Η κοπέλα μου είναι 26 ετών και εγώ 25. Είμαστε μαζί τέσσερα χρόνια και σχεδιάζαμε να παντρευτούμε και να κάνουμε πολλά παιδιά στο μέλλον. Όταν όμως κάνει ο άνθρωπος σχέδια, λένε, ο Θεός τα βλέπει και γελά. Έτσι έγινε και στην περίπτωσή μου αφού η κοπέλα μου έμεινε έγκυος αλλά ο πατέρας μπορεί να μην είμαι εγώ.

Πριν από τέσσερις μήνες επισκέφθηκε τους γονείς της στην επαρχία και έμεινε εκεί ένα Σαββατοκύριακο. Το βράδυ του Σαββάτου βρέθηκε σε ένα μαγαζί με παλιούς συμμαθητές και συμμαθήτριές της, κάτι σαν reunion και του έδωσαν να καταλάβει. Ήπιαν όλοι τους σχεδόν μέχρι λιποθυμίας και φεύγοντας σχεδόν χαράματα το μόνο που θυμάται είναι να κάνει σεξ στο αυτοκίνητο με δύο παλιούς της συμμαθητές. Το αποτέλεσμα; Τώρα είναι έγκυος και δεν ξέρουμε αν το παιδί είναι δικό μου ή κάποιου εκ των δύο συμμαθητών της. Όταν τη ρώτησα τι πιστεύει εκείνη, μου είπε ότι το παιδί μπορεί να είναι οποιουδήποτε. Μου είπε επίσης ότι μέσα της εύχεται να είναι δικό μου γιατί με αγαπάει και θέλει πολύ να γίνουμε οικογένεια.

Δεν ξέρω αν μπορώ να δεχτώ την απιστία της και το ενδεχόμενο το παιδί να είναι κάποιου άλλου. Δεν αντέχω να περιμένω μέχρι να γεννηθεί για να κάνουμε τεστ DNA και να μάθουμε την αλήθεια. Όταν της τα εξήγησα όλα αυτά αποφάσισε να φύγει από το σπίτι και να πάει να μείνει στους γονείς της. Θίχτηκε και από πάνω. Δεν μιλάμε και πολύ τελευταία. Την τελευταία φορά μου είπε ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν άντρα στη ζωή της αυτή τη στιγμή.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Την αγαπάω και θέλω να γίνουμε οικογένεια, αρκεί το παιδί να είναι δικό μου αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να της έχω εμπιστοσύνη. Ακόμα και τώρα που βρίσκεται στους γονείς της δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει. Ποιος μου εγγυάται ότι τα ίδια που λέει σε μένα, δεν τα λέει και στους άλλους δύο υποψηφίους μπαμπάδες και όποιος κάτσει. Τόσο καχύποπτος έχω γίνει.

Τί κάνουμε τώρα;

Βασίλης

Γεια σας. Είμαι ο Στάθης και είμαι 43 ετών. Συγχαρητήρια για τη σελίδα σας, είναι μεγάλο στήριγμα για εμάς τους μόνους γονείς. Αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου. Μεγαλώνω τη κόρη μου μόνος μου, είναι 4 ετών τώρα. Η μαμά της μας άφησε όταν η μικρούλα μου ήταν μερικών μηνών και έφυγε με τον αδερφό μου.

Πέρασα πολύ δύσκολα, τη γυναίκα μου την ήξερα από το σχολείο. Κλειστή κοινωνία εδώ λίγες οι επιλογές. Την ερωτεύτηκα την αγάπησα και παντρευτήκαμε. Κάναμε και τη κόρη μας και είχαμε μια ήσυχη ζωή. Τον αδερφό μου δεν τον ήξερε μόνο μέσω αλληλογραφίας γιατί δούλευε στο εξωτερικό. Όλα ξεκίνησαν όταν ήρθε μετά από πάρα πολλά χρόνια από το εξωτερικό να μας δει. Ένα Πάσχα που εγώ έλεγα καταραμένο.

Δεν ξέρω αν ήταν εκείνο το Πάσχα που έγινε το κακό, από τότε όμως η γυναίκα μου άλλαξε, έγινε απόμακρη. Η κόρη μας ήταν λίγων μηνών και το απέδωσα σε επιλόχειο κατάθλιψη, στο ότι ήταν νέα μαμά και ήταν φυσικό να έχει αλλαγές στη συμπεριφορά. Ο αδερφός μου έκατσε περισσότερες μέρες από το συνηθισμένο και έφυγε, μετά όμως από δύο μήνες γύρισε. Σε αυτούς τους δύο μήνες με τη γυναίκα μου δεν κάναμε σεξ, μόνο με δική μου πίεση, ήταν σιωπηλή και όλη μέρα καθόταν στον υπολογιστή και έγραφε ενώ δεν μπορώ να πω ότι τρελαινόταν με το διαδίκτυο. Μετά κατάλαβα ότι μιλούσε στο facebook με τον αδερφό μου.

Μετά από δύο μήνες ο αδερφός μου ήρθε υποτίθεται για καλοκαιρινές διακοπές. Αλλά δεν έφυγε μόνος του. Ένα πρωί ξύπνησα και η γυναίκα μου δεν ήταν δίπλα μου. Έλειπαν τα ρούχα της, τα πράγματά της, όλα. Η μικρή κοιμόταν ήσυχη στη κούνια της χωρίς να ξέρει πως από εκεί και πέρα θα μεγάλωνε με έναν γονιό. Τρελάθηκα πήγα στην Αστυνομία. Τη παίρναμε τηλέφωνο και ήταν κλειστό, ο αδερφός μου και αυτός άφαντος. Αλήθεια δεν πήγε ο νους μου στο πονηρό. Μετά κατάλαβα…
Tο βράδυ μου έστειλε ένα email με το οποίο μου εξηγούσε. Τί; Τα ανεξήγητα. Δεν θέλω να γράψω για αυτό πονάω ακόμα. Έκανα ψυχοθεραπεία, ήρθα στην Αθήνα με το παιδί τελικά μείναμε εδώ, σε μια φάση νοσηλεύτηκα στο Αττικό νοσοκομείο. Προσπαθούσα να σηκωθώ για να στηρίξω το παιδί μου και δεν μπορούσα με τίποτα. Οι γονείς μου και αυτοί μεγάλοι άνθρωποι, πώς να με βοηθήσουν και από που; Κατάφερα να σηκωθώ και δύο χρόνια μετά άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου και μία κοπέλα που μου άλλαξε τη ζωή και με έκανε να εμπιστευτώ ξανά.

Η μητέρα της κόρης μας, είχε δρομολογήσει το διαζύγιο και έπαιρνε αραιά και που να μάθει για τη μικρή αλλά για ένα μεγάλο διάστημα χάσαμε τελείως τα ίχνη της και του αδερφού μου. Δεν ξέρουμε τι γινόταν αλλά δεν καταλάβαμε και διαφορά αφού εγώ μεγάλωνα το παιδί. Στη μικρούλα είπα πως η μαμά της δεν μπορούσε να τη μεγαλώσει και έφυγε αλλά την αγαπούσε. Έτσι μου είπε η παιδοψυχολόγος να πω.

Όταν μπήκε η κοπέλα μου στη ζωή μας, η μικρή τη λάτρεψε. Πρίν 6 μήνες της έκανα πρόταση γάμου και αρχίσαμε να συγκατοικούμε. Τα πάμε φανταστικά αλλά πρίν 2 μήνες με πήρε τηλέφωνο η πρώην γυναίκα μου και μου ζήτησε να δει το παιδί. Στην αρχή γιατί μετά άρχισε να προσεγγίζει εμένα. Με τα πολλά μου είπε πως θέλει να γυρίσει να τη συγχωρέσω και να τα ξαναβρούμε. Όταν αρνήθηκα, απείλησε πως θα διεκδικήσει την επιμέλεια. Ας κοπιάσει!
Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Εμένα μου βγήκε η ψυχή να μεγαλώσω το παιδί και να το συνεφέρω, να δικαιολογήσω τη μάνα του που μας παράτησε για τον γκόμενο και ποιόν γκόμενο; Τον αδερφό μου. Ας κοπιάσει η μαντάμ!

Στάθης

Καλησπέρα σας,

ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας για ένα θέμα που με απασχολεί πολύ τον τελευταίο χρόνο. Είμαι 29 χρονών και βρίσκομαι σε σχέση με ένα παιδί 40 χρονών που έχει ένα γιο 9 ετών, που δεν έχω γνωρίσει ακόμη.

Με την πρώην γυναίκα του έχει χωρίσει εδώ και περίπου 8 χρόνια, οπότε όπως καταλαβαίνετε το παιδί δεν έχει ζήσει καθόλου την οικογένεια, τις κοινές εξόδους κτλ. Οι σχέσεις του πρωην ζευγαριού είναι μόνο τυπικές, ενώ εκείνη δεν έχει προχωρήσει τη ζωή της και έχει κατά κάποιον τρόπο γαντζωθεί πάνω στο παιδί της, σαν να αντικαθιστά τον άντρα που δεν έχει. Γενικά το παιδί δεν είναι πολύ κοινωνικοποιημένο (έχει φίλους αλλά λίγους) και είναι αρκετά κακομαθημένο απο την πλευρά της μαμάς, ίσως γιατί θεωρείται πως πρέπει να του παρέχουν παραπάνω δώρα κτλ γιατί εχει χωρισμένους γονείς (κάτι με το οποίο δε συμφωνώ καθόλου). Σε συζητήσεις που έχουν γίνει κατα καιρούς με τον πατέρα του, το παιδί θεωρεί αδύνατο οι γονείς του να ξανακάνουν οικογένεια και δεν του δίνει βάση όταν του μιλάει γι αυτή την πιθανότητα ο φίλος μου. Ίσα ίσα που μια φορά πήγε και το είπα στη μάνα του και εκείνη πήρε τηλέφωνο τον φίλο μου να του ζητήσει το λόγο κι αν κρύβει κάτι κι αν θέλει να ξαναφτιάξει τη ζωή του… Γενικά, απ όσα ακούω γι αυτό το παιδί δε συμφωνώ σε πολλά πράγματα σχετικά με την ανατροφή του και τους τρόπους του,όπως κι ο ίδιος του ο πατέρας.

Η σχέση μου κατα τα άλλα είναι πολύ καλή, καθώς επικοινωνώ πολύ καλά με τον φίλο μου και είναι ο μοναδικός μέχρι τώρα που μου έχει βγάλει ένα αίσθημα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και σοβαρότητας. Τον αγαπώ και το ξέρει, αλλά δυσκολεύομαι να δεχθώ το γεγονός οτι έχει ένα παιδί που το βλέπει κάθε δευτερο ΣΚ ή οτι θα ξοδεύει χρήματα γι αυτό από το σπίτι μας που ίσως λείψουν από τα δικά μας παιδιά μεθαύριο. Ξέρω πολύ καλά οτι δεν είναι σωστός ο τρόπος σκέψης μου, αλλά όλα αυτά με απασχολούν, όπως και σενάρια αρνητικά που μπορεί να προκύψουν αργότερα, εάν θα με υπολογίζει μπροστά στο παιδί ή θα είμαι μια ζωή δεύτερη σε όλα.

Σκέφτομαι λοιπόν, οτι για να κάθομαι τόσο καιρό προφανώς και τον θέλω και με ελκύει κάτι αλλά ταυτόχρονα προβληματίζομαι με το παιδί του. Άλλες φορές σκέφτομαι πως όλα θα πανε καλά γιατί είναι ένας άνθρωπος που με σέβεται κι έτσι δεν μπορεί ξαφνικά αυτό να αλλάξει κι ίσως να βάλω κι εγώ λίγο νερό στο κρασί μου, αλλά άλλες απελπίζομαι και λέω πως δε θα ήθελα να έχει υποχρεώσεις και να είχα μια οικογένεια μαζί του μόνοι μας χωρίς την παρεμβολή τρίτων.Δεν ξέρω πόσο εύκολη θα είναι η ζωή μας ή όχι….Θέλω να έχω μια φυσιολογική σχέση κι εγώ όπως οι περισσότεροι και δεν ξέρω πόσους συμβιβασμούς θα πρεπει και θ αντέξω να κάνω…Δίνω πολύ μεγάλη βάση στον άνθρωπο βέβαια πρώτα κι έπειτα σε όαλ τα άλλα. Διαβάζω συνεχεια για την ψυχική υγεία των παιδιών και το καταλαβαίνω, αλλά κι εμεις οι μεγάλοι δεν έχουμε δικαίωμα να είμαστε ήρεμοι και ευτυχσιμένοι μέσα σ ένα τέτοιο πλαίσιο; Δεν θέλω να τον χάσω, αλλά με απασχολεί πολύ αν θα είμαι ευτυχισμένη τελικά…ίσως αν είχα δικό μου παιδί να ήταν αλλιώς τα πράγματα αλλά αυτό δεν συμβαίνει…Επίσης, το παιδί του ευτυχώς είναι αγόρι (λιγότερος ανταγωνισμός απο μέρους του) και ήδη στην προεφηβεία, άρα θεωρητικά θα αρχίσει να ανεξαρτητοποιείται σιγά σιγά…

ADVERTISEMENT

Μήπως ψάχνω να βρω δικαιολογίες απλά για να κάτσω μαζί του και δεν βλέπω την πραγματικότητα;

Μάλλον φοβαμαι να ρισκάρω ή/και τη γνώμη του κόσμου, των γονιών μου που θα ειναι καχύποπτοι και αντίθετοι…

Σας ευχαριστώ.

Κλεοπάτρα