Blog Σελίδα 6364

Με λευκό μπικίνι στις χλιδάτες ξαπλώστρες του Όναρ – Νέα φωτογραφία από τις διακοπές της Ελένης Μενεγάκη

Stathis
-
0
Με λευκό μπικίνι στις χλιδάτες ξαπλώστρες του Όναρ – Νέα φωτογραφία από τις διακοπές της Ελένης Μενεγάκη

Αμέσως μετά το τέλος της εκπομπής της στο MEGA, η Ελένη Μενεγάκη ταξίδεψε στην Άνδρο, όπως κάνει κάθε καλοκαίρι κι όχι μόνο, προκειμένου να απολαύσει τις καλοκαιρινές της διακοπές και να ξεκουραστεί.

Το εν λόγω νησί είναι φυσικά ο πιο αγαπημένος της προορισμός, για αυτό και γιόρτασε εκεί τα γενέθλια της μικρής της κόρης, Μαρίνας, οργανώνοντας μάλιστα μαζί με τον Μάκη Παντζόπουλο, τρικούβερτο γλέντι -διαβάστε εδώ όλο το ρεπορτάζ-

Η όμορφη παρουσιάστρια που αν μη τι άλλο διατηρεί έναν ενεργό λογαριασμό στο instagram, δημοσίευσε το μεσημέρι της Πέμπτης 21/7 στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram και την πρώτη της φωτογραφία με μαγιό. Όπως βλέπουμε, έχει επιλέξει ένα ολόλευκο μπικίνι το οποίο κι έχει συνδυάσει με μια εξίσου άσπρη κοντή φούστα.

Την ώρα λοιπόν που η Ελένη Μενεγάκη χαλάρωνε στις χλιδάτες ξαπλώστρες του Όναρ -δείτε εδώ φωτογραφίες του ξενοδοχείου- απαθανάτισε την χαλαρή αυτή στιγμή και την μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους.

Τώρα για το σώμα της τι να πούμε…. Είναι πια επιβεβαιωμένο πως βάζει κάτω άνετα 20αρες!

Με λευκό μπικίνι στις χλιδάτες ξαπλώστρες του Όναρ η Ελένη Μενεγάκη:

4d8f3f menegaki

Με λευκό λινό φορεματάκι – Η Μαλέσκου φιλούσε τα χέρια της κόρης της όσο κοιτούσε το Δανιά να σερφάρει στη θάλασσα

Stathis
-
0
Με λευκό λινό φορεματάκι – Η Μαλέσκου φιλούσε τα χέρια της κόρης της όσο κοιτούσε το Δανιά να σερφάρει στη θάλασσα

Σε χαλαρές διακοπές βρίσκεται τελευταία η Ιωάννα Μαλέσκου μαζί με το σύζυγό της και την κορούλα τους με το ζευγάρι να κάνει την πρώτη καλοκαιρινή απόδραση λίγο μετά από τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού.

Η οικογένεια έχει φροντίσει όλες τις λεπτομέρειες για να νιώθουν ασφαλείς με το μωρό μακριά από το σπίτι τους και έτσι έκλεισαν ένα μοναδικό ξενοδοχείο με υπέροχη θέα

Την Πέμπτη 6/7 η παρουσιάστρια έκανε μία νέα ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram μέσα από το οποίο είδαμε τη Μαλέσκου να απολαμβάνει τη δύο μηνών κόρη της, όσο ο μπαμπάς της έκανε σερφ!

Οι οικογενειακές στιγμές της Ιωάννας Μαλέσκου στη θάλασσα

«Πάντα αγαπούσα τα καλοκαίρια γιατί είχα τον ήλιο, την άμμο, τη θάλασσα… Τώρα τα αγαπώ πιο πολύ, γιατί έχουμε εσένα», έγραψε η Ιωάννα Μαλέσκου.

1 11 2 9 3 10

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ioanna Maleskou (@imaleskou)

Με λευκά λουλούδια και τις μπομπονιέρες του γάμου του, το τελευταίο αντίο στον 30χρονο Στέφανο που πνίγηκε στη Λευκάδα

Τι λες τώρα;
-
0
Με λευκά λουλούδια και τις μπομπονιέρες του γάμου του, το τελευταίο αντίο στον 30χρονο Στέφανο που πνίγηκε στη Λευκάδα

Σπαρακτικές στιγμές στην κηδεία του άτυχου νέου

Σπαρακτικό το αντίο στον 30χρονο Στέφανο, που παντρευόταν σε λίγες μέρες και πνίγηκε στην παραλία «Κάθισμα» της Λευκάδας, όπου είχε πάει για το bachelor party του με φίλους του.

Δείτε το βίντεο:


Συγγενείς και φίλοι αποχαιρέτησαν τον άτυχο νέο, στον Ι.Ν. Μεταμορφώσεως Σωτήρος, του χωριού Σωτήρας Τρικάλων, με λευκά τριαντάφυλλα και τις μπομπονιέρες του γάμου του.

khdeia1

Τα αρχικά Στέφανος και Μάρθα στις μπομπονιέρες

Τραγική φιγούρα η σύντροφός του, που μετρούσε αντίστροφα για τη μέρα που θα ανέβαιναν μαζί τα σκαλιά της εκκλησίας, αλλά κι η μητέρα και η γιαγιά του Στέφανου.

«Έφυγες νωρίς, καλό ταξίδι και θα σε αγαπώ για πάντα», γράφουν συγγενείς και φίλοι.

Το προαύλιο της εκκλησίας, σύμφωνα με το Mega, γέμισε με στεφάνια από την γιαγιά και τους παππούδες του 30χρονου  αλλά τους συμφοιτητές του από το μεταπτυχιακό που είχε κάνει στις Πολιτικές Επιστήμες.

khdeia 1

Το χρονικό της τραγωδίας

Ο νεαρός άνδρας είχε πάει στη Λευκάδα μαζί με φίλους του, ενώ σε λίγες ημέρες επρόκειτο να παντρευτεί την αγαπημένη του, Μάρθα. Στην περιοχή έπνεαν ισχυροί άνεμοι 7 μποφόρ.

Παρά τις εκκλήσεις των φίλων του να μην βουτήξει, ο 30χρονος ήθελε να δοκιμάσει τις αντοχές του. Ήταν ο μόνος από την παρέα που βούτηξε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα με τα κύματα να τον τραβούν όλο και πιο βαθιά.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η αδερφή του θύματος είχε πάει στην Κύθνο με τη μέλλουσα νύφη προκειμένου να γιορτάσουν το bachelorette πάρτι.

111 1

Ναυαγοσώστης που βρέθηκε στο Κάθισμα ανέφερε πως ανέσυρε το αναίσθητο σώμα του Στέφανου από το νερό, ενώ ξεκίνησε να του παρέχει ΚΑΡΠΑ, χωρίς να εντοπίζει όμως σφυγμό. Τον παρέδωσε λίγο αργότερα σε διασώστες του ΕΚΑΒ, που δυστυχώς δεν μπόρεσαν να τον επαναφέρουν.

Με λεοπάρ καφτάνι, πανύψηλο πέδιλο και πεντικιούρ στην πένα: Η Άντζελα Γκερέκου παραδίδει μαθήματα στιλ στα 67 της

Τι λες τώρα;
-
0
Με λεοπάρ καφτάνι, πανύψηλο πέδιλο και πεντικιούρ στην πένα: Η Άντζελα Γκερέκου παραδίδει μαθήματα στιλ στα 67 της

Η Άντζελα Γκερέκου πραγματοποίησε μια άκρως καλοκαιρινή και chic εμφάνιση κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στο νησί της Σκιάθου.

Η γνωστή ηθοποιός και πρόεδρος του ΕΟΤ, που ξεχωρίζει πάντα για το εκλεπτυσμένο γούστο και τη φινέτσα της, παρέδωσε μαθήματα στυλ για ακόμα μία φορά, επιλέγοντας ένα αέρινο single κομμάτι που ταιριάζει απόλυτα με την αύρα των ελληνικών νησιών.

1 1

7

Για τις βόλτες της στα γραφικά σοκάκια του νησιού των Σποράδων, η Άντζελα Γκερέκου επέλεξε ένα εντυπωσιακό καφτάνι, το οποίο αποτελεί το απόλυτο key-item για τις καλοκαιρινές εξορμήσεις κάθε γυναίκας που επιθυμεί να συνδυάζει την άνεση με την κομψότητα.

Δείτε όλες τις φωτογραφίες:

1 2 2 3 4 5 6   8

1 3

Οι λεπτομέρειες του στυλ της

Το καφτάνι, με τις αέρινες γραμμές και τα ιδιαίτερα μοτίβα του, αναδείκνυε με τον καλύτερο τρόπο τη σιλουέτα της. Η ίδια ολοκλήρωσε το look της με minimal αξεσουάρ, προτιμώντας:

  • Μεγάλα, κομψά γυαλιά ηλίου για προστασία και στυλ.

  • Διακριτικά κοσμήματα που έδιναν μια διακριτική λάμψη χωρίς υπερβολές.

  • Άνετα flat σανδάλια, ιδανικά για το περπάτημα στα πλακόστρωτα.

Μια γυναίκα-σύμβολο κομψότητας

Η Άντζελα Γκερέκου αποδεικνύει σταθερά ότι η κομψότητα δεν κρύβεται στην προσπάθεια, αλλά στην απλότητα και τη σωστή επιλογή των ρούχων ανάλογα με την περίσταση. Το look της στη Σκιάθο απέσπασε τις καλύτερες κριτικές, αποτελώντας την τέλεια έμπνευση για τις εμφανίσεις του φετινού καλοκαιριού, τόσο για τις πρωινές βόλτες δίπλα στη θάλασσα όσο και για τις χαλαρές βραδινές εξόδους στο νησί.

Δείτε το βίντεο:


Με λένε Χριστίνα και με μεγάλωσε ο νονός μου

Stathis
-
0
Με λένε Χριστίνα και με μεγάλωσε ο νονός μου

Γεννήθηκα εκτός γάμου, ήμουν το παιδί ενός παράνομου έρωτα μεταξύ της μητέρας μου που με έκανε στα 17 της και του πατέρα μου που ήταν 30 ετών, παντρεμένος με δύο παιδιά.

Δεν θα μιλήσω για την ηθική που είναι πολλή σχετική, θα πω μονο πως οι γονείς μου παρά τις συνθήκες και την απιστία, αγαπήθηκαν βαθιά.

Η μητέρα μου εργαζόταν στο πατρικό σπίτι του πατέρα μου ως βοηθός της μητέρας του και έτσι γνωρίστηκαν. Εκείνος τη μαρκάριζε στενά , η μητέρα μου τον ήθελε αλλά ντρεπόταν όμως ερωτεύτηκαν τόσο πολυ που ήταν αδύνατο να μην είναι μαζί αυτοί οι δύο άνθρωποι.

Έτσι γεννήθηκα εγώ και ως τότε το είχαν μυστικό. Ο πατέρας μου ερχόταν να με δει κρυφά και η μητέρα μου έκρυβε την κοιλιά της όσο ήταν έγκυος και ούτε μετά που γεννήθηκα κατάλαβε κανένας τίποτα γιατί στο μεταξύ αλλάξαμε γειτονιά.

Όμως η γυναίκα του τα ανακάλυψε όλα και εκβίασε τη μάνα μου πως θα το πει στη γειτονια και δε θα την παίρνει κανένας για δουλειά στα σπίτια τους.

Έτσι η μητέρα μου με πήρε μια μέρα και φύγαμε από την Αθήνα για τη Σύρο. Έστελνε γράμματα στον πατέρα μου και φωτογραφίες μου και αυτός της υπόσχονταν πως σύντομα θα χώριζε και θα ερχόταν να μείνει μαζί μας στο νησί.

Ο πατέρας μου πριν προλάβει να με αναγνωρίσει, σκοτώθηκε σε εργατικό ατύχημα 6 μήνες μετά που φύγαμε για τη Σύρο και δεν έμαθα ποτέ που ήταν τα αδέρφια μου, ακόμα και σήμερα δεν τα έχω εντοπίσει.

Η μητέρα μου ντύθηκε στα μαύρα και έκανε χρόνια να χαμογελάσει. Δεν έκανε ποτέ καμία σχέση ούτε ξαναπαντρεύτηκε και όλος της ο κόσμος ήμουν εγώ και το καφενείο του κυρ Στάθη που έπιασε δουλειά. Ο κυρ Στάθης έγινε και ο νονός μου όταν ήμουν 5 ετών. Τον πατέρα μου τον έλεγαν Χρήστο κι έτσι με βάφτισαν Χριστίνα.

Ο νονος μου έγινε δεύτερος πατέρας μου. Η γυναίκα του σκοτώθηκε σε τροχαίο ενώ ήταν νιόπαντροι και δεν πρόλαβε να δει παιδιά. Άνοιξε το καφενείο του για να μην τρελλαθεί και έπεσε με τα μούτρα. Δεν γνώρισε καμία γυναίκα που να του ξύπνησε την ανάγκη για οικογένεια όπως η σύζυγός του.

Στο καφενείο του νονού μου ήπια την πρώτη μου κόκα κόλα, έδωσα το πρώτο μου ραντεβού με παιδιά της γειτονιας για να παίξουμε, εκεί διάβαζα τα μαθήματά μου, εκεί πήγαινα μετά τα Αγγλικά, εκεί έτρωγα το μεσημεριανό μου. Το σπίτι, μας έβλεπε για έναν ύπνο. Όταν έγινα 12 ετών, η μητέρα μου πέθανε από ανακοπή. 29 χρονών λουλούδι έφυγε έτσι ξαφνικά. Πιστεύω πως την έφαγε ο καημός του πατέρα μου. Έχασα τον κόσμο.

Κόσμος μου έγινε πια το καφενείο και ο νονός. Εκείνος συνέχισε το έργο των γονιών μου. Με πήρε και επίσημα στο σπίτι του με χαρτιά και μου έδωσε τα πάντα. Εκείνος με πήγε στο Γυμνάσιο, εκείνος με πήγε πρώτη φορά στον γυναικολόγο, εκείνος γνώρισε τον πρώτο μου φίλο και τον κοίταξε με άγριο βλέμμα “κάτσε καλά”, εκείνος μου αγόρασε τις πρώτες μου σερβιέτες και με συμβούλεψε για το σ#ξ, εκείνος στάθηκε έξω από το εξεταστικό κέντρο με αγωνία όταν έδινα για Lower και μετά για Πανελλήνιες, εκείνος με αποχαιρετούσε με δάκρυα στα μάτια όταν πέρασα Φιλοσοφική Αθηνών και έφευγα με το καράβι για την πόλη.

Στην Αθήνα τελείωσα τις σπουδές μου και στο νησί γύρισα μόνιμα στα 32 μου, όταν αποφάσισα ότι η δουλειά που είχα σπουδάσει δεν μπορούσε να με ζήσει, οπότε επέστρεψα για να αναλάβω εγώ το καφενείο. Εκει γνώρισα και τον άντρα μου.

Ο νονος μου πέθανε ένα χρόνο μετά, όταν ήμουν έγκυος στην κόρη μου και της έδωσα το όνομά του. Ευσταθία.

Κάθε γωνιά του καφενείου είναι εκείνος. Θα τον ευγνωμονώ για πάντα που με πηρε υπό την προστασία του, με φρόντισε και με έκανε δικό του παιδί και ας μην ήμουν.

Θα τον ευγνωμονώ πάντα που μου έδωσε τα εφόδια για να μπορώ εγώ σήμερα να ζω αξιοπρεπώς, να δουλεύω και να έχω οικογένεια και πιο πολύ τον ευγνωμονώ που ούτε μια στιγμή δεν κοίταξε πονηρά τη μάνα μου ή εμένα. Που δεν τραυμάτισε την ήδη τραυματισμένη μας ζωή.

Γονιός μπορεί λοιπόν να είναι και ο νονός.

Και ο δικός μου μάλιστα από καποια ηλικία και μετά, έγινε μόνος νονός.

Ο δεύτερος μπαμπάς μου.

Χριστίνα

Πηγή: singleparent.gr

Με λένε Χριστίνα και δεν είμαι καλή χήρα

Stathis
-
0
Με λένε Χριστίνα και δεν είμαι καλή χήρα

Ένα βράδυ, την ώρα, που εγώ μαγείρευα, ο μικρός μου γιος ήταν όρθιος στον καναπέ και χοροπήδαγε. Εγώ, στην κουζίνα γλείφοντας το κουτάλι να δω αν μου πέτυχε το αυγολέμονο και ο μικρός μέσα να κάνει το χαμό.

“Κάτσε κάτω”, του φώναξα, “Είναι επικίνδυνο αυτό, που κάνεις. Ο καναπές δεν είναι για να χοροπηδάμε, αλλά για να καθόμαστε!”. Και τότε, με μία κίνηση, ρίχνει ένα σάλτο πάνω από το βραχίονα του καναπέ και προσγειώνεται στο πάτωμα με το κεφάλι κάτω.

Οι στιγμές, που ακολούθησαν ήταν απείρου κάλλους. Εγώ να ουρλιάζω και να ψάχνω σε ποιο συρτάρι της κατάψυξης είχα τον πάγο και ο μικρός να κλαίει και μετά από λίγο να μου ζητάει πορτοκαλάδα. Αρνήθηκε να βάλει πάγο στο κεφάλι του, αλλά τον έπεισα λέγοντάς του ότι θα τον άφηνα να δει κινούμενα σχέδια, αν με άφηνε να τον περιποιηθώ. Φάγαμε, είπαμε τα αστεία μας, έπλυνε τα δόντια του, με φίλησε και μου είπε: “Καληνύχτα μαμά. Σε αγαπώ πάρα πολύ!”.

Με έκανε να λιώσω. Εκείνη τη νύχτα πρέπει να μπήκα στο δωμάτιό του πάνω από 20 φορές, για να ελέγξω το κεφάλι του μήπως και πρήστηκε. Αισθανόμουν φόβο και μαζί θυμό, συναισθήματα, που όσο ζούσε ο άντρας μου δεν είχα, αλλά που τώρα πια είχαν αρχίσει και βγαίνανε στην επιφάνεια όσο κι αν δεν ήθελα να το παραδεχτώ.

Από τότε, που πέθανε ο άντρας μου λίγους μήνες πριν, δεν ακούω τίποτε άλλο παρά πόσο καλά τα πάω. Και όντως είναι έτσι. Πόνεσα όσο δεν φαντάζεσαι, αλλά φρόντισα να επικρατήσει η λογική. Ευτυχώς ούτε ακραίες αντιδράσεις είχα, ούτε χρειάστηκε να βάζω μαξιλάρια στο κρεβάτι στη θέση του, για να νομίζω ότι είναι ακόμα εδώ και κοιμάται δίπλα μου.
Παρόλο, που ξέραμε εδώ και 3 χρόνια ότι ο καρκίνος στο τέλος θα νικήσει, αυτό δεν με έκανε να πονέσω λιγότερο, όταν τελικά τον έχασα.

Δεν μπορώ να τον κατηγορήσω, που πέθανε. Δοκίμασα, αλλά ούτε άξιζε (εντελώς αναποτελεσματικό) ούτε έφταιγε αυτός, που έφυγε. Ο καρκίνος δεν υπολογίζει τίποτα, ούτε ζωές, ούτε συναισθήματα, ούτε τις χήρες και τα ορφανά, που αφήνει πίσω. Χτυπάει απροκάλυπτα και αδιάκριτα. Αλλά αυτό δεν με κάνει λιγότερο θυμωμένη.

Θυμωμένη γιατί το παιδί έπεσε και χτύπησε και δεν ήταν κανείς εκεί μαζί μου. Δεν ήταν εδώ ο άντρας μου να με καθησυχάσει και να μου πει ένα «Δεν είναι τίποτα. Μέχρι να παντρευτεί θα γιάνει». Θυμωμένη, που έφυγε και με άφησε με ένα παιδί. Θυμωμένη, που οι περισσότεροι φίλοι μας χάθηκαν απ’ τη ζωή μου. Θυμωμένη, που όποιον συναντώ στο δρόμο και με βλέπει με ένα παιδί, κοιτάζει αμέσως τα δάχτυλά μου, για να βρει τη βέρα. Υποκρισία, αδιαφορία, γαϊδουριά.
Όταν ο γιος μου έπεσε, για αρκετά δευτερόλεπτα έμεινα εκεί να τον κοιτάζω χωρίς να κουνιέμαι. Είχα παγώσει. Είχα κάνει παλιότερα μαθήματα πρώτων βοηθειών και ήξερα ότι ποτέ δεν πρέπει να μετακινούμε κάποιον με πιθανό τραυματισμό της σπονδυλικής στήλης. Σηκώθηκε μόνος του και έτρεξε στην αγκαλιά μου κλαίγοντας και είπα το πρώτο πράγμα, που μου ήρθε στο μυαλό:

“Αν σου συμβεί κάτι, θα πεθάνω”.

Το εννοούσα. Θα πεθάνω.

Είχαν περάσει 9 μήνες από τότε, που ο σύζυγός μου πέθανε κι αυτά τα συναισθήματα με εξέπληξαν. Τις περισσότερες μέρες, είμαι ευτυχισμένη και ευγνώμων. Δεν αξίζει να συγκρίνεις τη ζωή ή τις κακουχίες σου με των άλλων, αλλά δεν μπορείς και να μην το κάνεις. Μόνο έτσι θα βάλεις τον εαυτό σου στη σωστή σκάλα στην κλίμακα της τραγωδίας.

Από την αρχή φοβόμουν το πόσο απλό και εύκολο είχε κάνει ο άντρας μου τον καρκίνο να φαίνεται. Μαζί του είχε παρασύρει κι εμένα και μαζί αντιμετωπίζαμε τον καρκίνο σαν ένα απλό κρυολόγημα. Οι περισσότεροι δεν καταλάβαιναν καν ότι ήταν άρρωστος. Σοκαρίστηκαν και μαζί και εγώ, όταν ο καρκίνος έκανε την επανεμφάνισή του ακόμα πιο επιθετικός, αυτή τη φορά στον εγκέφαλο και στο τέλος τον σκότωσε μετά από χρόνια χημειοθεραπείας και ακτινοβολίας.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να μένουν στα άσχημα. Αυτό ισχύει και για μένα. Ο θυμός και ο φόβος είναι αποκρουστικά πράγματα. Δεν μου αρέσει να τα βλέπω σε άλλους και έχω περάσει όλη μου τη ζωή προσπαθώντας να είμαι γενναία και συμπαθής. Ο φόβος και ο θυμός είναι αρρώστια και τα αντιμετωπίζω ως κάτι, που πρέπει να αποφεύγω. Σαν συνθετική μπλούζα, που αν φορέσω, θα πάθω αλλεργία.

Το ότι βάφομαι, χαμογελώ, κυκλοφορώ και μεγαλώνω το γιο μου μόνη μου δεν το καθιστά πιο εύκολο. Η συμπεριφορά μου έδειχνε ότι δεν ήμουν διατεθειμένη να το παίξω καλή χήρα.
Τα σκληρά πράγματα είναι σκληρά, πάει και τέλειωσε. Κάποια μέρα θα μάθεις από αυτά και θα σε κάνουν πιο δυνατό/ή, αλλά μέχρι τότε θα σε έχουν αφήσει συναισθηματικά νεκρό/ή και σωματικά εξαντλημένο/η.

Ένα από τα ελάχιστα οφέλη της απώλειας ενός συζύγου είναι ότι γίνεσαι φάρος για άλλες νεαρές χήρες, που εμφανίζονται στα e-mail και στους λογαριασμούς σου στο Facebook, για να σου ζητήσουν βοήθεια, επειδή χάνονται στο σκοτάδι. Δεν ξέρουν τί να κάνουν τη βέρα τους, τα στέφανα ή με το επώνυμό τους. Δεν ξέρουν γιατί είναι τόσο θυμωμένες και δεν ξέρουν πώς να το ξεπεράσουν.

Θέλουν να είναι ξανά ευτυχισμένες.

Η θεραπεία για τη θλίψη δεν είναι το “να πάψεις να είσαι λυπημένη” και η θεραπεία για το θυμό δεν είναι “να ξεθυμώσεις!”. Πρέπει να βιώσεις αυτά τα συναισθήματα χωρίς να κρίνεις τον εαυτό σου.

Η δουλειά σου, όταν σου συμβαίνει κάτι κακό, είναι να το ξεπεράσεις με όποιον τρόπο θες εσύ. Δεν είναι δική σου δουλειά να κάνεις με το ζόρι τη ζωή σου πιο ευχάριστη για χάρη των άλλων.

Ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει, παρά την απόγνωση, που νιώθεις. Και ξέρεις πώς λέγεται αυτό; Ζωή. Και είναι πολλές φορές άδικη. Το μισείς, που είναι άδικη και μερικές φορές το μόνο, που θες είναι να ουρλιάξεις. Άλλες φορές μισείς τους φίλους σου, επειδή έχουν πράγματα, που εσύ δεν έχεις πια και τότε, μισείς τον εαυτό σου, επειδή τους μισείς (μόνο και μόνο επειδή οι σύζυγοι τους είναι ζωντανοί ) κι ας σε αγαπούν! Είναι εντάξει, συμβαίνει καμιά φορά!

Θα ευτυχήσεις και πάλι. Πάλι θα θυμώσεις, πάλι θα νιώσεις θλίψη, αλλά θα γίνεις ευτυχισμένη ξανά. Θα ενθουσιαστείς, θα μάθεις πράγματα, θα βρεθείς πάλι σε απόγνωση και θα ξαναενθουσιαστείς. Έτσι πάει.

Χριστίνα

Με λένε Φωτεινή, ζω 24 ώρες το 24ωρο καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και θέλω κάτι να σας πω

Stathis
-
0
Με λένε Φωτεινή, ζω 24 ώρες το 24ωρο καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και θέλω κάτι να σας πω

Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση μίας γυναίκας, της Φωτεινής Μπαχατούρη, που πάσχει από τη νόσο του κινητικού νευρώνα ή πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση ή ALS ή νόσο του Λου Γκέρινγκ. Είναι μια έντονα εκφυλιστική ασθένεια που πολλοί την γνωρίζουν από τον διάσημο αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ.

Τα όσα αναφέρει η γυναίκα αυτή δείχνουν έναν άνθρωπο με περίσσια δύναμη ψυχής. Έναν άνθρωπο που παρά το γεγονός πως βιώνει μία άτυπη φυλάκιση, όχι μόνο δεν το βάζει κάτω, αλλά δίνει και πολύτιμα μαθήματα ζωής προς όλους εμάς που θεωρούμε πολλά πράγματα στη ζωή μας δεδομένα.

Η συγκλονιστική ανάρτηση της Φωτεινής που πάσχει από πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση

«Με λένε Φωτεινή.

Φωτεινή Μπαχατούρη.

Ζω 24 ώρες το εικοσιτετράωρο σε ένα κρεβάτι και το μόνο που μπορώ να κινήσω είναι τα βλέφαρά μου.

Αν χρειαστεί να ξύσω την μύτη μου γιατί νιώθω φαγούρα, δεν μπορώ.

Αν έχει μουδιάσει το πόδι μου από την ακινησία, δεν μπορώ να το μετακινήσω αν δεν το κάνει κάποιος άλλος για εμένα.

Δεν μπορώ να μιλήσω, να καταπιώ, να αναπνεύσω χωρίς μηχανική υποστήριξη.

Τρέφομαι από μια οπή που υπάρχει στο στομάχι μου με ειδική συσκευή και έχω μόνιμα καθετήρα για την αποβολή των ούρων.

Πάσχω από την νόσο του κινητικού νευρώνα ή πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση ή ALS ή νόσο του Λου Γκέρινγκ. Είναι μια έντονα εκφυλιστική ασθένεια που πολλοί την γνωρίζουν από τον διάσημο αστροφυσικό Στήβεν Χόκινγκ.

Όλα άρχισαν πριν από εννέα περίπου χρόνια όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια δυσκαμψίας με δυσκολία στην βάδιση και προοδευτική αδυναμία στις κινήσεις, την ομιλία, την κατάποση και τέλος την ίδια την αναπνοή. Δύο χρόνια μετά από τα αρχικά συμπτώματα βρίσκομαι καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι στην κατάσταση που σας περιέγραψα και αυτό συνεχίζεται για τα επτά τελευταία.

Ο λόγος που διαβάζετε αυτό το κείμενο δεν είναι γιατί ζητάω την συμπόνια ή τον οίκτο σας. Αντίθετα είναι γιατί διαπιστώνω με λύπη μου ότι πολλοί από εσάς που έχετε την υγεία σας και θεωρείτε αυτονόητο ότι μπορείτε να περπατήσετε, να μιλήσετε, να φιλήσετε, να ξύσετε την μύτη σας, να φάτε μόνοι σας και να γευτείτε αυτό που τρώτε, νιώθετε δυστυχισμένοι, μελαγχολικοί, απογοητευμένοι και παραιτημένοι.

«Είμαι 7 χρoνια καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι και απoφάσισα ότι δεν θα ξανανιώσω άρρωστη»

Όταν η ασθένειά μου είχε φτάσει στην τελική της μορφή, έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Ή να συμβιβαστώ με την νέα μου κατάσταση ή να πεθάνω. Ή να αντλήσω χαρά και κουράγιο από οτιδήποτε μου επέτρεπε η νέα φάση της ζωής μου ή να βυθιστώ στην αυτολύπηση και να μαραζώσω. Έχω έναν εκπληκτικό σύζυγο τον Νίκο μου και δύο λεβέντες γιους τον Σταύρο και τον Γιώργο. Η ύπαρξή τους με βοήθησε να πάρω την κρίσιμη απόφαση.

Αποφάσισα ότι δεν θα ξανανιώσω ούτε στιγμή άρρωστη αλλά ότι απλά έχοντας αλλάξει οι συνθήκες, θα ζήσω μια διαφορετική ζωή που θα με τρέφουν οι καθημερινές προκλήσεις με απώτερο στόχο να είμαι χρήσιμη στους γύρω μου με τον δικό μου τρόπο. Και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας εδώ και πέντε περίπου χρόνια μπορώ με την κίνηση των ματιών μου να καταγράφω τις σκέψεις μου και να τις μετατρέπω σε γραπτό ή προφορικό λόγο.

Με την νοσοκόμα μου την Κέλλυ κυρίως, δημιουργούμε και υλοποιούμε συνταγές μαγειρικής που ανεβάζω στο Facebook και μοιράζομαι με εκατοντάδες φίλους μου. Μοιράζομαι επίσης εμπειρίες ζωής με άτομα πονεμένα αλλά αρκετά δυνατά ώστε να βρίσκουν το κουράγιο να τολμούν να εκμυστηρευτούν τα συναισθήματά τους αλλά και να ακούσουν των άλλων.

Ακούω μουσική από το you tube, βλέπω τέννις στην τηλεόραση και κάποιες στιγμές που θέλω κάτι ελαφρύ, καμμιά ελληνική σαπουνόπερα. Μεγάλη χαρά μου έδωσε και η έλευση του Λέοντα πριν περίπου πέντε χρόνια του ατίθασου μικρού σκυλάκου μου που είναι τώρα πια αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας. Ξέρω ότι η κατάστασή μου ταλαιπωρεί τους δικούς μου και κυρίως τον Νίκο μου που αγόγγυστα μοιράζεται την περιπέτεια της υγείας μου. Όμως βιώνουμε έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες μία σχέση που πολλοί υγιείς θα ζήλευαν.

«Αν μπορώ εγώ, γιατί να μην τα καταφέρετε εσείς;»

Κι αυτός είναι και ο λόγος που μοιράζομαι την εμπειρία μου μαζί σας. Αν μπορώ εγώ, εγκλωβισμένη από το ίδιο μου το σώμα σε μία άτυπη φυλάκιση, γιατί να μην τα καταφέρετε εσείς, ότι και να σας απασχολεί;

Παλέψτε με νύχια και με δόντια στον αγώνα για το κυνήγι της ευτυχίας. Και αν νομίζετε ότι το αξίζω, αφήστε με όπου μπορώ να βοηθήσω.

Fotini Bahatouri. Facebook.

Ένα κείμενο αφιερωμένο στην “φωτεινή” Φωτεινή.

Χάρης Μυστακίδης».

Με λένε Στέφανο Κασσελάκη και έχω δύο-τρία καλά κρυμμένα μυστικά

Stathis
-
0
Με λένε Στέφανο Κασσελάκη και έχω δύο-τρία καλά κρυμμένα μυστικά

Στέφανος Κασσελάκης. H υπόθεση έχει όλες τις παραμέτρους ενός κοινωνικού πειράματος. Ή μιας φάρσας οργανωμένης από παρέα Ελλήνων που μαζεύονται στην Αντίπαρο ή στο Μανχάταν και αποφασίζουν να δημιουργήσουν έναν υποψήφιο που θα κάνει ακόμα και τη φράση «out of the box» να μοιάζει κλισέ.

Έναν υποψήφιο αρχηγό του καταρρακωμένου ΣΥΡΙΖΑ που θα είναι νέος, σέξι, φτυστός ο Κεν (πάνω στο κύμα της επιτυχίας της ταινίας «Barbie»), μορφωμένος, άνθρωπος της αγοράς, γκέι, ακτιβιστής που θα ανταγωνιστεί όχι την Αχτσιόγλου, αλλά τον Μητσοτάκη. Θα έχει δουλέψει στον εξαποδώ του καπιταλισμού, την Goldman Sachs, και θα είναι αυτοδημιούργητος εφοπλιστής. Α, και θα του βάλουν ως βασικό υποστηρικτή τον ωμό Κρητικό που βλέπει στον ύπνο του δημοσιογράφους δέκα μέτρα κάτω από το χώμα, τον Παύλο Πολάκη. Και πάνω στην εικόνα, σαν το Άγιο Πνεύμα στις εικονογραφίες, θα τοποθετήσουν τον Αλέξη Τσίπρα να τον ευλογεί.

«Με λένε Στέφανο Κασσελάκη και έχω κάτι να σας πω». Είναι σχεδόν απολαυστικό να παρακολουθεί κανείς τις αντιδράσεις που πυροδότησε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό, η κάθοδος του 35χρονου επιχειρηματία στη μάχη για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν αποκεφαλισμένες κότες τρέχουν δεξιά και αριστερά, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους για τον μη πολιτικό που θέλει να γίνει πρόεδρος, για τον Ελληνοαμερικανό εφοπλιστή που θέλει να ηγηθεί του κόμματος της Αριστεράς. Για τον Κασσελάκη που θα μπορούσε με βάση το βιογραφικό και την καριέρα του να διεκδικήσει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Κασσελάκης και οι ακέφαλες κότες

Ακόμα και ο Άδωνις Γεωργιάδης το απολαμβάνει. «Ο κύριος που βλέπετε είναι η ενσάρκωση της επιτυχίας του καπιταλισμού. Ένας υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ καπιταλιστής. Εμένα μου αρέσει. Ο καπιταλισμός μού αρέσει, δεν το έχει κρύψει ποτέ» είπε. Ψύχραιμος, σε αντίθεση με άλλους κεντροαριστερούς και νεοδημοκράτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουν χάσει το χρώμα τους με την υποψηφιότητα αυτή και βρίσκονται σε μεγαλύτερη σύγχυση απ’ ό,τι όταν ο Μητσοτάκης κατέβαινε απέναντι στον Μεϊμαράκη. Όχι γιατί καίγονται για το τι θα γίνει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τον θόρυβο που ξεσήκωσε μεταξύ των πολιτών η υποψηφιότητα Κασσελάκη.

Αρέσει. Ο Στέφανος Κασσελάκης αρέσει. Σε πολίτες από όλο το φάσμα. Πείθει ίσως και εξαιτίας του σοκ της έκπληξης που προκαλεί. Και έχει ένα προσόν: Κάνει τις επιθέσεις που δέχεται πλεονέκτημά του. Δεν είναι μέλος του κόμματος, δεν ξέρει από αυτά, λένε. Υπέροχα, λένε οι πολίτες, ένας σαν κι εμάς χωρίς κομματικούς μηχανισμούς και βαρίδια, θα τα αλλάξει όλα. Είναι εφοπλιστής, οικονομικά επιτυχημένος, Αμερικανός, δούλεψε για τον Μπάιντεν. Εξαιρετικά, ένας άνθρωπος της αγοράς, όχι ένα Κωσταλέξι της ελληνικής κομματικής σκηνής, που γνωρίζει κάθε πλευρά και μπορεί να σταθεί όρθιος. Είναι γκέι. Ναι, και το δήλωσε περίτρανα, χωρίς να το συνοδεύει με λογύδρια ηθικοδιδακτικά, ως μια κανονική συνθήκη, και πάμε παρακάτω.

kasselakis oikogenia 19.jpg

Mια από τις φωτογραφίες που έπαιξαν στο βίντεο της υποψηφιότητάς του την ώρα που εξηγούσε ότι έκανε τη δική του προσπάθεια στον χώρο της ναυτιλίας

kasselakis oikogenia 18.jpg

Ο Στέφανος Κασσελάκης με τον σύντροφό του Τάιλερ

Ο Πολάκης, ο Δρακόπουλος, ο Κασσελάκης

Έχει όλες τις αντιφάσεις, όλα τα χαρακτηριστικά που δεν κολλάνε σε έναν υποψήφιο πρόεδρο κόμματος και δη του ΣΥΡΙΖΑ. Και κυρίως έχει πλάι του ή πίσω του, σε έναν απροσδιόριστο χωροχρόνο, σημαντικά πρόσωπα: Τον Πολάκη. Τον Τσίπρα. Τον πρόεδρο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» Ανδρέα Δρακόπουλο;

«Σπούδασα με υποτροφία Ανδρέα Δρακόπουλου». Φράση από την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Στέφανου Κασσελάκη. Pause. Ο Ανδρέας Δρακόπουλος είναι ο πρόεδρος του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», με συνεργασίες από το Ίδρυμα του Ομπάμα ως το John Hopkins. Ανιψιός του Σταύρου Νιάρχου, γεννημένος στην Αθήνα μαθητής του Κολλεγίου, με μεγάλη προσωπική περιουσία, αιχμηρό λόγο, χωρίς καμία επιφύλαξη ή ενδοιασμό να τα βάλει με όσους τον εκνευρίζουν.

Δεν φιλτράρει τις σκέψεις του, λέει αυτό που σκέφτεται και μπορεί να προκληθεί πανικός – κυρίως στους συνεργάτες του. Απόλυτος, τα «χώνει» σε κυβερνώντες αλλά και συναδέλφους «μεγιστάνες» που δεν στηρίζουν την Ελλάδα όταν το έχει ανάγκη – αξέχαστη έχει μείνει η σχετική συνέντευξή του στους New York Times. Ο Ανδρέας Δρακόπουλος λοιπόν ήταν αυτός που στήριξε τον Κασσελάκη στα δύσκολα χρόνια της Αμερικής μετά τη φυγή από την Eλλάδα. Η υποτροφία του ήταν σωτήρια. Πέρα από την υποστήριξη που προσφέρει το Ίδρυμα Νιάρχος στο Πανεπιστήμιο του Penn, ο ίδιος ο Ανδρέας Δρακόπουλος εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια έχει καθιερώσει μια υποτροφία στο όνομά του. Ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν ένας από τους τυχερούς που προσείλκυσαν το ενδιαφέρον του Δρακόπουλου να στηρίξει τη μόρφωση και εξέλιξή του.

kasselakis oikogenia 17.jpg

Από την αποφοίτησή του από πανεπιστήμιο των ΗΠΑ

Η μητέρα καθηγήτρια, ο γιος φοιτητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο

Όμως οι συμπτώσεις (;) ακολουθούν τον κύριο Κασσελάκη. Λέει ότι μετά την καταστροφή της οικογενειακής περιουσίας από το παραδικαστικό κύκλωμα πήγε μόνος στις ΗΠΑ. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι πήγε σύντομα και η μητέρα του, επιτυχημένη οδοντίατρος, και άρχισε να συνεργάζεται ως διδάσκουσα με το Πανεπιστήμιο του Penn, όπου σπούδασε και ο ίδιος. Aπό το 2006 διδάσκει στο τμήμα Οδοντιατρικής του αμερικανικού πανεπιστημίου η Ευαγγελία Κασσελάκη, με ειδίκευση στην προσθετική και επανορθωτική χειρουργική. Επίσης, εμφανιζόταν ως γραμματέας στο ΔΣ της εταιρείας C. Penn Coating USA Inc, όπου πρόεδρος ήταν ο σύζυγός της και πατέρας του Στέφανου, Θεόδωρος Κασσελάκης. Η εταιρεία αυτή είχε ιδρυθεί τον Ιούνιο του 2005.

kasselakis oikogenia 11.jpg

Η μητέρα του Ευαγγελία Κασσελάκη

kasselakis oikogenia 13.jpg

Οι γονείς του υποψήφιου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ

Ο υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε θερμά στη μητέρα του, στο πόσο στήριξε τον πατέρα του που έπεσε θύμα παραδικαστικού κυκλώματος, όπως είπε. Τι ακριβώς έχει συμβεί όμως; Πριν φύγει και ο ίδιος για τις ΗΠΑ, ο Θεόδωρος Κασσελάκης ήταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της CASCO ΑΒΕΕ, εταιρεία που ασχολείτο με τον εφοδιασμό χρωμάτων και υλικών για τον επιχρωματισμό πλοίων – άρα ο χώρος της ναυτιλίας ήταν γνωστός και οικείος στην οικογένεια και στον Στέφανο. Η CASCO είναι μια γιγαντιαία εταιρεία χρωμάτων, με έδρα την Οσάκα της Ιαπωνίας, και ο Κασσελάκης είχε κατορθώσει να πάρει την αντιπροσωπεία για την Ελλάδα. Πληροφορίες που δεν έχουν επιβεβαιωθεί, μάλιστα, αναφέρουν πως υπάρχει συγγενική σχέση και με την οικογένεια του εφοπλιστή Νομικού. Η εταιρεία έμπλεξε σε δικαστικές περιπέτειες μετά από καταγγελίες, λύθηκε η σχέση με την ιαπωνική εταιρεία και σταμάτησε τη δράση της.

kasselakis oikogenia 12.jpg

Ο Θεόδωρος Κασσελάκης

kasselakis oikogenia 14.jpg

Μια από τις φωτογραφίες που έπαιξαν στο βίντεο του Στέφανου Κασσελάκη την ώρα που διηγούνταν την άνοδο και την πτώση της εταιρείας του πατέρα του

Ο Δρακόπουλος στο Μαξίμου

Ας επιστρέψουμε όμως στον Ανδρέα Δρακόπουλο, χορηγό της καθοριστικής υποτροφίας στον Στέφανο Κασσελάκη – τόσο που ένιωσε την ανάγκη να αναφερθεί σε αυτήν στην ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του. Τον δαιμονίζουν ο οπορτουνισμός και η διαφθορά, κυρίως όταν ο ίδιος είναι από την άλλη άκρη του τραπεζιού ή του video call. Το ερώτημα είναι πόσο το ενδιαφέρον του για τη χώρα, η τραυματική του σχέση με την Ελλάδα, η τάση του να παρεμβαίνει ως ενεργός πολίτης, μπορούν να τον έχουν ωθήσει και στην υποστήριξη ενός προσώπου νέου, άφθαρτου, με διαφορετικές από τις γνωστές προδιαγραφές, για να αναλάβει την προεδρία ενός κόμματος. Πάντως, δεν ξεχνούμε ότι ο πρώτος άνθρωπος που πέρασε την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου στην πρώτη εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, λίγες ώρες αφού ανέλαβε, ήταν ο Ανδρέας Δρακόπουλος. Oύτε βέβαια τις αναφορές του, σε συνέντευξη Τύπου, στην ανελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα…

«Θα έπρεπε και να ντρέπονται μερικές συμπτώσεις» γράφει ο ποιητής. Στην περίπτωσή μας η σύμπτωση της σχέσης του Κασσελάκη με τον Δρακόπουλο, με τον Παύλο Πολάκη, αλλά και της σχέσης Δρακόπουλου και Πολάκη. Ο πρώην υφυπουργός Υγείας διατηρεί άριστες σχέσεις με τον πρόεδρο του Ιδρύματος Νιάρχος, που σφυρηλατήθηκαν γύρω από το τραπέζι συσκέψεων του Ιδρύματος στη Βασιλίσσης Σοφίας και σίγουρα συνεχίστηκαν με τσίπουρα και συζητήσεις από αυτές που σε κάνουν να εύχεσαι να ήσουν μύγα στον τοίχο του δωματίου.

Ο κουζουλός και ο Τσακαλώτος στο ίδιο νησί

Δεν έχει κρύψει σε συνεντεύξεις του ο Ανδρέας Δρακόπουλος ότι στο πρόσωπο του Παύλου Πολάκη βρήκε έναν πολιτικό με προτάσεις σαφείς, με σχέδιο, με γνώση και με θέληση να εργαστεί. Τα έχει δηλώσει αυτά πολλάκις ο πρόεδρος του Ιδρύματος. Και έτσι αποφάσισε να προχωρήσει στη χρηματοδότηση με περίπου 250 εκατομμύρια ευρώ για τη δημιουργία τριών νέων νοσοκομείων, σε Αλεξανδρούπολη, Θεσσαλονίκη (το πρώτο παιδιατρικό της Μακεδονίας) και σε Σπάρτη, καθώς και την περαιτέρω ενίσχυση των δωρεών για την αγορά ασθενοφόρων κ.λπ. Ακόμα και στην πρώτη του ομιλία στη Βουλή μετά την επανεκλογή του τον Ιούλιο, πάλι αναφέρθηκε ονομαστικά στον Ανδρέα Δρακόπουλο ο Παύλος Πολάκης.

Λίγο αργότερα, και με την αποχώρηση του Τσίπρα νωπή, αγκάλιασε τον Κασσελάκη -τον εφοπλιστή που δηλώνει κουζουλός- και τον όρισε διάδοχο του Τσίπρα, εκλεκτό του λαού, σαδιστικά, σχεδόν σαν να έβλεπε νοητά κάθε φορά μπροστά του την Αχτσιόγλου, τον Τσακαλώτο, τον Παππά (πληροφορίες ότι προ ολίγων ημερών συναντήθηκε ο Κασσελάκης με τον Παππά δεν έχουν ακόμα επιβεβαιωθεί). Έχει ενδιαφέρον ότι αυτές τις μέρες ο Ανδρέας Ξανθός, ο υπουργός Υγείας όταν ο Πολάκης ήταν υφυπουργός, περιοδεύει στην Κρήτη συνοδεύοντας τον Ευκλείδη Τσακαλώτο στις προεκλογικές του εμφανίσεις.

Με λένε Στέφανο – Με λένε Pete

Ο αψύς Πολάκης. Ο ιδιοσυγκρασιακός Δρακόπουλος. Ο για μέρες άφαντος στις ΗΠΑ Αλέξης Τσίπρας. Μια καμπάνια που έχει τεράστια επάνω της τη σφραγίδα της αμερικάνικης πολιτικής επικοινωνίας. Στρατηγική σκέψη. Ένα βίντεο με σκηνοθέτη τον Νίκο Σούλη, που έχει σκηνοθετήσει χιλιάδες βίντεο κλιπ και διαφημιστικά στην καριέρα του, αλλά και την καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ για τα ομόφυλα ζευγάρια πριν δύο χρόνια. Μια εκκίνηση από την Κρήτη και τους Τάφους του Βενιζέλου ως ντεκόρ. Σε αυτό το μπλέντερ, το απόλυτο πολιτικό fusion σπιντάρει για την υποψηφιότητα Κασσελάκη.

«Με λένε Στέφανο Κασσελάκη και έχω κάτι να σας πω». Έκτοτε έχουμε χαθεί στο μέτρημα όλων των φορών που αναφέρθηκε στο όνομα Κυριάκος Μητσοτάκης. «Με λένε Pete Buttigieg. Με φωνάζουν δήμαρχο Pete. Eίμαι περήφανος γιος του South Bend στην Ινδιάνα», ήταν η φράση του Buttigieg όταν ανακοίνωσε ότι διεκδικεί την αμερικανική προεδρία. Νέος, gay (αν και για χρόνια το έκρυβε, έβγαινε με γυναίκες), παντρεμένος, με παιδί, ακτιβιστής. Πολλοί, βλέποντας την ανακοίνωση του Κασσελάκη, θυμήθηκαν εκείνο το βίντεο του 2019. Στη συνέντευξή του στο Kontra το βράδυ της Τρίτης ο υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ βγήκε ανάμεσα σε παιδιά και πολίτες. Τόσο περήφανα αμερικάνικο… Και το super κάτω από την εικόνα να γράφει «είμαι Κρητικός και κουζουλός». Αριστούργημα. Ο Σμαραγδής του μέλλοντος θα είχε σίγουρα εκπληκτικό υλικό για μια προσωπογραφία.

Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο «Μητέρα»

Stathis
-
0
Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο «Μητέρα»

Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια.

Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά.

Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι.

Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρονών μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους.

Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Dram΄Ν΄ Βase. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου.

Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ.

Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο.

Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα.

Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;», ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει.

Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα.

Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ.

Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου.

Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά.

Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου… Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μην μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι.

Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς.

Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…»

του Gazmend Kapllani

Πηγή: TA NEA

Με λένε Μαρίνα αλλά με φωνάζουν «γεροντοκόρη» γιατί δεν ξέρουν ότι αγάπησα κάποιον που αuτoκτόνnσε…

Stathis
-
0
Με λένε Μαρίνα αλλά με φωνάζουν «γεροντοκόρη» γιατί δεν ξέρουν ότι αγάπησα κάποιον που αuτoκτόνnσε…

Η ζωή μου θα μπορούσε να γίνει βιβλίο. Με λένε Μαρίνα είμαι 62 ετών και πολύ δραστήρια. Κάνω αερόμπικ, ξέρω το ίντερνετ απ’ έξω και έχω πάρα πολλές γάτες.

Συγγενείς και γείτονες με φωνάζουν γεροντοκόρη. Δεν χρειάζεται να το ακούσω, το βλέπω στο βλέμμα τους.

Άλλες φορές μου λένε «Πώς και δεν κάνατε οικογένεια;». Ξέρω πως δεν ρωτάνε πάντα από κακό αλλά η ερώτηση πονάει. «Δεν έτυχε» λέω συνήθως άλλες φορές λέω «Τυχερά είναι αυτά». Τα ρίχνω όλα στην τύχη και ξεμπερδεύω.

Ίσως γιατί η ιστορία που κρύβεται πίσω από το ερώτημα γιατί δεν παντρεύτηκα και δεν έκανα παιδιά, ήταν και θέμα τύχης. Ή ατυχίας καλύτερα….

Ήμουν 20 χρονών όταν γνώρισαν τον παρολίγο άντρα μου, τον Παύλο. Αγαπιόμασταν πάρα πολύ, κάναμε όνειρα να ζήσουμε μια ζωή μαζί. Φοιτητής εκείνος στην ΑΣΟΕ εγώ μοδίστρα λίγο πιο πέρα από το Πανεπιστήμιο, γνωριστήκαμε όταν ήρθε να φτιάξει ένα παντελόνι. Ήμασταν μαζί 3 χρόνια όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Λίγο πριν το γάμο, έμεινα έγκυος, η χαρά μας απερίγραπτη! Ο Παύλος ειδικά έκανε σαν να είχε κερδίσει το ΠροΠο. Γονείς δεν είχα να χαρούν κι εκείνοι αλλά είχα θείους που με αγαπούσαν πολύ και φυσικά δεν είχαν καμία αντίρρηση ούτε με αποπήραν που έμεινα έγκυος πριν παντρευτώ. Καταπληκτικοί άνθρωποι, καλή τους ώρα…

Οι γονείς του Παύλου τον πίεζαν πολύ να παντρευτεί αλλά σκέφτηκα πως με συμπαθούσαν και ήθελαν να δουν το παιδί τους αποκατεστημένο. Δεν πήγε ο νους μου, στο πονηρό.

Έραβα που λέτε το νυφικό μου, ένα μήνα πριν τον γάμο, είχαμε ετοιμάσει και το σπίτι μας, όταν με πήραν τηλέφωνο. Ο Παύλος έπεσε από την ταράτσα της πολυκατοικίας και σκοτώθηκε. Σκέφτηκα πως θα ήταν ατύχημα. Βρήκαν ένα σημείωμα στην τσέπη του. «Συγχώρεσέ με, είμαι ομοφυλόφιλος δεν μπορώ να κάνω αυτό τον γάμο». Δεν είχα καταλάβει τίποτα, δεν είχα καμία υποψία, δεν μου είχε δώσει κανένα δικαίωμα ότι ήθελε άντρες. Από την ταραχή, έχασα το παιδί.

Έκανα πολλά χρόνια να το ξεπεράσω, από το ραφτάδικο εκείνο έφυγα γιατί μου θύμιζε τον Παύλο. Πέρασαν δέκα χρόνια, δεν ήθελα να ακούω για άλλη σχέση, νόμιζα ήταν όλοι ομοφυλόφιλοι και με κορόιδευαν. Δεν ήθελα να με αγγίξει κανένας, Ψυχολόγοι τότε δεν υπήρχαν αλλά και να υπήρχαν, ήταν κάπως ταμπού. Το ξεπέρασα με τη δουλειά, άνοιξα δικό μου ραφτάδικο και έριξα όλο μου τον πόνο επάνω στο μαγαζί.

Η επιχείρηση πετούσε όταν γνώρισα τον Στέλιο. Στρατιωτικός, όμορφος 2 μέτρα άντρας, λεβέντης. Ήμουν 40 χρονών, όλες μου οι φίλες είχαν ήδη κάνει το πρώτο παιδί και πηγαίναν για το δεύτερο μην σας πω για το τρίτο. Δεν αγχωνόμουν γιατί δεν ήθελα ούτε σχέση μετά από ό,τι έγινε αλλά είχα ανάγκη από μια συντροφιά.

Ο Στέλιος ήταν πιο αρρενωπός, πιο κοφτός και πιο γοητευτικός. Του είπα την ιστορία μου κάποια στιγμή και εκείνος τη δική του. Είχε χωρίσει από τη γυναίκα του με ένα μωρό παιδί και έμενε με τους γονείς του. Ήμασταν ένα χρόνο μαζί. Γονείς δεν είχα γνωρίσει, σπίτι του δεν πηγαίναμε. Κινητά δεν υπήρχαν τότε, ούτε ίντερνετ να ελέγξω. Βράδυ βγαίναμε σπάνια. Μετά από ένα χρόνο σχέσης μου έκανε πρόταση γάμου και αρραβωνιαστήκαμε. Πίστευα πως υπήρχε ελπίδα. Ώσπου με βρήκε η γυναίκα του στο ραφτάδικο.

Ήταν παντρεμένος και μάλιστα περίμενε και δεύτερο παιδί. Η γυναίκα του ήταν έγκυος 6 μηνών. Με παρακάλεσε να κάνω πίσω, της ειπα πως δεν είχα ιδέα. Όντως όταν ήρθε να με βρει, του έριξα ένα χαστούκι που θα το θυμάται. Φώναζα και έβριζα στην πόρτα να μην ξαναπατήσει. Όντως δεν ξαναφάνηκε.

Από τότε δεν γνώρισα κανέναν. Σας φαίνεται περίεργο, θα πείτε πως ίσως έχω κάποιο πρόβλημα. Μπορεί. Απογοητεύτηκα τόσο πολύ που δεν είχα την ενέργεια, τη διάθεση, την όρεξη να δοθώ σε έναν καινούριο άνθρωπο. Προδοσία στην προδοσία κουράστηκα. Φορές φορές αναπολώ τον πρώτο μου σύντροφο τον Παύλο. Δεν ήταν κακός άνθρωπος, ίσα ισα αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεχε τις τύψεις του. Ήμουν τόσο καλά μαζί του, αν μου μιλούσε μπορεί και να τον παντρευόμουν και ας ήταν ομοφυλόφιλος.

Σήμερα κάνω που και που κανένα μαντάρισμα στο σπίτι, ράβω καμιά φούστα για καμια φτωχή μαμά, κερνάω λουκούμια τα παιδιά της γειτονιάς και τσιγάρα τα έφηβα που μου ζητάνε κρυφά και συμβουλεύω τα νέα κορίτσια που μου λένε τα προβλήματά τους, να προσέχουν πρώτα τον εαυτό τους και ύστερα τους άλλους. Να έχουν τα μάτια ανοιχτά.

Ευχαριστώ.

Κα Μαρίνα

πηγή : singlewoman.gr

1...6,3636,3646,365...15,722Σελίδα 6,364 από 15,722