Γιώργος Λιάγκας: “Η δικιά μου πνευμονία μου έχει αφήσει μια μικρή ατελεκτασία, περίπου 5% το ένα πνευμόνι δεν δουλεύει”
Υπάρχουν στιγμές στην τηλεόραση που ο χρόνος μοιάζει να παγώνει. Που η εικόνα παύει να είναι απλώς ένα πλάνο και γίνεται εξομολόγηση.
Μια τέτοια στιγμή έζησαν οι τηλεθεατές του Πρωινού, όταν ο Γιώργος Λιάγκας, με αφορμή τη νοσηλεία της Σίας Κοσιώνη, άφησε για λίγο τον ρόλο του παρουσιαστή και μίλησε ως άνθρωπος. Ως κάποιος που έχει βρεθεί αντιμέτωπος με τον φόβο, την αδυναμία και τα όρια του ίδιου του σώματός του.
Η μόνιμη βλάβη
«Δεν ξέρω τι βλάβη έχει πάθει. Η δική μου μού έχει αφήσει μια ατελεκτασία. Το κάτω κομμάτι του αριστερού μου πνεύμονα δεν δουλεύει, περίπου 5%», είπε ο Γιώργος Λιάγκας. Μια μόνιμη βλάβη. Ένα κομμάτι του πνεύμονα που δεν επανήλθε ποτέ. Ένα αόρατο σημάδι που θυμίζει καθημερινά ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο παρουσιαστής εξήγησε πως τέτοιες καταστάσεις απαιτούν μακρόχρονη αποκατάσταση, ειδική αναπνευστική γυμναστική και –πάνω απ’ όλα– υπομονή. Το σώμα δεν επιστρέφει από τη μια μέρα στην άλλη στους φυσιολογικούς του ρυθμούς. Μαθαίνει ξανά να αναπνέει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η ατελεκτασία, όπως εξηγείται ιατρικά, είναι μια πάθηση κατά την οποία οι κυψελίδες ενός τμήματος του πνεύμονα παραμένουν χωρίς αέρα και συρρικνώνονται. Όταν αυτό συμβεί σε έναν πνεύμονα που προηγουμένως λειτουργούσε φυσιολογικά, μιλάμε για δευτερογενή ατελεκτασία – μια κατάσταση που μπορεί να αφήσει μόνιμα ίχνη στην αναπνευστική λειτουργία.
Ο βράχος στο πλευρό του
Πίσω όμως από τις ιατρικές ορολογίες και τα ποσοστά, υπάρχει ο άνθρωπος. Και στο πλευρό του, σιωπηλά αλλά σταθερά, η Μαρία Αντωνά. Ένα στήριγμα μακριά από τα φώτα, σε μια μάχη που δεν δίνεται μπροστά στις κάμερες, αλλά στις μικρές καθημερινές ανάσες. Η Μαρία Αντωνά δεν στάθηκε δίπλα του με μεγάλα λόγια ούτε με δηλώσεις που ζητούν χώρο στα πρωτοσέλιδα. Η στήριξή της ήταν από εκείνες που δεν φαίνονται, αλλά αν λείψουν, όλα καταρρέουν. Ήταν η παρουσία στις σιωπές, το χέρι που σφίγγει λίγο πιο δυνατά όταν η ανάσα βαραίνει, το βλέμμα που λέει «είμαι εδώ» χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί τίποτα. Σε μια διαδρομή όπου το σώμα δοκιμάζεται και το μυαλό παλεύει με τους φόβους του, εκείνη έγινε ο σταθερός ρυθμός, το σημείο αναφοράς. Όχι ως σωτήρας, αλλά ως συνοδοιπόρος. Γιατί η αληθινή στήριξη δεν είναι να παίρνεις τον πόνο του άλλου — είναι να τον βοηθάς να τον αντέξει. Και σε αυτή τη μάχη, η Αντωνά στάθηκε βράχος. Αθόρυβα. Ακλόνητα.
