Blog Σελίδα 6365

Με λένε Κώστα, γύρισα απ’τα καράβια και βρήκα τη σύζυγό μου με παιδί από άλλον. Θέλει να το μεγαλώσουμε μαζί

Stathis
-
0
Με λένε Κώστα, γύρισα απ’τα καράβια και βρήκα τη σύζυγό μου με παιδί από άλλον. Θέλει να το μεγαλώσουμε μαζί

Ένας απατημένος σύζυγος που εργάζεται στα καράβια ως ναυτικός, επέστρεψε από ένα πολύμηνο ταξίδι και βρήκε τη γυναίκα του με ένα μωρό από άλλον άνδρα και του ζητάει να το μεγαλώσουν μαζί.

“Με λένε Κώστα και είμαι ναυτικός. Τα τελευταία χρόνια μπαρκάρω κάνοντας μακρινά ταξίδια και λείπω από το σπίτι μου για μεγάλα διαστήματα. Στο παρελθόν πριν παντρευτώ μπορεί να έλειπα και δύο χρόνια αλλά από τότε που γνώρισα τη γυναίκα μου και παντρευτήκαμε φροντίζω να λείπω λιγότερο. Και εγώ και εκείνη είμαστε από το ίδιο νησί και είχαμε πολλά κοινά. Θέλαμε να παντρευτούμε όσο το δυνατό γρηγορότερα και να κάνουμε οικογένεια αλλά η δύσκολη φύση της δουλειάς μου δεν μας επέτρεψε να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας τόσο γρήγορα όσο θέλαμε.

Απατημένος σύζυγος επέστρεψε μετά από 11 μήνες και βρήκε τη γυναίκα του με μωρό

Πάνω που παντρευτήκαμε έφυγα και γύρισα μετά από 6 μήνες. Ξεκινήσαμε τις προσπάθειες για παιδάκι αλλά δεν έκατσε. Λίγους μήνες μετά ξανά έφυγα και στους τρεις μήνες επέστρεψα για να ξαναφύγω μία μέρα μετά και να γυρίσω μετά από 11 μήνες.

Τώρα θα μου πείτε το πρόβλημα που είναι… Μετά το τελευταίο 11μηνο βρήκα τη γυναίκα μου με ένα νεογέννητο μωράκι. Αν κάνετε τα μαθηματικά θα καταλάβετε πώς έμεινε έγκυος κατά τη διάρκεια του δεύτερου μήνα απουσίας μου. Το παιδί αυτό δεν είναι δικό μου! Γι’ αυτό τόσο καιρό δεν μου είχε πει τίποτα. Γι’ αυτό ούτε φωνή, ούτε ακρόαση και απορούσα τι συνέβη. Έμεινε έγκυος δεν ξέρω από ποιον και δεν μπήκε καν στον κόπο να με ενημερώσει. Περίμενε να επιστρέψω και να μου εξηγήσει τα ανεξήγητα: Ότι δηλαδή δεν άντεχε άλλο την απουσία μου και ότι είχε ανάγκη από μία αντρική συντροφιά γι’ αυτό και τα φτιαξε με κάποιον από το νησί και πριν καλά-καλά το καταλάβει έμεινε έγκυος αλλά δεν ήθελε να το ρίξει γι’ αυτό και το γέννησε με την ελπίδα εγώ να τη συγχωρέσω και να το μεγαλώσουμε μαζί. Μου είπε ότι με αγαπάει, ότι δεν θέλει να με χάσει και από κείνη την ημέρα ζητάει επανειλημμένα συγγνώμη. Θέλει να το αποδεχτώ σαν δικό μου παιδί τη στιγμή που δεν ξέρω καν ποιος είναι ο πατέρας.

Όλοι στο νησί με σχολιάζουν πίσω από την πλάτη μου και με λένε κερατά. Το είχα υποψιαστεί από την προηγούμενη φορά που είχα έρθει από κάτι μισόλογα και κάτι περίεργα βλέμματα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Νόμιζα ότι ήταν ιδέα μου, να τελικά που όμως δεν ήταν.

Ο απατημένος σύζυγος δεν ξέρει αν πρέπει να την αφήσει ή να μεγαλώσουν μαζί το παιδί

Δεν ξέρω τι να κάνω. Πλέον φοβάμαι και να φύγω μήπως γυρίζοντας τη βρω με τίποτα δίδυμα που δεν θα είναι ούτε αυτά δικά μου. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να κάνω μία σοβαρή κουβέντα μαζί της αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω τη διάθεση. Είμαι ακόμα πολύ σοκαρισμένος. Δύο τινά υπάρχουν. Ή χωρίζουμε και την αφήνω να το μεγαλώσει μόνη της ή μένω και το μεγαλώνουμε μαζί. Όποια επιλογή και να κάνω μου φαίνεται ιδιαίτερα σκληρή. Φοβάμαι να μείνω μήπως το έργο επαναληφθεί, αλλά από την άλλη την καταλαβαίνω μέχρι ενός σημείου. Τι να κάνω;

Κώστας”

Πηγή: Singleparent.gr

Με λένε Κώστα, γύρıσα απ’τα καράβıα και βρńκα τη σύζυγό μου με παıδί από άλλον. Θέλει να το μεγαλώσοuμε μαζί

Τι λες τώρα;
-
0
Με λένε Κώστα, γύρıσα απ’τα καράβıα και βρńκα τη σύζυγό μου με παıδί από άλλον. Θέλει να το μεγαλώσοuμε μαζί

Ο Κώστας, εργάζεται ως ναυτικός και όπως εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος, είναι ένας απατημένος σύζυγος. Μετά από ένα ταξίδι που κράτησε μήνες, γύρισε στο σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του με μωρό από άλλον άντρα. Η γυναίκα θέλει να μεγαλώσουν μαζί το παιδί. Ο ίδιος, έχει κάποιες σκέψεις και δεν ξέρει τι απόφαση να πάρει.

Η ιστορία του Κώστα, ενός απατημένου συζύγου που είναι ναυτικός στα καράβια

«Με λένε Κώστα και είμαι ναυτικός. Τα τελευταία χρόνια μπαρκάρω κάνοντας μακρινά ταξίδια και λείπω από το σπίτι μου για μεγάλα διαστήματα. Στο παρελθόν πριν παντρευτώ μπορεί να έλειπα και δύο χρόνια αλλά από τότε που γνώρισα τη γυναίκα μου και παντρευτήκαμε φροντίζω να λείπω λιγότερο. Και εγώ και εκείνη είμαστε από το ίδιο νησί και είχαμε πολλά κοινά. Θέλαμε να παντρευτούμε όσο το δυνατό γρηγορότερα και να κάνουμε οικογένεια αλλά η δύσκολη φύση της δουλειάς μου δεν μας επέτρεψε να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας τόσο γρήγορα όσο θέλαμε.

Πάνω που παντρευτήκαμε έφυγα και γύρισα μετά από 6 μήνες. Ξεκινήσαμε τις προσπάθειες για παιδάκι αλλά δεν έκατσε. Λίγους μήνες μετά ξανά έφυγα και στους τρεις μήνες επέστρεψα για να ξαναφύγω μία μέρα μετά και να γυρίσω μετά από 11 μήνες.

me lene kosta gyrisa ap ta karavia kai vrika ti syzygo moy me paidi apo allon thelei na to megalosoyme mazi 1

Η ιστορία του Κώστα: «Βρήκα τη σύζυγό μου με παιδί από άλλον. Θέλει να το μεγαλώσουμε μαζί, τι να κάνω;»

Τώρα θα μου πείτε το πρόβλημα που είναι… Μετά το τελευταίο 11μηνο βρήκα τη γυναίκα μου με ένα νεογέννητο μωράκι. Αν κάνετε τα μαθηματικά θα καταλάβετε πώς έμεινε έγκυος κατά τη διάρκεια του δεύτερου μήνα απουσίας μου. Το παιδί αυτό δεν είναι δικό μου! Γι’ αυτό τόσο καιρό δεν μου είχε πει τίποτα. Γι’ αυτό ούτε φωνή, ούτε ακρόαση και απορούσα τι συνέβη. Έμεινε έγκυος δεν ξέρω από ποιον και δεν μπήκε καν στον κόπο να με ενημερώσει. Περίμενε να επιστρέψω και να μου εξηγήσει τα ανεξήγητα: Ότι δηλαδή δεν άντεχε άλλο την απουσία μου και ότι είχε ανάγκη από μία αντρική συντροφιά γι’ αυτό και τα φτιάξε με κάποιον από το νησί και πριν καλά-καλά το καταλάβει έμεινε έγκυος αλλά δεν ήθελε να το ρίξει γι’ αυτό και το γέννησε με την ελπίδα εγώ να τη συγχωρέσω και να το μεγαλώσουμε μαζί. Μου είπε ότι με αγαπάει, ότι δεν θέλει να με χάσει και από κείνη την ημέρα ζητάει επανειλημμένα συγγνώμη. Θέλει να το αποδεχτώ σαν δικό μου παιδί τη στιγμή που δεν ξέρω καν ποιος είναι ο πατέρας.

Όλοι στο νησί με σχολιάζουν πίσω από την πλάτη μου και με λένε κερατά. Το είχα υποψιαστεί από την προηγούμενη φορά που είχα έρθει από κάτι μισόλογα και κάτι περίεργα βλέμματα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Νόμιζα ότι ήταν ιδέα μου, να τελικά που όμως δεν ήταν.

me lene kosta gyrisa ap ta karavia kai vrika ti syzygo moy me paidi apo allon thelei na to megalosoyme mazi 2

Η ιστορία του Κώστα: «Δεν ξέρω τι να κάνω, φοβάμαι να μείνω αλλά από την άλλη την καταλαβαίνω»

Δεν ξέρω τι να κάνω. Πλέον φοβάμαι και να φύγω μήπως γυρίζοντας τη βρω με τίποτα δίδυμα που δεν θα είναι ούτε αυτά δικά μου. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να κάνω μία σοβαρή κουβέντα μαζί της αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω τη διάθεση. Είμαι ακόμα πολύ σοκαρισμένος. Δύο τινά υπάρχουν. Ή χωρίζουμε και την αφήνω να το μεγαλώσει μόνη της ή μένω και το μεγαλώνουμε μαζί. Όποια επιλογή και να κάνω μου φαίνεται ιδιαίτερα σκληρή. Φοβάμαι να μείνω μήπως το έργο επαναληφθεί, αλλά από την άλλη την καταλαβαίνω μέχρι ενός σημείου. Τι να κάνω;

Κώστας»

Πηγή: Singleparent.gr

Με λένε Κώστα και βάζω τη διατροφή απευθείας στον λογαριασμό του 8χρονου παιδιού μου

Stathis
-
0
Με λένε Κώστα και βάζω τη διατροφή απευθείας στον λογαριασμό του 8χρονου παιδιού μου

Διαβάζω συνέχεια τις τελευταίες μέρες, πιρκόχολα σχόλια γεμάτα μίσος από μπαμπάδες και μαμάδες που σκοπός τους είναι τα λεφτά και όχι πρώτα να είναι το παιδί καλά.

Ναι ξερω πως τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με αέρα όπως συνηθίζεται να μας λετε κυρίες μου και αγαπητοί κύριοι ξέρουμε ότι αρκετοί δίνετε όσα λιγότερα μπορείτε με τη δικαιολογία ότι η μάνα τα τρώει σε καλλυντικά και ρούχα.

Φυσικά στη θεωρία είστε όλοι πρώτοι. Οι πατεράδες λετε να πληρώνετε απευθείας τα δίδακτρα ή να βάζετε απευθείας τη διατροφή στον λογαριασμό του παιδιού αλλά όταν σας το ζητήσουν σοβαρά σφυράτε αδιάφορα. Το ίδιο και ο μανάδες.

Εγώ όμως αγαπητοί και αγαπητές, με τη γυναίκα μου το κάναμε πραξη.

Μου όρισε το δικαστήριο 350 ευρώ διατροφή προ διετίας.

175 βάζω στον λογαριασμό του παιδιού μου (είναι 8 ετών) και τα άλλα 175 τα δίνω σε Αγγλικά 50 ευρώ, κολυμβητήριο 50 ευρώ και ένα σούπερ μάρκετ 75 ευρώ.

Μου δίνει η πρώην σύζυγος λίστα με τα ψώνια της εβδομάδας και τους τα πάω στην πόρτα.

Συμφωνήσαμε ό,τι μαζευτεί στον λογαριασμό του παιδιού να τα χρησιμοποιήσει το ιδιο όταν ενηλικιωθεί για τις σπουδές του ή για κάτι άλλο.

Έτσι και εγώ είμαι ήσυχος ότι έχω δώσει για το παιδι μου και η πρώην σύζυγος είναι καλυμμένη.

Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες και υπεκφυγές.

Δεν χρειάζονται δικαστήρια για τα αυτονόητα.

Μυαλό χρειάζεται αλλά ποιος το έχασε να το βρείτε εσείς.

Ορισμένοι από εσάς δεν ξέρετε καν γιατί κάνατε παιδιά…

Κώστας

Με λένε Έφη και με μεγάλωσε ο πατέρας μου

Stathis
-
0
Με λένε Έφη και με μεγάλωσε ο πατέρας μου

Καλησπέρα σας και χίλια μπράβο στη σελίδα σας. Τη διαβάζω με ενδιαφέρον και πολλές φορές με στενοχώρια γιατί πράγματι οι περισσότεροι μπαμπάδες είναι αδιάφοροι. Εγώ σήμερα θα σας μιλήσω για τον δικό μου μπαμπά που είναι η εξαίρεση. Είναι αυτός που με μεγάλωσε που αφιέρωσε όλη του τη ζωή για να με κάνει ολόκληρη κοπέλα και που λίγες εβδομάδες μετά τον γάμο μου, έφυγε από τη ζωή.

Τη μητέρα μου δεν τη θυμάμαι καλά. Θυμάμαι μόνο πόσο στενοχωρημένος ήταν ο πατέρας μου, όταν μας εγκατέλειψε. Ήμουν 5 χρονών τότε και είχε γίνει σούσουρο στη γειτονιά, ο πατέρας μου έκανε ένα μήνα να  βγεί από το σπίτι. Ερχόντουσαν οι αδερφές του, μας έφερναν φαγητό και μας φρόντιζαν και ύστερα κλείνονταν στο σαλόνι και μιλούσαν για την «καταραμένη σα δε ντρέπεται, μάνα είναι αυτή που αφήνει το παιδί της;». Είναι ασυνήθιστο και εξωφρενικό να αφήνει μια μητέρα το παιδί της και το καταλαβαίνω σήμερα που είμαι κι εγώ μητέρα. Ο καλός μου ο μπαμπάς όμως ό,τι κι αν έλεγαν οι αδερφές του, ό,τι κι αν έλεγε ο κόσμος, με όσο οίκτο κι αν τον κοιτούσαν δεν μίλησε ποτέ άσχημα για τη μητέρα μου. Ποτέ.

Κι έγινα όλος του ο κόσμος. Εκείνος με πήγε πρώτη φορά σχολείο και για μια εβδομάδα καθόταν στο προαύλιο από την αρχή μέχρι το τέλος του μαθήματος, για να μην νιώσω μόνη. Εκείνος πήγε σε παιδοψυχολόγο κρυφά από τους φίλους και τους συγγενείς και ρωτούσε πώς να μου φερθεί και τι να κάνει, σε μια εποχή που οι ψυχολόγοι ήταν λίγοι και όποιος πήγαινε θεωρούνταν τρελός. Εκείνος με έμαθε να γράφω και να διαβάζω, εκείνος μου σκούπισε τα δάκρυα όλα τα βράδια που ζητούσα τη μητέρα μου, εκείνος κοιμήθηκε στο προσκεφάλι μου όταν ψηνόμουν από τον πυρετό, εκείνος με έτρεξε στο Παίδων όταν με χτύπησε αυτοκίνητο, εκείνος ρωτούσε τους δασκάλους και έπαιρνε τους βαθμούς μου. Σ’ εκείνον έτρεξα όταν μου ήρθε περίοδος και ήταν η πρώτη φορά που τον άκουσα να λέει «Δεν είναι εδώ και η μητέρα σου, τι να σου πω εγώ» και έβαλε την αδερφή του να μου μιλήσει για το σεξ γιατί ντρεπόταν. Γιατί ήμουν πάντα το μικρό του κοριτσάκι.

Κι όταν πήγα στο Γυμνάσιο κι ύστερα στο Λύκειο έκανε δυο δουλειές για να μαζέψει λεφτά για τις σπουδές μου. Κι όταν έδωσα Πανελλήνιες και πέρασα στη Θεσσαλονίκη, εκείνος έτρεχε πίσω από το τρένο μέχρι και το τελευταίο λεπτό που μπορούσε να με δεί από το παράθυρο και φώναζε «Πάρε με τηλέφωνο, μην με ξεχάσεις». Εκείνος με έπαιρνε κάθε βράδυ και με ρωτούσε αν είμαι καλά και πώς ήταν η μέρα μου. Εκείνος μου έκανε αστεία και με ρωτούσε αν γνώρισα κανέναν και «μην τυχόν γυρίσεις έγκυος κακομοίρα μου εγώ τρίτη δουλειά δεν πιάνω». Εκείνος μου έστελνε χρήματα και κάθε μέρα μου έλεγε να παραιτηθώ από τη καφετέρια που πήγαινα τα απογεύματα, γιατί δεν χρειαζόταν να δουλεύω είχαμε λεφτά έλεγε κι ας είχε 5 χρόνια να αγοράσει παντελόνι. Ο καλός μου ο μπαμπάς.

Για τη μητέρα μου δεν ρώτησα ποτέ. Δεν τη μισούσα γιατί ένιωθα πως δεν τη γνώρισα. Πώς να μισήσεις κάποιον που δεν γνωρίζεις; Έβλεπα όμως τον πατέρα μου, κάτι Σαββατόβραδα να πίνει ένα ποτηράκι και να σκέφτεται. Και δεν ήμουν στο μυαλό του αλλά ήξερα ότι σκεφτόταν εκείνη. Εγώ στη θέση του θα ούρλιαζα, θα έβριζα, θα καταριόμουν, θα τα έσπαγα όλα. Αλλά εκείνος έκλαιγε βουβά, έκλαιγε μέσα του για να μπορεί να μεγαλώσει εμένα. Για να μην κλαίω εγώ.

Έφτασα 30 γνώρισα τον άντρα μου παντρεύτηκα. Ο πατέρας μου, 25 χρόνια μόνος, χωρίς σύντροφο και φίλους, είχε αφιερώσει σε μένα όλη του τη ζωή. Την ημέρα του γάμου μου δεν σταμάτησε να κλαίει και τον πρώτο χορό του ζευγαριού, ο άντρας μου τον παραχώρησε στον πατέρα μου γιατί ,όπως του είπε, εκείνος τον άξιζε περισσότερο απ’ όλους τους άντρες της ζωής μου. Κι έτσι τον πρώτο μου χορό σαν νύφη, τον χόρεψα μαζί του και έκλαιγε στην αγκαλιά μου σαν μικρό παιδί.

Ένα μήνα μετά πέθανε από ανακοπή. Λες και μόλις μεγάλωσα και έφυγα για να κάνω τη δική μου οικογένεια, ο σκοπός της ζωής του είχε τελειώσει. Μπαμπά μου θέλω να σου πω πόσο σε ευχαριστώ και πόσο δεν σου άξιζε-εσύ ένας τέτοιος άνθρωπος- να μείνεις μόνος στη ζωή. Πόσο σε ευγνωμονώ και πόσο σ’ αγαπώ που στάθηκες δίπλα μου, πιο μπαμπάς απ’ τους μπαμπάδες. Δεν μπορώ να σε φέρω πίσω, και δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να μεγαλώσω το δικό μου παιδί όπως μεγάλωσες εσύ εμένα. Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ ότι θα κάνω τα πάντα για να μην γίνω η μητέρα μου. Γιατί ξέρω πόσο πληγώθηκες κι ας μην το είπες ποτέ…

Το συννΕΦάκι σου (έτσι όπως με έλεγες…)

Με λένε Ειρήνη. Ναι έχω 4 παιδιά με 4 διαφορετικούς άνδρες και δεν με νοιάζει ο,τι και να λέτε

Stathis
-
0
Με λένε Ειρήνη. Ναι έχω 4 παιδιά με 4 διαφορετικούς άνδρες και δεν με νοιάζει ο,τι και να λέτε

Μία πολύτεκνη μητέρα εξομολογείται πως απέκτησε τέσσερα παιδιά από τέσσερις διαφορετικούς άνδρες και όποιος το ακούει, την κρίνει χωρίς να γνωρίζει τη ζωή της.

“Δεν έχετε ιδέα τι έχει περάσει ο άλλος στη ζωή του. Το λέω εκ πείρας.

Έχω ακούσει πάρα πολλά σχόλια. Γιατί; Είμαι μητέρα τεσσάρων παιδιών. Το κάθε ένα έχει άλλον πατέρα.

Ήδη φαντάζομαι τα σχόλια που θα γράψετε κάτω από αυτό το άρθρο. Δεν με νοιάζει όμως. Ό, τι και να πείτε… τα έχω ακούσει όλα. Αυτή είναι η ιστορία μου…

Όταν τελείωσα τη σχολή ήμουν 22 χρονών. Είμαι από επαρχία, και εκείνο το καλοκαίρι έπιασα δουλειά σε μια ταβέρνα, γιατί από Σεπτέμβρη θα έπιανα δουλειά στην Αθήνα και δεν ήθελα να είμαι βάρος στους γονείς μου. Γνώρισα ένα παιδί που είχε έρθει για σεζόν και ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Ζούσαμε έντονα τον έρωτά μας όλο το καλοκαίρι. Το Σεπτέμβρη πήγαμε και οι δυο στην Αθήνα, όπου συνεχίσαμε τη σχέση μας κανονικά και πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Μία μέρα, τον περίμενα να έρθει στο διαμέρισμα που νοίκιαζα και άργησε. Κάτι που δεν έκανε ποτέ. Δεν απαντούσε στα τηλέφωνα, ούτε τίποτα. Εκείνο το βράδυ σκοτώθηκε με τη μηχανή, ενώ ερχόταν να με δει.

Περιττό να σας πω ότι έφυγε η ζωή κάτω απ’ τα πόδια μου. Πόσο μάλλον όταν μετά από δυο μήνες βαρύτατου πένθους, ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος. Σοκ. Δεν ήξερα τι να κάνω και πήγα στο χωριό ένα Σαββατοκύριακο να δω τους γονείς μου, και τους το είπα. Εκείνοι αντέδρασαν όπως περίμενα. Μου είπαν ότι είναι ντροπή, και τι θα πουν στο χωριό κτλ κτλ. Εγώ το μωρό ήθελα να το κρατήσω. Ήταν κομμάτι του αγαπημένου μου.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά με το ζόρι με ανάγκασαν να φύγω από την Αθήνα, να αφήσω δουλειά και σπίτι και να γυρίσω στο χωριό. Εκεί, αφού γέννησα το κοριτσάκι μου, οι γονείς μου αποφάσισαν ότι είμαστε οικονομικό βάρος, παρόλο που δούλευα ως ταμίας στο παντοπωλείο για να βοηθάω. Έτσι “με πάντρεψαν” με το γιο ενός φίλου τους.

Καλός άνθρωπος ήταν στην αρχή, δεν θα πω ψέμματα. Αλλά δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ. Δέχτηκε και φερόταν στην κόρη μου σαν παιδί του, και μαζί αποκτήσαμε άλλη μία. Μια ωραία μέρα μετά από 6 χρόνια γάμου, μου είπε να φύγω από το σπίτι μαζί με τα παιδιά, γιατί είχε βρει μια Ρουμάνα που εργαζόταν καθαρίστρια στο ξενοδοχείο που διαχειριζόταν στο χωριό και την ερωτεύτηκε.

Οι δυσκολίες που πέρασε η πολύτεκνη μητέρα μέχρι να βρει την ευτυχία
Με δυο παιδιά και χωρίς σπίτι, αποφάσισα να τα μαζέψω και να πάμε στην Αθήνα. Μετά από ένα δύσκολο διάστημα προσαρμογής, (μας φιλοξένησε ένας θείος του πρώην άντρα μου), βρήκα δουλειά ως γραμματέας σε ένα γραφείο.

Ένα χρόνο μετά, το αφεντικό μου χώρισε από τη γυναίκα του και περνούσε μια πολύ δύσκολη φάση στη ζωή του. Εγώ δεν είχα κανέναν ερωτικό σύντροφο και ούτε και με απασχολούσε το θέμα, από τότε που μας πέταξε έξω ο πρώην σύζυγός μου. Το ένα έφερε το άλλο και ένα βράδυ βγήκαμε με όλους τους συναδέλφους για ποτό και περάσαμε το βράδυ μαζί. Λίγο διάστημα μετά, γεννήθηκε ο γιος μας.

Ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι. Τα παιδιά μου, ο νέος μου σύντροφος, η δουλειά. Όλα ήταν μια χαρά, μέχρι που τα βρήκε με την πρώην γυναίκα του γιατί δεν ήθελε να έχει βάρος τα παιδιά μου από τους προηγούμενους συντρόφους μου και έτσι και αλλιώς πάντα εκείνη ήθελε. Αυτά μου δήλωσε.

Φυσικά μετά από όλα αυτά δεν ήθελα να ξαναδώ άντρα στη ζωή μου.

Περνούσα ήσυχα με τα παιδιά μου, προσπαθώντας να τους προσφέρω το καλύτερο που μπορώ.

Περάσανε 4 χρόνια. Γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο, με τον οποίο είμαστε μαζί μέχρι και σήμερα. Αποκτήσαμε μαζί μια κόρη.

Είμαι τώρα 54 χρονών, με τον άντρα μου κλείνουμε μαζί 20 χρόνια γάμου και είμαστε ευτυχισμένοι με τα εγγόνια μας από την πρώτη και τη δεύτερη κόρη μου. Τα παιδιά μου αυτόν ξέρουν ως πατέρα. Δεν τον αλλάζουν με τίποτα.

Μην κρίνετε όταν ακούτε κάτι. Έχω τέσσερα υπέροχα παιδιά από τέσσερις διαφορετικούς άντρες. Και δεν πειράζει”.

Ειρήνη Κ.

Με λένε Δέσποινα και με μεγαλώνει μόνη της, η γυναίκα του πατέρα μου

Stathis
-
0
Με λένε Δέσποινα και με μεγαλώνει μόνη της, η γυναίκα του πατέρα μου

Με λένε Δέσποινα και πηγαίνω Β Λυκείου είμαι 16 ετών. Ανακάλυψα πρόσφατα τη σελίδα σας και ταυτίστηκα. Θέλω να σας πω την ιστορία μου γιατί μαμά και μπαμπάς δεν είναι μόνο αυτοί που μας γεννάνε ή μας μεγαλώνουν. Μπορούν και άλλοι άνθρωποι να γίνουν γονείς μας, στην πορεία της ζωής μας.

Η μητέρα μου πέθανε στη γέννα δεν τη γνώρισα ποτέ παρά μόνο από φωτογραφίες. Ο πατέρας μου χήρεψε στα 30 του και σαν να κλείδωσε για χρόνια ήταν μόνο σπίτι δουλειά και τον βοηθούσαν οι αδερφές του (οι θείες μου) με το μεγάλωμά μου. Μετά από κάποια χρόνια οι αδερφές του παντρεύτηκαν και έφυγαν στην επαρχία και έτσι από 7 χρονών πήγαινα μόνη μου σχολείο, έφτιαχνα το γάλα μου μόνη μου, κλείδωνα και ξεκλείδωνα το σπιτι διότι ο πατέρας μου έπρεπε να δουλέψει. Στα τόσα χρόνια δεν θυμάμαι να είχε βγει ούτε ένα βράδυ με φίλους, δεν έφερε ποτέ κάποια άλλη γυναίκα να γνωρίσω, ήταν πάντα μόνος.

Ήμουν 10 ετών όταν ο πατέρας μου, μου ανακοινωσε με σοβαρό νύφος πως αγαπούσε μια γυναίκα και πως ήθελε να τη γνωρίσω αλλά αν δεν συμφωνούσα θα την κράταγε έξω από το σπίτι. Πώς να του πω κάτι τέτοιο όταν 10 χρόνια ήταν κατάμονος και δεν είχε καν βγει για έναν καφέ χωρίς εμένα; Του είπα να τη γνωρίσω και βλέπουμε. Έτσι έφερε σπίτι τη Σοφία.

Ψηλή με μακριά μαύρα μαλλιά και μεγάλα πράσινα μάτια, μοντέλο. Μύριζε πράσινο σαπουνι και φρεσκάδα. Μου είχε φέρει και ένα επιτραπέζιο. Όχι κούκλα. Επιτραπέζιο. Δεν ξέρω γιατί, μπήκε αμέσως στην καρδιά μου ως άνθρωπος που δεν ήταν συμβατικός, δεν πήγαινε με το ρεύμα. Αεροσυνοδός στο επάγγελμα, έκανε πολλά ταξίδια και όταν επέστρεφε από τις πτήσεις, μου έφερνε πάντα ένα αναμνηστικό από κάθε χώρα ή πόλη της Ελλάδας και τα βράδια πριν κοιμηθώ, ερχόταν στο κρεβάτι μου και μου έλεγε ιστορίες. Για τους πιλότους, τους επιβάτες, τα μέρη που είχε ταξιδέψει. Ακόμα και για μια αεροπειρατεία που είχε γίνει στο αεροπλάνο που εργαζόταν μου έλεγε, αυτή ήταν η αγαπημένη μου ιστορία.

Ένα χρόνο μετά η Σοφία και ο πατέρας μου παντρεύτηκαν στο δημαρχείο και εγώ μοίραζα τις μπομπονιέρες όλο χαρά.

Η ζωή μας κυλούσε όμορφα, με εκδρομές, ταξίδια, γενέθλια και γέλια.

Μια μέρα η Σοφία με είχε πάρει μαζί της σε μια πτήση για Σαντορίνη, ήταν το πρώτο μου ταξίδι με αεροπλάνο. Ήμουν 12. Όταν γυρίσαμε σπίτι είδαμε έξω από την πολυκατοικία αστυνομία, ασθενοφόρα ένας χαμός. Ο πατέρας μου είχε ρεπό εκείνη τη μέρα και όπως είχε βγει να φτιάξει το κλιματιστικό, πάτησε στο κάγκελο της βεράντας , γλίστρησε κι έπεσε στο κενό. Ο θανατός του ήταν ακαριαίος.

Βρέθηκα έτσι στα 12 μου χρόνια, ορφανή από γονείς, με μια γυναίκα, τη γυναίκα του πατέρα μου που στα 30 της ήταν ελεύθερη να φτιάξει από την αρχή τη ζωή της. Εκείνη όμως δεν με άφησε.

Επειδή για την ανατροφή μου, υπεύθυνες ήταν οι θείες μου, έκαναν ενα χαρτί στη Σοφία και έγινε δικαστήριο για να πάρει την κηδεμονία μου. Και την πήρε. Ο δικαστής μάλιστα με ρώτησε πού θέλω να πάω και είπα “Με τη Σοφία”. Έτσι η Σοφία έγινε και επισήμως μάνα μου. Με διάβαζε, με έστελνε φροντιστήριο, με παρηγορούσε όταν μάλωνα με κάποια συμμαθήτρια, έπαιρνε τους βαθμούς μου από το σχολείο και σήμερα της μιλάω και για τα ερωτικά μου. Όπως ο πατέρας μου έτσι και εκείνη, έχει κρατήσει την προσωπική της ζωή έξω από το σπίτι.

Σαν ο πατέρας μου να ηξερε πώς θα πέθαινε σε λίγα χρόνια και έστειλε την καλύτερη αντικαταστάτρια.

Την καλύτερη μάνα.

Σοφία σ’ ευχαριστώ που με αγαπάς παρ’ όλο που δεν είμαι παιδί σου, που δεν με γνώρισες από μωρό, που ενώ είσαι ελεύθερη και νέα και έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου να κάνεις οικογένεια, εσύ επέλεξες εμένα για οικογένειά σου.

Δέσποινα – singleparent.gr

Με λένε Βαρβάρα Βουκάκη, ο σύζυγος και τα 2 παιδιά μου κάnκαν στο Μάτι και έχω κάτι να σας πω

Stathis
-
0
Με λένε Βαρβάρα Βουκάκη, ο σύζυγος και τα 2 παιδιά μου κάnκαν στο Μάτι και έχω κάτι να σας πω

Το πρωί της 23ης Ιουλίου 2018, τίποτα δεν προμήνυε ότι θα ήταν μια μέρα διαφορετική από τις άλλες.

Συγκλονίζουν τα λόγια της Βαρβάρας Βουκάκη για τον χαμό των δύο της παιδιών και του άντρα της τέσσερα χρόνια πριν στο Μάτι.

Η Βαρβάρα Βουκάκη, σύζυγος του Ανδρέα Φύτρου, έχασε στην πυρκαγιά στο Μάτι, την κόρη της Εβίτα, τον μικρό της γιό Γρηγόρη και τον άντρα της Ανδρέα.

90b593262648b7580b73595051fcdad1

Παρά τον πόνο της, η Βαρβάρα Βουκάκη ανήρτησε στο facebook ένα μεγάλο ευχαριστώ, για όλους τους φίλους της που της συμπαραστάθηκαν.

«Σε μένα που έμεινε πίσω για να τα ζήσω όλα αυτά, γράφει, δείχνει πόσο αγάπη υπάρχει γύρω μας. Με βοηθάει να φανώ δυνατή.. Και στέλνει ένα μήνυμα σε όλους εκείνους που στάθηκαν τυχεροί και δεν έζησαν ένα δράμα, σαν εκείνο που ζεί εκείνη: Εύχομαι σε όλους σας να ζείτε την κάθε ημέρα σας, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για όσα έχετε, αγαπώντας βαθιά και έχοντας στο μυαλό σας οτι όλα γίνονται για κάποιο σκοπό..»

Η ανάρτηση της Βαρβάρας Βουκάκη στο facebook

Η αγάπη όλων σας είναι συγκινητική. Ο τρόπος που ο καθένας χωριστά αλλά και όλοι μαζί σταθήκατε στον Γρηγοράκη, στην Εβιτούλα και στον Ανδρεούλη μου που δεν τα κατάφεραν, αλλά και σε μένα που έμεινα πίσω για να τα ζήσω όλα αυτά, δείχνει πόση αγάπη υπάρχει γύρω μας και με βοηθάει να φανώ δυνατή.
Εύχομαι σε όλους σας να ζείτε την κάθε ημέρα σας, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για όσα έχετε, αγαπώντας βαθιά και έχοντας στο μυαλό σας ότι όλα γίνονται για κάποιο σκοπό. Αυτόν καλούμαστε να εκπληρώσουμε και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει τίποτα…
Σας ευχαριστώ όλους θερμά και σας στέλνω ευχές για όλα τα καλά στη ζωή σας.
Ο Γρηγόρης, η Εβιτα και ο Ανδρέας μου θα πρέπει να είναι υπερήφανοι που είχαν τέτοιους φίλους, όπως είμαι και εγώ που σας έχω……

909

Με λένε Αναστασία, είμαι 20 ετών, και ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι αυτή η εβδομάδα είναι η τελευταία που θα ζήσω

Stathis
-
0
Με λένε Αναστασία, είμαι 20 ετών, και ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι αυτή η εβδομάδα είναι η τελευταία που θα ζήσω

ΚΑΤΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΟΣΗ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.

(Κάτι συγκλονιστικό που διαβάσαμε στις ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ του LIFO.gr και μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να ζήσουμε με αγάπη και ελευθερία τη ζωή μας, όση κι αν είναι αυτή)
Με λένε Αναστασια
Είμαι μόλις 20 ετών και το Σεπτέμβριο του 2017 έμαθα ότι έχω ένα είδος επιθετικού καρκίνου στις λεμφαδένες…

το πάλεψα πολύ αλήθεια…

όταν πια έφυγα από τα νοσοκομεία περιμένοντας να κάνω εξετάσεις ξανά…έλεγα σε όλους ότι ναι επιτέλους είμαι καλά ..επιτέλους θα ζησω γιατί έκανα μεταμόσχευση γιατι πάλεψα και γιατί δε γίνεται ο Θεός να είναι τόσο άδικος να με στερήσει από τον πατέρα μου, όπως του στέρησε τη μάνα μου με τον ίδιο ακριβώς τροπο πριν απο 16 χρόνια…

όμως δεν είμαστε πάντα τυχεροί…δεν κερδίζουμε όλοι τη μάχη με το καρκίνο..

Σεπτεμβριος 2018…πάω στο νοσοκομείο για να κάνω εξετάσεις..σίγουρη πως μετά τη μεταμόσχευση θα είμαι καλά…και τι βλέπω;; ΠΡΟΟΔΟΣ ΤΗΣ ΝΌΣΟΥ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΕΣΤΊΕΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ…

οκ λέω θα το παλέψω ξανά…πλέον ο καρκίνος ήταν σε όλο το λεμφικό ιστο, στο πάγκρεας και στα πνευμόνια…στο 4ο στάδιο…

θα το πάλευα αλήθεια και παλέψα… ακόμα παλεύω, νιώθω δυνατη.. νιώθω πως αύριο θα φύγω από δω..

Ήρθαν οι γιορτές και μετά θα έφευγα για Ελβετία για εγχείριση… στα γενέθλια της αδερφής μου ηταν η πρώτη μερα μετά από καιρό που ανέβασα πυρετό… έκτοτε δεν μου έπεσε ξανά…

2 μήνες με κορτιζόνη γιατί ο πυρετός δεν πεφτει…

και εκεί που είχαμε μείνει στο θα ζήσεις όσο αντέξει η καρδιά σου…Σήμερα ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι αυτή η εβδομάδα είναι η τελευταία εβδομάδα που θα ζήσω…

Για μένα δεν κλαίω τόσο… δεν κλαίω που δεν πρόλαβα να ζησω τίποτα, δεν κλαίω που δεν πρόλαβα να αρχίσω να δουλεύω, που δεν θα κάνω παιδιά και που σε 10 χρόνια δε θα με θυμάται κανείς…

Όμως κλαίω για αυτούς που αφήνω πίσω… Για το πατέρα μου που πριν χρόνια έθαψε τη μάνα μου που έφυγε νεότατη από την ίδια κωλοαρρωστια και με άφησε 3 χρόνων μωρό… για την αδερφη μου που δύο μήνες τώρα δεν έφυγε λεπτό από κοντά μου… πώς θα μάθει να ζει χωρίς εμένα..αυτή?? Αυτή που ήταν για μένα και μάνα ???

Ζήτω συγγνώμη για ότι έχω κάνει σε όποιον έχω κάνει και έχω πληγώσει… ζήτω συγχώρεση… και ζήτω να προσεύχεστε για μένα τώρα που φεύγω… γιατί φοβάμαι… Ευχαριστώ.

Πηγή: mikropragmata.lifo.gr

Με λένε Άλκη και δεν θέλω να σας ξέρω

Stathis
-
0
Με λένε Άλκη και δεν θέλω να σας ξέρω

Με λένε Άλκη και γεννήθηκα πριν από 19 χρόνια. Είμαι πολύ μικρός ακόμα για να έχω άποψη για όλα, αλλά είχα όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου όνειρα για το μέλλον.

Με λένε Άλκη και πέρασα στο Πανεπιστήμιο και οι γονείς μου καμάρωναν για μένα.

Με λένε Άλκη και μου αρέσει η μπάλα.

Με λένε Άλκη και δεν έχω πειράξει ποτέ κανέναν. Ούτε και σκόπευα.

Με λένε Άλκη και δεν ήθελα να γίνω φανέλα με το νούμερο 19.

Με λένε Άλκη και δεν ήθελα τα λόγια που είπα όταν ξεψυχούσα να γίνουν σύνθημα στα social media.

Με λένε Άλκη και δεν ήθελα να δω τη μάνα και τον πατέρα μου να σπαράζουν για μένα.

Με λένε Άλκη και δεν ήθελα να γίνω πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων.

Με λένε Άλκη και ακούω βερεσέ τα συλλυπητήριά σας.

Με λένε Άλκη και δεν μου καίγεται καρφί για το αν θα αυστηροποιηθούν οι ποινές για ανθρώπους σαν αυτόν που μου στέρησε την ζωή.

Με λένε Άλκη και ούτε να θυμώσω πια δεν μπορώ.

Με λένε Άλκη και μου την δίνει που σε λίγο καιρό θα είμαι μια απλή ανάμνηση για όλους εσάς που τώρα χύνετε κροκοδείλια δάκρυα.

Με λένε Άλκη και δεν ήθελα να είμαι άλλη μια στατιστική.

Με λένε Άλκη και δεν θέλω να σας ξέρω.

Με λένε Άλκη και δεν υπάρχω πια.

Κατερίνα Σερέτη

Με λένε Αλέξανδρο και μεγάλωσα στο Χαμόγελο που με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου και να πετύχω τα όνειρά μου

Stathis
-
0
Με λένε Αλέξανδρο και μεγάλωσα στο Χαμόγελο που με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου και να πετύχω τα όνειρά μου

Όταν πήρα το πτυχίο, έβλεπα τους υπόλοιπους να βγάζουν φωτογραφίες με τις οικογένειές τους, τους συγγενείς τους. Εγώ έλεγα έλα μωρέ ένα πτυχίο είναι σιγά.

Ήρθε ο κ. Κώστας Γιαννόπουλος και ο αδερφός μου και έλαμπαν τα μάτια τους και ένιωθα ότι κουβαλάω και άλλα παιδιά που μεγαλώνουν στο Χαμόγελο, τους δίνω την ελπίδα και τη δύναμη να πουν ότι μπορούν να πάρουν το πτυχίο τους, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν.

Πτυχιούχος του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών είναι ο Αλέξανδρος, που στην αρχή της ζωής του η Τύχη δεν του χαμογέλασε. Μέχρι που το «Χαμόγελο του Παιδιού» τον πήρε στην αγκαλιά του και τον βοήθησε να σταθεί στα πόδια του και να πετύχει τα όνειρά του.

Στην τελετή αποφοίτησης του που έγινε στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, το 2019, βρέθηκε και ο πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού» Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος.

Στην ξεχωριστή αυτή μέρα της ορκωμοσίας του Αλέξανδρου η οικογένεια του «Χαμόγελου» έδωσε το παρόν. Μικροί και μεγάλοι με το πιο δυνατό και ζεστό χειροκρότημα και με την πιο θερμή αγκαλιά τους επιβράβευσαν την προσπάθεια του δικού τους παιδιού που κατάφερε με πίστη, πείσμα, θέληση και τεράστιο κόπο να πετύχει τον στόχο του, έχοντας πάντα δίπλα του τόσο τους εργαζόμενους όσο και τους εθελοντές και φυσικά τα παιδιά του σπιτιού με τα οποία μεγάλωσε μαζί.

Ο Αλέξανδρος ήρθε στην οικογένεια του «Χαμόγελου» σε ηλικία 12 ετών. Ένα παιδί που ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή για την ωριμότητα, το ήθος και το αίσθημα σεβασμού απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους. Ένα παιδί με ευαισθησία και ψυχική δύναμη ανέπτυξε βαθιές και ουσιαστικές σχέσεις με τους γύρω του που ακόμη και σήμερα διατηρεί με αγάπη και πίστη. Με σύνεση και υπευθυνότητα πετύχαινε ό,τι και αν είχε στο μυαλό του, προκαλώντας τον θαυμασμό των γύρω του.

Ο Αλέξανδρος περιέγραψε σε μερικά μόλις λεπτά τι σημαίνει γι΄αυτόν και για τα αδέρφια του, όπως τα αποκαλεί, ο φορέας, αλλά και το τι ουσιαστικά θα συμβεί αν η κυβέρνηση κλείσει τη δομή.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο ίδιος και πολλά ακόμη παιδιά κατάφεραν να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι και να σταθούν στα πόδια τους, για να επιβιώσουν σε μία κοινωνία, η οποία τους έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο.

Αναλυτικά όσα είπε ο Αλέξανδρος για την οικογένειά του: «Πιστεύω ότι είναι πολύ ειρωνικό ότι τώρα περνάει αυτό το νομοσχέδιο, καθώς εχθές ήταν Παγκόσμια Ημέρα Οικογένειας. Οι περισσότεροι εχθές ήταν με τις οικογένειές τους, πόσταραν ωραίες φωτογραφίες με τον παππού, τη γιαγιά, τη μαμά. Εγώ εχθές ήμουν με τον Αργύρη για καφέ, που είναι αδερφός μου, δεν έχουμε το ίδιο αίμα. Έχω κι έναν αδερφό, τον Άγγελο, που έχουμε το ίδιο αίμα, μεγαλώσαμε στο ίδιο σπίτι.

Μια ζωή ένιωθα πολύ άτυχος, πολύ γκαντέμης, αλλά δύο φορές έπιασα το «λαχείο». Χρειάστηκε να απομακρυνθώ δύο φορές από την οικογένειά μου και τις δύο αυτές φορές υπήρχε χώρος. Πόσο πιο μεγάλη τύχη; Όχι μόνο για εμένα και για τον αδερφό μου, θα μπορούσαν να μας έχουν χωρίσει, να μην έχουμε μεγαλώσει μαζί.

Η εισαγγελέας ανηλίκων τότε πήρε τη σωστή απόφαση για μένα, υπήρχε χώρος στο Χαμόγελο. Μεγαλώνοντας ένιωθα ότι το κράτος είχε κάποια υποχρέωση απέναντί μου, να καλύψει όλο αυτό το κενό. Στο Χαμόγελο μια ζωή προσπαθούσαν να μου πουν ότι δεν αντικαθιστούν το κράτος, το βοηθούν.

Εγώ μεγαλώνοντας, στα δικά μου μάτια, έβλεπα ότι το Χαμόγελο υποκαθιστούσε όλα αυτά που θα έπρεπε να έχει προβλέψει το κράτος. Αν δεν υπήρχε το Χαμόγελο, εγώ θα ήμουν απλά άλλο ένα παιδί μεταναστών, τα 1037 παιδιά αυτή τη στιγμή δεν ξέρω πόσοι θα ζούσαν, πόσοι θα ήταν στα φανάρια, σε άλλες χώρες.

Όταν πήρα το πτυχίο, έβλεπα τους υπόλοιπους να βγάζουν φωτογραφίες με τις οικογένειές τους, τους συγγενείς τους. Εγώ έλεγα έλα μωρέ ένα πτυχίο είναι σιγά. Ήρθε ο κ. Κώστας Γιαννόπουλος και ο αδερφός μου και έλαμπαν τα μάτια τους και ένιωθα ότι κουβαλάω και άλλα παιδιά που μεγαλώνουν στο Χαμόγελο, τους δίνω την ελπίδα και τη δύναμη να πουν ότι μπορούν να πάρουν το πτυχίο τους, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν.

Πόσοι σήμερα που είμασταν μαζί στο μετρό κατάλαβαν ότι είμαι παιδί που μεγάλωσα στο Χαμόγελο; Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Χαμόγελου.

Οι παιδαγωγοί στο Χαμόγελο κάνουν λειτούργημα. Πόσοι από εσάς μπορείτε να σκεφτείτε τη συνταγή: Παίρνω βία και την κάνω αγάπη; Όλα εμείς τα παιδιά δεν γίναμε ούτε αλκοολικοί, ούτε ζητιάνοι, ούτε ότι ήταν το περιβάλλον γύρω μας. Δίνεις βία, μίσος και όμως οι παιδαγωγοί το μετέτρεψαν σε αγάπη. Δε θα με έκανε καλύτερο άνθρωπο αν είχαμε 4ο μπάνιο ή ότι είχαμε δωμάτιο με δύο τετραγωνικά λιγότερα.

Το βάρος που νιώθω στις πλάτες μου είναι για τα παιδιά που μεγαλώνουν αυτή τη στιγμή στα σπίτια, τα οποία δε θέλω να μείνουν στα μισά. Μακάρι να μπορούσαν να γυρίσουν όλοι στις οικογένειές τους, Σε έναν ιδανικό κόσμο, σε μια ιδανική κοινωνία δε θα κάναμε αυτή τη συζήτηση. Όλοι θα μεγάλωναν στις οικογένειές τους, το Χαμόγελο δε θα χρειαζόταν. Μακάρι να υπάρξει μια μέρα που δε θα χρειάζεται κανένας φορέας παιδικής προστασίας. Μέχρι τότε όμως, σας θελουμε όλους δίπλα μας, να έρχεστε στα σπίτια μας, να βλέπετε τα παιδιά, να βοηθάτε και να μην τους αφήσετε να μας κλείσουν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για εμάς.»

1...6,3646,3656,366...15,722Σελίδα 6,365 από 15,722