Σήμερα Κυριακή, 21 Ιουνίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Αγίου Αφροδισίου.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
Αφροδίσιος,
Αφροδισία.
Άγιος Αφροδίσιος
Ο Άγιος Αφροδίσιος δόξασε με το μαρτύριο του τη γη της Κιλικίας. Γεμάτος θείο ζήλο, εργάστηκε για το φωτισμό των απίστων, αποκαλύπτοντας το ψεύδος της ειδωλολατρίας και διδάσκοντας την αλήθεια του Ευαγγελίου.
Το 65 μ.Χ., ο άρχοντας Διονύσιος, όταν πληροφορήθηκε την ενέργεια αυτή του Αφροδισίου, τον καταδίκασε σε θάνατο. Στην αρχή τον έριξαν τροφή σε κάποια λέαινα μέσα στο αμφιθέατρο. Αλλά συνέβη κάτι παράδοξο.
Η ορμή της λέαινας, σταμάτησε λίγα βήματα από τον Άγιο, και το πεινασμένο θηρίο τον προσπέρασε χωρίς να τον αγγίξει. Κατόπιν τον έκαψαν με πυρακτωμένο σίδερο, και τελικά βρήκε μαρτυρικό θάνατο μεταξύ δύο μεγάλων λιθαριών, όπου τον είχαν βάλει και τον συνέθλιψαν. Το σώμα του κυριολεκτικά θρυμματίστηκε, αλλά η δύναμη της ψυχής του και η πίστη του διατηρήθηκαν ακέραιες.
Μητροπολίτης Κερκύρας: «Να εξετάσουμε την πλήρη παραίτησή μας από το μισθολόγιο του κράτους»
Ο Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος τοποθετείται για τα όσα γράφονται και λέγονται το τελευταίο διάστημα σε δημόσια συζήτηση για το σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών το οποίο, μεταξύ άλλων, προβλέπει και ρύθμιση για τις αποδοχές Αρχιερέων.
Σε άρθρο του με τίτλο: «Η μισθοδοσία των Αρχιερέων υπό το πρίσμα της ποιμαντικής διακονίας», ο Σεβασμιώτατος τονίζει ότι το θέμα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκομμένο από την αποστολή της Εκκλησίας και τη σχέση της με την Πολιτεία. Όπως αναφέρει, «ο επίσκοπος δεν υπάρχει στην Εκκλησία για να διεκδικεί προσωπικές απολαβές, αλλά για να διακονεί τον λαό του Θεού».
Ο Σεβασμιώτατος επισημαίνει ότι η δημόσια συζήτηση επικεντρώθηκε σε αριθμούς και εντυπώσεις, ενώ παραβλέφθηκε το θεσμικό πλαίσιο και η πραγματική διάσταση του ζητήματος. Παράλληλα, αποκαλύπτει ότι έχει εκφράσει εντός της Ιεραρχίας την άποψη πως «ίσως εμείς οι Αρχιερείς θα έπρεπε να εξετάσουμε σοβαρά την πλήρη παραίτησή μας από το μισθολόγιο του κράτους», θεωρώντας ότι «η πνευματική ελευθερία της Εκκλησίας έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε οικονομική διευθέτηση».
Αναφερόμενος στο έργο των Μητροπόλεων, υπογραμμίζει ότι πίσω από την καθημερινή λειτουργία τους βρίσκονται σημαντικές κοινωνικές και φιλανθρωπικές ανάγκες, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «οι Μητροπόλεις δεν είναι μόνο γραφεία διοικήσεως, αλλά και καθημερινά καταφύγια ανθρώπινου πόνου». Στο πλαίσιο αυτό παρουσιάζει δράσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, όπως το σχέδιο δημιουργίας φοιτητικών κατοικιών και η στήριξη του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων «Η Πλατυτέρα».
Κλείνοντας, ο Μητροπολίτης κ. Νεκτάριος υπογραμμίζει ότι «το ζήτημα των αποδοχών θα περάσει και ο θόρυβος θα κοπάσει», ενώ εκείνο που θα παραμείνει είναι εάν η Εκκλησία στάθηκε «με αλήθεια, ταπείνωση και ευθύνη» απέναντι στον λαό. «Το μέλημά της είναι ο Σταυρός του Χριστού, η ταπείνωση της διακονίας», καταλήγει, υπογραμμίζοντας ότι η Εκκλησία καλείται να παραμένει κοντά στον άνθρωπο που δοκιμάζεται.
Αναλυτικά το άρθρο του Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου:
Η μισθοδοσία των Αρχιερέων υπό το πρίσμα της ποιμαντικής διακονίας
Του Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Τις τελευταίες ημέρες δημιουργήθηκε έντονος δημόσιος θόρυβος γύρω από το ζήτημα της αναπροσαρμογής των αποδοχών των Αρχιερέων της Εκκλησίας μας. Παρακολούθησα με προσοχή όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν, άκουσα την απογοήτευση πολλών αδελφών μας, είδα την εύλογη δυσφορία μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται οικονομικά, αλλά και τις υπερβολές, τις απλουστεύσεις και τις εντυπώσεις που καλλιεργήθηκαν γύρω από ένα θέμα το οποίο, όσο κι αν φαίνεται ασήμαντο μπροστά στα μεγάλα θέματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας, σχετίζεται με το πώς αντιλαμβανόμαστε την Εκκλησία, πώς βλέπουμε τον επίσκοπο, πώς κατανοούμε τη σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας, αλλά και πώς οφείλουμε όλοι, ιδίως όσοι έχουμε δημόσια ευθύνη, να στεκόμαστε απέναντι στον λαό που υποφέρει.
Ως Μητροπολίτης, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω με απλότητα και ειλικρίνεια μερικές σκέψεις. Δεν το κάνω για να δικαιολογήσω τίποτε, γιατί ξέρω ότι η ζωή του επισκόπου δεν μπορεί να θεμελιώνεται σε μισθολογικές απαιτήσεις ούτε ότι η αποστολή του μπορεί να μετρηθεί με το ύψος του μισθού του. Το κάνω γιατί σε κάθε ζήτημα που αγγίζει την κοινωνία μας, και ιδίως όταν η Εκκλησία βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου, οφείλουμε να μιλούμε καθαρά, χωρίς θυμό, χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς να κρύβουμε την αλήθεια.
Η νομοθετική αναφορά στο ζήτημα αυτό βασίζεται στο άρθρο 145 του ν. 4472/2017, στην προσθήκη του άρθρου 57 του ν. 5128/2024 και στη νεότερη κατατεθείσα ρύθμιση του άρθρου 56 του σχεδίου νόμου, η οποία τροποποιεί εκ νέου το άρθρο 145 περί αποδοχών των Αρχιερέων. Σύμφωνα με τη ρύθμιση αυτή, οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών συνδέονται με ποσοστό 90% του ανώτατου ορίου αποδοχών που προβλέπεται για τον Γενικό Γραμματέα Υπουργείου, ενώ για τους Τιτουλάριους και Βοηθούς Επισκόπους προβλέπεται ποσοστό 70% των αντίστοιχων αποδοχών. Το σημειώνω αυτό όχι για να μειώσω τη σημασία του ζητήματος, αλλά για να υπάρχει σαφήνεια, καθώς άλλο πράγμα είναι η νομοθετική διάταξη και άλλο η εντύπωση που δημιουργείται όταν προβάλλεται μόνο ένας αριθμός, αποκομμένος από το θεσμικό του πλαίσιο.
Αρχικά, θέλω να πω ότι από το σώμα των Αρχιερέων, τουλάχιστον επισήμως, δεν υπήρξε κατά τη γνώμη μου κάποιο αίτημα που να εκφράστηκε ως παράπονο για το ύψος της αποζημιώσεώς μας. Ο επίσκοπος δεν υπάρχει στην Εκκλησία για να διεκδικεί προσωπικές απολαβές, αλλά για να διακονεί τον λαό του Θεού, να λειτουργεί, να διδάσκει, να παρηγορεί, να στηρίζει, να ενώνει, να σηκώνει μαζί με τους ανθρώπους του το βάρος της ζωής. Η φιλανθρωπία, τα ιδρύματα, οι κοινωνικές δράσεις, οι κατασκηνώσεις, τα συσσίτια, οι παιδικοί σταθμοί, η μέριμνα για τον άρρωστο, τον νέο, τον πενθούντα, τον οικογενειάρχη, τον άνεργο, όλα αυτά δεν είναι ξένο έργο προς την Εκκλησία. Είναι καρποί της πίστεως. Όμως το επίκεντρο της επισκοπικής διακονίας δεν είναι η κοινωνική δραστηριότητα ως αυτοσκοπός, αλλά η σωτηρία του ανθρώπου, η συνάντησή του με τον Κύριό μας, η θεραπεία της ψυχής του, η εμπειρία ότι μέσα στην Εκκλησία δεν είναι μόνος.
Δεύτερον, το ζήτημα της μισθοδοσίας των κληρικών και των Αρχιερέων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκομμένο από τη συνολικότερη σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας. Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας έχει τη δική της πνευματική αυτοσυνειδησία, το δικό της κανονικό ήθος και τη δική της ευθύνη ενώπιον του Θεού και του λαού μας. Για τον λόγο αυτό, μέσα στη Σύνοδο εξέφρασα και προσωπικά τη σκέψη, την οποία επαναλαμβάνω και δημόσια, ότι ίσως εμείς οι Αρχιερείς θα έπρεπε να εξετάσουμε σοβαρά την πλήρη παραίτησή μας από το μισθολόγιο του κράτους. Δεν το λέω ως εύκολη εντύπωση ούτε ως κίνηση εντυπωσιασμού. Το λέω γιατί θεωρώ πως η πνευματική ελευθερία της Εκκλησίας έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε οικονομική διευθέτηση. Μέχρι το 1986 οι Αρχιερείς ελάμβαναν την αποζημίωσή τους από τον τότε ΟΔΕΠ, όπως και οι ιεροκήρυκες. Θα μπορούσε, λοιπόν, να αναζητηθεί ένας άλλος τρόπος, με τον οποίο η αποζημίωση που σήμερα δίνεται στους Αρχιερείς να κατευθυνθεί ως ενίσχυση στους ιερείς μας, ιδίως σε εκείνους που σηκώνουν καθημερινά το βάρος μικρών, φτωχών και απομακρυσμένων ενοριών. Εμάς μπορεί να μας φροντίσει η Εκκλησία, τα πνευματικά μας παιδιά, όταν γνωρίζουν ότι ο επίσκοπός τους ζει άμισθος.
Τρίτον, επειδή η συζήτηση έγινε με τρόπο που έμοιαζε να καλεί τους Αρχιερείς σε απολογία, ας καταστεί σαφές ότι κανείς μέχρι σήμερα δεν ρώτησε τι γίνεται με τα χρήματα που λαμβάνει ένας επίσκοπος. Ο καθένας από εμάς θα δώσει λόγο πρώτα στον Θεό και στη συνείδησή του, έπειτα στον λαό του. Σε κάθε Μητρόπολη υπάρχουν ανάγκες που δεν φαίνονται. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τα απολύτως απαραίτητα, νέοι που δεν μπορούν να σπουδάσουν, οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιό τους, ηλικιωμένοι που ζουν μόνοι, ασθενείς που χρειάζονται φροντίδα, παιδιά που χρειάζονται στήριξη. Οι Μητροπόλεις δεν είναι μόνο γραφεία διοικήσεως, αλλά και καθημερινά καταφύγια ανθρώπινου πόνου, και όταν ο άνθρωπος χτυπά την πόρτα της Εκκλησίας δεν μπορεί παρά να ανταποκριθεί στις ανάγκες του.
Στην Ιερά Μητρόπολή μας, για παράδειγμα, πριν από περίπου έναν χρόνο αρχίσαμε μελέτη για την κατασκευή περίπου 80 studios για φοιτητές και περίπου 20 μικρών δίχωρων διαμερισμάτων για εκπαιδευτικούς και δημοσίους υπαλλήλους που έρχονται στην Κέρκυρα και δεν βρίσκουν κατοικία ή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο υψηλό της κόστος. Η μελέτη αυτή, κόστους 615.000 ευρώ, βρίσκεται προς το τέλος της και αναμένουμε τις σχετικές άδειες, ώστε να προχωρήσουμε.
Το Ίδρυμα Χρονίως Πασχόντων «Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ» της Μητροπόλεώς μας λειτουργεί επί 25 χρόνια και φιλοξενεί περίπου 65 έως 70 τροφίμους. Το ίδρυμα αυτό χρειάζεται δαπάνες ανακαίνισης, αλλά ποιος θα προσφέρει τα ποσά που απαιτούνται; Οι ενορίες μας, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν έχουν έσοδα ικανά ούτε για να συντηρήσουν τους ναούς τους; Οι άνθρωποι που εκκλησιάζονται σκέφτονται ακόμη και τα πενήντα λεπτά για το κερί τους, όχι από αδιαφορία, αλλά επειδή οι εποχές είναι σκληρές. Η φορολογία, ο ηλεκτρισμός, η συντήρηση των ναών, οι καθημερινές ανάγκες έχουν γίνει δυσβάστακτες. Γι’ αυτό και η κριτική χρειάζεται μέτρο προκειμένου να μην μετατρέπει την αλήθεια σε σκανδαλισμό.
Άκουσα και την πρόταση αγαπητού αδελφού Αρχιερέως για τη δημιουργία κατοικιών. Την εκτιμώ, αλλά δεν νομίζω ότι χρειαζόταν μία δημόσια συζήτηση για να αρχίσει ο καθένας να προβάλλει όσα πράττει. Η Εκκλησία κάνει έργο χωρίς να γίνεται είδηση. Στηρίζει ανθρώπους χωρίς κάμερες, χωρίς ανακοινώσεις, χωρίς χειροκροτήματα. Αυτό είναι το ήθος της. Όμως όταν η Εκκλησία κατηγορείται συλλήβδην, τότε ίσως χρειάζεται να ειπωθούν μερικά πράγματα, όχι για να διεκδικήσουμε εύσημα, αλλά για να γνωρίζει ο λαός μας ότι πίσω από έναν Μητροπολίτη δεν υπάρχει μία προσωπική άνεση, αλλά συχνά ένα μεγάλο βάρος ευθύνης.
Δεν μπορώ να παραβλέψω και μία άλλη πλευρά. Το ζήτημα έλαβε μεγάλη έκταση και δημοσιότητα με τρόπο που, αντικειμενικά, στόχευε να προκαλέσει έναν λαό ήδη κουρασμένο, έναν λαό που δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα, να πληρώσει το ενοίκιο, να σπουδάσει τα παιδιά του, να κρατήσει όρθιο το σπίτι του. Σε περιόδους κρίσεως η Πολιτεία και το δημόσιο σύστημα ενημέρωσης συχνά επιλέγουν, συνειδητά ή ασυνείδητα, να μεταθέτουν την κοινωνική αγωνία από τα πραγματικά αίτια σε επιμέρους ομάδες, στρέφοντας τη μία κοινωνική κατηγορία εναντίον της άλλης. Το είδαμε σε άλλες περιόδους, όταν οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, σε υπεύθυνους και ανεύθυνους, σε χρήσιμους και περιττούς. Το ίδιο πνεύμα διαιρέσεως δεν ωφελεί ούτε την κοινωνία ούτε την Εκκλησία ούτε την πατρίδα που δεν χρειάζεται νέους διχασμούς.
Η τελευταία μου σκέψη αφορά τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε η ρύθμιση. Πριν ακόμη ψηφιστεί και εφαρμοστεί οριστικά, προβλήθηκε δημόσια ένα μεγάλο ποσό, σχεδόν ως πρόκληση. Είναι αληθές ότι γίνεται λόγος για αυξημένες μικτές αποδοχές. Είναι όμως επίσης αληθές ότι τα καθαρά ποσά, μετά τις νόμιμες κρατήσεις και φορολογικές επιβαρύνσεις, δεν ταυτίζονται με τα ποσά που ακούγονται στα ΜΜΕ. Αυτό δεν αίρει τη συζήτηση. Δεν ακυρώνει την ευαισθησία του λαού μας, αλλά επιβάλλει ακρίβεια. Διότι όταν ένας αριθμός προβάλλεται αποκομμένος από την πραγματικότητα, τότε η κοινωνία δεν ενημερώνεται αλλά εξοργίζεται.
Προσωπικά, σε όλη μου τη ζωή προσπάθησα να αναθέτω τη μέριμνά μου στα χέρια του Θεού. Δεν θα ήθελα καμία μισθολογική βοήθεια ως προσωπική εξασφάλιση. Ελπίζω στην αγάπη και στο έλεος του Θεού, το οποίο αισθανόμαστε να μας ακολουθεί όλες τις ημέρες της ζωής μας. Όπως μου είχε πει και ένας καθηγητής μου από την Θεολογική Σχολή μετά την εκλογή μου, ο επίσκοπος δεν μπορεί να ζει ως άρχοντας αυτού του κόσμου. Καλείται να ζει ως πατέρας, ως λειτουργός, ως άνθρωπος που δαπανάται. Αν ο λαός που διακονεί πονά, ο επίσκοπος δεν μπορεί να ησυχάζει. Αν ο λαός στερείται, ο επίσκοπος δεν μπορεί να απολαμβάνει. Αν ο λαός αμφισβητεί, ο επίσκοπος δεν πρέπει να θυμώνει, αλλά να εξηγεί, να μετανοεί όπου χρειάζεται, να δίνει μαρτυρία αλήθειας.
Και για να το πω ακόμη πιο προσωπικά, ουδέποτε χρειάστηκε να δαπανηθεί η Ιερά Μητρόπολη για να συντηρήσει την προσωπική μου ζωή. Ο μισθός μου είναι εκείνος με τον οποίο συντηρούμαι προσωπικά, αλλά και με τον οποίο καλύπτονται δαπάνες που συνδέονται με το κτίριο της Μητροπόλεως και την καθημερινή παρουσία της διακονίας μας. Δεν το αναφέρω ως καύχηση, αλλά το αναφέρω γιατί η ζωή ενός επισκόπου δεν είναι ιδιωτική υπόθεση αποκομμένη από την Εκκλησία.
Το ζήτημα των αποδοχών θα περάσει και ο θόρυβος θα κοπάσει. Εκείνο όμως που θα μείνει ενώπιον του Θεού και της συνειδήσεως του λαού μας είναι αν η Εκκλησία στάθηκε με αλήθεια, ταπείνωση και ευθύνη μέσα σε μια δύσκολη ώρα. Η απάντηση δεν θα δοθεί μόνο με λόγια ούτε με ανακοινώσεις. Θα δοθεί με έργα μετανοίας, με διαφάνεια, με ελεημοσύνη, με πνευματική ελευθερία, με αγάπη προς τον άνθρωπο που πονά. Ο Χριστός δεν μας κάλεσε να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας, αλλά να γινόμαστε ποιμένες κατά την εικόνα του Καλού Ποιμένος, ο οποίος γνωρίζει τα πρόβατά Του και δίδει την ψυχή Του υπέρ αυτών.
Γι’ αυτό και μέλημα της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι ούτε ο μισθός ούτε η δημόσια εντύπωση ούτε η προσωρινή αποδοχή των ανθρώπων. Το μέλημά της είναι ο Σταυρός του Χριστού, η ταπείνωση της διακονίας, η ευθύνη να βρίσκεται κοντά στον λαό όταν αυτός δοκιμάζεται. Όταν ο επίσκοπος ζει για τον εαυτό του, τραυματίζει την εικόνα της Εκκλησίας. Όταν όμως δαπανάται για τον λαό του Θεού, τότε ακόμη και οι ανθρώπινες αδυναμίες θεραπεύονται από την πνοή της χάριτος. Η Εκκλησία είναι αληθινή όταν δεν φοβάται να δώσει, να παραιτηθεί, να ταπεινωθεί και να γίνει καταφύγιο για τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο.
Ένα από τα πιο εμβληματικά τοπόσημα των Εξαρχείων και της πρωτεύουσας, το καφενείο «Η Μουριά», βρίσκεται αντιμέτωπο με την έξωση, προκαλώντας κύμα οργής και κινητοποιήσεων στο διαδίκτυο
Δεν είναι απλώς ένα παραδοσιακό καφενείο. Για τους κατοίκους της Αθήνας και ειδικότερα της γειτονιάς των Εξαρχείων, η «Μουριά», στη συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου, αποτελεί ζωντανό κύτταρο της ιστορίας της πόλης. Σήμερα, μετά από 111 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας, αυτό το ιστορικό σημείο αναφοράς απειλείται άμεσα με λουκέτο.
Το τελεσίγραφο του ιδιοκτήτη και η αλλαγή χρήσης
Η ανησυχία για το μέλλον του καφενείου μετατράπηκε σε σοκ όταν ο έβδομος κατά σειρά ιδιοκτήτης του, Χρήστος Βάνας, ενημέρωσε για τις εξελίξεις: ο ιδιοκτήτης του ακινήτου ζήτησε την απομάκρυνση της επιχείρησης, με σκοπό να αλλάξει ριζικά τη χρήση του χώρου.
«Ένας χώρος εμπιστοσύνης, οικειότητας και ανταλλαγής»
Όπως χαρακτήρισε εύστοχα σε πρόσφατο αφιέρωμά της στην «Ελληνική Κουζίνα» του «Βήματος» η Δώρα Μάστορα, τη «Μουριά» δεν πρέπει να τη βλέπουμε τη «απλώς ως ένα παλιό καφενείο, αλλά ως έναν τόπο μνήμης. Έναν τόπο όπου συναντιούνταν άνθρωποι που άλλοτε, με χαμηλή και συνωμοτική φωνή, κατέστρωναν σχέδια αντίστασης και αλλαγής και άλλοτε, με λόγο δημόσιο και θαρραλέο, υπερασπίζονταν τα δικαιώματα των ανθρώπων, διεκδικώντας ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη.
Η Μουριά, όμως, δεν υπήρξε μόνο ένα πνευματικό στέκι. Ήταν πάντοτε μια ανάσα, μια παρηγοριά, ένας τόπος όπου μπορούσαμε να υπάρχουμε ελεύθερα, να πούμε δυο κουβέντες, να μοιραστούμε στιγμές, σκέψεις και σιωπές. Αυτή είναι, άλλωστε, η μεγάλη δύναμη των καφενείων. Φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά, τους δίνουν την ευκαιρία να γνωριστούν ουσιαστικά και, σιγά-σιγά, τους μετατρέπουν σε μια μικρή κοινότητα. Οι θαμώνες τους είναι οικογένειες χωρίς δεσμούς αίματος. Και με έναν παράξενο τρόπο, ακόμη και όταν διαφωνούν ή συγκρούονται, αγαπιούνται και στηρίζουν ο ένας τον άλλο, όπως ακριβώς συμβαίνει στις πραγματικές οικογένειες».
Κινητοποίηση φορέων: Να κηρυχθεί νεότερο μνημείο
Η Ένωση Επαγγελματιών Εστίασης Αθήνας πήρε επίσημα θέση, καλώντας τόσο τον Δήμο Αθηναίων όσο και το Υπουργείο Πολιτισμού να παρέμβουν άμεσα. Το αίτημα είναι σαφές: να χαρακτηριστεί το εμβληματικό καφενείο ως νεότερο μνημείο σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς από την αρμόδια Υπηρεσία, διασφαλίζοντας έτσι νομοθετικά τη διατήρηση της χρήσης του.
«Η ιστορία δεν αλλάζει χρήση» – Ψήφισμα και συλλογή υπογραφών
Παράλληλα, οι πολίτες παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Στο διαδίκτυο βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη μια μεγάλη καμπάνια συλλογής υπογραφών υπό τον τίτλο «Η ιστορία δεν αλλάζει χρήση – 111 χρόνια Μουριά».
Οι υπογράφοντες δηλώνουν την πλήρη συμπαράστασή τους στον Χρήστο Βάνα και στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στην πλήρη τουριστικοποίηση και την αλλοίωση του αυθεντικού χαρακτήρα των Εξαρχείων, τονίζοντας την ανάγκη να κρατηθεί ζωντανό κάθε κομμάτι του πολιτισμού της γειτονιάς.
Το καλά κρυμμένο μυστικό της Λακωνίας που οι λάτρεις του δεν θέλουν να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό.
Tο ελληνικό καλοκαίρι κρύβει την πραγματική του μαγεία στα μέρη εκείνα όπου ο πολιτισμός δίνει τη θέση του στην απόλυτη γαλήνη. Αν, λοιπόν, ανήκετε σε εκείνους που αποζητούν την αυθεντική εξερεύνηση και θέλουν να ξεφύγουν, έστω και για λίγο, από την επαναλαμβανόμενη βαβούρα των οργανωμένων ακτών, πρέπει να γνωρίζετε πως η Πελοπόννησος κρύβει θησαυρούς που περιμένουν να τους ανακαλύψετε.
Για έναν από αυτούς θα μιλήσουμε σήμερα. Στις ανατολικές ακτές της Λακωνίας, εκεί όπου ο επιβλητικός Πάρνωνας κατηφορίζει απότομα και συναντά τα νερά του Μυρτώου Πελάγους, βρίσκεται ένας επίγειος παράδεισος που ακούει στο όνομα Μπαλογκέρι. Πρόκειται για το πιο καλά φυλαγμένο μυστικό της περιοχής, μια ανέγγιχτη γωνιά που προσφέρει μια μοναδική αίσθηση απομόνωσης, ιδανική για όσους θέλουν να γίνουν ένα με το άγριο φυσικό τοπίο.
Το Μπαλογκέρι δεν είναι απλώς άλλη μια όμορφη ακρογιαλιά, αλλά ένας προστατευμένος όρμος που μοιάζει με σκανδιναβικό φιόρδ στην καρδιά της Ελλάδας. Είναι «φωλιασμένο» ανάμεσα σε απόκρημνους, μεγαλοπρεπείς βράχους, στο σημείο ακριβώς όπου καταλήγει ένα εντυπωσιακό ομώνυμο φαράγγι.
Η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς φτάνοντας εκεί είναι πραγματικά καθηλωτική, με τα βαθιά νερά σε τιρκουάζ απόχρωση να είναι πάντα πεντακάθαρα και πολύ δροσερά. Η απόχρωση των νερών οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πυκνή βλάστηση της πλαγιάς, η οποία καθρεφτίζεται με απίστευτη διαύγεια στη θάλασσα, δίνοντας αυτό το… κάτι παραπάνω στη συνολική εμπειρία.
Η ακτή, από τη μεριά της, είναι στρωμένη με ολόλευκα βότσαλα, ενώ σε αυτό το μυστικό καταφύγιο, οι μόνοι ήχοι που θα συντροφεύσουν τις στιγμές σας είναι αυτοί της ίδιας της φύσης. Πρόκειται για μια εμπειρία που ηρεμεί το πνεύμα και σε παρασύρει σε μια γλυκιά μυσταγωγία, κάνοντάς σε να νιώθεις σαν σύγχρονος ναυαγός που ανακάλυψε τον δικό του, προσωπικό παράδεισο. Αν σας αρέσει το snorkeling ή ακόμα και η αναρρίχηση, ο βυθός και οι βράχοι του όρμου θα σας αποζημιώσουν και με το παραπάνω, αρκεί βέβαια να έχετε τη διάθεση να κουβαλήσετε τον απαραίτητο εξοπλισμό…
Μια παραλία για λίγους
Η μαγεία αυτής της παραλίας διατηρείται αναλλοίωτη ακριβώς επειδή η φύση έχει φροντίσει να την προστατεύσει από τη μαζική προσέλευση. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ντόπιοι προσπαθούν να μη «διαφημίζουν» το μέρος και πολλές φορές… διαμαρτύρονται όταν το μπαλογκέρι γίνεται θέμα ως καλοκαιρινός προορισμός. Μεταξύ μας, δεν έχουν κι άδικο… Αλλά θα ήταν πολύ κρίμα να σε βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί και να μην απολαύσεις αυτό το μαγικό μέρος.
Η πρόσβαση στην παραλία αποτελεί μια μικρή περιπέτεια, η οποία όμως ανταμείβει με το παραπάνω όσους αποφασίσουν να την επιχειρήσουν. Η γενικότερη διαδρομή έχει ως αφετηρία το πανέμορφο, ορεινό χωριό Ρειχιά, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 87 χιλιομέτρων από τη Σπάρτη.
Καθώς αφήνετε πίσω σας τον παραδοσιακό οικισμό με κατεύθυνση προς την ακτογραμμή, ο δρόμος οδηγεί προς την κατηφόρα του φαραγγιού. Επειδή οι διαθέσιμες πεζοπορικές καταγραφές συχνά παρουσιάζουν μικρές αποκλίσεις ως προς τις ακριβείς αποστάσεις, ο χρυσός κανόνας εδώ είναι να έχετε την προσοχή σας στραμμένη στις τοπικές σημάνσεις. Ο χωματόδρομος που θα συναντήσετε στην πορεία σας απαιτεί υπομονή και χαμηλές ταχύτητες, καθώς ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες του χειμώνα που προηγήθηκε, το έδαφος μπορεί να κρύβει μεγάλες πέτρες. Ένα όχημα με αυξημένη απόσταση από το έδαφος είναι σίγουρα η πιο ξεκούραστη επιλογή, αλλά με συγκεντρωμένη οδήγηση η διαδρομή είναι προσβάσιμη και για ένα συμβατικό αυτοκίνητο.
Η πεζοπορία στο φαράγγι και η οργάνωση που… δεν θα βρεις!
Όταν ο δρόμος πλέον ολοκληρωθεί και το έδαφος γίνει πολύ κακοτράχαλο, είναι η στιγμή να σταθμεύσετε το όχημά σας και να συνεχίσετε τη διαδρομή με τα πόδια. Εντοπίζοντας τα χαρακτηριστικά σημάδια που οδηγούν προς το Φαράγγι Μπαλογκέρι, θα ακολουθήσετε το μονοπάτι που ξετυλίγεται στα αριστερά. Η κατάβαση μέχρι την ακτή διαρκεί περίπου μισή ώρα και προσφέρει μια μοναδική επαφή με το παρθένο περιβάλλον. Το μονοπάτι δεν παρουσιάζει ακραίο βαθμό δυσκολίας για όσους έχουν μια μικρή εξοικείωση με τη φύση, αλλά έχει ορισμένα απότομα σημεία και πέτρες που μπορεί να γλιστράνε.
Δείτε το βίντεο:
Το πιο κρίσιμο στοιχείο που πρέπει να γνωρίζει κάθε επισκέπτης είναι η παντελής έλλειψη οργάνωσης. Στο Μπαλογκέρι δεν θα βρείτε σκιερά δέντρα, πόσιμο νερό ή κάποια υποτυπώδη καντίνα. Επομένως, η σωστή προετοιμασία είναι το απόλυτο κλειδί. Θα πρέπει να έχετε προνοήσει για μια αξιόπιστη ομπρέλα θαλάσσης, άφθονο παγωμένο νερό και τις απαραίτητες προμήθειες σε τρόφιμα, καθώς στην ακτή θα είστε αποκλειστικά αυτόνομοι.
Επιπλέον, επειδή το σήμα των κινητών τηλεφώνων είναι από εξαιρετικά ασθενές έως ανύπαρκτο (!), καλό είναι να έχετε ενημερώσει κάποιον δικό σας άνθρωπο για τον προορισμό σας πριν ξεκινήσετε. Τέλος, η ιδανικότερη ώρα για να επιχειρήσετε την πεζοπορία είναι νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα, αποφεύγοντας έτσι την έντονη μεσημεριανή ζέστη.
Αν μετά από όλα αυτά αναρωτιέστε ακόμα αν το Μπαλογκέρι αξίζει τον κόπο, η απάντηση είναι μία: Μιλάμε για μια αληθινή ωδή στην άγρια και ανέγγιχτη ομορφιά της Πελοποννήσου, έναν τόπος που σαγηνεύει με την κρυστάλλινη κομψότητά του. Οπότε ναι, αξίζει και με το παραπάνω!
Γιατί μερικές γυναίκες έχουν πολύ λίγες φίλες (ή και καθόλου) και γιατί αυτό δεν εείναι απαραίτητα πρόβλημα
Σε έναν κόσμο που συχνά μετρά την κοινωνική επιτυχία με βάση τη δημοτικότητα, το να έχει κάποιος έναν μικρό κύκλο φίλων μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστο. Πολλοί θεωρούν πως μια γυναίκα με λίγες φιλίες είναι μοναχική, δύσκολη, αντικοινωνική ή συναισθηματικά απόμακρη.
Όμως η πραγματική ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη.
Για πολλές γυναίκες, ένας μικρότερος κοινωνικός κύκλος αντικατοπτρίζει την προσωπικότητα, τις αξίες, τις εμπειρίες ζωής ή τις συναισθηματικές τους ανάγκες και όχι την αποτυχία.
Κάποιοι άνθρωποι δίνουν φυσικά μεγαλύτερη σημασία στο βάθος παρά στην ποσότητα όταν πρόκειται για σχέσεις. Άλλοι γίνονται πιο επιλεκτικοί μετά από δύσκολες εμπειρίες. Και κάποιοι απλώς νιώθουν πιο ολοκληρωμένοι μέσα από την ηρεμία και τις ουσιαστικές σχέσεις, παρά από τη συνεχή κοινωνική δραστηριότητα.
Ακολουθούν ορισμένα χαρακτηριστικά που συναντώνται συχνά σε γυναίκες που διατηρούν μικρότερους κύκλους φιλίας.
1. Δίνουν αξία στις ουσιαστικές σχέσεις
Πολλές κοινωνικές σχέσεις περιστρέφονται γύρω από:
Τυπικές συζητήσεις
Επιφανειακές κουβέντες
Κουτσομπολιό
Κοινωνικά νέα
Ομαδικές δραστηριότητες
Για κάποιες γυναίκες, αυτού του είδους η επικοινωνία δεν τις καλύπτει συναισθηματικά.
Συχνά προτιμούν:
Ουσιαστικές συζητήσεις
Συναισθηματική ειλικρίνεια
Βαθύτερη σκέψη
Αυθεντική σύνδεση
Γι’ αυτό μπορεί να δυσκολεύονται να διατηρήσουν μεγάλα κοινωνικά δίκτυα που βασίζονται κυρίως στην επιφανειακή επαφή.
Αντί να αποκτούν πολλές γνωριμίες, προτιμούν λίγες σχέσεις που νιώθουν πραγματικές και αυθεντικές.\
2. Είναι πολύ επιλεκτικές στο ποιον εμπιστεύονται
Κάποιες γυναίκες δεν δημιουργούν στενές φιλίες εύκολα ή γρήγορα.
Αντίθετα, αφιερώνουν χρόνο για να αξιολογήσουν:
Τον χαρακτήρα
Τη συνέπεια
Τις κοινές αξίες
Τη συναισθηματική ασφάλεια
Τον αμοιβαίο σεβασμό
Αυτή η επιλεκτικότητα συχνά παρεξηγείται ως ψυχρότητα ή απόσταση, ενώ στην πραγματικότητα δείχνει προσοχή και συναισθηματική ωριμότητα.
Πολλές πιστεύουν ότι:
Δεν αξίζουν όλοι να έχουν πρόσβαση στον εσωτερικό τους κόσμο
Η φιλία πρέπει να είναι συνειδητή επιλογή
Η ποιότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα
Έτσι, καταλήγουν με λιγότερες — αλλά συχνά βαθύτερες — σχέσεις.
3. Κουράζονται από τις επιφανειακές κοινωνικές συμπεριφορές
Ορισμένα κοινωνικά περιβάλλοντα μπορεί να είναι εξαντλητικά για ανθρώπους με μεγαλύτερη ευαισθησία ή εσωστρέφεια.
Μερικές γυναίκες νιώθουν άβολα με:
Τη διαρκή κοινωνική προβολή
Τις ανταγωνιστικές συμπεριφορές
Τις συζητήσεις γεμάτες κουτσομπολιό
Την πίεση να ταιριάξουν με τους άλλους
Τις συνεχείς συγκρίσεις
Αντί να πιέζουν τον εαυτό τους να συμμετέχει σε περιβάλλοντα που τις εξαντλούν συναισθηματικά, επιλέγουν πιο ήρεμες και ουσιαστικές αλληλεπιδράσεις ή χρόνο με τον εαυτό τους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν τους ανθρώπους.
Συχνά σημαίνει ότι προστατεύουν προσεκτικά τη συναισθηματική τους ενέργεια.
4. Διαθέτουν έναν πλούσιο εσωτερικό κόσμο
Μια γυναίκα με λίγους φίλους δεν είναι απαραίτητα μοναχική.
Πολλές απολαμβάνουν βαθιά:
Το διάβασμα
Τη δημιουργικότητα
Τη μάθηση
Την αυτοπαρατήρηση
Τα χόμπι
Την πνευματική εξέλιξη
Τις ήρεμες καθημερινές συνήθειες
Μπορούν να περνούν χρόνο μόνες χωρίς να νιώθουν κενό, επειδή ο εσωτερικός τους κόσμος είναι γεμάτος και ουσιαστικός.
Για αυτές τις γυναίκες, ο χρόνος με τον εαυτό τους δεν είναι τιμωρία.
Είναι ένας τρόπος να γεμίζουν ξανά ψυχικά.
5. Οι δύσκολες εμπειρίες μπορεί να τις κάνουν πιο επιφυλακτικές
Ορισμένες γυναίκες γίνονται πιο προσεκτικές μετά από εμπειρίες όπως:
Προδοσία
Απόρριψη
Χειριστική συμπεριφορά
Μονόπλευρες φιλίες
Συναισθηματικές απογοητεύσεις
Οι επώδυνες εμπειρίες συχνά κάνουν έναν άνθρωπο πιο δύσπιστο.
Με τον καιρό μπορεί να:
Διατηρούν μικρότερους κύκλους
Αποφεύγουν να ανοίγονται εύκολα
Προστατεύουν περισσότερο τον εαυτό τους
Γίνονται πιο προσεκτικές στο πού επενδύουν συναισθηματικά
Αυτή η επιφυλακτικότητα δεν είναι αδυναμία.
Συχνά είναι αποτέλεσμα παλιών συναισθηματικών πληγών.
Οι λίγοι φίλοι δεν καθορίζουν την αξία κάποιου
Η σύγχρονη κοινωνία συχνά προωθεί την ιδέα ότι:
Περισσότεροι φίλοι σημαίνει μεγαλύτερη επιτυχία
Περισσότερη κοινωνική δραστηριότητα σημαίνει περισσότερη ευτυχία
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία δεν είναι ο αριθμός των σχέσεων, αλλά η ποιότητα της σύνδεσης και η ψυχική ισορροπία που προσφέρουν.
Υγιής μοναχικότητα και επιβλαβής απομόνωση δεν είναι το Ίδιο
Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική διαφορά.
Η υγιής μοναχικότητα:
Προσφέρει ηρεμία
Υποστηρίζει την ψυχική ισορροπία
Επιτρέπει την αυτογνωσία
Είναι προσωπική επιλογή
Η επιβλαβής απομόνωση:
Πηγάζει από φόβο
Δημιουργεί συναισθηματικό πόνο
Συνοδεύεται από έντονη μοναξιά
Εμποδίζει τις υγιείς σχέσεις
Είναι σημαντικό να κατανοούμε τη διαφορά.
Ένας μικρός κοινωνικός κύκλος μπορεί να είναι απόλυτα υγιής όταν αποτελεί προσωπική επιλογή και όχι αποτέλεσμα φόβου ή συναισθηματικής απόσυρσης.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό
Αν φυσικά διατηρείς έναν μικρό κύκλο ανθρώπων, ίσως αξίζει να αναρωτηθείς:
Απολαμβάνω πραγματικά το επίπεδο σύνδεσης που έχω;
Προστατεύω την ηρεμία μου ή φοβάμαι να ανοιχτώ στους άλλους;
Είναι τα όριά μου υγιή ή υπερβολικά αυστηρά;
Νιώθω συναισθηματικά ολοκληρωμένη;
Δεν υπάρχει «σωστός» αριθμός φίλων για όλους.
Κάποιοι νιώθουν πιο ευτυχισμένοι μέσα σε μεγάλες παρέες και κοινότητες.
Άλλοι αισθάνονται πιο γαλήνιοι με λίγους ουσιαστικούς δεσμούς.
Και οι δύο επιλογές είναι απόλυτα φυσιολογικές.
Τελικές σκέψεις
Οι γυναίκες με λίγους φίλους συχνά παρεξηγούνται.
Όμως πίσω από έναν μικρό κοινωνικό κύκλο μπορεί να κρύβονται:
Συναισθηματικό βάθος
Ισχυρές προσωπικές αξίες
Επιλεκτική εμπιστοσύνη
Αυθεντικότητα
Ανεξαρτησία
Βαθιά σκέψη και ωριμότητα
Το να έχει κάποιος λιγότερες φιλίες δεν σημαίνει ότι είναι ψυχρός, προβληματικός ή ανάξιος αγάπης.
Μερικές φορές απλώς σημαίνει ότι προσεγγίζει τις ανθρώπινες σχέσεις με διαφορετικό τρόπο.
Και σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και επιφανειακές αλληλεπιδράσεις, το να επιλέγει κανείς το βάθος αντί της δημοτικότητας μπορεί να είναι μια μορφή ήρεμης δύναμης.
Η αντισυνταγματάρχης Μαρία Κιοϊλιού έγραψε ιστορία
Η πρώτη γυναίκα εκπρόσωπος Τύπου του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) ανέλαβε σήμερα, επίσημα, τα καθήκοντά της.
Στην τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Δώμα του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, παρουσία του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στρατηγού Δημητρίου Χούπη, η αντισυνταγματάρχης Μαρία Κιοϊλιού ανέλαβε τα καθήκοντα αντικαθιστώντας τον έως τώρα εκπρόσωπο συνταγματάρχη Σπύρο Ασλάνη.
Στο σύντομο χαιρετισμό του ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, υπογράμμισε ότι η νέα εκπρόσωπος Τύπου του ΓΕΕΘΑ «έχει εξελιχθεί σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο με επιτυχία» ενώ εξήρε τις επιδόσεις της.
Δεν παρέλειψε δε, να συγχαρεί για την προσφορά του τον κ. Ασλάνη – στον οποίο επέδωσε και αναμνηστικά δώρα – που αποχωρεί ενώ ευχαρίστησε θερμά τους διαπιστευμένους δημοσιογράφους για την άψογη συνεργασία κατά τα τρία χρόνια της αρχηγίας του.
Ποια είναι η νέα εκπρόσωπος Τύπου του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας
Η αντισυνταγματάρχης Μαρία Κιοϊλιού είναι η νέα εκπρόσωπος Τύπου του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ), διαθέτοντας πολυετή εμπειρία σε επιχειρησιακές και επιτελικές θέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων.
Γεννημένη στο Διδυμότειχο, αποφοίτησε το 2003 από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, λαμβάνοντας τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού στο Σώμα Εφοδιασμού – Μεταφορών. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής της πορείας ολοκλήρωσε με επιτυχία όλα τα προβλεπόμενα εκπαιδευτικά σχολεία που αντιστοιχούν στην ειδικότητα και τον βαθμό της.
Έχει υπηρετήσει σε σειρά μονάδων και επιτελείων του Στρατού Ξηράς, αναλαμβάνοντας θέσεις αυξημένης ευθύνης. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε Διευθύντρια Υποστήριξης του Δορυφορικού Σταθμού Εδάφους, ενώ υπηρέτησε και ως Διευθύντρια του Εθνικού Γραφείου Υποστήριξης στο αεροπορικό επιτελείο του ΝΑΤΟ (AIRCOM).
Στο ακαδημαϊκό πεδίο, η Μαρία Κιοϊλιού πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Warwick του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου φοίτησε με υποτροφία στο πρόγραμμα MBA (Master of Business Administration), αποκτώντας εξειδίκευση στη διοίκηση επιχειρήσεων.
Από πού κρατάει η σκούφια σας; Η εφαρμογή που αποκαλύπτει την πιθανή καταγωγή του επωνύμου σας
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ από πού προέρχεται το επίθετό σας ή σε ποια περιοχή της Ελλάδας βρίσκονται οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν το ίδιο επώνυμο με εσάς; Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα διαδικτυακή εφαρμογή έρχεται να δώσει απαντήσεις και έχει ήδη τραβήξει το ενδιαφέρον χιλιάδων χρηστών.
Η εφαρμογή «Από πού κρατάει η σκούφια σου», που φιλοξενείται στην πλατφόρμα του Vrisko.gr, επιτρέπει στους χρήστες να πληκτρολογήσουν το επώνυμό τους και να ανακαλύψουν σε ποιες περιοχές της Ελλάδας εμφανίζεται συχνότερα. Με βάση αυτά τα στοιχεία, μπορεί κανείς να αποκτήσει μία πρώτη εικόνα για τον πιθανό τόπο καταγωγής της οικογένειάς του.
Πώς λειτουργεί η εφαρμογή
Η διαδικασία είναι πολύ απλή. Ο χρήστης εισάγει το επώνυμό του στην ειδική αναζήτηση και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα η εφαρμογή εμφανίζει έναν χάρτη και στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή του συγκεκριμένου επιθέτου στην Ελλάδα.
Στην ουσία, η υπηρεσία αξιοποιεί διαθέσιμα στοιχεία καταλόγων και δεδομένων επικοινωνίας για να εντοπίσει σε ποιες περιοχές κατοικούν περισσότεροι άνθρωποι με το ίδιο επώνυμο. Έτσι, μπορεί να προκύψει μία ένδειξη για τη ρίζα και την ιστορική προέλευση του ονόματος.
Πολλοί χρήστες δοκιμάζουν όχι μόνο το δικό τους επίθετο αλλά και εκείνα φίλων, συγγενών ή γνωστών, συγκρίνοντας αποτελέσματα και ανακαλύπτοντας απρόσμενες πληροφορίες για την οικογενειακή τους ιστορία.
Σε αρκετές περιπτώσεις, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν οικογενειακές παραδόσεις και αφηγήσεις που περνούν από γενιά σε γενιά, ενώ σε άλλες αποκαλύπτουν εντελώς διαφορετικές περιοχές καταγωγής από αυτές που πίστευαν οι χρήστες.
Η σημασία των ελληνικών επωνύμων
Τα ελληνικά επώνυμα συχνά κρύβουν σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία μιας οικογένειας. Πολλά επίθετα συνδέονται με:
επαγγέλματα,
τόπους καταγωγής,
παρατσούκλια,
χαρακτηριστικά ανθρώπων,
ακόμη και ιστορικά γεγονότα.
Για παράδειγμα, καταλήξεις όπως:
-άκης παραπέμπουν συχνά στην Κρήτη,
-όπουλος συνδέονται κυρίως με την Πελοπόννησο,
-ίδης ή -ιάδης έχουν ποντιακή προέλευση,
ενώ τα -ογλου προέρχονται συνήθως από τη Μικρά Ασία.
Δοκιμάστε το και εσείς
Το μόνο που χρειάζεται είναι να πληκτρολογήσετε το επώνυμό σας και να ανακαλύψετε σε ποια γωνιά της Ελλάδας βρίσκονται οι περισσότεροι συνεπώνυμοί σας.
Η εξομολόγηση της Νανάς Παλαιτσάκη για την αισθητική επέμβαση που έκανε
Η Νανά Παλαιτσάκη επέλεξε να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους μια πολύ προσωπική εμπειρία, καθώς όπως αποκάλυψε σε βίντεο στα social media, υποβλήθηκε πρόσφατα σε αισθητική επέμβαση, δείχνοντας μάλιστα και τα πρώτα αποτελέσματα της.
Η δημοσιογράφος εξήγησε ότι η αφορμή για το χειρουργείο δεν ήταν αρχικά αισθητικής φύσεως. Όπως ανέφερε, επισκέφθηκε το Νοσοκομείο “Γεώργιος Γεννηματάς” προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα ιατρικό ζήτημα που αφορούσε εύρημα στο τριχωτό της κεφαλής της. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον διευθυντή του Τμήματος Μικροχειρουργικής και Πλαστικής Χειρουργικής, Αθανάσιο Καρονίδη, ο οποίος έκρινε αναγκαία τη χειρουργική αφαίρεσή του.
Κατά τη διάρκεια των συζητήσεών τους, η Νανά Παλαιτσάκη αναφέρθηκε και σε ένα αισθητικό θέμα που την απασχολούσε το τελευταίο διάστημα, τη χαλάρωση στην περιοχή του λαιμού. Έτσι αποφάσισε να συνδυάσει την απαραίτητη ιατρική επέμβαση με μια αισθητική παρέμβαση, προχωρώντας σε ολικό neck lift.
Όπως αποκάλυψε, η επέμβαση ολοκληρώθηκε με επιτυχία και πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά με τοπική αναισθησία, γεγονός που της επέτρεψε να παραμένει σε πλήρη επικοινωνία με τους γιατρούς καθ’ όλη τη διάρκειά της.
Η ίδια έγραψε χαρακτηριστικά:
«Πώς αποφάσισα να κάνω neck lift! Σήμερα είμαι μερικές μέρες μετά και φυσικά είμαι ακόμη πρησμένη. Μοιράζομαι μια εμπειρία Χειρούργος είναι ο Άριστος dr_athanasios_karonidis Δ / ν της Μικροχειρουργικής -εγκαυμάτων -πλαστικής χειρουργικής στο Γ .Γεννηματας», έγραψε η δημοσιογράφος.
Η Νανά Παλαιτσάκη κάλεσε όλες τις γυναίκες να σπάσουν τα ταμπού και να σταματήσουν να νιώθουν ενοχές για τις αισθητικές παρεμβάσεις: «Όταν κάποιος θέλει κάτι πολύ και τον ενοχλεί, μπορεί να το κάνει. Το δεύτερο που θέλω να επικοινωνήσω είναι ότι έχουμε εξαιρετικό ιατρικό προσωπικό, ο δικός μου γιατρός ήταν σε κέντρο του εξωτερικού και για προσωπικούς του λόγους γύρισε στην Ελλάδα. Πραγματικά αν κάτι σας προβληματίζει, να επιλέξετε τον σωστό γιατρό και να το τολμήσετε, γιατί η διαφορά είναι πολύ μεγάλη», ανέφερε η Νανά Παλαιτσάκη.
Η μέρα που χάνεις τον γονιό σου, και ειδικά εάν είναι ο αγαπημένος σου πατέρας που ήταν πάντα δίπλα σου, σε φρόντιζε, σε πρόσεχε, σου γνώρισε τον κόσμο αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό, όσα χρόνια κι αν περάσουν πονάει πάντα το ίδιο!
Κι αυτόν ακριβώς τον πόνο περιγράφει το παρακάτω κείμενο:
«Δεν πάει πολύς καιρός από ένα Σάββατο πρωί, που κάποιος μου είπε, “πολύ γλυκός ο πατέρας σου, προσέχει ακόμα τις παρέες σου”.
Δεν θυμάμαι τι ακριβώς του απάντησα, νομίζω κάποιο εξυπνακίστικο τσιτάτο, αλλά έκτοτε, ήταν σαν να άνοιξε μια χαραμάδα στο παρελθόν και έχουν βγει στην επιφάνεια στιγμές και εικόνες καταχωρημένες μεν, σχετικά ξεχασμένες δε.
Κάπου εκεί, στα 7-8, σε μια παρέλαση, εγώ φοράω ένα κίτρινο μπουφάν κι εκείνος κρατάει το χέρι μου σφιχτά μέσα στον κόσμο. Ασφάλεια. Μαγική έννοια για όλους, για μια γυναίκα ακόμα περισσότερο.
Λίγο πριν, λίγο μετά, το πρώτο μου ταξίδι που θυμάμαι με αεροπλάνο. Γυρνούσαμε από Κέρκυρα και “ένιωθα καρφίτσες στ’αυτιά μου” κλαίγοντας στην αγκαλιά του. Βάλσαμο εκείνη η αγκαλιά.
Έκτοτε ταξιδέψαμε πολύ μαζί. Γυρίσαμε όλη την Ευρώπη εις διπλούν και εξαντλήσαμε το μεγαλύτερο κομμάτι της Αμερικής. Έμαθα τις συνήθειές του που σαν παιδί με εκνεύριζαν και τώρα στα 36 μου τις έκανα κτήμα μου. Πάντα στο αεροδρόμιο 2-3 ώρες νωρίτερα, πάντα παράθυρο και άλλα τέτοια. Κι έχω ακόμα στ’ αυτιά μου μια φράση του, Πρωτοχρονιά του 1993 στην Ελβετία “δες τα τώρα, μαζί μου, μην παντρευτείς κάποιον που δεν θα μπορεί και τον πρίξεις τον άνθρωπο”.
Ναι, για εκείνον, δεν είχε σημασία ποτέ τι θα είχε, πόσα θα είχε, σημασία είχε “να μπορείς να γελάς”.
Είχα την ευλογία να κάνω πολλά πράγματα με τον πατέρα μου. Δουλέψαμε μαζί, μεγαλώσαμε μαζί, ζήσαμε μαζί. Μάθαμε να μιλάμε την ίδια γλώσσα και να διαβάζουμε τις ίδιες σιωπές. Ήξερε ότι “πήγαινε με βόλτα γύρω γύρω”, κοινώς Πειραϊκή – Ζέα – Πασαλιμάνι για να καταλήξουμε στο Saint Paul σήμαινε ότι πρέπει να χάσω την πρώτη ώρα. Και το έκανε. Χωρίς να ρωτάει. Γινόταν partner in crime.
Όπως κι εγώ δεν ζήτησα ποτέ επεξηγήσεις όταν μου έλεγε για κάποιον “δεν λέει και πολλά ε;”. Ήξερα. Χωρίς πολλά λόγια.
Κι αυτό μπορεί να μοιάζει ρόδινο κι ανέμελο μέσα από τα κοινότυπα τσιτάτα της “κόρης για το μπαμπάς της” όμως η αλήθεια είναι πως αυτή η σχέση έχει και σελίδες που πονάνε. Είναι εκείνος ο πιο σκληρός κριτής. Είναι εκείνος που τελευταίος θα καταλάβει, αν το καταλάβει ποτέ, πως μεγάλωσες. Είναι εκείνος που αρνείται να σταματήσει να είναι ο κυμματοθραύστης σου κι όταν δεν μπορεί πια, τότε θυμώνει. Κι εσύ δεν καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει λάθος. Γιατί σου την λέει για όλα.
Γιατί τίποτα δεν είναι αρκετό. Γιατί;
Οι διαμάχες μεταξύ πατέρας και κόρης μπορούν να είναι τόσο σκληρές που θα νομίζεις πως αυτοί οι δυο άνθρωποι μισιούνται. Κι όμως, πράξη αγάπης είναι ακόμα κι αυτό το ξέσκισμα ψυχής.
Μην ανησυχείς, δεν έπαψες να είσαι το κοριτσάκι του. Την αδυναμία του κρύβει. Ακόμα σε προσέχει, σε φροντίζει, σε νοιάζεται αλλά το καμουφλάρει. Του φοράει λέξεις πολλές φορές υπερβολικές. Φοβάται. Και δεν θα στο πει ποτέ.
Φοβάται και δεν πρέπει να του δείξεις πως το ξέρεις.
Δεν ξέρω τι είναι για τους άντρες ο πατέρας τους. Μπορώ να σου πω τι είναι για μια γυναίκα, ένας καλός πατέρας.
Είναι η ισορροπία της. Είναι ο άντρας που θα προσπαθήσει να βρει και να μοιραστεί την ζωή της. Κι όταν δεν μπορέσει να το βρει, θα βάλει τον γιο της να περπατήσει πάνω σε αυτά τα βήματα.
Για μια γυναίκα, ο καλός πατέρας, είναι η ασφάλεια και η δύναμή της.
Είναι η αγκαλιά που θα αναζητάει για να μπει μέσα. Ξέρει πως το «σ’αγαπώ» θα το ακούσει σπάνια, ίσως και ποτέ. Θα το νιώθει όμως κάθε μέρα. Θα το νιώθει κάθε στιγμή. Είναι η ανάγκη της να έχει την ψευδαίσθηση της απόλυτης ελευθερίας ενώ εκείνος της έχει δώσει τόσες γερές ρίζες που όσο κι αν περιπλανηθεί, θα ξέρει πάντα τον δρόμο να γυρνάει πίσω.
Είναι ο από μηχανής θεός της που δεν χρειάζεται να επικαλεστεί. Δεν χρειάζεται να ζητήσει την παρουσία του. Είναι εκεί κι έχει δώσει την λύση.
Είναι εκείνος που ένα μεσημέρι του Ιούλη, θα της πουν ότι φεύγει και το μόνο που θα μπορέσεις να πεις είναι “όχι ακόμα”. Ποτέ δεν θα είναι έτοιμη να τον αποχωριστεί. Θα ζητάει πάντα ακόμα λίγο. Κι αν είναι αρκετά τυχερή, αν η μοίρα την έχει ευλογήσει, κάποιος θα ακούσει την παράκλησή και θα δώσει λίγο ακόμα χρόνο για να προλάβει να γεμίσει με μνήμες.
Λίγο ακόμα χρόνο με αυτόν που στην ζωή θα είναι αναντικατάστατος μέχρι να προλάβει να βρει “εκείνον” που θα πλησιάσει να την κάνει να νιώσει έτσι.
Γιατί νομίζετε άλλωστε πως κάθε γυναίκα, όποιας ηλικίας, όσο δυναμική κι ανεξάρτητη κι αν είναι θα χαμογελάει πάντα όταν την λένε “κοριτσάκι μου”.»
Μπορείς να βρεις τα 4 κρυμμένα αντικείμενα; …Οι περισσότεροι δεν μπορούν να βρουν το ένα
Οι οπτικοί γρίφοι είναι ένας από τους πιο εύκολους και διασκεδαστικούς τρόπους να δώσεις στον εγκέφαλό σου μια γρήγορη «προπόνηση». Με την πρώτη ματιά, αυτή η εικόνα φαίνεται να δείχνει απλώς ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να χαλαρώνει άνετα στο κρεβάτι, περιτριγυρισμένο από συνηθισμένα αντικείμενα του σπιτιού.
Όμως μέσα στη σκηνή κρύβονται τέσσερα έξυπνα καμουφλαρισμένα αντικείμενα:
Μια λάμπα Μια χτένα Ένα καρφί Ένα χάπι
Ακούγεται εύκολο, σωστά; Όχι και τόσο.
Πολλοί άνθρωποι μπορούν να εντοπίσουν μόνο δύο ή τρία αντικείμενα πριν τα παρατήσουν. Η πρόκληση δεν έχει να κάνει μόνο με την όραση — αλλά και με το πώς ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις οπτικές πληροφορίες.
Γιατί οι γρίφοι με κρυμμένα αντικείμενα ξεγελούν τον εγκέφαλό σου
Ο εγκέφαλός μας είναι προγραμματισμένος να εστιάζει πρώτα σε γνώριμα σχήματα και σημαντικές λεπτομέρειες. Αυτό είναι χρήσιμο στην καθημερινή ζωή, αλλά σημαίνει επίσης ότι συχνά αγνοούμε μικρά ή έξυπνα κρυμμένα αντικείμενα.
Οι δημιουργοί τέτοιων γρίφων το εκμεταλλεύονται αυτό:
Κρύβοντας αντικείμενα μέσα σε σχέδια
Μπλέκοντας αντικείμενα με έπιπλα ή σκιές
Τοποθετώντας σχήματα εκεί που τα μάτια σου δεν περιμένουν να τα δουν
Το αποτέλεσμα; Ο εγκέφαλός σου «συμπληρώνει» την εικόνα και προσπερνά τα κρυμμένα στοιχεία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αντικείμενο είναι συνήθως το πιο δύσκολο να βρεθεί.
Τα 4 κρυμμένα αντικείμενα
1. Η λάμπα
Αυτό είναι το πιο εύκολο.
Μπορείς να δεις τις λάμπες πάνω στα κομοδίνα δίπλα στο κρεβάτι. Οι περισσότεροι τις παρατηρούν αμέσως γιατί ξεχωρίζουν καθαρά από το φόντο.
2. Η χτένα
Η χτένα είναι κρυμμένη κοντά στο κάτω μέρος του κρεβατιού.
Επειδή «μπερδεύεται» με τα σεντόνια ή το σχέδιο των επίπλων, μπορεί εύκολα να σου ξεφύγει αν δεν κοιτάξεις προσεκτικά το κάτω μέρος της εικόνας.
3. Το καρφί
Το καρφί είναι πιο δύσκολο.
Είναι διακριτικά ενσωματωμένο στα έπιπλα ή στις λεπτομέρειες του φόντου και δεν μοιάζει αμέσως με ξεχωριστό αντικείμενο. Εδώ βοηθά να επιβραδύνεις και να εστιάσεις στα σχήματα.
4. Το χάπι — το πιο δύσκολο απ’ όλα
Αυτό είναι το αντικείμενο που οι περισσότεροι δεν βλέπουν.
Το χάπι είναι κρυμμένο μέσα στο στόμα της ηλικιωμένης γυναίκας. Πολλοί το χάνουν επειδή είναι πολύ μικρό και μοιάζει σχεδόν σαν μέρος της γλώσσας ή του στόματός της.
Μόλις το δεις, όμως, ξαφνικά φαίνεται προφανές.
Συμβουλές για να λύνεις πιο γρήγορα γρίφους με κρυμμένα αντικείμενα
Πήγαινε πιο αργά
Αν κοιτάζεις πολύ γρήγορα, ο εγκέφαλος παραλείπει λεπτομέρειες.
Χώρισε την εικόνα σε μέρη
Εστίασε σε μία γωνία ή περιοχή κάθε φορά αντί να κοιτάζεις όλη την εικόνα μαζί.
Ψάξε για περίεργα σχήματα
Τα κρυμμένα αντικείμενα συνήθως «σπάνε» το φυσιολογικό μοτίβο του σχεδίου.
Ξεκουράσε τα μάτια σου
Κοίτα αλλού για λίγα δευτερόλεπτα και μετά ξανακοίτα την εικόνα με καθαρή ματιά.
Πολύ συχνά θα παρατηρήσεις κάτι που πριν σου είχε ξεφύγει εντελώς.
Γιατί αυτοί οι γρίφοι κάνουν καλό
Τα παιχνίδια με κρυμμένα αντικείμενα δεν είναι μόνο διασκεδαστικά — μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη βελτίωση:
της προσοχής στη λεπτομέρεια
της συγκέντρωσης
της οπτικής μνήμης
της αναγνώρισης μοτίβων
της πνευματικής εγρήγορσης
Είναι σαν μικρές προπονήσεις για τον εγκέφαλο.
Και σε αντίθεση με δραστηριότητες που προκαλούν άγχος, οι γρίφοι προσφέρουν και μια αίσθηση ικανοποίησης όταν τελικά βρίσκεις τη λύση.
Τελική σκέψη
Βρήκες και τα τέσσερα κρυμμένα αντικείμενα μόνος σου;
Αν όχι, μην ανησυχείς — οι περισσότεροι χάνουν τουλάχιστον ένα αντικείμενο την πρώτη φορά. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τέτοιους γρίφους τόσο εθιστικούς και διασκεδαστικούς.
Μερικές φορές η απάντηση δεν είναι πραγματικά κρυμμένη…
«Ένας χώρος εμπιστοσύνης, οικειότητας και ανταλλαγής»
