Για το θέμα των μαθητικών παρελάσεων και τη θέση τους στο σήμερα μίλησε στη HuffPost Greece ο Νίκος Μαραντζίδης, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ΠΑ.ΜΑΚ.

Συγκεκριμένα είπε:

Η έννοια της παρέλασης παραπέμπει ιστορικά στην συγκρότηση του έθνους- κράτους και στο ιδεολογικό ρεύμα του εθνικισμού του 19ου αι.. Αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο σε μια δεδομένη στιγμή τα έθνη- κράτη ήθελαν να αποτυπώνουν σε συμβολικό επίπεδο τη συμμετοχή των πολιτών στις διαδικασίες συγκρότησης της κρατικής και εθνικής οντότητας. Οι παρελάσεις λειτουργούσαν ως μηχανισμός κοινωνικοποίησης στο Έθνος, ένας μηχανισμός που δεν υπήρχε στις αυτοκρατορίες πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Τότε λοιπόν θα μπορούσαν να ιδωθούν και ως μια πρόοδος: οι Γάλλοι στρατιώτες τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα όταν υπερασπίζονταν τη χώρα τους από την εισοβολή των μοναρχιών του 18ου αι. που ανησυχούσαν για την ανατροπή της απολυταρχίας. Σήμερα όμως οι παρελάσεις απηχούν ένα φιλοπόλεμο παρελθόν που δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, στον 21ο αι. οι παρελάσεις είναι ένα ξεπερασμένο υπόλειμμα ενός παρελθόντος όπου τα έθνη- κράτη είχαν ανάγκη να διαπαιδαγωγούν με αυτές τις αξίες και συμπεριφορές. Γιατί η παρέλαση, όπως και να την δει κανείς, είναι μια μιλιταριστικής μορφής διαπαιδαγώγηση. Πειθαρχία, βήμα ο ένας μαθητής πίσω από τον άλλο- είναι μια εισαγωγή στο πνεύμα του στρατού. Πλέον, όμως, τα έθνη- κράτη δεν βλέπουνε τον κόσμο με τα μάτια του 19ου αι., ούτε οι αξίες του πολέμου θεωρούνται στην εποχή μας σπουδαίες αξίες, μη γελιόμαστε, δε βρισκόμαστε στο 1930, ούτε στο 1850. Η παγκόσμια κοινότητα έχει πια εμπεδώσει ότι ο πόλεμος είναι η χειρότερη εξέλιξη που μπορεί να βιώσει κάθε οργανωμένη κοινωνία.

Καταλαβαίνω ως ένα βαθμό τις πολιτικές ηγεσίες που δεν αποφασίζουν την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων. Ως ΠΑΜΑΚ δεν έχουμε οργανώσει κάποια δημοσκόπηση όσον αφορά τις μαθητικές παρελάσεις, από ένστικτο νομίζω ομως ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν επιθυμεί την κατάργησή τους- πολλοί θα θεωρούσαν μια τέτοια κίνηση ακόμα και προδοτική. Δε σημαίνει όμως αυτό ότι η μερίδα των πολιτών που είναι υπέρ των παρελάσεων αποδίδει και πραγματική σημασία σε αυτές- θεωρώ ότι πρόκειται για έναν κομφορμιστικό συντηρητισμό, δηλαδή «ας εξακολουθήσουν γιατί και στην εποχή μου έτσι ήταν τα πράγματα». Είμαι όμως βέβαιος ότι και όταν τα σχολεία έγιναν μεικτά, ή όταν καταργήθηκε η ποδιά, θα βρίσκαμε επίσης μεγάλα αρνητικά ποσοστά στην κοινή γνώμη. Η έννοια της κοινής γνώμης είναι σημαντικό εργαλείο στις δημοκρατίες, αλλά σε παρόμοιες μεταρρυθμίσεις θα πρέπει κάτι να την ξεπερνά. Καταρχήν να μην σωπαίνουμε- και αυτό αφορά τις πολιτικές ηγεσίες. Η παρούσα κυβέρνηση υποθέτω βάσιμα ότι δεν συμφωνεί με τις μαθητικές παρελάσεις, όμως δεν μιλάει καν για το ζήτημα. Δεν είναι απαραίτητο να καταργηθούν τώρα οι παρελάσεις- ας ανοίξει ένας διάλογος ώστε μια μέρα να είμαστε έτοιμοι να το πράξουμε.

Αντιλαμβάνομαι ότι στις μαθητικές παρελάσεις υπάρχουν επενδυμένα σύμβολα και αξίες- δεν είμαι αφελής, σε αυτή την χώρα μεγάλωσα. Όμως έχει σημασία, έστω και αν δεν μπορούμε να καταργήσουμε εδώ και τώρα τις μαθητικές παρελάσεις – γιατί είμαστε μια συντηρητική κοινωνία- τουλάχιστον μέρες σαν κι αυτή να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε, να συζητήσουμε πάνω στο θέμα των μαθητικών παρελάσεων. Φυσικά δεν θα λυθούν τα προβλήματα της εκπαίδευσης, των νέων ή της χώρας, αν καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις, ούτε μια χώρα στην οποία δε γίνονται παρελάσεις είναι οπωσδήποτε μια μη στρατιωτικοποιημένη κοινωνία. Μιλώντας όμως σαν ακαδημαϊκός, θεωρώ ότι οι παρελάσεις είναι άχρηστες, ξεπερασμένες και επιζήμιες- ένας χαμένος χρόνος. Σήμερα υπάρχει ανάγκη να διαπαιδαγωγήσουμε τους νέους με τις αξίες και τους προβληματισμούς του κόσμου που ζούνε. Τα καινούργια ζητήματα ηθικής και αξιών είναι τελείως διαφορετικά από τις συζητήσεις του εθνικισμού του 19ου αι.. Οι μαθητικές παρελάσεις σήμερα είναι σα να κάνουμε διαγωνισμό καλλιγραφίας. Τι θα λέγαμε σαν γονείς αν βλέπαμε να «βασανίζουν» τα παιδιά μας με την καλλιγραφία; Δεν θα το θεωρούσαμε χάσιμο χρόνου;

Για την υπόθεση ξυλοδαρμού της δικηγόρου, Σοφίας Πολυζωγοπούλου, από τον σύζυγό της, Απόστολο Λύτρα, μίλησε ο δικηγόρος Γιάννης Μαρακάκης, αναφέροντας ότι, «λόγω της επωνυμίας του, έχει στοχοποιηθεί».

Συγκεκριμένα, όπως ανέφερε στο MEGA, ο κ. Μαρακάκης, «όταν ενημερωθήκαμε ότι του ασκήθηκε ποινική δίωξη για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, πολλοί συνάδελφοι αλλά και δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το δικαστικό ρεπορτάζ, κρατούσαν σοβαρές αποστάσεις για την προφυλάκιση του ή μη. Θέλω να πω ότι, ίσως, στη φάση που βρισκόμαστε, ο κ. Λύτρας δεν έχει ευνοηθεί από την επωνυμία του, αλλά σε έναν βαθμό έχει στοχοποιηθεί και έχει πέσει θύμα των καιρών δεδομένου τις πολλές γυναικοκτονίες».

«Η πραγματικότητα είναι ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις με της ίδιας βαρύτητας τραυματισμούς  σε συντρόφους ή σε συζύγους άλλων Ελλήνων πολιτών, η ποινική δίωξη που έχει ασκηθεί δεν είναι για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, αλλά για επικίνδυνη σωματική βλάβη», πρόσθεσε στη συνέχεια ο ίδιος.

«Έπρεπε να ασκηθεί δίωξη για επικίνδυνη σωματική βλάβη»

«Βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, σημαίνει ότι αυτός που σηκώνει το χέρι του ή κάποιο όπλο για να χτυπήσει τον άλλον, σκοπεύει και έχει δόλο να καταστήσει τον άλλον ανίκανο. Εδώ, εάν διέγνωσε  η ανάκριση ότι ο κ. Λύτρας είχε σκοπό να καταστήσει κάποια αναπηρία ή κάποια μακροχρόνια αδυναμία προς την σύζυγό του να χρησιμοποιεί το σώμα της, τότε θα έπρεπε να ασκηθεί ποινική δίωξη για βαριά σκοπούμενη βλάβη. Κατά την άποψη μου, έπρεπε να ασκηθεί ποινική δίωξη για επικίνδυνη σωματική βλάβη», τόνισε ο κ. Μαρακάκης.

Ίδιες ακριβώς ιατροδικαστικές εκθέσεις, όπως αυτή που συντάχθηκε για την κ. Πολυζωγοπούλου, με όλα αυτά τα τραύματα, κατά τον κ. Μαρακάκη, έχουν οδηγήσει σε δίωξη για επικίνδυνη σωματική βλάβη και όχι για βαριά σκοπούμενη βλάβη.

Δείτε το βίντεο:

Συγκεντρώθηκαν κατά μήκος της κλασικής διαδρομής που διανύουν οι μαραθωνοδρόμοι.

«Δίνουμε τον δικό μας μαραθώνιο και θα νικήσουμε» έγραφε το πανό που ανήρτησαν κάτοικοι από το Μάτι και άλλες πυρόπληκτες περιοχές της Αττικής. Περίπου πέντε μήνες μετά τις φονικές πυρκαγιές της 23ης Ιουλίου, ο σημερινός 36ος κλασικός μαραθώνιος της Αθήνας αφιερώθηκε από τους διοργανωτές στα 99 θύματα της ανείπωτης καταστροφής.

Οι επιζώντες της πρωτοφανούς συμφοράς δίνουν τον δικό τους αγώνα να αποκαταστήσουν τα τραύματά τους και συγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία της διαδρομής που διανύουν οι χιλιάδες αθλητές απ’ όλο τον κόσμο που έχουν έρθει στην Αθήνα για τη σημερινή γιορτή του αθλητισμού υπενθυμίζοντας την καταστροφή που ουδείς μπορεί να λησμονήσει.

H Σόνια Τσεκίνη, η γυναίκα που τερμάτισε πρώτη στον 15ο Διεθνή Μαραθώνιο Θεσσαλονίκης έστειλε το δικό της μήνυμα δύναμης και αισιοδοξίας έστειλε από τη Θεσσαλονίκη.

Να σημειωθεί ότι η 45χρονη αθλήτρια δίνει μάχη με τον καρκίνο και κάνει ακτινοβολίες, αλλά δε σταματά να τρέχει σε αντίστοιχες διοργανώσεις και να στέλνει αλλεπάλληλα μηνύματα σε όλους.

Στο τερματισμό του Μαραθωνίου την περίμεναν φίλοι της αλλά και η κόρη της, η οποία με δάκρυα στα μάτια αγκάλιαζε και φύλαγε τη μητέρα της.

Μάλιστα κρατούσαν ένα πανό που έγραφε «ΣΟΝΙΑ ΠΗΡΕΣ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗ ΖΩΗΣ».

Χθες, πραγματοποιήθηκε ο 40ος Μαραθώνιος της Αθήνας.

Ο Κίπτο είναι από την Κένυα, τερμάτισε πρώτος στο Καλλιμάρμαρο στάδιο και γνώρισε την αποθέωση από τους χιλιάδες ανθρώπους που περίμεναν να χειροκροτήσουν τον πρώτο αθλητή που θα τερματίσει στον κλασικό αγώνα, όπως και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.

Εκεί, μία ηλικιωμένη έγινε viral, εμψυχώνοντας τους δρομείς από το πεζοδρόμιο.

Την συγεκκριμένη κυρία απαθανάτισε ο φωτογράφος Γιώργος Μασχαλίδης, γράφοντας στην ανάρτησή του:

«Και τους εμψύχωνε όλους, λες και ήταν παιδιά της».

Δείτε το σχετικό βίντεο:

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη George Maschalidis (@giwrgosmasx)