Μία ιστορία που βλέπουμε μόνο στις ταινίες «ζωντανεύει» στα Χανιά. Μία γυναίκα από το Βέλγιο επιστρέφει για να συναντήσει τον εφηβικό της έρωτα. Εκείνον με τον οποίο πέρασαν μαζί όμορφες στιγμές το καλοκαίρι του 1979.
Πριν από 44 χρόνια, η νεαρή κοπέλα με καταγωγή από το Βέλγιο, ήρθε για πρώτη φορά στα Χανιά για καλοκαιρινές διακοπές. Γνώρισε έναν πολύ όμορφο άνδρα που τη γοήτευσε και έμεινε ανεξίτηλος στη μνήμη της.
Το ζευγάρι πέρασε μαζί πολύ όμορφες στιγμές, με εκείνον να της αφιερώνει με την κιθάρα του το τραγούδι «Sultans of Swing» των Dire Straits.
Στο ζώδιο του Ταύρου θα εισέλθει στις 16 Μαΐου ο Δίας, φεύγοντας από το ζώδιο του Κριού. Στη θέση αυτή θα μείνει μέχρι τις 25 του μήνα, χαρίζοντας ευκαιρίες, χρήμα και (πολύ) έρωτα στους… τέσσερις τυχερούς του μήνα.
4 εκπρόσωποι του ζωδιακού ευνοούνται ιδιαιτέρως από τη συγκεκριμένη θέση του «σταθερού» Δία, καταφέρνοντας να ξεφύγουν από τις δυσκολίες των προηγούμενων μηνών.
Ποια είναι αυτά;
#1 Ταύρος
Ο Δίας θα μπει στο ζώδιο του Ταύρου, πράγμα που σημαίνει ότι η τύχη επιτέλους χαμογελά και στα ταλαιπωρημένα Ταυράκια! Τα νέα είναι ευχάριστα και ήρθε η στιγμή να ανεβάσετε την αυτοπεποίθησή σας και να διαπρέψετε στα εργασιακά.
Μια νέα συνεργασία θα σας αποφέρει περισσότερα χρήματα και όλα θα πηγαίνουν τόσο καλά, χωρίς να προσπαθείτε πολύ. Απολαύστε το…
#2 Αιγόκερως
Οι Αιγόκεροι θα έχουν μεγάλη εύνοια στα ερωτικά τους. Φλερτ, έρωτα και πάθος είναι διάχυτα μετά τα μέσα του μήνα και κάποιοι αδέσμευτοι θα γνωρίσουν ένα νέο πρόσωπο που θα τους δώσει νόημα στη ζωή τους.
Όσο για τους δεσμευμένους, η φλόγα του έρωτα θα δυναμώσει και πάλι. Οπότε εκμεταλλευτείτε το! Και στα εργασιακά, όμως, οι Αιγόκεροι θα δουν μια βελτίωση στην απόδοσή τους και θα έχουν μια πιο ευχάριστη διάθεση για να δουλέψουν.
#3 Παρθένος
Ο Δίας σας προτρέπει να δοκιμάσετε νέα πράγματα και να πάρετε ρίσκα. Τα όνειρά σας θα γίνουν πραγματικότητα αρκεί να μην είστε αρνητικοί, απαισιόδοξοι και ανασφαλείς.
#4 Σκορπιός
Από τα μέσα του Μάη και μετά θα έχετε αρκετές ευκαιρίες σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. Κάποιοι θα γνωρίσουν έναν μεγάλο έρωτα που θα τους ενθουσιάσει. Όσοι είναι σε σχέση, από την άλλη, ίσως σκεφτούν το ενδεχόμενο του γάμου ή μιας συμβίωσης που σκέφτονταν εδώ και καιρό.
Τέσσερα χρόνια ακριβώς έχουν περάσει από την 28η Απριλίου του 2019, όταν ο χρόνος πάγωσε στις Θεσπιές Βοιωτίας. Όταν η μικρή Αλεξία (τότε 8 ετών) την ώρα που έπαιζε αμέριμνη στην αυλή του σπιτιού της, «έφαγε» μία αδέσποτη σφαίρα στο κεφάλι ανήμερα του Πάσχα και έμεινε ανάπηρη, «φυτό» (αναπηρία 95%) για όλη της τη ζωή.
Δράστης ένας 56χρονος σήμερα, ο οποίος εκείνη την ημέρα έριχνε μπαλοθιές αδιαφορώντας για τις συνέπειες των πράξεών του. Πράξεις που αρχικά αρνήθηκε, αλλά στη συνέχεια ομολόγησε.
Το δικαστήριο είχε επιβάλει ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών με αναστολή για σωματική βλάβη από αμέλεια, ενώ πρόσφατα επιδίκασε αποζημίωση ύψους 500.000 ευρώ.
Ωστόσο, ακόμα και σήμερα, ο δράστης αρνείται να σεβαστεί τη δικαστική απόφαση και να πληρώσει την αποζημίωση, προκειμένου να μεταφερθεί η Αλεξία σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης στη Γερμανία. Για τις θεραπείες της, τα ποσά που απαιτούνται είναι δυσβάστακτα.
«Παρακαλάω έστω και τώρα, μετά από τόσα χρόνια να συμμετέχει σε αυτό που έκανε»
Ο Γολγοθάς του παιδιού, το οποίο είναι καθηλωμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο, είναι ατέλειωτος και η μητέρα του μέσω του Alpha, καταγγέλλει την αδιαφορία του υπεύθυνου για την αναπηρία της κόρης της και ταυτόχρονα απευθύνει έκκληση…
«Δεν έχει πληρώσει τίποτα και παρακαλάω έστω και τώρα, μετά από τόσα χρόνια να συμμετέχει σε αυτό που έκανε. Να καταλάβει ότι είναι ένα παιδί … Θέλουμε να ξαναπάμε άλλη μία φορά στη Γερμανία στο κέντρο, ελπίζοντας ότι θα πάρουμε κάτι», είπε χαρακτηριστικά.
Η κ.Σαμαρτζή περιγράφει ακόμα την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η κόρη της:
«Μπορώ να πω ότι είναι αρκετά καλά γιατί καταλαβαίνει τα πάντα. Θέλει να προχωρήσει μπροστά αν και είναι πολύ δύσκολο. Λέει ότι θέλει να πάει σε κέντρο (σ.σ. αποκατάστασης) για να πάει σχολείο. Αυτό για μας είναι δύναμη».
«Η οικογένεια εμμένει στην εκτέλεση των αποφάσεων»
Από την πλευρά του 56χρονου δράστη, ο δικηγόρος του Αλέξης Στεφανάκης υποστήριξε ότι έχει ήδη κάνει κάποιες προτάσεις ο πελάτης του, αλλά δεν τις έχει δεχτεί η οικογένεια, η οποία ζητά να εκτελεστούν οι δικαστικές αποφάσεις:
«Έχει ήδη προσφέρει το σπίτι στο χωριό, το οποίο δεν το επιθυμεί η οικογένεια της μικρής Αλεξίας και επίσης ο ίδιος –έχω μεταφέρει πρόταση- ο εντολέας μου αντί να δίνει 800 ευρώ στο λογαριασμό της μικρής Αλεξίας, να πάρει ένα δάνειο ποσού περίπου 100.000 και το ποσό αυτό να το βάζει στο τραπεζικό ίδρυμα που θα του εκχωρήσει το δάνειο. Η οικογένεια δεν το δέχεται διότι εμμένει στην εκτέλεση των αποφάσεων των αστικών δικαστηρίων».
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου με ανάρτησή της στα social media μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου να θέσει το κόμμα της εκτός εκλογών έδωσε «ραντεβού στις επαναληπτικές εκλογές με μεγαλύτερη δύναμη και αποφασιστικότητα».
Αναλυτικά η ανάρτησή της:
«Είναι γεγονός πως η ραγδαία άνοδός μας, ενόχλησε πολύ και πολλούς. Ραντεβού στις επαναληπτικές εκλογές με μεγαλύτερη δύναμη και αποφασιστικότητα. Είναι γνωστό πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Σας ευχαριστώ όλους για την απίστευτη στήριξή σας».
Λευτέρης Πετρούνιας και Βασιλική Μιλλούση αποκλείστηκαν από το Παγκόσμιο του Καΐρου και με ξεχωριστές αναρτήσεις τους στα κοινωνικά μέσα, έστειλε ο καθένας το δικό του συγκινητικό μήνυμα.
Ο «άρχοντας των κρίκων» είχε πτώση στην έξοδο του προγράμματός του έπειτα από μία εξαιρετική εκτέλεση και έχασε έναν ολόκληρο βαθμό, με συνέπεια να περιοριστεί στη 12η θέση.
Αξίζει να σημειωθεί πως για τον Λευτέρη Πετρούνια αυτή ήταν η πρώτη πτώση στην έξοδο στην καριέρα του και εκτός από την παρουσία του στον τελικό, του άφησε κι έναν τραυματισμό στη μέση.
Στην ανάρτησή του στο Instagram o χρυσός Ολυμπιονίκης γράφει: «Στον προκριματικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κάιρο εχθές έχοντας κάνει μια άρτια εκτέλεση είχα μια απρόσμενη πτώση στην έξοδο με αποτέλεσμα να τραυματιστώ ελαφρά στη μέση μου. Ήταν η 1η πτώση στην καριέρα μου, ακόμη και εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω. Όμως στον αθλητισμό όπως και στη ζωή όλα μπορούν να συμβούν και επιβάλλεται να κάνεις δύο πράγματα όταν πέφτεις. Να αναγνωρίσεις το λάθος σου και να μάθεις από αυτό πρώτα και ύστερα να σηκωθείς και να επιστρέψεις δυνατότερος. Το σημαντικό της υπόθεσης είναι πως έχει κλειδώσει η πρόκριση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα -πρόκριση για Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτά λοιπόν και προχωράμε μπροστά».
Με τη συμμετοχή της Βασιλικής Μιλλούση και της Βασιλικής Κυρλίδου ολοκληρώθηκε η ελληνική παρουσία στους προκριματικούς του παγκοσμίου κυπέλλου ενόργανης στο Κάιρο.
Συγκεκριμένα, η Βασιλική Μιλλούση τερμάτισε 18η στον προκριματικό της δοκού ισορροπίας με 11,100 βαθμούς, μένοντας οριακά έξω από τους πρώτους δεκαέξι, αν τα κατάφερνε αφενός θα κέρδιζε πόντους στην παγκόσμια κατάταξη, αφετέρου ερχόταν ένα βήμα πιο κοντά στην πρόκριση για το προ-Ολυμπιακό παγκόσμιο πρωτάθλημα το Φθινόπωρο.
Από την δική της πλευρά, η Βασιλική Μιλλούση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram ανέβασε κοινές φωτογραφίες με τον σύζυγό της Λευτέρη Πετρούνια στις οποίες κοιτάζονται στα μάτια και αγκαλιάζονται.
«Και να που ήρθε πάλι αυτή η αμήχανη στιγμή… ο πρώτος στόχος δεν τελείωσε με επιτυχία αλλά ίσως και να μην γινόταν μέσα σε οχτώ μήνες και με έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό να καταφέρω να προκριθώ για το Παγκόσμιο, θέλω να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου γιατί με στηρίξατε πάρα πολύ με όλα τα μνμ και τις ευχές σας! Για την ώρα θα αφοσιωθώ στα κορίτσια μου που μου έλειψαν και θα επαναπροσδιορίσω το στόχο μου με ηρεμία!», αναφέρει στην ανάρτησή της.
Συγκλονίζει η μητέρα του Γιώργου Καραϊβάζ σε δηλώσεις της στο newsit, μετά τις δύο συλλήψεις για τη δολοφονία του δημοσιογράφου. «Μακάρι, όμως, να βρεθεί ο εντολέας. Αυτόν θέλω περισσότερο να τιμωρηθεί», είπε η Παναγιώτα Καραϊβάζ, ξεσπώντας σε λυγμούς.
«Τα έμαθα τα νέα ευτυχώς», είπε μετά την είδηση για τις συλλήψεις των δύο αδερφών, ηλικίας 40 και 48 ετών αντίστοιχα, για τη δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ, η μητέρα του αδικοχαμένου δημοσιογράφου.
Η Παναγιώτα Καραϊβάζ εκφράζει την ευχή να συλληφθεί και ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του γιου της, στις 9 Απριλίου 2021 στον Άλιμο.
«Μακάρι, όμως, να βρεθεί ο εντολέας. Εμένα με ενδιαφέρει να βρεθεί ο εντολέας. Αυτόν θέλω περισσότερο να τιμωρηθεί», λέει και ξεσπάει σε λυγμούς. Μακάρι ο Θεός να βοηθήσει να φτάσουμε στο τέλος. Κι εγώ είχα απελπιστεί. Τι να πω; Περίμενα ένα νέο. Πήγαινα στον τάφο του παιδιού μου και έλεγα «Γιώργο έλα και πες μου κάτι αγόρι μου, έλα και πες μου κάτι παιδί μου, γιατί σου το έκαναν αυτό;».
Συγκλονισμένη η μητέρα του Γιώργου διερωτάται:
«Γιατί; Γιατί; Τι τους πείραξε το παιδί μου. Ήταν ένα εξαιρετικό παιδί που δεν το άφησαν να ζήσει τη ζωή του και να κάνει όλα του τα όνειρα πραγματικότητα. Το παιδί μου… Εύχομαι να βρεθεί ο εντολέας. Αχ! Το εύχομαι. Δεν αντέχω άλλο. Πρέπει να αντέξω».
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι ειδικοί στη Βρετανία για τον Αρκτούρο που συνεχίζει να εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Πέντε Βρετανοί έχουν πεθάνει μέχρι στιγμής ενώ οι ειδικοί προειδοποιούν πως οι μάσκες προστασίας θα πρέπει να επιστρέψουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς προκειμένου να αποφευχθεί η διασπορά της νέας παραλλαγής του κορωνοϊού.
Ο καθηγητής Stephen Griffin, πρόεδρος του Independent SAGE, υποστήριξε ότι οι άνθρωποι πρέπει να υποβάλλονται τακτικά σε τεστ κορονοϊού και να φορούν μάσκες προσώπου για να προστατεύονται από τον ιό.
«Αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια αναδρομή στην περσινή χρονιά, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο ιός συνεχίζει να κάνει κακό και όσοι είναι λιγότερο ικανοί να ανταπεξέλθουν συνεχίζουν να υποφέρουν» δήλωσε ο Stephen Griffin στη MailOnline
«Αν [η] κυβέρνηση δεν ενεργήσει για να επιτρέψει σε όλους να “ζήσουν” με τον Covid, οι ευπαθείς ομάδες θα συνεχίσουν να χρειάζονται οπωσδήποτε προφυλάξεις» πρόσθεσε.
Σημειώνεαι, ότι το νέο στέλεχος, γνωστό ως XBB.1.16, αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά τον περασμένο Ιανουάριο και προέκυψε από δύο προηγούμενα ισχυρά στελέχη της Όμικρον, BA.1 και BA.2.Η έρευνα δείχνει ότι η νέα παραλλαγή «Αρκτούρος μπορεί να είναι 1,2 φορές πιο μολυσματική από την τελευταία σημαντική υποπαραλλαγή.
Η ζωή μου αχ… Θα με έλεγα άνετα καταραμένη… Αν δεν είχα δει τόσες τύχες στις ατυχίες μου… Η γέννηση μου επεισοδιακή. Εξαμηνίτικο βάρους 1.200 γρ. Όλοι έλεγαν δεν θα ζήσω κι όμως έζησα… Μέχρι να αποδείξω ως νεογέννητο ότι μπορώ να τα καταφέρω εγκαταλείφθηκα από τη μητέρα μου 3 φορές… Μια έξω από το ταχυδρομείο όπου με αναγνώρισε η γειτόνισσα… Μια σε ταξί όπου ο ταξιτζής με επέστρεψε στην πολυκατοικία όπου την άφησε και την αναζήτησε όπου πάλι με αναγνώρισαν. Η τρίτη φορά ήταν και η τελευταία. Με εγκατέλειψε στο διαμέρισμα τρεις ολόκληρες μέρες μόνη μου όπου οι κραυγές μου κάποια στιγμή ανησύχησαν τους γείτονες όπου ενημέρωσαν τον πατριό της και εκείνος με την σειρά του έσπασε την πόρτα και με ανέλαβε υιοθετώντας με νόμιμα….
Μεγάλωσα γνωρίζοντάς την ως αδερφή μου και τη λάτρευα… Δεν έμενε μαζί μας και μου έλειπε πολύ… Συχνά με έκλεβε Παρασκευές απ’ το σχολείο μιας και ο μπαμπάς δεν επέτρεπε να με έχει ούτε στιγμή. Και με επέστρεφε Κυριακή απόγευμα… Βέβαια και πάλι δεν τη χόρταινα. Δούλευε νύχτα, με άφηνε μόνη στο ξενοδοχείο τη νύχτα και τη μισή μέρα κοιμόταν όμως απ’ το τίποτα μου ήταν αρκετό μιας και στο σπίτι η αγάπη που εισέπραττα ήταν του μπαμπά και περιορισμένη… Δεν έφταιγε εκείνος που δεν μπορούσε να με αγκαλιάσει. Κουβαλούσε ασθένειες που απαγορευόταν να πιω απ’ το ποτήρι του, να φάω απ’ το πιάτο του με τα δικά του μαχαίρια, κουταλιά, σεντόνια, πετσέτες… Η αγάπη του ήταν εξ αποστάσεως κι όμως την ένιωθα… Κι εγώ τον αγαπούσα πολύ, δεν επιτρεπόταν όμως να του το δείξω με “αγκαλιές”. Του το έδειχνα με την υπακοή και το σεβασμό μου…
Η μαμά, δηλαδή η γιαγιά μου, σκληρός άνθρωπος, ενάμιση μέτρο μπόι… Κι όμως πολύ σκληρή, πολύ δυνατή χωρίς αγκαλιές για μένα! Με έβγαλε στα παζάρια από τα 6 μου χρόνια… Μετά το σχόλασμα του σχολείου και το Σάββατο από τις 4 τα χαράματα συχνά με κρύο νερό τραβώντας παπλώματα και πιτζάμες για να σηκωθώ… Με άφηνε ολομόναχη σε πάγκους και δεν έχαναν την ευκαιρία οι ανώμαλοι να με πλησιάζουν… Ήξερα πως φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα «μαμά» τους έκανε και έτρεχαν, δεν ξέρω πως, αλλά έπιανε… Δεν ξέρω πως δεν μου ‘τυχε κάτι χειρότερο από κάποιον έξυπνο… Ήμουν τυχερή!
Παιδική ηλικία μόνο με την “αδερφή” μου ζούσα… Όσο και όταν γινόταν το κλέψιμο!
Είχα και ατύχημα, το οποίο με ανάγκασε να μένω μήνες στα νοσοκομεία… Από ένα «γύρω γύρω» ενός κοριτσιού που ξαφνικά άφησε τα χέρια της και έπεσα κάτω… Απέκτησα ρήξη αριστερού νεφρού εκ του οποίου αιματουρία, εμετοί και πυρετοί, σημάδια για να με κρατούν υπό παρακολούθηση… Απ’ την ηλικία των 9 ετών έως και τα 12 μου… Μπήκε στη θέση του μόνο του εκ θαύματος! Μιας και η λύση που πρότειναν οι ιατροί ήταν μέσω της σπονδυλικής στήλης χωρίς νάρκωση, την οποία δεν δέχτηκα…
Στα νοσοκομεία ήμουν πάντα μόνη με τη μαμά και την “αδερφή” απλούς επισκέπτες… Με φρόντισαν άλλες μαμάδες όπου με γνώρισαν από το ένα και μοναδικό τηλέφωνο της πτέρυγας… Έγινα τηλεφωνήτρια με τον ορό στο χέρι… Πάντα περίμενα δικό μου τηλεφώνημα, το οποίο δυστυχώς δεν χτύπησε ποτέ… Όμως αυτές οι μαμάδες που ήταν μέρα νύχτα στο προσκέφαλο του παιδιού τους μοιράστηκαν μαζί μου κόμικς, μαρκαδόρους, παντόφλες, με έπλυναν, με έντυσαν όταν ανέβαζα πυρετό τη νύχτα, καλούσαν τις νοσοκόμες… Τους χρωστάω πολλά ευχαριστώ που με είδαν σαν παιδί τους!!
Πάντα παραπονιόμουν πως η μαμά δε μ’ αγαπάει… Ποτέ δεν με καταλάβαινε, ποτέ δεν με αγκάλιαζε, ποτέ, ποτέ, ποτέ… Πάντα με πίεζε πιο πολύ… Πάντα θέλοντας και μη, έπρεπε να την ακολουθάω… Τότε σαν παιδί δεν έβλεπα… Αυτά τα βλέπω σήμερα και την ευχαριστώ από την καρδιά μου… Ήταν σαν να ήξερε το μέλλον και με ετοίμαζε για τον κόσμο… Όχι απ’ την ενηλικίωσή μου αλλά από τη φρέσκια εφηβεία μου των 12!!!
Ένα μήνα μετά τα γενέθλιά μου ετών 11 και μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα έζησα μπροστά μου το θάνατο του μπαμπά μου… Η μαμά κλείστηκε στην τουαλέτα. Αν και με τόσες σπουδές νοσηλεύτριας και γνώσεις εμπειρίας κλειδώθηκε κλαίγοντας και ουρλιάζοντας και έμεινα εγώ μόνη να τον βλέπω να παλεύει για μια ανάσα και δεν ήξερα πως να τον βοηθήσω… Πήρα το 166, νόμιζαν πως έκανα πλάκα… Τους φώναζα «Ο μπαμπάς μου πεθαίνει». Μετά έπιασα την ατζέντα και κάλεσα παντού. Πιο γρήγορα έφτασαν οι συγγενείς απ’ το ασθενοφόρο, όπου ήταν πολύ αργά πια.
Έψαξα στα συρτάρια μου για μαύρα ρούχα, ντύθηκα και έφυγα, πήγα στην κολλητή μου… Ούτως ή άλλως ήταν σαν να μην υπήρχα εκεί… Δεν άντεχα να δω το υπόλοιπο της διαδικασίας. Η κολλητή μου προσπαθούσε να με γαργαλήσει να πάψω να κλαίω… Ενώ μέχρι τότε έκανε κίνηση και πέθαινα στα γέλια, από τότε έπαψα να γαργαλιέμαι. Χάθηκε η γη, η ζωή μου, δεν είχε νόημα. Η μόνη μου ελπίδα ήταν η “αδερφή” μου που λίγους μήνες μετά έφυγε για το εξωτερικό αναγκαία… Έχασα εν ζωή και μη, τους δύο μοναδικούς ανθρώπους που με αγαπούσαν και το ένιωθα…
Μετά το δεύτερο συμβάν με τη μαμά χάσαμε τελείως την επικοινωνία μας. Έπαψα να την ακολουθώ στα παζάρια και γενικά τότε ξεκίνησε ο ξυλοδαρμός μου που βέβαια προϋπήρχε στην παιδική μου ηλικία αλλά υπήρξε η παύση λόγω του ατυχήματός μου και ξαναεμφανίστηκε… Με ζώνη που πρωτού τη νιώσω στην πλάτη και στα πόδια τη δίπλωνε και την κοπανούσε να μου δείξει πόσο γερή είναι… Έπαιρνε κλαδιά από ελιές και καθαρίζοντάς τα από τα φύλλα τα δοκίμαζε στα πόδια και στα χέρια… Κι όταν αποφάσισα πως τέλος το ξύλο στα 12 απλά της κράτησα τα χέρια και της είπα τέλος ενώ πριν λίγο με είχε βουτήξει απ’ το μαλλί και με έφερνε σβούρες… Τότε είπε στον κόσμο πως τη βαράω και ζητούσε κάποιος να με τιθασεύσει… Όπως και ήρθε ο “θείος” και χωρίς λόγο και αιτία μέσα στο δωμάτιο μου με ξυλοφόρτωσε…
Από τότε δεν την ήθελα… Ναι το παραδέχομαι. Από το θάνατο του μπαμπά δεν ήμουν το καλύτερο παιδί… Ναι οκ όμως γιατί; Γιατί σε μένα; Έβλεπα τους συμμαθητές μου. Οι γονείς τους να πηγαίνουν στο σχολείο, να παίρνουν τους ελέγχους ενώ εγώ πάντα περίμενα τελευταία για να δουν ότι δε θα έρθει κανένας και να τον πάρω λες και είχε σημασία για κανέναν άλλον εκτός από μένα… Μαμάδες να διοργανώνουν πάρτι στα παιδιά τους κι εγώ πάντα είτε ακάλεστη είτε χωρίς δώρο δεν πήγαινα… Γιατί εγώ να μην είχα μια μαμά που να νοιαζόταν για μένα; Αγοροκόριτσο, είχα καταντήσει αγρίμι… Στις παρέες δεν ήθελα να με βλέπει κανένας σαν κορίτσι, γυναίκα… Δεν ήθελα να είμαι όμορφη και περιποιημένη. Μάλλον δεν ήξερα τον τρόπο να είμαι κορίτσι αλλά να με σέβονται… Γι’ αυτό η καλύτερή μου άμυνα ήταν η επίθεση… Ούτως ή άλλως δεν υπήρχε κανείς να με προστατέψει να με υπερασπιστεί… Η μαμά με έδιωχνε συχνά από το “σπίτι” της… Όπου μια μέρα το έκανα πράξη κι όταν είδα πως μπορώ να επιζήσω είχε επαναληφθεί πολλές φορές… Την πρώτη φορά με βρήκε μετά από 3 μέρες σε ένα πάρκο, με βούτηξε απ’ τα μαλλιά και με πήγε στο τμήμα παρατώντας με και λέγοντας τους «Τη βρήκα την π@τανα, βάλτε τη στο ίδρυμα»… Οι αστυνομικοί μετά μου έλεγαν να γυρίσω σπίτι. Το έκανα και με ξαναέδιωχνε μετά από κάποιο διάστημα…
Υπήρχαν μέρες στο δρόμο, στις παρέες που πέρα από τον κίνδυνο να με δουν σαν γυναίκα. Ήμουν νηστική για μέρες και επιτήδειοι φίλοι μου ζητούσαν ανταλλάγματα πονηρά για ένα σουβλάκι… Έπαιρνα το σουβλάκι αλλά εξαφανιζόμουν μέσα από το μαγαζί…
Άλλες φορές περίμενα ξημερώματα έξω από φούρνους και περίπτερα να κλέψω λίγο ψωμί και γάλα… Αυτό ήταν το γεύμα μου. Έβλεπα συμμαθητές απ’ το σχολείο και με ρωτούσαν γιατί δεν πήγαινα. Τι να τους πω; Πως ήμουν άπλυτη, πως δεν είχα άλλα ρούχα να αλλάξω, πως δεν είχα τσάντα ή ότι ζούσα στο δρόμο; Δεν τολμούσα να πω κουβέντα… Απλά τι να το κάνω το σχολείο; Βαριέμαι… Κι ας το αγαπούσα… Οι νύχτες μου ήταν με παρέες όπου έμαθα να καπνίζω… Μέχρι τις δύο ή τρεις τα ξημερώματα… Από αυτούς λίγοι ξέρανε πως μένω στο δρόμο… Όποτε αποχαιρετιόμασταν για να πάμε σπίτια μας ενώ εγώ τριγύρναγα μέχρι να βρω μέρος χωρίς κόσμο να κοιμηθώ λιγάκι μέχρι το ξημέρωμα να γευματίσω… Το Σαββατοκύριακο ήταν δύσκολο, ήταν οι μέρες που δεν υπήρχε τίποτα στα περίπτερα ούτε στους φούρνους… Ήταν οι μέρες σκληρής πείνας… Τέτοιας που ήταν σα να ζούσα το παραμύθι «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα»… Και στο κρύο ήμουν… Και γαλοπούλες ονειρευόμουν… Αχ… Μέχρι και στους φούρνους γύρευα μπαγιάτικο ψωμί τάχα για το σκυλί μου και δεν μου ‘δίναν… Δύσκολες μέρες… Και μέσα στην απελπισία ξαναζήταγα να επιστρέψω σπίτι… Και μετά από καιρό πάλι τα ίδια… Ουφ…
Και για τα επόμενα δύο χρόνια μέχρι που έμαθα τις σχέσεις και πριν τις σχέσεις, τις απόπειρες βιασμού μου… Ενώ δεν ανοιγόμουν στις σχέσεις. Πίστευα πως είναι ο άνθρωπός μου… Πως ανήκω κάπου… Ήμουν αθώα… πολύ αθώα… Με εκμεταλλεύτηκαν, με χώριζαν όταν με βαριόντουσαν, προτιμούσαν τις πιο θηλυκές φίλες μου και με ταπείνωναν… Τι έψαχνα; Ένα σπίτι… Ασφάλεια… Οικογένεια, ετών 14! Παράλογο θα μου πείτε… Όμως εγώ δεν μπορούσα να διεκδικήσω τίποτα άλλο… Έκανα προσπάθειες να μπω σε ανάδοχες, μα ο εισαγγελέας και η κοινωνική λειτουργός απέρριψαν το αίτημά μου. Μόνο αυτό μου έμεινε να ποθώ, να νοσταλγώ, να θέλω!
Φυσικά η ζωή μου δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα ήθελα. Έγιναν πολλές νομότυπα παρανομίες εις βάρος μου και ήμουν ένα παιδί που μέχρι και ο ίδιος ο νόμος με τους λειτουργούς τους μόνο κακό ‘θελαν να μου κάνουν. Ποτέ να ακολουθήσουν έστω και τυπικά το γράμμα του νόμου πόσο μάλλον οι σύντροφοι που έψαχνα να κάνω οικογένεια όπου με έβλεπαν σάκο του μποξ… Πόσες απόπειρες να πεθάνω… Τα δοκίμασα όλα… Ποτέ όμως ναρκωτικά ούτε να πουλήσω το κορμί μου… Αυτά ήταν τα ηθικά του μπαμπά που μου έμαθε… Οι απόπειρες γίνονταν αυτολύπηση, αυτοκαταστροφή, όπου βέβαια σταμάτησαν ως δια μαγείας από τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού!
Οικογένεια απέκτησα χωρισμένη μεν… Όπως με τη δική μου οικογένεια… Δύσκολα χωρίς κανέναν στη ζωή πλέον… ( αν και όσο ζούσε η μαμά και η “αδερφή” μου ένιωθα πολύ καλύτερα κι ας ήμουν στο δρόμο).
Θα παλέψω όπως πάλεψα απ’ την ώρα που γεννήθηκα. Θα παλέψω για τα μωρά μου, για τη ζωή μου… Ακόμα και τώρα όπως και πριν… Και κάπου εδώ θα ευχαριστήσω την πλέον εδώ και χρόνια συγχωρεμένη μάνα μου που από τα έξι μου χρόνια με έμαθε με αυτόν τον σκληρό τρόπο να παλεύω, να ανοίγω το μυαλό μου σε πολλές κατευθύνσεις επιβίωσης και για το σπίτι που μου άφησε δουλεύοντας νύχτα μέρα… Ίσως να μην πήρα την αγκαλιά της, ίσως να μην άκουσα το σ’ αγαπώ της όμως μέσα από όσα με οδήγησε να ζήσω, έμαθα να μην το βάζω κάτω και σε κάθε ατυχία να βλέπω τη λίγη τύχη… Σε κάθε κακό να βρίσκω το λίγο καλό…
Ευχαριστώ μαμά! Ευχαριστώ τους πολύ λίγους ανθρώπους που νοιάστηκαν πραγματικά για μένα… Για τις μέρες που έψαχνα αγκαλιά να κλάψω και υπήρξε αυτό το τηλεφώνημα που με έκανε να νιώθω πως κάποιος με σκέφτεται… Ευχαριστώ
ην αγάπη που τρέφει για τον Χριστό και την πίστη σου στον Χριστιανισμό συχνά επικοινωνεί ο Νίκος Οικονομόπουλος.
Ο τραγουδιστής σε συνέντευξη που έδωσε στο Κοσμοράδιο 95,1 αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, σε αυτό το κομμάτι.
«Δεν θα μιλήσω για τα πιστεύω μου; Είμαι ένας που ζω σε μια δημοκρατική χώρα, πιστεύω και μπορώ να μιλάω για το οτιδήποτε. Η πίστη του καθενός είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι. Πολλές φορές λένε ότι το λέω για να γίνω αρεστός. Έχω την ανάγκη να γίνω αρεστός σε κάποιον επειδή πιστεύω; Πόσοι άνθρωποι δεν πιστεύουν; Είπα εγώ σε αυτούς τους ανθρώπους γιατί δεν πιστεύετε είστε κακοί; Είναι δυνατόν; Ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω τον κόσμο; Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μιλάω για τον εαυτό μου», ανέφερε ο Νίκος Οικονομόπουλος.
«Πιστεύω πάρα πολύ στον Χριστό, το λέω συνέχεια και το λέω με πολλή αγάπη, γιατί το νιώθω. Δεν θα σταματήσω ποτέ να το λέω και να δείχνω τη χαρά μου γι’ αυτό το πράγμα. Είμαι ευτυχισμένος. Χαίρομαι πάρα πολύ που είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος. Ναι, είμαι ο Χριστιανός ο Ορθόδοξος, πειράζει; Σε όποιον αρέσει. Το θέμα είναι να μην κάνει κακό σε άλλους», υπογράμμισε τέλος ο Νίκος Οικονομόπουλος.
Η Αθηνά Ωνάση έχει δει την περιουσία της να συρρικνώνεται με τα χρόνια, με την ίδια να ξεπουλά αρκετά, ώστε να συντηρήσει την πλουσιοπάροχη ζωή της, ασχολούμενη κυρίως με τα άλογα.
Έχοντας πουλήσει επαύλεις που θα ζήλευαν ακόμη και οι βασιλείς ανά τον κόσμο, διαμερίσματα με πανοραμική θέα στις μεγαλύτερες μητροπόλεις, βίλες πάνω στο κύμα, ακόμη και τον Σκορπιό όπου βρίσκονται οι τάφοι των προγόνων της, τώρα η «χρυσή» κληρονόμος βάζει ακόμη ένα πωλητήριο.
Το καταφύγιο στο Λονδίνο που δόθηκε προς πώληση
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, έβγαλε προς πώληση έναντι 8.449.860 ευρώ το διαμέρισμα που έμενε η μητέρα της Χριστίνα στο Λονδίνο, στο Mayfair, με ένα ακόμη μυστικό της να έρχεται στην φόρα.
Η κατοικία αυτή αποτελούσε και τη βάση του παππού της όταν επισκεπτόταν τη βρετανική πρωτεύουσα έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγο του Τζάκι Κένεντι Ωνάση, με την οποία ήταν παντρεμένοι από το 1968 έως το 1975, όταν αυτός πέθανε.
Αθηνά Ωνάση
Το «Chryso mou». το διαμέρισμα που αποκαλείται έτσι, καθώς έτσι φώναζει Αριστοτέλης Ωνάσης την κόρη του, Χριστίνα, είναι ένα από τα πιο πολυτελή σπίτια με τρία υπνοδωμάτια και έναν από τους μεγαλύτερους κήπους του Λονδίνου.
Πρόκειται για ένα «στολίδι» στην καρδιά του Mayfair, μια από τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες του Λονδίνου, που χρονολογείται από το 1770.
Μάλιστα έχει ανακαινιστεί τουλάχιστον τρεις φορές, δυο από τον Αριστοτέλη και μια από τη Χριστίνα. Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι πολλοί είναι εκείνοι που συγκρίνουν τους πανέμορφους κήπους του, με αυτούς των παλατιών της βασιλικής οικογένειας.
Αξίζει να αναφερθεί πως το συγκεκριμένο σπίτι είχαν επισκεφθεί αρκετά μέλη της βασιλικής οικογένειας της Βρετανίας, μεταξύ των οποίων φημολογείται πως ήταν και ο πρίγκιπας Φίλιππος, τη δεκαετία του 1960.
Για άλλη μια φορά πάντως με την κίνησή της να βγάλει στο «σφυρί» ακόμη ένα ακίνητο του πάππου της, η Αθηνά δείχνει πως θέλει να ρίξει «μαύρη» πέτρα πίσω της.
Στιγμές θλίψης για την Αθηνά Ωνάση: Το πένθος των τελευταίων ημερών για την κληρονόμο
Η Αθηνά Ωνάση μπορεί να μην έρχεται στην Ελλάδα, αλλά το μυαλό της είναι στην χώρα μας εξαιτίας μιας θλιβερής κατάστασης των τελευταίων ημερών για την ίδια.
Η τετραμελής συντροφιά που απολάμβανε το γεύμα της την Τετάρτη του Πάσχα (19/4) σε εστιατόριο της Κηφισιάς έκρυβε μια ιστορία αγάπης – ίσως τη μοναδική – που έζησε η Χριστίνα Ωνάση πριν πέσει ξαφνικά η αυλαία της σύντομης ζωής της στο Μπουένος Αϊρες. Ανάμεσα στον εφοπλιστή Σπύρο Καρνέση, τον οποίο συνόδευε η σύζυγός του, και τον επιχειρηματία Αντώνη Βουράκη καθόταν ο ένας από τους τέσσερις συζύγους της αδικοχαμένης κόρης του Ελληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση, ο Σεργκέι Καούζοφ.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής, που φέρνει στο φως το μοναδικό ενσταντανέ από αυτήν τη συνάντηση, ο Καούζοφ, ο οποίος ήταν ο τρίτος σύζυγος της Χριστίνας Ωνάση, ήρθε και φέτος στην Ελλάδα για ένα τρισάγιο στη μνήμη της παλιάς του αγαπημένης. Οπως είπε, μάλιστα, στη συντροφιά του, το ίδιο κάνει κάθε χρόνο από το 1988, που η Χριστίνα έφυγε από τη ζωή, παρότι ο γάμος τους δεν είχε κρατήσει παρά λίγους μήνες.
Η συνάντηση που θύμισε ένα μεγάλο έρωτα
Η κόρη του Ωνάση ήταν 28 ετών όταν ο τότε Σοβιετικός αξιωματούχος που χειριζόταν τα θέματα ενέργειας τη συνάντησε στο Παρίσι προκειμένου να την πείσει να διαθέσει κάποια από τα τάνκερ της για τις ενεργειακές ανάγκες του σοβιετικού καθεστώτος. Η Χριστίνα Ωνάση συμφώνησε και γρήγορα τις επαγγελματικές συζητήσεις διαδέχθηκε το φλερτ, που εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο έρωτα ανάμεσα στην κόρη του δαιμόνιου Ελληνα επιχειρηματία και του Σεργκέι Καούζοφ, ο οποίος είχε χάσει τη μισή του όραση και το ένα του μάτι ήταν από τότε γυάλινο.
Η πάμπλουτη κληρονόμος ακολούθησε τον αγαπημένο της στη Μόσχα, όπου και παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 1978. Τυπικά ο γάμος τους διήρκεσε μέχρι το 1980, στην ουσία όμως το ζευγάρι έζησε μαζί περίπου οκτώ μήνες, καθώς η Χριστίνα Ωνάση μετά τον πρώτο χειμώνα στη Ρωσία συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να ζήσει εκεί. Οι άνθρωποι που τη γνώριζαν έχουν πει ότι ο Καούζοφ ίσως να ήταν ο μόνος άντρας που αγάπησε πραγματικά και, απ’ ό,τι φαίνεται, τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Μετά τον χωρισμό τους ο Ρώσος αξιωματούχος αγόρασε οικόπεδο στο Περιγιάλι της Λευκάδας και έχτισε μια υπερπολυτελή βίλα μόνο και μόνο για να βλέπει τον Σκορπιό, όπως λένε οι ντόπιοι. Μετά τον θάνατο της πρώην συζύγου του πούλησε το ακίνητο, που χρησιμοποιείται σήμερα ως τουριστικό κατάλυμα.
Παρότι έχουν περάσει 44 χρόνια από τον χωρισμό του ζευγαριού και 35 χρόνια από τον θάνατο της Χριστίνας, ο Καούζοφ συνεχίζει να επισκέπτεται την Ελλάδα σε ένα ιδιότυπο τάμα για την άλλοτε αγαπημένη του. Πλέον ζει μεταξύ Ελβετίας και Μαρόκου, ενώ στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα φιλοξενήθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες του «Ε.Τ.» της Κυριακής, σε φιλικό σπίτι μιας γυναίκας που στο παρελθόν φρόντιζε την Αθηνά Ωνάση. Εδώ και πολλά χρόνια γνωρίζεται με τον Σπύρο Καρνέση και σε αυτήν την επίσκεψή του, όπως και σε πολλές άλλες κατά το παρελθόν, συναντήθηκαν για να ανταλλάξουν τα νέα τους.
Από τον γάμο του Σεργκέι Καούζοφ με τη Χριστίνα Ωνάση υπάρχει μια φωτογραφία που έχει δημοσιευτεί στον λογαριασμό της Ελενας Λυμπέρη στο Instagram και δείχνει την 28χρονη τότε Χριστίνα με ένα λευκό στεφάνι στα μαλλιά και μαργαριτάρια στον λαιμό να χαμογελά ευτυχισμένη. Στα 20 της χρόνια η Χριστίνα είχε παντρευτεί για πρώτη φορά τον κατά 27 χρόνια μεγαλύτερό της Αμερικανό κτηματομεσίτη Μπόλκερ, ενώ ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο εφοπλιστής Αλέξανδρος Ανδρεάδης. Ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Σεργκέι Καούζοφ και ο τέταρτος και τελευταίος με τον Τιερί Ρουσέλ, με τον οποίο απέκτησε τη μοναχοκόρη της, Αθηνά Ωνάση.
