισε το νεφρό του σε μια Ισραηλινή μητέρα δυο παιδιών.
Για πρώτη φορά η μητέρα της 6χρονης Αμέλιιας που βρήκε τραγικό θάνατο από πνιγμό στην Κόρινθο ενώ είχε πάει μια βόλτα με τον πατέρα της, “έσπασε” τη σιωπή της και έκανε μία συνταρακτική αποκάλυψη στην κάμερα της εκπομπής “Αλήθειες με τη Ζήνα” στο STAR.
“ΦΟΒΟΜΟΥΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΚΟ. ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. ΤΩΡΑ ΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ;”
“Δεν ξέρω τι έγινε. Ήρθε στην Κόρινθο και πήρε το παιδί. Μου είπε ότι θα το φέρει το απόγευμα. Το μεσημέρι με πήρε μια γειτόνισσα και μου είπε ότι ψάχνουν την κόρη μου. Πήγα στα Ίσθμια, αλλά την είχαν φέρει στην Κόρινθο και μου είπαν τα άσχημα νέα…
Υπήρχε ένταση στον γάμο μας. Με χτυπούσε και με απειλούσε. Είχα πάει δύο φορές στην αστυνομία, αλλά κανείς δε με βοήθησε γιατί δεν είχαμε πάρει διαζύγιο. Φοβόμουν κάθε φορά που έπαιρνε το παιδί μην κάνει κανένα κακό. Δεν φοβόμουν για μένα. Τώρα τί χειρότερο μπορεί να μου κάνει; Δεν ξέρω τι συνέβη εκείνη τη μέρα.
Μου είπε ότι ξέφυγε από το χέρι του και μετά δεν μπορούσε να τη σώσει. Δεν ξέρω τι έγινε, δεν του μιλάω, δε θέλω να του μιλήσω. Νομίζω ότι δεν ήταν καν στη βάρκα, ότι δεν την πρόσεχε. Μάλλον είχε πάει σε κάποιο μαγαζί, έπινε μπύρες κι έγινε το κακό…”, τόνισε χαρακτηριστικά με τρεμάμενη φωνή η μητέρα της 6χρονης.
ΠΩΣ ΧΑΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ Η 6ΧΡΟΝΗ ΑΜΕΛΙΑ – ΟΛΑ ΟΣΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
Μπορεί ο 42χρονος πατέρας αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ωστόσο αρκετά ερωτήματα παραμένουν και ζητούν απαντήσεις για την υπόθεση που έχει συγκλονίσει . Στην κατάθεσή του, ο πατέρας ισχυρίστηκε ότι, το τελευταίο διάστημα, η 6χρονη Αμέλια συνήθιζε να ανεβαίνει πάνω σε μια βάρκα και να ζωγραφίζει.
Έτσι έκαναν και το μοιραίο μεσημέρι της Δευτέρας, αν και ο καιρός ήταν ιδιαίτερα άστατος και ακατάλληλος για κολύμπι.
Πατέρας και κόρη, αφού έφαγαν, κολύμπησαν μέχρι τη βάρκα που τόσο αγαπούσε η μικρή Αμέλια.
Αν και η απόσταση από την στεριά ξεπερνούσε τα 10 μέτρα, οι δυο τους βούτηξαν φαγωμένοι και φορώντας όλα τα ρούχα, ακόμα και τα παπούτσια τους παρά το γεγονός ότι το παιδί δεν ήξερε κολύμπι, όπως είχε δηλώσει η μητέρα της 6χρονης.
ΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
Όπως είπε ο πατέρας στους λιμενικούς, προσπάθησε να ανεβάσει την Αμέλια στη βάρκα, όμως του γλίστρησε, της έφυγε το σωσίβιο που της είχε φορέσει και το παιδί βρέθηκε κάτω από τη βάρκα.
«Του γλίστρησε από τα χέρια σε ένα καράβι (σ.σ. βάρκα), τι ακριβώς ήταν, και έτρεχε ο πατέρας να ζητήσει βοήθεια. Αυτό ξέρουμε εμείς, αυτό λέει και ο ίδιος», λέει θείος της 6χρονης.
Η μικρούλα βυθίζεται στο νερό. Πνίγεται μπροστά στα μάτια του πατέρα της, ο οποίος δεν βουτά ποτέ για να τη σώσει γιατί, όπως ο ίδιος δήλωσε, φοβήθηκε για το άσθμα του.
Στο απολογητικό του υπόμνημα, αναφέρεται σε όλο το χρονικό της τραγωδίας με τον πνιγμό της 6χρονης κόρης του και επιχειρεί να δώσει απαντήσεις για το πως βρέθηκε το κοριτσάκι νεκρό στη θάλασσα φορώντας ρούχα και παπούτσια αλλά και γιατί επέλεξε να μπουν στη θάλασσα παρά το γεγονός ότι είχαν πάει για φαγητό πριν λίγη ώρα από το μοιραίο περιστατικό.
Όπως ανέφερε, «με τη μητέρα της κόρης μου είμαστε σε διάσταση. Τη Δευτέρα, πήρα την Αμέλια στις 11 το πρωί για να πάμε για μπάνιο. Πρώτα κάναμε βόλτα και μετά φάγαμε σουβλάκια. Η Αμέλια έφαγε μισό λουκάνικο και λίγη πίτα. Όταν τελειώσαμε, ζήτησε να πάμε στη θάλασσα. Της είπα ότι δεν έχουμε μαγιό, γιατί η μαμά της είχε ξεχάσει να της το βάλει στα πράγματά της, αλλά η μικρή επέμενε κι έτσι πείστηκα».
«Δεν θεώρησα ότι θα ήταν πρόβλημα που μόλις είχε φάει, γιατί η ποσότητα ήταν μικρή. Φτάσαμε στην παραλία και μπήκαμε στη θάλασσα. Η Αμέλια με τα ρούχα και τα παπουτσάκια της, γιατί είχε αχινούς και το σωσίβιο που της είχα αγοράσει και το είχαμε στο μηχανάκι», πρόσθεσε.
ΓΛΙΣΤΡΗΣΕ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΕΡΟ. ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΗΚΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΒΟΥΤΗΞΩ, ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΑΣΘΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΟΥ
«Κολυμπήσαμε ως τη βάρκα, που ήταν δεμένη περίπου στα δέκα μέτρα από την ακτή. Εκεί η θάλασσα έχει βάθος περίπου 3 μέτρα. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Κι άλλες φορές στο παρελθόν η Αμέλια ανέβαινε σε αυτή τη βάρκα κι έπαιζε. Εκείνη την ημέρα, εγώ πιάστηκα με το ένα χέρι από τη βάρκα και με το άλλο προσπάθησα να ανεβάσω την κόρη μου πάνω. Όμως μου γλίστρησε και άρχισε να βυθίζεται στο νερό. Πανικοβλήθηκα. Δεν μπορούσα να βουτήξω, γιατί έχω άσθμα και δεν μπορώ να κρατήσω την αναπνοή μου», είπε για τις τελευταίες στιγμές της 6χρονης.
«Φώναζα ζητώντας βοήθεια, αλλά τριγύρω δεν υπήρχε άνθρωπος. Κολύμπησα ως έξω για να καλέσω βοήθεια από το κινητό, αλλά όταν έφτασα στο μηχανάκι, διαπίστωσα ότι δεν έχω μπαταρία.
Σαστισμένος πήρα το μηχανάκι και οδήγησα απόσταση δύο χιλιομέτρων ως το σπίτι μου, από όπου πήρα την αστυνομία. Όπως έμαθα στο μεταξύ, είχαν βρει την κόρη μου νεκρή μέσα στη θάλασσα», κατέληξε ο πατέρας της άτυχης μικρής.
Μία μαμά πέντε παιδιών που προσπάθησε πολύ να αποκτήσει παιδί αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία σε μια γυναίκα να γίνει μητέρα, δωρίζοντας τη μήτρα της.
Η Aprill Lane, έχει πέντε παιδιά κάτω από 7 ετών, αλλά το να γίνει μητέρα ήταν για αυτήν ένας πολύ δύσκολος αγώνας.
Για πολλά χρόνια με τον σύζυγό της προσπαθούσαν να ξεπεράσουν την «ανεξήγητη» υπογονιμότητα, με την οποία είχαν «διαγνωστεί».
Πρόκειται για μια παράξενη, αλλά αρκετά συνηθισμένη διάγνωση για τα ζευγάρια, τα οποία δυσκολεύονται να κάνουν παιδί, χωρίς κάποιο προφανές παθολογικό αίτιο.
Η Aprill και ο σύζυγός της προσπαθούσαν για χρόνια να κάνουν παιδιά. Προσπάθησαν και μέσω εξωσωματικής, αλλά δεν τα κατάφεραν. Όταν όλες οι προσπάθειές τους απέτυχαν, υιοθέτησαν τον πρώτο τους γιο.
Λίγο αργότερα, η Aprill έμεινε έγκυος στο δεύτερο παιδί της, μέσω εξωσωματικής. Ακολούθησαν τα δίδυμα κορίτσια τους και ένα ακόμη κοριτσάκι μετά από αυτά.
«Η υπογονιμότητα, πέρα από τις σωματικές επιπλοκές σε επηρεάζει βαθύτατα ψυχολογικά και κοινωνικά», είπε η Aprill σε συνέντευξή της στο στο τηλεοπτικό δίκτυο ABC. «Αν μπορούσα να βοηθήσω έναν άλλο άνθρωπο να ανακουφιστεί από αυτό το άγχος και την αγωνία, θα το έκανα με χαρά».
Και το έκανε!
Όσο καιρό προσπαθούσε να κάνει παιδί η Aprill έγινε μέλος μια ομάδας που στήριζε οικογένειες που αντιμετώπιζαν προβλήματα υπογονιμότητας και ξεκίνησε έναν οργανισμό για να συγκεντρώνει χρήματα και να βοηθά οικονομικά τις γυναίκες που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα οικονομικά βάρη της τεχνητής γονιμοποίησης.
Τα παραπάνω στάθηκαν η αφορμή για να ακούσει για την μεταμόσχευση μήτρας. Η κλινική του Πανεπιστημίου Baylor στο Ντάλας των ΗΠΑ, έκανε τέτοιου είδους επεμβάσεις και η Aprill δεν έχασε καιρό.
«Η ιστορία της είναι απίστευτη. Δεν μπορούσε να κάνει παιδιά και τώρα προσφέρει τη μήτρα της. Ξέρει αυτή τη μάχη από μέσα, ξέρει τι περνούν όσες γυναίκες δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδιά», είπε η Δρ.Liza Johannesson, γιατρός που ήταν υπεύθυνη για την επέμβαση.
Η Aprill τώρα ελπίζει περισσότερες γυναίκες να ακολουθήσουν το παράδειγμά της και να δώσουν σε μια άλλη γυναίκα την ευκαιρία να γίνουν μαμάδες.
Η μεταμόσχευση μήτρας
Οι γυναίκες που έχουν ανάγκη για μεταμόσχευση μήτρας είναι εκείνες που γεννήθηκαν χωρίς μήτρα ή πέρασαν καρκίνο της μήτρας ή βιώνουν άλλες δυσλειτουργίες, όπως λοιμώξεις ή πέρασαν πολλές αποβολές.
Στα 53 της χρόνια, η Δήμητρα Φραγκιαδάκη, μητέρα τριών παιδιών από το Ηράκλειο Κρήτης, ετοιμάζεται για ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της, καθώς από τον Οκτώβριο θα σπουδάζει στο Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Ελληνικού Μεσσογειακού Πανεπιστημίου (ΕΛΜΕΠΑ).
Πώς έφτασε ως εδώ;
Η Δήμητρα υποχρεώθηκε λόγω δυσκολιών να εγκαταλείψει το σχολείο στο γυμνάσιο, όμως το όνειρο να τελειώσει το λύκειο παρέμενε ζωντανό.
Στα 50 της αποφάσισε να γίνει και πάλι μαθήτρια προκειμένου να τελειώσει το λύκειο με στόχο να πάρει το απολυτήριό της με άριστα.
Από την καντίνα… στο πανεπιστήμιο!
Πήγαινε σε νυχτερινό ΕΠΑΛ, ενώ παράλληλα δούλευε στην καντίνα της οικογένειάς της και, όπως δήλωσε στο Κρήτη TV, μέσα σε «τρεις χρονιές στο ΕΠΑΛ έχω τρία αριστεία».
Ωστόσο, δεν έμεινε μόνο στο απολυτήριο λυκείου και αποφάσισε να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να δοκιμάσει την τύχη της στις πανελλαδικές. «Οι εκπαιδευτικοί με παρότρυναν να δώσω πανελλήνιες, πίστεψαν σε μένα. Είπα να πάω για την εμπειρία και ό, τι γίνει», επεσήμανε.
Τα κατάφερε, και έτσι από τον Οκτώβριο θα είναι φοιτήτρια στο ΕΛΜΕΠΑ, στο Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής.
«Τα παιδιά μου χαίρονται που προχωράω και δεν μένω πίσω»
Η 53 χρονη μητέρα δηλώνει χαρούμενη που πέρασε στο πανεπιστήμιο, αλλά δηλώνει ακόμα πιο χαρούμενη λόγω της περηφάνιας που αισθάνονται τα παιδιά της για την ίδια, «χαίρονται που η μαμά τους προχωράει και δε μένει πίσω».
«Η εμπειρία στο σχολείο ήταν από τις πιο όμορφες της ζωής μου και είναι ο λόγος που είμαι όρθια και αποφασιμένη», υπογράμμισε.
Με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας της Μητέρας το infokids.gr ήρθε σε επαφή με μια μητέρα που δέχθηκε το μεγαλύτερο πλήγμα της ζωής της καθώς πριν 2 μήνες έχασε την κόρη της, Μάρθη, στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.
Η ολιστική παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού από το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου έχει έρθει αντιμέτωπη με το σκληρό πρόσωπο της μοίρας καθώς η 20χρονη Μάρθη είναι μία από τις 57 ψυχές που χάθηκαν στη μοιραία σύγκρουση των Τεμπών.
Βιώνει μαζί με τις υπόλοιπες οικογένειες των θυμάτων τον ανείπωτο πόνο και την βαθιά θλίψη όμως έχει υποσχεθεί στην κόρη της ότι θα κάνει τα πάντα για να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι της τραγωδίας και να δικαιωθεί η μνήμη των θυμάτων.
Όπως τονίζει από την θέση της Προέδρου νεοϊδρυθέντος σύλλογου Τέμπη 2023 «Οι ευθύνες είναι πολύ πιο πάνω από τον σταθμάρχη Λάρισας και απαιτούμε πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και απόδοση ευθυνών».
Η μαμά της Μάρθης μιλά αποκλειστικά στο Infokids.gr για την απώλεια τη κόρης της και τα όσα βιώνει από εκείνη την στιγμή. Για την διαχείριση του πένθους, τις πρώτες στιγμές μετά την τραγωδία αλλά και το πώς είναι ζωή χωρίς το φωτεινό χαμόγελο και το εκφραστικό βλέμμα της δυναμικής Μάρθης που ονειρευόταν να ανοίξει το δικό της Νηπιαγωγείο.
Τα λόγια της μιλούν στην καρδιά όλων καθώς μετουσίωσε τον ατελείωτο πόνο της σε δράση για να τιμωρηθούν οι ιθύνοντες
Ποιες ήταν οι τελευταίες στιγμές που θυμάστε με την Μάρθα; Είχατε συνομιλήσει πριν γίνει το δυστύχημα; Είχατε κάποιο προαίσθημα για εκείνη την ημέρα;
Η Μάρθη κατέβηκε για εκδρομή μαζί με την κολλητή της στην Πάτρα και οι τελευταίες στιγμές μαζί της ήταν μέσω τηλεφώνου και viber.
Μιλήσαμε για θέματα της σχολής της και για το βιογραφικό που ήθελε να φτιάξει για μια part time δουλειά. Εκείνη την Τρίτη, μιλήσαμε με μηνύματα 3-4 φορές . Ήταν χαρούμενη. Περνούσαν πολύ καλά.
Δεν είχα προαίσθημα για κάτι κακό, αλλά εκείνη την ημέρα αισθανόμουν περίεργα…Δεν είχα διάθεση ούτε μια γουλιά νερό ,να πιώ. Νόμιζα ότι θα αρρωστήσω.
Με πήρε τηλέφωνο γύρω στις εφτά το απόγευμα, αλλά δεν το σήκωσα γιατί εξέταζα και μετά με ξαναπήρε στις εννιά για να μου πει ότι έχουν καθυστέρηση και να με ρωτήσει αν θα ήμουν σπίτι να της ανοίξω, γιατί δεν είχε κλειδιά . Η όλη συνομιλία που ήταν δυσχερής , επειδή μάλλον δεν υπήρχε καλό σήμα , κράτησε λιγότερο από λεπτό.
Είναι τόσο τραγικό… γιατί ποτέ δεν μιλούσαμε τόσο λίγο… Το τελευταίο τηλεφώνημα κράτησε λιγότερο από λεπτό …
Πώς διαχειρίζεστε την απώλεια της κόρης σας; Είστε μια δραστήρια γυναίκα που από την πρώτη στιγμή της τραγωδίας έχετε βρεθεί στο προσκήνιο παλεύοντας να δικαιωθεί η μνήμη του παιδιού σας και των υπολοίπων θυμάτων και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Τι σκέψεις κάνετε καθημερινά για την Μάρθη; Την βλέπετε στα όνειρα σας;
Παλεύω να διαχειριστώ την απώλεια της. Είναι εξάλλου τόσο νωρίς ακόμη. Πώς μπορείς , άλλωστε, να διαχειριστείς την απώλεια του παιδιού σου… όταν ακόμα και η σκέψη ότι κάτι κακό μπορεί να του συμβεί ,είναι τρομακτική.
Παίρνω δύναμη από την έντονη επιθυμία μου για δικαίωση και από το γεγονός ότι πρέπει να είμαι δυνατή για το γιο μου.
Καθημερινά, η σκέψη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Μάρθη μου, είναι η τιμωρία των υπευθύνων. Είναι ο σκοπός της ζωής μου και η υπόσχεση που της έχω δώσει από την πρώτη μέρα.
Παρόλο που -σχετικά νωρίς- επέστρεψα στο ιατρείο διότι η επαφή με τα παιδιά και τους γονείς με βοηθάει πολύ να περάσει η ημέρα… το βράδυ, καθώς πλησιάζει η ώρα του δυστυχήματος, νιώθω τον πιο βαθύ πόνο και την πιο μεγάλη απελπισία….
όχι μόνο που δεν μπορώ να την δω, να την ακούσω, να την αγκαλιάσω, αλλά που δεν θα μπορέσω να τα κάνω ποτέ ξανά.
Εκείνη είναι η ώρα η δική μου και η δική της. Μπορώ να την φανταστώ, να της ζητήσω συγγνώμη για καθεμία φορά που την στενοχώρησα και μέσα από το κλάμα και τον οδυρμό, έρχεται η ηρεμία και η παροδική γαλήνη της νύχτας.
Ο ύπνος, που τελικά έρχεται λόγω εξάντλησης και φαρμάκων, φέρνει την έντονη επιθυμία και ελπίδα να την δω.
Περίμενα ότι από την πρώτη μέρα κιόλας θα την έβλεπα, αλλά δυστυχώς δεν την έχω δει ακόμα. Με πληγώνει αυτό. Ελπίζω κάποια στιγμή να την δω, να την βλέπω κάθε μέρα. Θέλω να είναι το μοναδικό όνειρο που θα βλέπω για το υπόλοιπο της ζωής μου.
Είστε μητέρα ενός ακόμη παιδιού. Πώς διαχειρίζεται εκείνος την απώλεια της αδελφής του και πόσο εύκολο είναι να διατηρηθούν οι ισορροπίες στο σπίτι;
Έχω ένα γιο, ο οποίος είναι τρία χρόνια μεγαλύτερος από την Μάρθη μου. Τελείωσε πολιτικές επιστήμες και μάλιστα, η ορκωμοσία, ήταν το τελευταίο πράγμα που συζήτησαν μεταξύ τους την Τρίτη 28/2.
Είχε σκοπό να της το ανακοινώσει όταν θα την έβλεπε, αλλά δεν κρατήθηκε και της το είπε όταν μίλησαν γιατί γνώριζε ότι θα χαιρόταν πολύ. Τον λάτρευε και το ήξερε. Είναι αρκετά ζορισμένος και προσπαθεί με ψυχολόγους.
Μου λέει ότι παίρνει δύναμη από εμένα και με θεωρεί πολύ γενναία. Έτσι, εκτός τον αγώνα για την δικαίωση της Μαρθούλας μου, πρέπει να φαίνομαι δυνατή για να στηρίξω τον γιο μου.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να κρατηθούν ισορροπίες σε ένα σπίτι μέσα στο οποίο συνέβη κάτι τόσο τραγικό. Εμείς δεν έχουμε καταφέρει να το διαχειριστούμε ακόμη και το σπίτι έχει κλείσει προς το παρόν.
Μένουμε αλλού. Το σπίτι και το δωμάτιό της έχουν μείνει ακριβώς όπως τα άφησε όταν έφυγε για εκείνη την εκδρομή….
Ποια ήταν τα όνειρα και οι φιλοδοξίες της Μαρθης;
Ένα κορίτσι γεμάτο όνειρα, φιλοδοξίες και αγάπη για καθετί συναρπαστικό και ενδιαφέρον. Ήθελε να τα κάνει όλα πολύ γρήγορα. Λες και ήξερε…Η Μάρθη ήταν φοιτήτρια ειδικής αγωγής και όνειρό της ήταν να ανοίξει ένα δικό της νηπιαγωγείο. Όποτε δεν είχε υποχρεώσεις της άρεσε να ταξιδεύει….με τρένο φυσικά. Σε αυτό συμφωνούσα και προέτρεπα και εγώ καθώς το θεωρούσα το ασφαλέστερο μέσο για να ταξιδέψει…
Είστε πρόεδρος του νεοϊδρυθέντος σύλλογου Τέμπη 2023. Ποιοι είναι οι στόχοι του συλλόγου και ποια θα είναι τα επόμενα βήματα σας προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες και να τιμωρηθούν όσοι είναι υπεύθυνοι για το δυστύχημα; Θεωρείτε ότι θα αποδοθεί πραγματικά δικαιοσύνη; Πώς μπορεί ο κόσμος να συνδράμει στο έργο σας;
Ο σύλλογος ιδρύθηκε με κύριο σκοπό να ενώσει όλους εμάς, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε την δικαίωση. Επίσης, θεωρήσαμε ,ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως φόρος τιμής για να μην ξεχαστούν ποτέ αυτά τα παιδιά που έφυγαν τόσο άδικα, από παραλήψεις ενός εγκληματικού και διεφθαρμένου κράτους.
Δεν εθελοτυφλώ, είμαι άνθρωπος με κριτική σκέψη και λογική και γνωρίζω πολύ καλά για την διαφθορά στη δικαιοσύνη. Όταν ένα έγκλημα αφορά και πολιτικούς είμαι πάρα πολύ επιφυλακτική στο κατά πόσο η δικαιοσύνη θα μπορέσει αμερόληπτα να κάνει τη δουλειά της.
Δεν σας κρύβω ότι μέχρι στιγμής ,προσωπικά , δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένη από τις μέχρι τώρα ενέργειες της δικαιοσύνης.
Ο κόσμος , από την άλλη, από την πρώτη στιγμή στάθηκε δίπλα μας. Ένιωσε τον πόνο μας , αισθάνθηκε την οργή μας, καθώς φαντάστηκε τον εαυτό του ή τους δικούς του επιβάτες σε αυτό το τραίνο.
Σκεφτείτε κάθε καλοκαίρι πόσα νέα παιδιά παίρνουν το τρένο για να πάνε στις κοντινές παραλίες της περιοχής ,πόσοι τουρίστες και φυσικά όλοι εμείς. Όλοι εν δυνάμει θύματα ενός δυστυχήματος, που όσοι ήξεραν…. περίμεναν να συμβεί ..
Το δυστύχημα των Τεμπών είναι αποτέλεσμα της χρόνιας διαφθοράς και του τέλματος που έχει βυθιστεί η κοινωνία μας…. Οι πολίτες που ενοχλούνται από την διαφθορά έχουν πληγωθεί βαθύτατα και από αυτό το έγκλημα.
Η φετινή ημέρα της μητέρας είναι διαφορετική για εσάς. θρηνείτε την απώλεια της κόρης σας. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε σε όσες μαμάδες βιώνουν αντίστοιχες καταστάσεις; Οι αναμνήσεις είναι αυτές που σας δίνουν δύναμη να συνεχίσετε και να μην λυγίσετε;
Κάθε γιορτή, κάθε αργία είναι για εμένα μια περίοδος βαθιάς θλίψης και απελπισίας, καθώς η απουσία της είναι εντονότερη. Προσπαθώ να θυμάμαι όλες τις στιγμές μας και τις χαρούμενες και τις πιο δύσκολες και σκέφτομαι ότι θα έδινα τα πάντα για να κρατούσαν λίγο ακόμα.
Θυμάμαι τις φορές που ένιωθα απογοήτευση και θυμό και τώρα ξέρω ότι δεν άξιζε τίποτα… αλλά ότι ήμουν τυχερή γιατί είχα δίπλα μου το μόνο που αξίζει….
Τα παιδιά μου. Τώρα μου έμεινε μόνο η οδυνηρή σιωπή από την απώλεια της κόρης μου…Μια απώλεια που δεν αναπληρώνεται…Μια σιωπή που δεν συνηθίζεται…Δεν πιστεύω ότι ο χρόνος είναι γιατρός…. Πιστεύω ότι απλά συνηθίζεις τον πόνο και μαθαίνεις να ζεις με αυτόν. Δεν γιατρεύεσαι ποτέ.
Τι να πω στις μανούλες που έχουν βιώσει τον ίδιο πόνο; Μόνο εμείς ξέρουμε ότι οι αναμνήσεις και τα όνειρα θα μας βοηθήσουν να συνεχίσουμε στη ζωή . Μέχρι να φτάσει εκείνη η τελευταία ημέρα, η μέρα της συνάντησης. Τότε θα είμαστε ξανά χαρούμενες..
Οι αναφορές του Αλέξη Κούγια την περασμένη Τετάρτη (5/4), στη διάρκεια της δίκης της Ρούλας Πισπιρίγκου, με τις οποίες άφησε υπόνοιες για μεταφορά οργάνων, ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων. Όλα έγιναν κατά τη διάρκεια της κατάθεσης του κορυφαίου εντατικολόγου, διευθυντή της ΜΕΘ Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών, Ανδρέα Ηλιάδη. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η άτυπη διαμάχη Κούγια – Ηλιάδη, σηκώθηκε ένα τεράστιο «κύμα» συμπαράστασης προς τον κ. Ηλιάδη.
Οι γονείς των παιδιών που έχασαν τη ζωή τους και έγιναν δωρητές οργάνων γνώρισαν τον γιατρό Ανδρέα Ηλιάδη στις δυσκολότερες στιγμές της ζωής τους και μόνο ευγνωμοσύνη νιώθουν για τη στήριξη που τους προσέφερε τις κρίσιμες στιγμές.
Η μητέρα του 12χρονου Σταύρου, Ιωάννα Αβραμίδη-Φωτοπούλου που “‘εφυγε” από τη ζωή πριν 4 χρόνια, δίνοντας γενναία αλλά άνιση μάχη για να κρατηθεί στη ζωή στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών έχοντας πέσει από ύψος 12 μέτρων, μίλησε στην εκπομπή Τ-LIVE για την στήριξη που έλαβαν από το γιατρό Ηλιάδη.
Λίγο πριν το τέλος, έχοντας ενημερωθεί για τον εγκεφαλικό θάνατο του παιδιού η μητέρα του Ιωάννα και ο πατέρας του Κώστας πήραν τότε μια μεγάλη απόφαση που αποδεικνύει το μεγαλείο της ψυχής τους, προχωρώντας σε μια ιερή πράξη με την οποία σίγουρα θα συμφωνούσε και το αγγελούδι τους.
ΤΑ ΔΩΡΑ ΖΩΗΣ ΤΟΥ 12ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Όπως έγινε γνωστό ο 12χρονος Σταύρος με τον θάνατο του “χάρισε” ζωή σε ένα 14χρονο κορίτσι που έπασχε από κυστική ίνωση που νοσηλευόταν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στο Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Παλέρμο.Η μεταμόσχευση έγινε με επιτυχία, το 14χρονο κορίτσι δέχθηκε το μόσχευμα και βγήκε από τη μηχανική υποστήριξη. Η χαρά της οικογένειάς της απερίγραπτη καθώς το 14χρονο κορίτσι βρισκόταν στο τελικό στάδιο αναπνευστικής ανεπάρκειας.
Εκτός από τους πνεύμονες αφαιρέθηκαν οι κερατοειδείς, το ήπαρ και οι νεφροί του, οι οποίοι δόθηκαν σε νοσοκομεία της Αττικής και της Θεσσαλονίκης προκειμένου να δωρίσουν ζωή σε ασθενείς που βρίσκονται στη λίστα και περιμένουν το πολυπόθητο μόσχευμα.
Ο μαχητής Σταύρος τότε μπορεί να έχασε τη μάχη αλλά κέρδισε την αιώνια ζωή και χάρισε ζωή σε άλλους συνανθρώπους του
Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτή τη μοναδική σχέση και τι να πρωτονιώσει… τα πάντα είναι λίγο!
Ένα από τα πιο αγαπημένα θέματα των ψυχολόγων ανά τον κόσμο είναι αυτή η ανεξήγητα αλληλοεξαρτώμενη σχέση ζωής που αναπτύσσεται ανάμεσα στη γυναίκα που φέρνει στον κόσμο μια άλλη γυναίκα.
Πολλές φορές, τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με το δεσμό τους επιβεβαιώνουν κάποια πράγματα που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε, όπως πόσο πολύ τη μία στιγμή λατρεύουμε τη μαμά μας και την άλλη στιγμή δεν μπορούμε καν να τη βλέπουμε μπροστά μας.
Όμως, υπάρχουν και ορισμένες άλλες παράμετροι σχετικά με τη συμπεριφορά μας, που μπορούν να τον ενδυναμώσουν ακόμα περισσότερο και να τον καταστήσουν έναν από τους πιο καθοριστικούς δεσμούς της ζωής μας.
Θετική επιρροή
Σύμφωνα με άρθρο του «Psychology Today», το 88% των ενήλικων κοριτσιών δηλώνει ότι η μητέρα του επιδρά θετικά στη ζωή του – γι’ αυτό, όταν επαναλαμβάνετε στη μικρή σας για χιλιοστή φορά να μαζέψει τα παιχνίδια της, μπορείτε να είστε ήσυχες ότι το έχει πάρει το μήνυμα.
Ενδέχεται να μη θέλει να σας υπακούσει άμεσα, και στην εφηβεία της να θυμώνει μαζί σας όταν της ζητάτε πιεστικά να καθαρίσει το δωμάτιό της. Ωστόσο, κάπου στην πορεία της ζωής της, τα πολύτιμα μαθήματα που της δώσατε, είναι βέβαιο ότι θα τα φέρει στην επιφάνεια και θα τα χρησιμοποιήσει την πιο κατάλληλη στιγμή!
Εκτίμηση
Ως μαμά με κόρη στα Νήπια, μπορεί να πιάσετε τον εαυτό σας να αισθάνεται λίγο υποτιμημένος, ιδιαίτερα όταν διαβάζετε κάθε βράδυ για ένα μήνα το ίδιο παραμύθι και δεν ακούτε ούτε ένα τόσο δα μικρό «Ευχαριστώ, μανούλα!».
Να ξέρετε ότι δεν είστε η μόνη. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 88% των μαμάδων δηλώνει ότι εισπράττει την απαιτούμενη εκτίμηση από την οικογένεια. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κι ένα 12% περίπου που νιώθει τον περισσότερο καιρό σαν μια δοξασμένη «υπηρέτρια» του σπιτιού.
Τα επίπεδα της εκτίμησης, όπως κι άλλες πτυχές της σχέσης μάνας-κόρης, μεταβάλλονται με το πέρασμα του χρόνου και την πείρα της ζωής. Πράγμα που σημαίνει ότι η εκτίμηση της κόρης σας θα αναπτυχθεί και θα εκφραστεί ουσιαστικά καθώς εκείνη θα μεγαλώνει και θα ωριμάζει!
Μητέρα vs Πατέρας
Τα νέα είναι καλά για τις μαμάδες με κόρες σε αυτό τον τομέα. Όπως αποκαλύπτει σχετική έρευνα, το 60% των γυναικών δηλώνει ότι η συμβολή της μαμά τους στη ζωή τους υπήρξε πιο καθοριστική από εκείνη του μπαμπά τους.
Βέβαια, δεν ισχυρίζεται κανείς ότι ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή της κόρης του δεν είναι σημαντικός, αλλά όσον αφορά τις μαμάδες που αγωνίζονται καθημερινά να κάνουν τη διαφορά στον τρόπο που μεγαλώνουν τις κόρες τους, είναι καλό να το γνωρίζουν αυτό!
Μελλοντική ευτυχία
Για όσο διάστημα η κόρη σας ασχολείται μόνο με τις κούκλες της και τα κουζινικά της, φαίνεται πως η σχέση σας θα είναι πάντα «θετική».
Από τη στιγμή, όμως, που αρχίζει να διαπραγματεύεται μαζί σας, προκειμένου π.χ. να κάνει πραγματικότητα την έντονη επιθυμία της να αποκτήσει ένα MP3 player ή επειδή θέλει να περνάει περισσότερο χρόνο με τις φίλες της από ό,τι μαζί σας, τότε είναι αναμενόμενο να αρχίσετε κι εσείς με τη σειρά σας να αναρωτιέστε αν θα συνεχίσετε να αποτελείται για εκείνη τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής της.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 92% των ενήλικων κοριτσιών δηλώνει ότι η σχέση που διατηρεί με τη μαμά του ήταν και είναι ουσιαστική.
Οπότε, να θυμάστε ότι ο δεσμός σας με το μικρό σας κοριτσάκι -ακόμα κι αν κάποια στιγμή στην πορεία αισθανθείτε ότι απειλείται- το πιο πιθανό είναι να εξελιχθεί (συνειδητά πλέον και από τις δύο πλευρές) σε όλο αυτό το μεγαλειώδες που νιώθετε ότι σας δένει μαζί του!
Στην Ελλάδα επέστρεψε για λίγες μέρες η κόρη της Δέσποινας Βανδή και του Ντέμη Νικολαϊδη, Μελίνα Νικολαΐδη και όπως είναι φυσικό περνάει αρκετό χρόνο με τη μητέρα της.
Τον περασμένο Ιούνιο, η Μελίνα Νικολαΐδη αποφοίτησε από το σχολείο της και αποφάσισε να πάει για σπουδές στο Λονδίνο. Έτσι, κάθε φορά που επιστρέφει στην Αθήνα επιδιώκει να περνάει όσο περισσότερο χρόνο με τα πιο αγαπημένα της πρόσωπα και ειδικότερα με την οικογένειά της.
Μαμά και κόρη είναι αχώριστες και πολλές φορές μοιράζονται με τους διαδικτυακούς τους φίλους φωτογραφίες τους στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα social media.
Πριν λίγες ώρες, μάλιστα, η τραγουδίστρια και κριτής του J2Us δημοσίευσε μία φωτογραφία όπου γυμνάζεται σκληρά με την Μελίνα.
Η φωτογραφία μάλιστα συνοδεύεται από το σήμα του γινκ-γιανγκ, δείχνοντας ότι η μία συμπληρώνει την άλλη.
Στην εν λόγω φωτογραφία, που ανάρτησε σε insta story η Δέσποινα Βανδή, φαίνεται να έχει γείρει σε ένα όργανο γυμναστικής, ενώ η κόρη της κάνει ακριβώς την ίδια κίνηση πάνω της.
Τα πάντα είναι γηγενή μόνο σε ορισμένες περιοχές της Κίνας και γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούνται εθνικός θησαυρός της χώρας. Τα πάντα είναι προστατευόμενα, καθώς θεωρούνται είδος προς εξαφάνιση λόγω του κυνηγιού και της καταστροφής των οικοτόπων, αλλά ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί. Κατά συνέπεια, τα περισσότερα από αυτά ζώα περνούν το μεγαλύτερο μέρος τους στην αιχμαλωσία.
Όταν τα πάντα γεννιούνται στην αιχμαλωσία, βρίσκονται υπό την εικοσιτετράωρη προστασία των ανθρώπων που τα φροντίζουν. Η ζωή εδώ μπορεί να φαίνεται θλιβερή, αλλά μην ξεχνάτε, ότι η τα ζώα αυτά βρίσκονται υπό εξαφάνιση. Οι εγκαταστάσεις αυτές μπορεί να μην είναι ωραίες εμφανισιακά, αφού σκοπός τους είναι να εξασφαλίσουν ένα ασφαλές και καθαρό περιβάλλον για την ανατροφή αυτών των ζώων.
Δυστυχώς, τα περισσότερα πάντα που γεννιούνται στην αιχμαλωσία δεν επιστρέφουν ποτέ στην άγρια φύση. Η σκληρή αλήθεια είναι, ότι η αλματώδης ανάπτυξη των ανθρώπων έχει περιορίσει σημαντικά το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ζουν τα πάντα.
Στο παρακάτω βίντεο θα δείτε τον Yuan Zai, το πρώτο μικρό πάντα που γεννήθηκε στην Ταϊβάν και όπως όλα τα μικρά θέλει να εξερευνήσει τον χώρο γύρω του. Βέβαια, η μαμά του η Yuan Yuan έχει διαφορετικά σχέδια για εκείνον!
Όλοι αντιδρούν διαφορετικά όταν τους πιάσουν να κάνουν κάτι κακό. Μερικοί το αρνούνται ότι το έκαναν ανεξάρτητα πόσο προφανές είναι, άλλοι σταματούν και παραδέχονται την ενοχή τους και άλλοι απλά εξαφανίζονται για να αποφύγουν κάθε φασαρία.
Αυτό έκανε ο Matzi, ένα αξιολάτρευτο άσπρο σκυλί όταν γύρισε το αφεντικό του στο σπίτι και τον βρήκε να έχει αναποδογυρίσει τον σκουπιδοτενεκέ. Ο Matzi κατάλαβε πως θα τον μάλωνε η ιδιοκτήτης του, και περίμενε να ακούσει τις φωνές της.
Τότε άρχισε να απομακρύνεται με βήμα αργό σαν χελώνα,πράγμα που έκανε την γυναίκα να γελάσει αφού βρήκε την συμπεριφορά του σκύλου τόσο αξιολάτρευτη. Βέβαια ο σκύλος δεν σταμάτησε με την αλλαγή στην φωνή της και συνέχισε με την όπισθεν μέχρι που κρύφτηκε πίσω από το γραφείο.
‘Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονούνται’ φαίνεται να ελπίζει ο σκύλος.
Την άλλη φορά που σας πιάσουν να κάνετε κάτι και ξέρετε πως θα τα ακούσετε, χρησιμοποιείστε την τεχνική του Matzi. Απλά παραμείνετε σιωπηλοί, πάρτε ένα ύφος απόμακρο και απομακρυνθείτε πολύ αργά μέχρι που να είστε εκτός πεδίου οράσεως και… ασφαλής!
