Στα καθήκοντά του επέστρεψε σήμερα, ο Επιμελητής Νευροχειρουργικής του Νοσοκομείου Βόλου, ο οποίος είχε εμπλακεί στην υπόθεση με την 30ημερη άδεια στον Επιθεωρητή του ΟΣΕ στη Λάρισα, μετά το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Σύμφωνα με πληροφορίες του magnesianews.gr, ο Επιμελητής ανέλαβε σήμερα και πάλι καθήκοντα προσωρινά, με απόφαση της 5ης ΥΠΕ, έως ότου συνεδριάσει και αποφασίσει το Κεντρικό Πειθαρχικό Όργανο του Υπουργείου Υγείας για την ποινή που τυχόν θα του επιβληθεί.
Δεν ισχύει το ίδιο και για τον Διευθυντή Νευροχειρουργικής κ. Νίκο Χαυτούρα, που παραμένει εκτός του Νοσοκομείου, σε αναστολή καθηκόντων.
Σημειώνεται πως και ο φάκελος του κ. Χαυτούρα, ο οποίος φέρεται να είναι εκείνος που έδωσε εντολή στον Επιμελητή για να λάβει άδεια ο Επιθεωρητής του ΟΣΕ, βρίσκεται στο Κεντρικό Πειθαρχικό Όργανο του Υπουργείου Υγείας.
Ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι νοσηλεύεται, από το πρωί, σε μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Σαν Ραφαέλε στο Μιλάνο.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Corriere della Sera, ο Μπερλουσκόνι νοσηλεύεται με μηχανική υποστήριξη, και θα ακολουθήσει ολιγοήμερη φαρμακευτική αγωγή με αντιβιοτικά.
Δεν αναμένεται να εκδοθεί κανένα ιατρικό ανακοινωθέν πριν την Πέμπτη.
Η ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera αναφέρει πως μόνο τα μέλη της οικογένειας επισκέφθηκαν τον Μπερλουσκόνι.
Η σύντροφός του, Μάρτα Φασίνα ήταν αυτή που τον συνόδευσε στο νοσοκομείο όταν εκείνος αισθάνθηκε αδιαθεσία.
Ο 86χρονος πρώην πρωθυπουργός και δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια και είχε πάρει εξιτήριο από νοσοκομείο μόλις την περασμένη εβδομάδα.
Το 2016 έχει υποβληθεί σε σοβαρή εγχείρηση καρδιάς, ενώ κατά το παρελθόν έχει αντιμετωπίσει και καρκίνο του προστάτη. Εχει εισαχθεί επανειλημμένως στο νοσοκομείο τα τελευταία δύο χρόνια, αφότου προσβλήθηκε από Covid-19 το 2020.
Και τα πέντε παιδιά του Σίλβιο Μπερλουσκόνι μετέβησαν στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η κατάσταση της υγείας του 86χρονου Μπερλουσκόνι είναι σοβαρή αλλά σταθερή, ενώ του χορηγείται αντιβίωση για την αντιμετώπιση πνευμονίας.
«Ο Σίλβιο είναι βράχος, η κατάστασή του είναι σταθερή. Θα τα καταφέρει και αυτή την φορά», δήλωσε ο αδελφός του, Πάολο Μπερλουσκόνι.
Κρίσιμα είναι τα επόμενα 24ωρα για τη Χασίγια, το λευκό τιγράκι που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο σε κάδο σκουπιδιών κοντά στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.
Σε ανάρτησή της στο Facebook η ΜΚΟ «Νέμεσις» αναφέρει ότι η τελική απόφαση για τη μικρή τίγρη θα ανακοινωθεί σήμερα ή αύριο.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
«Σήμερα Αύριο Θα Ανακοινωθεί η Απόφαση για τη μικρή τίγρη.
Ο κύκλος των εξετάσεων έκλεισε με τελευταία τη βιοψία της οποίας το αποτέλεσμα έχει βγει.
Η 12 Μελής επιστημονική επιτροπή έστειλε ήδη το πόρισμά της στο ΥΠΕΝ με ομόφωνη άποψη για το τι πρέπει να γίνει με γνώμονα τα επιστημονικά ευρήματα και το καλο του ζώου .
Οι φιλοζωοι πολίτες πάντα θα πρέπει να λειτουργούν με γνώμονα το τι είναι το ωφέλιμο για ένα ζώο, λαμβάνοντας υπόψη τους την επιστήμη και όχι το δικό τους συναίσθημα .
Αυτή η τραγική ιστορία δε πρέπει να μείνει μόνο στα συναισθήματα του πόνου ψυχής και της θλίψης αλλά να οδηγήσει τη Πολιτεία και τις Αρχές στη πάταξη του παράνομου εμπορίου άγριας και ήμερης ζωής που εδώ και χρόνια γίνεται στη χώρα μας, κάτω από τη μύτη των αδιάφορων ελεγκτικών αρχών.»
Ένα 65χρονος Πακιστανός που ζει στην πόλη Κομ του Ιράν είναι, φέρεται να είναι ο αρχηγός του τρομοκρατικού δικτύου που προετοιμαζόταν να χτυπήσει και στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τον Ισραηλινό Τύπο.
Ο 65χρονος παρουσιάζεται ως το πρόσωπο που στρατολόγησε τον 30χρονο με τον οποίο έκαναν τις επικοινωνίες τα δύο άτομα στην Ελλάδα, τα οποία συνελήφθησαν.
Στην πόλη Κομ, όπου διαμένει το συγκεκριμένο πρόσωπο, υπάρχει ένα θρησκευτικό πανεπιστήμιο με την επωνυμία «Αλ Μουστάφα», το οποίο χρησιμοποιείται για την στρατολόγηση Σιιτών οι οποίοι είναι πρόθυμοι να ενεργήσουν για λογαριασμό των «Φρουρών της Επανάστασης», αναφέρει ο ΣΚΑΪ.
Μάλιστα, σε βάρος του φέρεται να υπάρχουν διωκτικά εντάλματα από ξένες υπηρεσίες και κυρώσεις του πανεπιστημίου και από το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως το πρόσωπο αυτό υπέδειξε ως στόχο στην Αθήνα το εστιατόριο στου Ψυρρή που ετοίμαζαν οι συλληφθέντες επίθεση.
Ως μανιώδης συλλέκτης αρχαιοτήτων και υφασμάτων, είναι λογικό ο τάφος του διάσημου χορευτή μπαλέτου Ρουντόλφ Νουρέγιεφ (Rudolf Nureyev) να αντικατοπτρίζει το γούστο του. Ο τάφος του Nureyev, που βρίσκεται στο νεκροταφείο Sainte-Genevieve-des-Bois στα προάστια του Παρισιού, είναι επικαλυμμένος με ένα ρεαλιστικό ψηφιδωτό ενός ανατολίτικου χαλιού κιλίμ, που τόσο αγαπούσε ο Nureyev. Δημιουργήθηκε από τον σκηνογράφο Ezio Frigerio, ο οποίος συνεργαζόταν συχνά με τον Nureyev και αποτελεί μια μοναδική οπτική απεικόνιση της αξιοσημείωτης ζωής του χορευτή.
Το έργο αναπαριστά το αγαπημένο χαλί που ο χορευτής έπαιρνε μαζί του στις περιοδείες του. Το χαλί χρησιμοποιούνταν για να κάνει ζέσταμα πριν από τις εμφανίσεις και αντανακλά τη νομαδική του ζωή. Η διακόσμηση αποτυπώνει την εικονογραφία ενός από τα χαλιά κιλίμ των οποίων ο Νουρέγιεφ ήταν συλλέκτης.
Χρωματικά ο χρυσός συμβολίζει τη δύναμη και το μεγαλείο, το κόκκινο το αίμα και τη ζωή, το λευκό το φως και την αγνότητα. Το ανατολίτικο μπλε συμβολίζει τον θάνατο και το πένθος αλλά και την ειρήνη. Οι επιφάνειες εμφανίζονται να έχουν έναν ρευστό και φωτεινό δυναμισμό, απαλό και βελούδινο. Κάθε μέρος είναι κατασκευασμένο με απόλυτη ακρίβεια και σχεδιασμένο από μια ομάδα κορυφαίων δημιουργών: τον σχεδιαστή Ezio Frigerio, τον αρχιτέκτονα Stefano Pace και την ψηφιδωτή Francesca Fabbri με το στούντιο Akomena.
Ο τάφος του έγινε μια οπτική αποτύπωση της χλιδής με την οποία ο χορευτής περιέβαλλε τον εαυτό του. Το μνημείο του Rudolf Nureyev αποκαλύφθηκε τη Δευτέρα 6 Μαΐου 1996 στο ρωσικό νεκροταφείο στο Sainte-Genevieve-des-Bois κοντά στο Παρίσι και έχει γίνει ένα από τα πιο επισκέψιμα σημεία του κοιμητηρίου.
Ο Nureyev γεννήθηκε το 1938 κοντά στη Σιβηρία σε μια οικογένεια μουσουλμάνων Τατάρων. Ερωτεύτηκε το μπαλέτο σε ηλικία έξι ετών, όταν η μητέρα του πήγε τον ίδιο και τις τρεις μεγαλύτερες αδελφές του σε μια παράσταση του Song of the Crane. Η αγάπη του για το χορό εδραιώθηκε στο σχολείο, όπου παρουσίαζε λαϊκούς χορούς. Οι δάσκαλοι παρατήρησαν γρήγορα τις ικανότητές του και τον ενθάρρυναν να εκπαιδευτεί σε μια μεγαλύτερη πόλη. Αν και ο πατέρας του, που ανήκε στον στρατό, του απαγόρευσε να χορεύει, η μητέρα του τον ενθάρρυνε να ακολουθήσει τα όνειρά του.
Ενώ ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε τα σχέδιά του, ο Nureyev συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία ΡωσικούΜπαλέτουVaganova του Leningrad. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Nureyev απέκτησε τη φήμη ενός από τους κορυφαίους άνδρες χορευτές μπαλέτου της Σοβιετικής Ένωσης. Γρήγορα έγινε γνωστός όχι μόνο για τις ικανότητές του αλλά και για τις μοντέρνες ερμηνείες του στα έργα κλασικού μπαλέτου. Αυτή η προθυμία του να ξεπεράσει τα όρια τον έκανε δημοφιλή, αλλά η αντικομφορμιστική του στάση ανησύχησε επίσης την κυβέρνηση.
Εικόνα από το σαλόνι του σπιτιού του Rudolf Nureyev στο Παρίσι, Architectural Digest 1985
Το 1961, ο Νουρέγιεφ έλαβε άδεια να ταξιδέψει στο Παρίσι με την ομάδα του, το μπαλέτο Kirov, για την πρώτη τους διεθνή περιοδεία. Αν και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι ήταν διστακτικοί στο να του επιτρέψουν να φύγει από τη χώρα, οι Γάλλοι διοργανωτές της περιοδείας τους πίεσαν να φέρουν τον κορυφαίο χορευτή τους στο ταξίδι. Αν και παρακολουθούνταν στενά από την KGB, ο Nureyev αυτομόλησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στο Παρίσι. Στην πραγματικότητα, ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που αυτομόλησε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, προκαλώντας αίσθηση. Τελικά, το 1982, του δόθηκε η αυστριακή υπηκοότητα, βάζοντας τέλος σε δύο δεκαετίες χωρίς υπηκοότητα.
Αφήνοντας πίσω του τη Σοβιετική Ένωση, ο Nureyev είχε τη δημιουργική ελευθερία να αναπτυχθεί. Έγινε πρώτος χορευτής στο Βασιλικό Μπαλέτο και συνεργάστηκε εκτενώς με το Αμερικανικό Μπαλέτο και το Εθνικό Μπαλέτο του Καναδά. Για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1980, ήταν διευθυντής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού. Συνέχισε τη δουλειά του εκεί μέχρι το 1989, ακόμη και όταν αρρώσταινε όλο και περισσότερο.
Το 1984, ο Nureyev βρέθηκε θετικός στον ιό HIV. Εκείνη την εποχή, η ιατρική θεραπεία ήταν περιορισμένη και, τελικά, ανέπτυξε AIDS. Παρόλο που συνέχισε να εργάζεται, η εξασθενημένη υγεία του θα είχε αντίκτυπο. Το 1993, μετά από αρκετές παραμονές στο νοσοκομείο, απεβίωσε από επιπλοκές του AIDS.
Εκτός από εξαίρετος παρουσιαστής, ο Γιώργος Λιανός είναι και ένας τρυφερός μπαμπάς, που απόλυτη προτεραιότητά του είναι φυσικά η οικογένειά του. Ο ίδιος μπορεί να ένας αρκετά πολυάσχολος επαγγελματίας, ειδικά λόγω του Survivor, ωστόσο φροντίζει πάντα να περνά ελεύθερο χρόνο με τα παιδιά και την γυναίκα του.
Για αυτό λοιπόν, η Κωνσταντίνα Καραλέξη και η κόρη τους Βαλέρια, που πριν 1,5 μήνα έκλεισε τα δυο χρόνια ζωής , βρίσκονται μαζί τους στον Άγιο Δομίνικο και απολαμβάνουν φυσικά την κάθε τους στιγμή.
Μάλιστα, το απόγευμα της Τετάρτης 5/4, ο Γιώργος Λιανός δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram μια φωτογραφία στην οποία τον βλέπουμε να κρατά στην αγκαλιά του τη Βαλέρια και να της δίνει ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο.
Η φωτογραφία με τα φιλιά του Γιώργου Λιανού στην κόρη του, Βαλέρια
Φωτογραφίες από το ξενοδοχείο που βρίσκεται η βίλα που μένει
Ο Γιώργος Λιανός παίρνει θέση στη γραμμή εκκίνησης και το YOU σας παρουσιάζει το μέρος που φιλοξενεί εκείνον, μαζί με την οικογένειά του, καθώς και την καθημερινότητά του πίσω από τις κάμερες στην Καραϊβική.
Οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί εκεί και δεν αναφερόμαστε μόνο στο αναπόφευκτο jet lag με τις έξι ώρες διαφοράς. Ο Άγιος Δομίνικος έχει τους δικούς του… ρυθμούς, όπως λέει ο παρουσιαστής, με τελείως διαφορετική νοοτροπία από τη δική μας και χωρίς πολύ άγχος. Δεν είναι λίγες οι μέρες που και ο ίδιος «παρασύρεται» σε αυτούς και απολαμβάνει το φυσικό τοπίο μαζί με τον καφέ του, φορτίζοντας έτσι τις μπαταρίες του μετά από μία δύσκολη μέρα.
Φυσικά τα γυρίσματα ορίζουν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητας, ενώ τις ημέρες του συμβουλίου και των αποχωρήσεων αγγίζουν (και ξεπερνούν ενίοτε) τα δωδεκάωρα. Αλλά η «αποζημίωσή» του βρίσκεται στις κλειστές πόρτες του La Estancia Golf Resort, που τον φιλοξενεί, με τη σύντροφό του Κωνσταντίνα Καραλέξη και την κόρη τους Βαλέρια-Ασημούλα να τον περιμένουν. Φέτος θα αργήσουν λίγο να ταξιδέψουν, με τον Γιώργο Λιανό να δηλώνει χαμογελώντας πως η σύντροφός του τον σταύρωσε και του έδωσε μία εικόνα του Αγίου Χριστοφόρου (προστάτη των ταξιδιωτών), ενώ τον αποχαιρετούσε.
Σχεδόν τρεις μήνες έχουν περάσει από τον θάνατο του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, με τα μέλη της οικογένειας του έκπτωτου μονάρχη να επιστρέφουν σταδιακά στην καθημερινότητά τους.
Στο πλαίσιο αυτό, ο Νικόλαος, ως μέλος και ειδικός σύμβουλος της Axion Hellas, επισκέφθηκε μαζί με την ομάδα της οργάνωσης ακριτικά νησιά, προκειμένου να οργανώσουν τις επόμενες δράσεις τους, που αναμένεται να γίνουν το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου.
Όπως επισήμανε το ρεπορτάζ του ΑΝΤ1, ο δεύτερος γιος του τέως έκανε μία διανυκτέρευση στη Σύμη, ενώ όλοι μαζί επισκέφθηκαν επίσης την Χάλκη, την Κίμωλο και τη Φολέγανδρο.
Σύμφωνα με τον δήμαρχο Σύμης, Λευτερή Παπακαλοδούκα, εντός Μαΐου θα βρίσκονται στο νησί περίπου 75-80 άτομα από την Axion Hellas, “οι οποίοι θα προσφέρουν υπηρεσίες, εκτός από ιατρικές που είναι απαραίτητες στα νησιά, και δράσεις που θα γίνουν με τα παιδιά των σχολείων του νησιού”.
Όπως είπε, οι εντυπώσεις του από τον Νικόλαο είναι οι καλύτερες, ενώ πρόσθεσε ότι πρόκειται για έναν πολύ απλό άνθρωπο.
“Τον Νικόλαο τον ξέρω γιατί ήταν και πέρυσι εδώ αλλά τον ξέρω και πριν 15 χρόνια που είχε έρθει με την οικογένεια για διακοπές. Όπως γνώριζα και τον πατέρα του, που είχε έρθει διακοπές εδώ και είχαμε φάει μαζί. Είναι ένας απλός άνθρωπος ο οποίος σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή! Είναι πάρα πολύ απλός άνθρωπος. Δηλαδή αν δεν τον γνωρίζεις, αν δεν τον έχεις δει από φωτογραφίες ή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν θα καταλάβεις ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ο Νικόλαος” σημείωσε χαρακτηριστικά.
“Νομίζω ότι αγαπάει τη Σύμη ιδιαίτερα, αγαπάει τα νησιά ιδιαίτερα και το δείχνει με την προσπάθεια που κάνει η Axion. Όλη η ομάδα είναι αξιόλογοι άνθρωποι. Βγήκαμε, φάγαμε ήπιαμε, διασκεδάσαμε, μια χαρά περάσαμε! Έρχονται δεύτερη φορά συνεχόμενη, τους έχει αγαπήσει ο κόσμος. Ένιωσαν οι άνθρωποι αυτοί ότι τους έχουν ανάγκη οι νησιώτες. Έχουν σώσει ζωές αυτές οι δράσεις”, κατέληξε ο δήμαρχος Σύμης.
“Το 12χρονο παιδάκι που βίαζαν μαστροποί και πελάτες και μπήκαν σπίτι του να το μαχαιρώσουν, δεν έχει αστυνομική προστασία” γράφει σε ανάρτησή της η Έλενα Ακρίτα για την υπόθεση βιασμού και μαστροπείας στον Κολωνό. “Λογικό, δεν είναι δα και ο Φουρθιωτης” συνεχίζει η δημοσιογράφος.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι σύμφωνα με καταγγελίες της οικογένειάς της, η 12χρονη δέχτηκε επίθεση με μαχαίρι μέσα στο σπίτι της θείας της, εκεί όπου διαμένει, μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης βιασμού και μαστροπείας στον Κολωνό, ενώ και ο μικρότερος αδερφός της φέρεται να έχει δεχτεί απειλές από αγνώστους.
Μάλιστα, για την τροπή που έχει πάρει η υπόθεση ξέσπασε πολιτική κόντρα με μπαράζ ανακοινώσεων ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ακολούθησε εισαγγελική παρέμβαση από τον Άρειο Πάγο για την προστασία του παιδιού.
Τι καταγγέλθηκε
Οι πληρεξούσιοι δικηγόροι της οικογένειας της 12χρονης από τον Κολωνό που βίαζε και εξέδιδε ο Ηλίας Μίχος κατήγγειλαν πως άγνωστος με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, μπήκε στο σπίτι που διαμένει η μικρή με τη θεία της και της επιτέθηκε με μαχαίρι, τραυματίζοντάς την.
Είχαν προηγηθεί ακόμα δύο περιστατικά εκφοβισμού, καθώς κάποιος είχε πλησιάσει τον αδερφό της πριν δυο μέρες και του έκανε με νόημα “να σιωπήσουν”, ενώ είχαν πετάξει και πέτρα στο σπίτι.
Όσον αφορά το περιστατικό με το μαχαίρι που έγινε στις 3/4, ο άγνωστος άνδρας φορούσε κουκούλα τύπου full face και είχε καλυμμένα τα παπούτσια του με ποδόμακτρα. Όταν προσπάθησε να μπει από την πόρτα στο σπίτι και τον είδε η 12χρονη, που ήταν μόνη της εκείνη την ώρα, της πρόταξε ένα μαχαίρι.
Η μικρή τον έσπρωξε, αλλά αυτός πρόλαβε να επιτεθεί στο κορίτσι με το μαχαίρι, τραυματίζοντάς τη στο χέρι. Η 12χρονη φώναξε δυνατά με αποτέλεσμα ο άγνωστος να τραπεί σε φυγή.
Οι αστυνομικοί διαπίστωσαν κάποιες εκδορές στο χέρι και παραγγέλθηκε ιατροδικαστική εξέταση για να διαπιστωθεί από τι αντικείμενο και πώς μπορεί να προήλθαν.
Η ιστορία μιας φωτογραφίας πεταμένης στα σκουπίδια: «Σεβασμός στις ανάσες που πήρε ένας άνθρωπος»
«Τα χέρια του – ας πούμε – ανθρώπου, δεν μπήκαν καν στον κόπο να τη βάλουν σε ένα συρτάρι ή και να την κάψουν. Την πέταξαν στα σκουπίδια. Σεβασμός στις ανάσες που πήρε ένας άνθρωπος… σίγουρα μαγείρεψε έντυσε έπλυνε χαμογέλασε σε κάποιον….»
«Έβαλε τα καλά της , πήγε στον φωτογράφο , χαμογέλασε όπως της είπε. Για να τη θυμούνται. Υπήρξε κοριτσάκι, γυναίκα , πιθανόν μάνα ή και σύζυγος. Άγνωστη η ιστορία της.
«Έλα μωρε με την παλιατζουρα».
Όπως πολύ σωστά ένας φίλος μου είπε, τα χέρια του ας πούμε ανθρώπου, δεν μπήκαν καν στον κόπο να την βάλουν σε ένα συρτάρι ή και να την κάψουν.
Την πέταξαν στα σκουπίδια. Τα υπόλοιπα δεν γράφονται ούτε περιγράφονται.»
Σεβασμός στις ανάσες που πήρε ένας άνθρωπος… σίγουρα μαγείρεψε έντυσε έπλυνε χαμογέλασε σε κάποιον….
Έφυγε από τη ζωή η Μαρία από τα Κοσκινού. Η Μαρία Παππά και η αδερφή της, Ελευθερία, είχαν γεννήθηκαν με νανισμό και είχανε μιλήσει παλαιότερα στην Ροδούλα Λουλουδάκη και στο rodiaki.gr ανοίγοντας την καρδιά τους για τον νανισμό, για τα προβλήματα που αντιμετώπισαν σαν παιδιά, τα προβλήματα της καθημερινότητας, τον κοινωνικό ρατσισμό, αλλά και για την αντιμετώπιση από την οικογένειά τους. Αχώριστες οι αδερφές μέχρι σήμερα, και η Ελευθερία καλείται να συνεχίσει την ζωή της, πλέον, χωρίς την αγαπημένη της Μαρία.
Η Μαρία Παππά και η αδερφή της Ελευθερία είχαν γεννήθηκαν με νανισμό
Ακολουθεί αυτούσια η συνέντευξη που είχαν παραχωρήσει τον Αύγουστο του 2022 στο rodiaki.gr
«Να με πάρετε αργότερα γιατί έχουμε μια δημοσιογράφο εδώ πέρα και μας παίρνει συνέντευξη» λέει η Μαρία, η μεγαλύτερη και γυρίζοντας σ’ εμένα συνεχίζει «εσύ ρώτα με, κι εγώ θα σ’ απαντώ…»!
Η κατάθεση ψυχής από τις 2 αδερφές που έπασχαν με αυτισμό
Χρόνια ονειρευόμουν αυτή την κουβέντα, αλλά πώς να το ζητήσεις και τι να πεις στη Μαρία Παπά, την ευαίσθητη, τη συναισθηματική, που αγαπάει τα λουλούδια της και το βελονάκι με το οποίο φτιάχνει αριστουργήματα και στην Ελευθερία τη μικρότερη, την πιο τσαούσα, την πιο σκληρή και κατά δήλωσή της, σήμερα!
Μέχρι που σ’ ένα τηλεφώνημά μου προς τη Μαρία, να τη νοιαστώ όπως συμβαίνει με τόσους φίλους της στα Κοσκινού, το πρότεινε η ίδια!
Και να ‘μαι στο σπίτι που όλα είναι στις διαστάσεις που τους εξυπηρετούν, το σπίτι της Μαρίας δίπλα σ’ αυτό της Ελευθερίας, και τα δύο προσαρμοσμένα στις ανάγκες τους αφού τουλάχιστον αυτά τα δυο, σ’ αυτή τη ζωή, κατάφεραν και τα έφεραν στα μέτρα τους.
Η ιστορία τους ξεκινά τον Φεβρουάριο του 1968, τότε που ο πατέρας τους, ο Τζίμης Παπάς από τα Κοσκινού που είχε νανισμό, έκλεψε την εκλεκτή της καρδιάς του, Στάσα και οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν με πηχυαίους τίτλους: «Ο νάνος έκλεψε τη Χιονάτη του»!
Η Μαρία, το πρώτο τους παιδί, γεννήθηκε με νανισμό, όπως και η Ελευθερία, επτά χρόνια αργότερα. Και η ζωή δεν ήταν εύκολη, αλλά και για ποιον είναι εύκολη η ζωή.
Απόγευμα Τετάρτης στην περιοχή «Πηγή» στα Κοσκινού όπου ζουν οι δυο αδελφές σε διαφορετικά σπίτια, έχοντας διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά τα ίδια ζητήματα, η κουβέντα κύλησε πιο εύκολα απ’ ό,τι περίμενα!
«Ο μπαμπάς, ο Τζίμης, η μαμά, η Στάσα, μου λέει πρώτη η Μαρία. Ο μπαμπάς ήταν νάνος, μοναχοπαίδι. Οι γονείς του, όμως, ήταν ψηλοί άνθρωποι. Τον πατέρα μας τον ήξερε η μισή Ρόδος, ήταν τσαγκάρης. Αργότερα δούλεψε στον δήμο της Ρόδου, στην καθαριότητα, στις τουαλέτες. Ο πατέρας μου είχε χωράφια, περιουσία, αλλά η μάνα μας, η Στάσα, ήταν σπάταλη. Όταν εκείνος πέθανε, τίποτα δεν έμεινε..»!
Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσανε οι αδερφές, Ελευθερία και Μαρία γεννημένες με νανισμό
Ελευθερία: Οι γονείς του ήταν ψηλοί. Δεν ξέρουμε αν από γενιά σε γενιά πίσω, υπήρχε κάποιος νάνος. Κανένας δεν ξέρει, μπορεί και να μην υπήρχε.
Μαρία: Η γιαγιά μου το Μαριό, που ήταν ψηλή, έλεγε «όταν θα πάει η Μαρία μου στο σχολείο εγώ θα κάθομαι απέξω με τη σόππα (μεγάλο ξύλο). Όποιος την πειράξει, αλίμονό του…». Τεσσάρων χρονών ήμουν όταν πέθανε η γιαγιά μου. Ο πατέρας μου πέθανε στα 54 του χρόνια όταν ήμουν 10 χρονών. Τον θυμάμαι τον μπαμπάκα μου. Πέθανε από ανακοπή. Εγώ ήμουν επτά χρονών όταν γεννήθηκε και η Ελευθερία. Κι ήταν κι αυτή κοντή. Και βγήκε και λίγο τσαπερδόνα (γέλια).
Ελευθερία: E, τι να κάνουμε, μια ζωή την έχουμε. Λέγε εσύ τώρα, θα μιλήσω εγώ στην πορεία.
Μαρία: Παίζει και τυχερά παιχνίδια.
Ελευθερία: Για να περνά η ώρα μου, να έχω μια απασχόληση.
Τι παίζεις Ελευθερία μου;
Ελευθερία: Στοίχημα. Θα πάω τώρα μέσα ν’ ανοίξω να δω τις ομάδες που παίζουνε. Τι να κάνω; Μόνη μου κλείνομαι. Παίζω στοίχημα, για να περνά η ώρα μου. Ασχολούμαι 22 χρόνια μ’ αυτά. Είναι τα ταξίδια που δεν κάνω, τα τσιγάρα μου, που δεν καπνίζω, η βενζίνη μου που δεν οδηγώ.
Μαρία: Μα, πρέπει να σκεφτόμαστε και το αύριο. Και έχει και 15 γάτες που ταλαιπωρούν τη γειτονιά. Εγώ ασχολούμαι με το βελονάκι και πλέκω ό,τι μπορείς να φανταστείς.
Κορίτσια, μένετε στο ίδιο σπίτι;
Όχιιιι (κι οι δυο μαζί)! Όχι, γιατί δεν ταιριάζουμε.
Μαρία: Στο μόνο που μοιάζουμε είναι το ύψος. Σε τίποτα άλλο. Με την… κοπελίτσα δεν τα βρίσκουμε. Είναι δίπλα τα σπίτια μας, αλλά και δίπλα να μην ήτανε, καλύτερα θα ήτανε. Η Ελευθερία γίνεται υπερβολική με την καθαριότητα. Ήμουν κι εγώ, αλλά οι πνεύμονές μου είναι στενοί, λόγω του σώματός μου, είναι και τα κιλά που πήρα τα τελευταία χρόνια και χρειάζομαι οξυγόνο. Το κράτος δεν βοηθάει, σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Όχι μόνον εμάς, όλους. Αν δεν βρισκόταν η κοινότητα Κοσκινού και ο Γιώργος Μαντάλης -ο Θεός να τον έχει καλά- να με βάλει στη δουλειά και την Ελευθερία ο Τσαμπίκος Αϊβάζης, πρόεδροι της κοινότητας και οι δυο…
Ελευθερία: Δεν μπορούμε να οδηγήσουμε ούτε μηχανάκι, ούτε αυτοκίνητο, δεν σπουδάσαμε, ούτε γυμνάσιο πήγαμε ούτε λύκειο, αλλά το μυαλό είναι δυνατό. Η αναπηρία είναι στο μυαλό, εμείς δεν είμαστε ανάπηρες, δουλεύουν και τα πόδια και τα χέρια. Είναι μόνο η κατασκευή του σώματος.
Σας πείραζαν τα παιδιά όταν ήσασταν μικρές;
Μαρία: Έ, ναι με κοροϊδεύανε. Ο κόσμος περίεργος γύριζε να με δει, σου λέει τι είναι αυτό… Στο εξωτερικό βλέπω στο τάμπλετ οδηγούν αυτοκίνητα αυτόματα, εδώ τίποτα. Μου έλειπε να πάω ένα ταξίδι, να πάω να πιω έναν καφέ. Τώρα πια τελείωσε. Έχω ενάμιση χρόνο να φύγω από το στενό της γειτονιάς μου. Έχω ανθρώπους που με νοιάζονται, με βοηθάει ο Δημήτρης Μουστάκας, είναι σαν αδελφός! Αν δεν μ’ έπαιρνε στο γιατρό…
Ελευθερία: Την έπιασε ένα ψυχολογικό από τότε που σταμάτησε τη δουλειά στην κοινότητα… Και οι δύο πρόεδροι μας φέρθηκαν καλά και ο Μανωλάγκας και τώρα ο Τάσος Ψυλάκης.
Αν ξαναγεννιόσασταν πώς θα θέλατε να είναι τα πράγματα;
Μαρία: Θα ήθελα να μπορώ να εξυπηρετούμαι. Να ανέβω στη σκάλα, να ξεσκονίσω το σπίτι μου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν πρέπει να κάνουν παιδί για να μην ταλαιπωρείται. Της τα έλεγα της μάνας μου: «γιατί μάνα έφερες δεύτερο παιδί στον κόσμο; Έφερες που έφερες εμένα, γιατί να ταλαιπωρείται κι αυτό, μαζί μ’ εμένα; Δεν έπρεπε»!
Ελευθερία: Κι η μάνα μας απάντησε: «είναι από τον Θεό…»! To θυμάμαι αυτό. Μπορεί να νόμιζε ότι το δεύτερο παιδί θα ήταν διαφορετικό, δεν ξέρω. Ούτε όνειρα δεν κάναμε. Αυτό που με στενοχωρούσε ήταν που μας κορόιδευαν. Τα παιδιά περισσότερο. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα ν’ αλλάξω αυτό που είμαι. Άλλοι αποφάσισαν κι έγιναν αυτά… Πάντα, όσο ζούσε η μάνα μου την κατέκρινα και την κατηγορούσα γιατί να με φέρει σ’ αυτή την κατάσταση, σ’ αυτή τη ζωή, να βασανίζομαι γιατί δεν είναι εύκολα τα πράγματα.
Μαρία: Κι εγώ πολύ, πάρα πολύ. Είναι ότι δεν μπορείς να εξυπηρετηθείς μόνος σου.
Ελευθερία: Όταν ήμουνα μικρή δεν είχα μία κούκλα Μπάρμπι, να παίξω. Μεγαλώσαμε με ελάχιστα πράγματα. Στα χρόνια της εφηβείας μου, δεν ντρέπομαι να το πω, είχαν αγόρι τα άλλα κορίτσια και εγώ δεν μπορούσα να βρω. Μετά από κάποια χρόνια άλλαξαν τα πράγματα. Είμαι σκληρή, μ’ έκανε η ζωή. Οι καταστάσεις.
Μαρία: Εγώ πάλι είμαι ευαίσθητη, στεναχωριέμαι με το παραμικρό και για τους άλλους και για εμένα.
Ελευθερία: Εγώ έχω μάθει να αγωνίζομαι. Ανήκω στη ΔΕΡΜΑΕ, στην καθαριότητα, αφού δεν μπόρεσα να σπουδάσω.
Πάμε έξω να βγάλουμε φωτογραφίες, πρότεινα. Κι έτσι έγινε! Δίπλα στους μύλους τους παιδικούς, στις γλάστρες που φροντίζει η Μαρία και γκρινιάζει ότι τις ταλαιπωρούν οι γάτες της Ελευθερίας. Πέρναγαν οι άνθρωποι και μας χαίρονταν! Χαίρονταν που έβλεπαν το «άνοιγμα» των δύο κοριτσιών, αυτή την απόφασή τους να βγουν και να μιλήσουν!
