Για όλα τα ασθενοφόρα των φημισμενων πανακριβων ιδιωτικών που είδα να έρχονται νυχτα με σβηστές σειρήνες και φώτα στο πίσω πάρκινγκ του Παίδων για να αφήσουν ετοιμοθάνατα βρέφη που είχαν κρατηθεί επί μέρες σε πανάκριβες εντατικές των 400 ευρώ την ημέρα, αλλά πλέον η υγεία τους λόγω της εγκληματικής καθυστέρησης είχε επιδεινωθεί τόσο που μόνο οι γιατροί του δημοσίου μπορούσαν να τα σώσουν -ή να τα παραλάβουν, ώστε η ευθύνη του θανάτου να χρεωθεί σε αυτούς.
Για την επιμελήτρια της δημόσιας μονάδας εντατικής νεογνών που μπροστά μου φώναζε στο τηλέφωνο “καθυστερήσατε το μωρό για τα λεφτά και τώρα μας το στέλνετε για να πεθάνει στα χέρια μας;”.
Για τους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες που φρόντισαν στους μεγάλους πόνους εμένα, τη μάνα μου, το παιδί μου -και έκλεισαν τρυφερά τα μάτια του πατέρα μου.
Για τους γιατρούς που γνώρισα στον Ευαγγελισμό, στο Αγλαΐα Κυριακού, στο Αγία Σοφία, στο Παίδων Πεντέλης, στο Αλεξάνδρα, στο Ελενα, στο Τζανειο, στο Μεταξά, που λιώνουν στα πόδια τους στα επείγοντα, στις κλινικές και στις εντατικές. Για την ανεκτίμητη πείρα τους, για την αυτοθυσία τους, για την προσφορά τους, χωρίς την αμοιβή και την αναγνώριση που τους αξίζει. Για την απίστευτη εξουθένωσή τους.
Γιατί το χτύπημα στο ΕΣΥ δεν καταπίνεται, είναι το κορυφαίο όλων των εγκλημάτων που έχουν τελεστεί την τελευταία δεκαετία.
Για όλα αυτά λοιπόν, που δεν χωρούν καμιά διαπραγμάτευση και καμιά συζήτηση,
ναι, ευπρόσδεκτη η πόλωση, γιατί αυτοί πρέπει να φύγουν. Να τους χαίρονται οι ψηφοφόροι τους -θα έρθει η ώρα που κι αυτοί θα ξαναχρειαστούν το ΕΣΥ που λοιδωρουσαν, αλλά θα είναι αργά πια”. Από V.M. & Takis Intzes
«Ο σύζυγός μου πέθανε από τον καημό του που δεν έπαιζε πουθενά. Το τηλέφωνό μας είχε να χτυπήσει δύο χρόνια για να τον πάρουν για δουλειά. Και έφυγε με αυτό το παράπονο».
Με σπαρακτικά λόγια που βγαίνουν μέσα από την πληγωμένη της ψυχή, η σύζυγός του ηθοποιού Πάνου Ρεντούμη, Άντα, τρεις μήνες μετά τον ξαφνικό θάνατό του, σπάει την σιωπή της και μιλάει αποκλειστικά στην Espresso για τον εφιάλτη της ανεργίας που σιγοέτρωγε τον πολυαγαπημένο της σύζυγο.
Ήταν 17 Σεπτεμβρίου όταν η είδηση του για τον ξαφνικό θάνατο του 55χρονου ηθοποιού Πάνου Ρεντούμη που παλιότερα είχε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους τόσο στο περίφημο ‘Ρετιρέ» του Γιάννη Δαλιανίδη, όσο και στα σήριαλ «Ανατομία ενός εγκλήματος», «Τρίτο στεφάνι», «Αληθινοί έρωτες», «Έγκλημα και πάθος» και πολλά άλλα, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία.
Κανένας συνάδελφός του δεν περίμενε πως ο αγαπημένος φίλος τους και συνεργάτης έφυγε τόσο ξαφνικά, χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι. Τις ημέρες του θανάτου του, πολλά σενάρια είχαν δει το φως της δημοσιότητας για τα παθολογικά αίτια που πιθανόν τον έστειλαν στο θάνατο. Ωστόσο, το «σαράκι» της ανεργίας, εδώ και δύο χρόνια έτρωγε τα σωθικά του αξιαγάπητου ηθοποιού.
«Ο άντρας μου πέθανε στον ύπνο του από καρδιά. Με τον Πάνο είχαμε παντρευτεί από μικρά παιδιά. Είχε τελειώσει το Εθνικό Θέατρο με άριστα. Και ενώ ήταν φοβερός ηθοποιός {καθομολογία όλων} δυστυχώς δεν τον έπαιρναν τελευταία για δουλειά. Το τηλέφωνό του δεν χτυπούσε καθόλου. Είχε να δουλέψει δύο χρόνια» λέει με σπασμένη φωνή και αναφιλητά για τον πόνο που νιώθει η ίδια από τον χαμό του. «Ήταν πολύ άδικος ο θάνατός του. Ήταν πολύ στεναχωρημένος και αγχωμένος τελευταία. Γιατί όταν είσαι ταλαντούχος και κάθεσαι σπίτι σου στην πιο παραγωγική ηλικία, επόμενο είναι τρελαίνεσαι. Έπαιρνε αντικαταθλιπτικά χάπια για να μπορέσει να αντέξει. Από την μια η ανεργία, από την άλλη ο κορονοϊός τον έστειλαν στον θάνατο. Και έφυγε με αυτό το παράπονο. Που δεν τον έπαιρναν για δουλειά».
Επίθεση από αγνώστους, οι οποίοι τον χτύπησαν στο κεφάλι, δέχθηκε ο δημοσιογράφος του Star, Γιώργος Βότσκαρης, ο οποίος κάλυπτε το θέμα στο σημείο των επεισοδίων έξω από τα γραφεία της Hellenic Train.
«Θα πω κάτι που με αφορά προσωπικά. Πριν από λίγη ώρα δέχτηκα χτυπήματα στο κεφάλι, δεν μου έχει ξανασυμβεί αυτό στη ζωή μου. Με είχαν βάλει κάτω και με χτυπάγανε. Αν με αυτόν τον τρόπο θεωρούν ότι έτσι τιμούν τους νεκρούς, τότε τι να πω… ειλικρινά λυπάμαι», είπε ο Γιώργος Βότσκαρης με τρεμάμενη φωνή.
«Θα πρέπει να φύγεις αμέσως από το σημείο του ρεπορτάζ, για να μπορέσεις να έχεις πρώτες βοήθειες. Και εμάς μας σοκάρει αυτό που λες. Σίγουρα η βία εναντίον συμπολιτών μας δεν είναι η απάντηση», του απάντησε η Μάρα Ζαχαρέα.
Στον 60χρονο αχθοφόρο του ΟΣΕ, πρώην υπάλληλο του υπουργείου Παιδείας, που εκτελούσε χρέη σταθμάρχη στη Λάρισα, να αποδοθεί μόνο η ευθύνη που του αναλογεί.
Μην τον μετατρέψετε σε “αποδιοπομαίο τράγο” για να καλύψετε τις δικές σας ευθύνες. Και πείτε την αλήθεια:
Πείτε ότι ο 60χρονος εργαζόμενος μετακινήθηκε άρον – άρον στη θέση του σταθμάρχη για να καλύψει επείγουσες ανάγκες, λόγω έλλειψης προσωπικού.
Πείτε ότι για τους υποψηφίους σε θέσεις μόνιμων σταθμαρχών -σύμφωνα με τον Κανονισμό του ΟΣΕ και τις προκηρύξεις πρόσληψης προσωπικού- υπάρχει όριο ηλικίας, το 42. Πώς τοποθετήσατε έναν 60χρονο σε αυτή την κρίσιμη θέση;
Πείτε ότι από τις 2 Φεβρουαρίου 2022 ετοιμάζατε προκήρυξη για πρόσληψη 90 μονίμων σταθμαρχών και κλειδούχων και την εκδώσατε 11 μήνες μετά, αδιαφορόντως πλήρως για την άμεση, ουσιαστική ενίσχυση του ΟΣΕ.
Πείτε, επιτέλους, ότι η προκήρυξη βρισκόταν όλο αυτό το διάστημα στο γραφείο του Κώστα Αχ. Καραμανλή για να διαμορφωθούν τα “κατάλληλα” κριτήρια πρόσληψης.
Πείτε ότι ζητήσατε υποβολή αιτήσεων από τις 19 Δεκεμβρίου 2022 έως και τις 2 Ιανουαρίου 2023, για να πετύχετε τη μικρότερη δυνατή συμμετοχή υποψηφίων.
Πείτε ανοιχτά αυτό που ομολογείτε κατ΄ ιδίαν: το μέλημά σας δεν ήταν η ουσιαστική ενίσχυση του ΟΣΕ, αλλά “ποιοι και πώς θα προσληφθούν”. Και επιλέξατε την κατάλληλη -μέσα στις γιορτές- ημερομηνία για να συγκεντρώσετε αιτήσεις “συγγενών και φίλων”, αδιαφορώντας αν οι κρίσιμες ανάγκες του Οργανισμού που σχετίζονται με τη δημόσια ασφάλεια, καλύπτονται επικουρικά με αποσπασμένους 60χρονους που δεν έχουν και το θεσμοθετημένο όριο ηλικίας.
Πείτε ότι ζητήσατε μετ΄ επιτάσεως (και τελικά πετύχατε) ο συγκεκριμένος διαγωνισμός να γίνει εκτός ΑΣΕΠ. Και ήταν τόση η αγωνία σας για να παρακάμψετε την Ανεξάρτητη Αρχή για τις προσλήψεις, που αγοράσατε από ιδιωτική εταιρεία, “Πληροφοριακό Σύστημα Προσλήψεων” (κόστους 37.200 ευρώ) για να βγάλετε οι ίδιοι -δηλαδή η διοίκηση του ΟΣΕ και το υπ. Μεταφορών- τους πίνακες διοριστέων. Και, που, τελικά δεν έχετε καταφέρει μέχρι τώρα -τη στιγμή της ανείπωτης τραγωδίας- να εκδώσετε αποτελέσματα. Δηλαδή, να ενισχύσετε τον ΟΣΕ με εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό.
Πείτε τα όλα και μην κρύβετε τις ευθύνες σας πίσω από έναν 60χρονο. Αρθείτε, έστω και τώρα στο ύψος των περιστάσεων.
Πόσες τραγωδίες, αλήθεια, χρειάζονται για να κατανοήσετε το προφανές; Χωρίς ικανό ανθρώπινο δυναμικό, που θα προσληφθεί με ανοιχτές αξιόπιστες διαδικασίες επιλογής, δεν μπορεί ούτε ο κορονοϊός, των 37.000 νεκρών, να αντιμετωπιστεί, ούτε τα τρένα να μπουν στη σωστή ράγα…
Ιδού τα έγγραφα:
Αγορά μηχανογραφικού από τον ΟΣΕ για να βγάλει ο ίδιος τα αποτελέσματα:
Όρια ηλικίας:
Πότε ξεκίνησε η συζήτηση για τις μόνιμες προσλήψεις:
Την εκπροσώπηση των συγγενών των δίδυμων κοριτσιών και της ξαδέρφης τους, που σκοτώθηκαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, αναλαμβάνει ο δικηγόρος Αλέξης Κούγιας.
Αναλυτικά στην ανακοίνωση αναφέρεται:
«Ο επικεφαλής του γραφείου μας, κος Αλέξιος Κούγιας, ανέλαβε την υποστήριξη της κατηγορίας στο τραγικό δυστύχημα της συγκρούσεως των δύο τρένων στον Ευαγγελισμό του νομού Λαρίσης. Τον επικεφαλής του γραφείου μας, κο Αλέξη Κούγια, και την συνεργάτιδά του κα Χριστίνα Μητρονάτσιου επέλεξαν οι τραγικοί γονείς, τα αδέλφια και οι παππούδες των δύο διδύμων κοριτσιών και της πρώτης εξαδέλφης τους, οι οποίοι, όπως σήμερα ενημερωθήκαμε, εξαϋλώθηκαν στο τραγικό δυστύχημα των δύο τρένων.
Η εντολή, την οποίαν λάβαμε, είναι εκτός του σταθμάρχη του σιδηροδρομικού σταθμού Λαρίσης, να μηνύσουμε και να ενάγουμε τόσο διοικητικά στελέχη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της Hellenic Train, όσο και τους τυχόν πολιτικούς, οι οποίοι είτε με άμεσο δόλο, είτε με ενδεχόμενο δόλο, είτε με εγκληματική αμέλεια συνετέλεσαν στο να χαθούν αυτές οι δεκάδες ανθρώπινες ζωές και να τραυματιστούν ακόμη περισσότερες, ορισμένες εκ των οποίων με ακρωτηριασμό.
Το δικηγορικό μας γραφείο έχει δεχθεί προσκλήσεις να αναλάβει τη νόμιμη εκπροσώπηση και πολλών άλλων συγγενών άλλων θυμάτων, με χαρακτηριστικές περιπτώσεις θυμάτων από την Κρήτη, αλλά ακόμη επισήμως δεν έχουμε λάβει τις σχετικές εξουσιοδοτήσεις».
Συγκλονιστική η εξομολόγηση ψυχής των γονιών του 17χρονου στο Cretalive: «Τα μάτια του παιδιού μας βλέπουν το φως του ήλιου»
Ξημέρωνε του Αγίου Νικολάου, πριν από τέσσερα χρόνια ακριβώς. Μεγάλη εορτή. Ο περισσότερος κόσμος είχε αρχίσει σιγά-σιγά να μπαίνει στο κλίμα των Χριστουγέννων. Μουσικές, λαμπιόνια, εκδηλώσεις. Όμως, στο σπίτι της οικογένειας Κανάκη, τούτο το ξημέρωμα ήταν δύσκολο και σπαρακτικό. Κανείς δεν είχε κλείσει μάτι και ας ήταν τα βλέφαρα ασήκωτα από την αϋπνία και τον πόνο. Η πιο μεγάλη νύχτα! Μετά από 25 ημέρες στη ΜΕΘ του Βενιζελείου Νοσοκομείου, οι γονείς του 17χρονου Άγγελου Κανάκη, Μαρία και Κώστας, είχαν δώσει το πράσινο φως προκειμένου να χαρίσουν τα όργανα του πολυαγαπημένου τους παιδιού. «Πάρτε ό,τι είναι γερό, να μη το φάνε τα σκουλήκια» ήταν η χαρακτηριστική φράση του πατέρα προς τους γιατρούς.
Κυριακή απόγευμα της 20ης Νοεμβρίου η Μαρία Σηφάκη και ο Κώστας Κανάκης άνοιξαν στο Cretalive το σπίτι και την καρδιά τους, παρά το γεγονός ότι αυτές οι ημέρες είναι πιο δύσκολες από τις άλλες.
Ο Άγγελος τραυματίστηκε βαρύτατα σε τροχαίο, κοντά στο σπίτι του, στο Γάζι, στις 12 Νοεμβρίου του 2018. Θα έκανε μία μικρή βόλτα με το μηχανάκι του αδερφού του και θα επέστρεφε στο σπίτι. «Μαμά, βάλε μου το φαγητό και έρχομαι…». Αυτή ήταν η τελευταία φράση στη μητέρα του, στην αδυναμία της ζωής του. Στις 6 Δεκεμβρίου δόθηκαν τα όργανα του και στις 7 Δεκεμβρίου κηδεύτηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου, στο Γάζι.
«Η δωρεά οργάνων είναι το πολυτιμότερο δώρο ζωής στον συνάνθρωπο και το καλύτερο μνημόσυνο στον άνθρωπο που έχεις χάσει. Δεν θέλει άλλο μνημόσυνο. Να φεύγει μία ζωή και να κερδίζουν ζωή πέντε, έξι, επτά συνάνθρωποι μας… Να μη διστάζετε. Και ο Θεός το θέλει. Το παιδί μας ζει… Γυρίζει κάπου εδώ τριγύρω..» μου είπαν εκείνο το Κυριακάτικο απόγευμα που τους επισκέφθηκα στο σπίτι τους.
Κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον, κοιτούν φωτογραφίες από τη βάπτιση του Άγγελου, από παιδικά πάρτι, με τα μεγαλύτερα αδέρφια του, τον Νίκο και τον Μανόλη, σε μία Χριστουγεννιάτικη Φάτνη. Δακρύζουν, γελούν, θυμούνται τα πειράγματα του, το γάργαρο γέλιο του…
Οι γονείς του Άγγελου κοιτάζουν τα οικογενειακά άλμπουμ
Η Μαρία Σηφάκη πιστεύει τώρα πια ότι ήταν προδιαγεγραμμένο να φύγει νωρίς ο Άγγελος της… Κινδύνευσε να τον χάσει ακόμα και στην κοιλιά της αλλά και μετέπειτα, αφού γεννήθηκε με παλινδρόμηση. Ήταν μόλις 2,5 μηνών όταν υποβλήθηκε σε επέμβαση. Οι γιατροί στα νοσοκομεία του Ηρακλείου το είχαν ξεγράψει το παιδί. «Δεν έχει καμία ελπίδα…» ξεκαθάρισαν στους γονείς, οι οποίοι το πήραν άρον-άρον και το πήγαν στο Παίδων, στην Αθήνα. «Και τους ευχαριστούμε πάρα πολύ διότι μας βοήθησαν, μας υποστήριξαν και μας έβγαλαν από το σκοτάδι.. Αυτό το παιδί σας είπαν ότι θα πεθάνει; Αυτό θα γίνει δύο μέτρα παλικάρι» τους διαβεβαίωσε ο γιατρός εκεί. Και πράγματι, ο Άγγελος έγινε δύο μέτρα παλικάρι.
Από 12-13 ετών, όταν δεν πήγαινε σχολείο, δούλευε πάντα στο μεροκάματο. Ήταν οικογένεια βιοπαλαιστών. Εργαζόταν μόνο ο πατέρας και ο μικρός ήθελε να βοηθάει. Και όταν χρειάστηκε να δουλέψει και η μητέρα ως καθαρίστρια για να συνεισφέρει οικονομικά, ο Βενιαμίν της οικογένειας δεν το δέχθηκε με τίποτα. Το είχε πάρει κατάκαρδα. «Δεν δέχομαι να είμαστε τέσσερις άνδρες και να δουλεύει η μάνα μας. Τώρα στοπ» της είχε πει ορθά-κοφτά.
Ήταν νέος «παλιάς κοπής» και ιδιαίτερα αγαπητός στη γειτονιά αφού πάντα προσφερόταν να βοηθήσει, ακόμα και ανθρώπους τους οποίους δε γνώριζε.
Η μοιραία ημέρα
Ήταν Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018. Το σχολείο του Άγγελου, το 6ο ΕΠΑΛ, είχε κατάληψη. Θα έκαναν μία εκδρομή. Επέστρεψε νωρίς στο σπίτι, δεν είχε τι να κάνει και άρχισε να ασχολείται με το μηχανάκι του αδερφού του που ήταν παρκαρισμένο από κάτω. Το έπλυνε, το γυάλιζε, το έφτιαχνε… Έκοβε το μυαλό και έπιαναν τα χέρια του. Του άρεσε να γίνει ηλεκτρολόγος-ηλεκτρονικός.
Γύρω στη 1.15 το μεσημέρι ενημέρωσε τη μητέρα του ότι θα πήγαινε με το μηχανάκι να πάρει καφέ στο θείο του και θα επέστρεφε. «Μην αργήσεις» του φώναξε. Δεν είχε κλειδί και εκείνη ήθελε να φύγει. Θα του άφηνε το φαγητό στο τραπέζι.
Η ώρα περνούσε και ο Άγγελος παρέμενε άφαντος. «Ξεχάστηκε;» αναρωτήθηκε η μητέρα. Στις 2 παρά 20 τηλεφώνησε ο μεσαίος γιος και τη ρώτησε αν είχε επιστρέψει ο μικρός επειδή δεν είχε δίπλωμα και η αστυνομία «έγραφε».
Στις 2 παρά δέκα ήταν η σειρά του μεγάλου γιου να τηλεφωνήσει. «Μαμά, ο μικρός χτύπησε στο Τσαλικάκι, μόνο έλα».
Η Μαρία Σηφάκη δεν είχε ακόμα αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης. Στο επόμενο λεπτό το τηλέφωνο χτύπησε ξανά. Ήταν και πάλι ο μεγάλος γιος της. «Μαμά ακόμα στο σπίτι είσαι;».
Όπως περιγράφει, ούτε και η ίδια θυμάται πώς έφθασε στο σημείο. Είδε τον κόσμο μαζεμένο. «Ο μεγάλος είχε λιποθυμήσει και τον είχαν συνεφέρει οι άνθρωποι. Μόλις μπήκα στο ασθενοφόρο, λέω τελείωσε. Βγήκα έξω και τα δάχτυλα μου τα είχα καρφώσει στο πρόσωπο μου. Ούρλιαζα. Τελείωσε ο Άγγελος μας».
Καθ’ οδόν για το Βενιζέλειο ενημερώθηκαν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όλοι σε άθλια κατάσταση. Λιποθυμική.
Ο Άγγελος με τα αδέρφια του, σε παιδική ηλικία
Οι γονείς περιγράφουν ότι μόλις οι γιατροί έβαλαν το παιδί στον αξονικό τομογράφο και είδαν ότι έχει πάθει αποκόλληση ο εγκέφαλος, τους ξεκαθάρισαν ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Όμως εκείνοι αρνούνταν να το δεχθούν. «Μας είπαν αμέσως για τη δωρεά οργάνων. Εμείς με το φτωχό μας το μυαλό, ελπίζαμε. Λέγαμε «υπάρχει Θεός». Διαβεβαιώναμε τους ανθρώπους ότι το παιδί κάθε μέρα βελτιώνεται. Από μόνοι μας το λέγαμε και οι γιατροί μας κοιτούσαν καλά-καλά».
Όπως εξομολογείται η Μαρία Σηφάκη, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της, μιλούσε όλη τη μέρα στο τηλέφωνο με τον πνευματικό της. «Γνωριζόμαστε πάνω από 20 χρόνια και ήξερε καλά και το παιδί.
Ο άνθρωπος μιλούσε μεταφορικά αλλά εμείς δεν καταλαβαίναμε… Μας έλεγε ότι η Παναγία το φροντίζει, η Παναγία κάνει ό,τι μπορεί… Τι μπορούσε να σου πει.. Όταν σου λέει ο ίδιος ο γιατρός ότι υπάρχει αποκόλληση του εγκεφάλου και δεν υπάρχει καμία ελπίδα. «Με κλειστά τα μάτια» μας είχε πει για τη δωρεά.
Απλά εμείς είχαμε ανάγκη να πιαστούμε από κάπου διότι δεν μπορούσαμε να δεχθούμε ότι αυτό το πλάσμα, με την τόση ζωντάνια και την τόση ευθύτητα, έφυγε από τη ζωή. Δεν ήταν δυνατόν να μη το ξαναδούμε, να μην το ξανακούσουμε… Είναι δυνατόν; Υπάρχει Θεός;
Παλεύω τόσα χρόνια να το κρατήσω στη ζωή, με τόσα εμπόδια και έφθασε 17 ετών για να μου το πάρει; Γιατί δεν τον πήρε στην κοιλιά μου, μόνο με άφησε να τον κάνω 17 ετών, ολόκληρο παλικάρι.
Κατάλαβα όμως ότι ήρθε στη ζωή μας και μας έδωσε χαρές, μαθήματα αγάπης και συγχώρεσης».
Η μεγάλη απόφαση
Οι μέρες περνούσαν και δυστυχώς τα πρώτα σημάδια σηψαιμίας είχαν αρχίσει. Όμως η μητέρα δεν μπορούσε να το συνειδητοποιήσει. Είχε ακόμα πλήρη άρνηση. «Έμπαινα στην Εντατική με φυσιολογικό όρο και κολόνια να καθαρίσω το παιδί μου γιατί δεν το καθαρίζανε… «Δεν το καθαρίζετε το παιδί μου γι’ αυτό μυρίζει» και με κοιτούσαν οι κοπέλες καλά-καλά. Και ο γιος μου μύριζε από τη σηψαιμία».
Όπως εξομολογείται είχε φθάσει στο σημείο να τους πει: «μπορείτε να το φτιάξετε και ας είναι φυτό. Να το έχω εγώ σπίτι, να το βλέπω… Πού φθάνει του ανθρώπου το μυαλό όταν δε θέλει να δεχθεί κάτι», λέει κουνώντας το κεφάλι της.
Την 20η μέρα επισκέφθηκαν το παιδί στη ΜΕΘ για μία ακόμα φορά οι παππούδες του. Και το ταρακούνημα ήταν μεγάλο. «Ο πατέρας μου και η συγχωρημένη η μαμά μου-δεν άντεξε και έφυγε τον ίδιο χρόνο-μπήκαν μέσα στην Εντατική και γυρίζει η μάνα μου και μου λέει: άνθρωπος είσαι ή σκύλος; Δεν βλέπεις μωρέ ότι το παιδί έχει φύγει και κάθεσαι και του κάνουν πειράματα; Τόσο πολύ το μισείς; Ξύπνα! Το παιδί έχει τελειώσει…». Η γιαγιά έπαιξε μία στην πόρτα και έφυγε.
Τότε πια και αφού έγινε και το δεύτερο εγκεφαλικό τεστ, όπως προβλέπει το πρωτόκολλο, οι γονείς αμέσως έδωσαν την έγκριση τους να προχωρήσει η διαδικασία.
Το μοιρολόι του αποχαιρετισμού
Υπέγραψαν το πρωί της 5ης Δεκεμβρίου. Το ίδιο απόγευμα η μητέρα πήγε ξανά στο νοσοκομείο για να αποχαιρετίσει το σπλάχνο της. «Ξαναπήγα νωρίς το απόγευμα μαζί με φίλες, συγγενείς, το νονό του… Μείναμε για δύο-τρεις ώρες για μοιρολόι δυνατό. Μας ζήτησαν να φύγουμε κατά τις 8 το βράδυ. Η διαδικασία ξεκίνησε στις 3 τα ξημερώματα, του Αγίου Νικολάου, και ολοκληρώθηκε στις 7 το πρωί. Στις 7 Δεκεμβρίου μετέφεραν για ένα δίωρο τη σορό στο σπίτι μας. Τους διαμήνυσα ότι όποιος σύρει φωνή ή κλάψει, θα φύγει από το σπίτι. Ο Άγγελος αγαπούσε το γέλιο και δεν ήθελε να κλαίμε».
«Νιώθω ότι μας προσέχει ο Άγγελος από ‘κει που είναι»
Η κ. Μαρία πιστεύει ακράδαντα ότι ο Άγγελος της είναι πλέον ο άγγελος που τους προσέχει και τους προστατεύει από ‘κει που είναι.
Το παιδί τής φανερώθηκε, όπως περιγράφει, σε μία δύσκολη στιγμή. «Πριν λίγο καιρό είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ και άκουσα την καρδιά να πεταρίζει πολύ έντονα… Δεν μπορούσα να ανασάνω, να βγάλω φωνή… Εκείνη την ώρα τον βλέπω, είδα την σκιά του και εγώ σε άλλο χρόνο, σε άλλη διάσταση… Και του λέω παιδί μου να κάτσω πιο μέσα γιατί θα πέσεις από το κρεβάτι.. Και νιώθω το χέρι του στο στήθος και στην πλάτη και με σηκώνει όρθια και παίρνω αναπνοή… Και βγαίνω έξω και του λέω «Κώστα, το παιδί μας απόψε ήρθε και εγώ θα πέθαινα στο κρεβάτι… δεν κοιμηθήκαμε εκείνο το βράδυ… πήγαμε δύο μέρες μετά στον καρδιολόγο και μου είπε ότι έχω καρδιακή ανεπάρκεια…».
Αποκαλύπτει ακόμα ότι το παιδί τους έχει δώσει όνειρα και μηνύματα ότι είναι πολύ καλά. «Στα 40 τον ονειρεύτηκε ο μεγάλος μου γιος. Γελούσε, λέει, με την καρδιά του.
-Εμείς μουγκρίζουμε που δεν σε βλέπουμε και εσύ γελάς;
-Εσείς δεν έχετε μυαλό. Ξέρετε πώς περνάω εγώ; Σαν βασιλιάς…Να μην κλαίτε και να μην στεναχωριέστε και θέλω αδερφέ μου ό,τι έχετε στο μυαλό σας με τον Μανόλη, να το συνεχίσετε…».
Ο κ. Κώστας και η κ. Μαρία δε μετανιώνουν δευτερόλεπτο για την απόφαση τους. Νιώθουν ηθική ικανοποίηση. Θα ήταν μεγάλη τους χαρά, όπως εξομολογούνται, να συναντούσαν κάποια στιγμή τους λήπτες, εφόσον θα το επιθυμούσαν και οι ίδιοι.
Είναι μεγάλη παρηγοριά ότι τα μάτια του παιδιού τους βλέπουν το φως του ήλιου και δεν έχουν βυθιστεί για πάντα στο σκοτάδι. «Εγώ τουλάχιστον την ημέρα που υπογράψαμε, λέει η μητέρα, άφησα αυτή την επιθυμία: αν ο άνθρωπος που πήρε τα μάτια του, αν το θέλει, να έρθει να μας συναντήσει κάποια στιγμή. Γιατί έβλεπα τα μάτια του και έπαιρνα δύναμη… Τον κοίταζα στα μάτια και έπαιρνα δύναμη.
Τα παιδιά που φεύγουν νωρίς από τη ζωή, αφήνουν πολύ έντονο το αποτύπωμα τους…».
Υ.Γ. δύο πράγματα με παρακάλεσαν οι γονείς στο τέλος να γράψω:
– όταν συμβαίνουν τέτοιες απώλειες, η Πολιτεία θα πρέπει να στηρίζει τις οικογένειες με ψυχολόγους. Κάποιοι δεν ξέρουν πώς να κινηθούν, χαμένοι στον πόνο και στην συντριβή, μπορεί να μην έχουν και την οικονομική μπόρεση.
-το δεύτερο σχετίζεται με το δικαστικό και άχαρο κομμάτι αυτών των υποθέσεων και τις αλλεπάλληλες αναβολές που έχουν ως αποτέλεσμα οι οικογένειες να ζουν ξανά και ξανά αυτές τις ψυχοφθόρες καταστάσεις.
Συνεχώς έρχονται νέες μαρτυρίες για το «τρενάκι του τρόμου», ενώ οι αναρτήσεις που κάνουν φίλοι και συγγενείς για τους ανθρώπους τους που χάθηκαν ραγίζουν καρδιές.
Ξεχωρίζει και μια ανάρτηση -γροθιά ενός ανθρώπου, που ήξερε δύο άτομα που εργάζονταν στο μοιραία επιβατηγό τρένο και βρέθηκαν νεκροί μετά από τη σύγκρουση στα Τέμπη.
Σύμφωνα με τον ίδιο, βρήκε δουλειά σε μια κοπέλα στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ η οποία βρέθηκε απανθρακωμένη.
Αναλυτικά η ανάρτηση του:
«Θα πω αυτό και δεν θα ποσταρω κατι άλλο σήμερα…
Σημερα το πρωί με πήρε τηλ μια Μανα…
Με πήρε να με ρωτήσει αν ξέρω που είναι η κόρη της, γιατί εγώ την έβαλα για δουλειά στο κυλικείο της Τραινοσε..
Με πήρε τηλ γιατί δεν υπήρχε κανείς να την ενημερώσει που είναι η κόρη της !! Μετα με πήρε τηλ και ο αδερφός της και με έβριζε γιατί της βρήκα εκεί δουλειά…
Εγω δεν μιλούσα…Τον άφηνα να ξεσπάσει, να κλάψει ,να ξεθυμάνει..Τι θα μπορούσα εγώ να πω σε αυτόν τον άνθρωπο;;
Μονο σιωπή…
Η κοπέλα βρέθηκε απανθρακωμενη..
32 ετών…
Πριν 2 ώρες με πήραν τηλ να μου πουν ότι ένας ακόμη μαθητής μου,ο Νίκος, που άφησε την δουλειά στην Καφεστιαση και έπιασε στην Τραινοσε ήταν και αυτός στα θύματα..
Τον Νίκο τον πέτυχα πριν 6 μήνες στο παλιό μαγαζί που δούλευε και με ενθουσιασμό στο βλέμμα του μου έλεγε ότι “σώθηκα…τέλος ο καφές για μένα”…
29 ετών…
Και εγώ, ένα άδειο κουφάρι, ενα ζόμπι, κάθομαι στο αμάξι και κλαίω ασταματητα όλη μέρα…
Συγκλονίζουν οι μαρτυρίες γονέων και παιδιών από την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη
Ένα κορίτσι 22 ετών βρισκόταν στο δεύτερο βαγόνι και ήταν από τα λίγα άτομα που κατάφεραν να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα που ξέσπασε μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.
Ο πατέρας της νεαρής κοπέλας μίλησε στο «Πρωινό» λέγοντας πόσο τυχερή ήταν η κόρη του μέσα στην ατυχία της και περιγράφοντας τις σπαρακτικές στιγμές που έζησε το παιδί του, πώς σώθηκε και πώς τους ενημέρωσε.
«Ταξίδευε από Καρδίτσα για Θεσσαλονίκη μόνη της. Είχε κάποιες φίλες στο τρένο. Ήταν τυχερή στην ατυχία της», είπε αρχικά ο πατέρας της.
Η 22χρονη στις 23:05 το βράδυ της Τρίτης 28 Φεβρουαρίου κάλεσε από άγνωστο νούμερο τους γονείς της για να τους ενημερώσει για το δυστύχημα.
«Σηκώνει το τηλέφωνο η γυναίκα μου. Ακούω ένα ουρλιαχτό “Μαμά μου έλα να με πάρεις, τράκαραν τα τρένα και σκοτωθήκαμε, πήραμε φωτιά” και κλείνει το τηλέφωνο και μένω χωρίς δεύτερη κουβέντα.», ανέφερε ο κ. Πανταζής για τα λόγια που άκουσε από την κόρη του.
«Φεύγω για Λάρισα και παίρνω το 100 και λέω που έγινε το ατύχημα, περίπου μου λένε στα Τέμπη. Πήγα στα Τέμπη, βρήκα ένα ασθενοφόρο το ακολούθησα και έφτασα πιο γρήγορα. Μια κατάσταση δραματική δεν σας περιγράφω τι έβλεπα», πρόσθεσε ο πατέρας για τα όσα αντίκρυσε όταν έφτασε στο σημείο του δυστυχήματος.
«Φώναζα “Κατερίνα-Κατερίνα” καθόταν στο τσιμέντο και τη βλέπω από πάνω μέχρι κάτω στα αίματα που δεν ήταν δικά της αλλά από άλλα παιδιά που χτύπησαν μέσα στο τρένο. Σώθηκε γιατί βγήκε από το απέναντι παράθυρο στα χωράφια», κατέληξε ο πατέρας για τον τρόπο που η 22χρονη κόρη του κατάφερε να βγει ζωντανή.
Ξεσπούν οι συγγενείς των θυμάτων που βρέθηκαν στη μοιραία αμαξοστοιχία με τους δεκάδες νεκρούς στα Τέμπη.
Μιλώντας στην “Κοινωνία Ώρα MEGA”, μία γυναίκα η οποία στην τραγωδία στα Τέμπη εχασε τον 40χρονο σύζυγο και το 5χρονο παιδί της, με προσπάθεια συγκράτησε την οργή της για τα όσα συμβαίνουν.
“ΜΟΥ ΓΥΡΙΣΑΝ ΣΤΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΪΔΙΑ”
“Είμαι με τα ηρεμιστικά. Σαράντα χρόνων ‘έφυγε’ ο σύζυγός μου και πέντε χρόνων το παιδί μου. Ήταν στο πρώτο βαγόνι. Όλοι οι άνθρωποι που είναι εκεί, είναι άχρηστοι, να φύγουν. Βγαίνουν κάποιοι βουλευτές και μας λένε συλλυπητήρια. Να μου πούνε τι; Θα μου φέρουν πίσω το παιδί μου και τον άντρα μου; Να απολυθούν όλοι, είναι όλοι άχρηστοι”.
Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΟΤΑΝ ΚΛΗΘΗΚΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ, ΣΟΚΑΡΕΙ
“Και που πήγαμε (σ.σ. στο νοσοκομείο) τι είδα; Δεν βρήκαμε τίποτα, είδα το παιδί μου, τον άντρα μου; Είδα κάτι; Δεν μου πήραν DNA. Στάχτες πήρα και αποκαΐδια, δεν μου έδωσαν τίποτα.
Τι; Να αναγνωρίσω μια στάχτη; Δεν μπορώ να κηδέψω τον άντρα μου και το παιδί μου.
Έπρεπε να ντρέπονται που βγαίνουν στις τηλεοράσεις. Ντροπή τους και αίσχος, μπορεί να ήταν μέσα στο βαγόνι τα δικά τους τα παιδιά”.
Η ίδια λέει πως, όταν βρει τη δύναμη, θα κινηθεί νομικά.
“Δεν είμαι καθόλου καλά. Ακόμα ψάχνουν να βρουν τα παιδιά τους. Τι θα πούνε στις μανάδες αυτές;”.
Σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται στη ΜΕΘ ο 20χρονος Γεράσιμος Ιάσονας Γεωργιάδης φοιτητής από τον Βόλο, ο οποίος βρισκόταν στο μοιραίο επιβατικό τρένο του δυστυχήματος στα Τέμπη.
ΜΑΧΗ ΣΤΗΝ ΜΕΘ ΔΙΝΕΙ Ο 20ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΕΠΙΖΩΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΑΓΟΝΙΟΥ
Ο 20χρονος φοιτητής του τμήματος Μηχανολόγων-Μηχανικών του ΑΠΘ, είναι ο μόνος επιζών από το πρώτο βαγόνι του τρένου και δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή, στη ΜΕΘ του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας. Ο νεαρός φοιτητής φέρεται να εκτοξεύτηκε στα χωράφια και εκεί τον βρήκαν χωρίς τις αισθήσεις του οι διασώστες.
«Είναι ο μόνος επιζών από το πρώτο βαγόνι» τόνισαν οι γιατροί, οι οποίοι δίνουν μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή μετά από δύο χειρουργεία στο κεφάλι.
Ο 20ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΛΥΤΡΑΥΜΑΤΙΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕ ΓΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΟΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ
Στο καμένο βαγόνι βρισκόταν το κυλικείο, το οποίο ήταν γεμάτο από νέους ανθρώπους και από το οποίο δεν έχει μείνει τίποτα εξαιτίας της σύγκρουσης, καθώς μετατράπηκε σε μια άμορφη μάζα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η οικογένεια του νεαρού διατηρεί επιχείρηση εκτυπώσεων στον Βόλο.
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ 20ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ
Μιλώντας στη «Θ», συγγενείς του φοιτητή ανέφεραν μεταξύ άλλων: «Ήταν από τους πρώτους που μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λάρισας. Τον βρήκαν έξω από το τρένο, σε κάτι χωράφια όπου είχε εκτοξευτεί από την σύγκρουση, στο ύψος του πρώτου βαγονιού.
Η κατάστασή του είναι πολύ κρίσιμη. Υποβλήθηκε σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Το πρώτο χειρουργείο έγινε το βράδυ και το δεύτερο σήμερα (σ.σ. χθες). Έχει υποστεί σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και οι επόμενες ώρες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Έχει τραύματα και στον θώρακα, αλλά οι γιατροί ανησυχούν για τα τραύματα και την πίεση στο κεφάλι».
Το παιδί κατάφεραν οι συγγενείς να το δούνε για λίγα λεπτά κατά την έξοδό του από το χειρουργείο προς τη ΜΕΘ και προσεύχονται για όλους
ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ: «ΣΚΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ! ΣΗΜΕΡΑ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΜΑΝΑΔΕΣ…»
Η μητέρα του, σε ανάρτησή της στα social media, έγραψε: «Σκάστε σήμερα όλοι οι πολιτικοί! Σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες…»
ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ 20ΧΡΟΝΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ – ΟΙ ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑΝ DNA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ
Η εθνική τραγωδία δεν άφησε “αλώβητη” και την πόλη της Καρδίτσας που μετράει την απώλεια ενός 20χρονου παιδιού, που βρέθηκε να ταξιδεύει στο μοιραίο τρένο.
Ο 20χρονος φοιτητής επιβιβάστηκε στο μοιραίο τρένο για να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε και βρίσκονταν τις προηγούμενες ημέρας στην Καρδίτσα για τις Απόκριες. Σύμφωνα με πληροφορίες οι οικείοι του, χθες το απόγευμα έδωσαν δείγμα DNA για την ταυτοποίηση του αδικοχαμένου παιδιού τους, μέσα σε αβάσταχτο πόνο και απίστευτο θρήνο. Παρά την οδύνη τους θα πρέπει να επιδείξουν ψυχραιμία και υπομονή μέχρι σήμερα, προκειμένου να παραλάβουν την σορό του παιδιού τους.
