Εδώ και 2 χρόνια ανέχομαι την εξωσυζυγική σχέση του άντρα μου γιατί δεν θέλω να τον χάσω! Το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι να πάρουμε διαζύγιο.

Αυτός ο άνθρωπος είναι ο πρώτος μου έρωτας και ο μοναδικός. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε μια μέρα τη ζωή μου χωρίς εκείνον.

Στα 15 χρόνια γάμου αποκτήσαμε 2 γιους που ολοκληρώνουν την ευτυχία μου.

Λατρεύω την καθημερινότητα μου και την οικογενειακή ζωή.

Όμως όπως σας είπα και παραπάνω ο άντρας μου τα τελευταία δυο χρόνια έχει παράλληλη σχέση με μια συνάδελφό του από το γραφείο.

Το ανακάλυψα μια μέρα εντελώς τυχαία σε μια από τις επισκέψεις μου στη δουλειά του. Θα αργούσε και του πήγαινα φαγητό, έτσι τους πέτυχα στο γραφείο του.

Φυσικά εκείνοι δεν με είδαν…

Εκείνη την ώρα ο κόσμος μου γκρεμίστηκε όμως έδειξα ψυχραιμία και δεν έκανα καμία σκηνή.

Όταν γύρισα σπίτι σκέφτηκα με ψυχραιμία τα πράγματα και αποφάσισα να μη κάνω καμία σκηνή και να μη ξεκινήσω κανένα καυγά που θα οδηγούσε σε χωρισμό.

Αποφάσισα λοιπόν να τα κρατήσω όλα μέσα μου και να συνεχίσω τη ζωή μου από εκεί πιυ την είχα αφήσει.

Δεν θα χάσω τον έρωτα της ζωής μου για μια ασήμαντη περιπέτεια! Στο κάτω κάτω εγώ είμαι η γυναίκα του και η πρώτη γυναίκα στην καρδιά του.

Δε θέλω να τον χάσω! Δε θα ξαναβρώ πουθενά άντρα σαν κι αυτόν. Τα έχει όλα! Μετά από τόσα χρόνια είμαι ακόμα τρελά ερωτευμένη μαζί του και ας με απατάει!

Θα κρατήσω το μυστικό του μέσα μου και θα συνεχίσω τη ζωή μου ελπίζοντας να καταλάβει μόνος του το λάθος του και να την χωρίσει….

Το αντιμετώπισε με πολύ κλάμα, κλείστηκε στο σπίτι μας, έπαθε κατάθλιψη. Τώρα σιγά σιγά αρχίζει να το αποδέχεται. Μου είπε αν θέλω να φύγω επειδή δεν μπορεί να μου στερήσει τη δυνατότητα να γίνω πατέρας και της είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χωρίσουμε και ότι την αγαπώ και χωρίς παιδί. Όμως δεν το εννοούσα.

Καλησπέρα σας. Θέλω να σας πω τί μου συμβαίνει να μου πείτε τη γνώμη σας.

Με τη κοπέλα μου ειμαστε μαζί 3 χρόνια, τον τελευταίο χρόνο συζούμε. Την αγαπώ πολύ αλλά δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Δεν το ήξερα όταν τα φτιάξαμε, γιατί τότε φυσικά δεν συζητάγαμε για παιδί. Συζήσαμε με τη προοπτική να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδί αλλα εκείνη έχει ένα πρόβλημα στις σάλπιγγες και δεν μπορεί.

Το αντιμετώπισε με πολύ κλάμα, κλείστηκε στο σπίτι μας, έπαθε κατάθλιψη. Τώρα σιγά σιγά αρχίζει να το αποδέχεται. Μου είπε αν θέλω να φύγω επειδή δεν μπορεί να μου στερήσει τη δυνατότητα να γίνω πατέρας και της είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χωρίσουμε και ότι την αγαπώ και χωρίς παιδί. Όμως δεν το εννοούσα, το είπα μόνο για να μην τη στενοχωρήσω κι άλλο. Θέλω παιδιά και δεν θέλω να μπω σε μια τόσο δαπανηρή και χρονοβόρα διαδικασία με εξωσωματικές κλπ.

Τον τελευταίο μήνα μου αρέσει μια συνάδελφος. Δουλεύουμε χρόνια μαζί αλλά τώρα τελευταία την πρόσεξα. Ταιριάζουμε σε όλα και ξέρει για το πρόβλημά μου. Σκέφτομαι να ζητήσω από τη κοπέλα μου να χωρίσουμε αλλά να περάσει πρώτα το καλοκαίρι γιατί έχουμε κανονίσει ταξίδι για διακοπές και δεν θέλω να της το χαλάσω.

Εσείς τί λέτε;

Μάκης

Πριν από σχεδόν 3 χρόνια, μια 10ετία δηλαδή μετά την πρώτη μας συνάντηση, έπαψε ξαφνικά να μου απαντά. Δεν προηγήθηκε κάποιος καβγάς, καμία προειδοποίηση, τίποτα – απλώς εξαφανίστηκε. Μηνύματα, κλήσεις, e-mail: δεν απάντησε ποτέ σε κανένα απ’ αυτά. Είχε ξεκόψει και από τους υπόλοιπους συμφοιτητές μας. Μπορούσα να μάθω νέα της μόνο από τους καινούργιους της φίλους. Μου είπαν ότι ήταν καλά, απλά δούλευε πολλές ώρες. Δεν είχα ακούσει νέα της για σχεδόν ένα χρόνο.

Όταν κάποιος θέλει να τερματίσει μια σχέση, φαίνεται ότι υπάρχει μόνο ένας εύκολος τρόπος να το πετύχει. Αυτός είναι να μην κάνει απολύτως τίποτα και απλώς να εξαφανιστεί ή να γίνει – για να το πούμε με την τεχνική του ορολογία- «φάντασμα».

Μελέτη έδειξε ότι το 80% των ανθρώπων το έχει υποστεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, να χάσει δηλαδή κάποιο φίλο/φίλη/γνωστό/συγγενή απ’ τη ζωή του με αυτή την τεχνική. Το υπόλοιπο 20% κατά πάσα πιθανότητα κατάφερε να το αποφύγει, μάλλον γιατί έγιναν οι ίδιοι πρώτοι «φαντάσματα».

Ανήκω σταθερά στο 80%. Τότε που ήμουν νέα και έκανα συνεχώς νέες γνωριμίες, οι άλλοι εξαφανίζονταν με τέτοια ευκολία και γρηγοράδα απ’ τη ζωή μου, που κάποτε έβαλα το αγόρι μου να μου υποσχεθεί ότι δε θα το έκανε ποτέ ο ίδιος. Έτσι, προτίμησε να με χωρίσει μέσω μηνυμάτων, κάτι που ήταν μεν διαφορετικό, αλλά όχι και το ιδανικό. Αυτό, που δεν περίμενα ποτέ να μου συμβεί ήταν ότι η κολλητή μου θα εξαφανιζόταν με τον ίδιο τρόπο απ’ τη ζωή μου. Έτσι, όταν μετά από σχεδόν μια 10ετία φιλίας, απλώς σταμάτησε να μου απαντά, αυτό με πόνεσε περισσότερο από οποιοδήποτε χωρισμό.

Συναντήθηκα μαζί της πρώτη φορά την πρώτη εβδομάδα των σπουδών μας, όταν μετακομίσαμε στον ίδιο όροφο στη φοιτητική εστία. Δεθήκαμε αμέσως, επειδή είχαμε κοινά ενδιαφέροντα. Πηγαίναμε κάθε βράδυ στο ίδιο μπαράκι και το προσωπικό, που μας είχε μάθει πια, μας κρατούσε το ίδιο τραπέζι. Πόσες φορές την έβαζα για ύπνο μεθυσμένη χωρίς να μπορεί καν να βγάλει τα ρούχα της, πόσες φορές μου κράταγε το κεφάλι πάνω από την τουαλέτα, για να κάνω εμετό. Όταν αποφοιτήσαμε και γυρίσαμε πίσω στα πατρικά μας, μιλούσαμε 2-3 ώρες στο τηλέφωνο κάθε μέρα.

Πριν από σχεδόν 3 χρόνια, μια 10ετία δηλαδή μετά την πρώτη μας συνάντηση, έπαψε ξαφνικά να μου απαντά. Δεν προηγήθηκε κάποιος καβγάς, καμία προειδοποίηση, τίποτα – απλώς εξαφανίστηκε. Μηνύματα, κλήσεις, e-mail: δεν απάντησε ποτέ σε κανένα απ’ αυτά. Είχε ξεκόψει και από τους υπόλοιπους συμφοιτητές μας. Μπορούσα να μάθω νέα της μόνο από τους καινούργιους της φίλους. Μου είπαν ότι ήταν καλά, απλά δούλευε πολλές ώρες. Δεν είχα ακούσει νέα της για σχεδόν ένα χρόνο.

Δεν είχα καμία απολύτως ιδέα τί να κάνω. Πάντα απευθυνόμουν σε εκείνη, όταν κάτι στραβό μου συνέβαινε, όταν χώριζα, όταν στεναχωριόμουν και τώρα ήταν αυτή, που εξαφανίστηκε. Ήθελα να κάτσω στο κρεβάτι μου και να τηλεφωνήσω σε κάποιον να του πω τον πόνο μου, αλλά δεν είχα ιδέα σε ποιον. Ήμουν πληγωμένη και πολύ μπερδεμένη.

Για την κοινωνία το να ξεκόβουν δυο φίλοι δεν πονάει το ίδιο με το να χωρίζει ένα ζευγάρι.
Κι όμως, όταν ξεκόβεις από έναν καλό σου φίλο, περνάς από τα ίδια στάδια με το αν χωρίσεις από το αγόρι σου. Η δυσπιστία, το να αναρωτιέσαι τί έκανες λάθος, οι ατέλειωτες ενοχές και η αίσθηση ότι τα έκανες μαντάρα. Αναρωτιέσαι αν θα καταφέρεις να κρατήσεις τους υπόλοιπους φίλους σου και ανησυχείς ότι αν γυρίσεις σ΄ αυτούς, για να νιώσεις καλύτερα, θα νιώθουν σαν να τους ζητάς να επιλέξουν πλευρά και θα ξεκόψουν κι εκείνοι με τη σειρά τους. Πρέπει να βρεις ένα τρόπο να προχωρήσεις, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.

Δεν ξανάκουσα ποτέ νέα της. Η επί δέκα χρόνια κολλητή μου, ο άλλοτε δικός μου άνθρωπος επέλεξε να εξαφανιστεί. Δεν νομίζω ότι το ’χω ξεπεράσει, ακόμη και τώρα. Εγώ ήμουν αυτή, που πάντα έπαιρνε την πρωτοβουλία και την έπαιρνε πρώτη τηλέφωνο, γι’ αυτό αποφάσισα να το αφήσω στην τύχη του και να δω, πόσο καιρό θα της έπαιρνε να επικοινωνήσει εκείνη πρώτη μαζί μου. Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και ούτε φωνή ούτε ακρόαση λες και περίμενε να κάνω εγώ την κίνηση πρώτη, όπως πάντα. Η απάθειά της μου την έδωσε στα νεύρα.
Ένιωθα πραγματικά θυμωμένη στην αρχή, σαν να με είχε εγκαταλείψει κάποιος στον οποίο πίστευα ότι μπορούσα να βασιστώ. Με την πάροδο του χρόνου μου πέρασε ο θυμός, αλλά είμαι ακόμα λυπημένη και μπερδεμένη.

Όταν αρραβωνιάστηκα, μου έστειλε κάρτα ζητώντας συγγνώμη, που είχε χαθεί, αλλά ήμουν πολύ πληγωμένη, για να τα ξαναβρούμε. Έχουμε τώρα την ίδια σχέση, που έχω με τους πρώην μου: κανα «like» στο Facebook και αυτό είναι όλο.

Είναι αναπόφευκτο με την πάροδο των χρόνων ορισμένες φιλίες να τερματιστούν. Το άτομο, που αγαπούσες, όταν ήσασταν 18 ετών και που τα πίνατε παρέα μπορεί να μην είναι το ίδιο πρόσωπο, που θα ‘θελες στη ζωή σου τώρα, που πλησιάζεις τα 30. Όχι, όμως, και να χαθεί σα «φάντασμα». Όπως και να το κάνεις είναι μια ιδιαίτερα σκληρή εμπειρία.

Ήμουν τυχερή μέσα στην ατυχία μου: σε αντίθεση με τότε, που ήμουν 20 χρονών, τώρα έχω έναν άντρα στο πλευρό μου, που ξέρω ότι θα είναι εδώ ό, τι και να συμβεί και στον οποίο μπορώ να απευθυνθώ και να κλάψω για όποιον εξαφανίστηκε αναίτια απ’ τη ζωή μου. Κατανοεί ότι θα έπρεπε να παίρνουμε πιο σοβαρά τα φαινόμενα φίλων, που ξεκόβουν μεταξύ τους «έτσι», χωρίς λόγο και αιτία. Μπορεί αυτού του είδους οι χωρισμοί να μην έχουν δώσει υλικό για ταινίες και σήριαλ, που βλέποντάς τα τσακίζεις 5 κιλά παγωτό και κλαις με μαύρο δάκρυ μπαίνοντας στη θέση του πρωταγωνιστή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τέτοιου είδους χωρισμοί δεν πονάνε.

Όλοι γνωρίζουμε ότι πρέπει να υποστηρίξουμε και να ενθαρρύνουμε την κοπέλα της οποίας ο φίλος χάθηκε ξαφνικά απ’ τη ζωή της. Είναι καιρός να το κάνουμε και για ανθρώπους των οποίων οι φίλοι έγιναν ξαφνικά «φαντάσματα».

Μια μέρα, που χάζευα το τηλέφωνό του, βρήκα τα μηνύματα, που έστελνε σε εκείνη τη «φίλη» του. Της στέλνει κάθε μέρα, μόλις ξυπνάει και μόλις σχολάει. Όταν τον έβαλα κάτω να το συζητήσουμε, ήταν αμυντικός και είπε, ότι ήταν απλώς φίλοι.

Στο φίλο μου αρέσει πολύ να στέλνει μηνύματα. Έχει πολλούς φίλους, που τους καλημερίζει κάθε πρωί. Καλημερίζει ΚΑΙ τις φίλες του σε καθημερινή βάση. Δεν με ενοχλεί, παρά μόνο μία συγκεκριμένη. Και εγώ έχω άντρες φίλους, αλλά δεν τους καλημερίζω κάθε πρωί.

Είμαστε μαζί εδώ και ένα χρόνο. Είμαι απ’ αυτές, που πιστεύουν, ότι, όταν δύο άνθρωποι αποφασίσουν να κάνουν δεσμό, πρέπει να τα μοιράζονται όλα, ακόμα και τους κωδικούς τραπεζών, τηλεφώνων, e-mail. Εγώ του έχω δώσει τους δικούς μου, αλλά εκείνος αρνείται να μου δώσει τους δικούς του. Δεν έχω κάτι να κρύψω, οπότε δεν με νοιάζει. Ήθελα μόνο να υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Πέρασαν κάποιοι μήνες και μετά από πολλούς καυγάδες και γκρίνια, μου έδωσε το ΡΙΝ του τηλεφώνου του.

Μια μέρα, που χάζευα το τηλέφωνό του, βρήκα τα μηνύματα, που έστελνε σε εκείνη τη «φίλη» του. Της στέλνει κάθε μέρα, μόλις ξυπνάει και μόλις σχολάει. Όταν τον έβαλα κάτω να το συζητήσουμε, ήταν αμυντικός και είπε, ότι ήταν απλώς φίλοι, ότι δεν τον εμπιστεύομαι και το κάνω θέμα, ενώ δεν είναι. Στο τέλος, παραδέχτηκε, ότι δεν έπρεπε να έχει και πολλά μαζί της, μάλλον, για να με καθησυχάσει.

Όταν πήγε στο εξωτερικό για δουλειά, πήγα κάποιες μέρες να μείνω μαζί του. Τότε διαπίστωσα, ότι είχε ξεκινήσει συνομιλίες με μία άλλη, συνάδελφό του αυτή τη φορά. Μου είπε, ότι ήταν απλώς φίλοι και ότι έκανα φασαρία αδίκως. Είπε, ότι αν δεν με αγαπούσε, δεν θα μου έλεγε κάθε μέρα, πότε θα έρθεις και πότε θα έρθεις.

Τα μηνύματά τους ήταν ως επί το πλείστον αθώα και περιελάμβαναν κουτσομπολιά και τα προβλήματα της συναδέλφου. Όταν είμαστε μαζί, την ενημερώνει για όλα, πού είμαστε, τί τρώμε και της στέλνει φωτογραφίες με τα φαγητά που τρώμε και τα μέρη, που είμαστε.

Όταν του λέω, ότι αυτή η κατάσταση με ενοχλεί, λέει ότι κάνω λάθος, ότι είμαι υπερβολική, ότι δεν τον εμπιστεύομαι και ότι δεν εκτιμώ όσα έχει κάνει για μένα. Έφυγα πριν από την ημερομηνία, που είχα κλείσει. Όταν γύρισα, του έστειλα ένα μήνυμα, λέγοντάς του: «Ή αυτές ή εγώ. Ή μειώνεις τη συχνότητα των συνομιλιών σου με τις φίλες σου ή τελειώνουμε εδώ». Μου απάντησε: «Θα προσπαθήσω, αλλά δεν ξέρω, γιατί το κάνεις τόσο μεγάλο θέμα».

Μου λέει, ότι το να μιλάει κανείς καθημερινά με φίλους και φίλες του είναι απόλυτα φυσιολογικό. Λέει, ότι δεν πρέπει να αισθάνομαι ανασφάλεια, γιατί δεν με απατά. Δεν μου φαίνεται σαν τύπος, που έχει τη διάθεση να αλλάξει. Αισθάνομαι όντως μεγάλη ανασφάλεια.

Για μένα, η συχνή και σωστή επικοινωνία είναι το κλειδί μιας σχέσης. Φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά (όχι απαραίτητα φυσικά, αλλά και συναισθηματικά). Στη ζωή μου, έχω δει πολλές καταστάσεις να οδηγούν σε απιστία εκ προθέσεως ή ακούσια.

Αισθάνομαι, ότι ακόμα δεν με καταλαβαίνει. Έχω μοιραστεί μαζί του τους λόγους της ανασφάλειάς μου, όμως, δεν νομίζω, ότι είναι διατεθειμένος να καταβάλει καμία προσπάθεια, για να με κάνει να νιώσω άνετα. Μερικές φορές, αναρωτιέμαι, αν περιμένω άδικα να αλλάξει.

Μήπως ανησυχώ χωρίς λόγο; Μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη έτσι, που φέρεται; Τί να κάνω;

Βιβή

Άρχισε με μίνι παρατηρήσεις τύπου πρέπει να χάσεις κιλά, μη με ενοχλείς τώρα, έχω δουλειά, ξέχναγε τα γενέθλιά μου ή με πρόσβαλλε για την εμφάνισή μου μπροστά σε όλους στη δουλειά. Το χειρότερο, όμως, ήταν, ότι έπρεπε να μείνω στο νοσοκομείο αρκετές μέρες και ούτε τηλέφωνο με πήρε, ούτε με επισκέφτηκε ποτέ.

Έχω θέμα με την κολλητή μου και πιο πολύ τώρα, που πλησιάζει ο γάμος μου. Θέλω να κόψω τα πολλά πολλά μαζί της, αλλά είναι λίγο δύσκολο μιας και δουλεύουμε μαζί στην ίδια εταιρεία.

Άρχισε με μικρές παρατηρήσεις τύπου πρέπει να χάσεις κιλά, έχω δουλειά τώρα, μη με ενοχλείς, θα σου απαντήσω μετά και δεν απαντούσε καν, ξέχναγε τα γενέθλιά μου και όταν την καλούσα στα πάρτι, δεν ερχόταν καν ή με πρόσβαλλε για την εμφάνισή μου μπροστά σε όλους στη δουλειά. Σ’ εμένα όμως, άλλος άνθρωπος. Καλύτερη φίλη δεν υπήρχε.
Το χειρότερο, όμως, έγινε πρόσφατα. Έχω ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και χρειάστηκε να μείνω στο νοσοκομείο αρκετές μέρες. Ούτε τηλέφωνο με πήρε, ούτε με επισκέφτηκε ποτέ.

Δεν την ενδιαφέρει καθόλου η φιλία μας, πιστεύω, πως κάνει ό, τι μπορεί, για να με πληγώσει επειδή παντρεύομαι.

Αξίζει να συνεχίζω να τη θεωρώ κολλητή μου ή να της πω την αλήθεια, ότι δηλαδή με έχει απογοητεύσει εντελώς;

Μάρθα