Δεν ήταν η αγαπημένη της μητέρας της.

Η Χριστίνα Ωνάση, κληρονόμος δισεκατομμυρίων, πέρασε όλη της τη ζωή, προσπαθώντας να αγοράσει την ευτυχία, τη συντροφικότητα και την αγάπη. Η ίδια είχε μια δύσκολη σχέση με τη μητέρα της, Τίνα Λιβανού, ενώ ο Αριστοτέλης δεν ήθελε να γεννηθεί.

Η Χριστίνα Ωνάση γεννήθηκε το 1950, στη Νέα Υόρκη, από τον Έλληνα μεγιστάνα της ναυτιλίας, Αριστοτέλη Ωνάση, και την Τίνα Λιβανού, πλούσια κληρονόμο ελληνικής οικογένειας. Θα περίμενε κανείς ότι το ζευγάρι θα ήταν χαρούμενο που θα καλωσόριζε το δεύτερο παιδί του και τη μοναδική κόρη, αλλά όχι. Ο Άρι δεν ήθελε παιδιά μετά τη γέννηση του γιου του και η Τίνα κράτησε τη Χριστίνα μόνο και μόνο από εγωισμό.

Η Χριστίνα ήταν φτυστή ο πατέρας της. Για την Τίνα, αυτό σήμαινε καταστροφή. Ξανθιά, με λεπτεπίλεπτα χαρακτηριστικά και φυσικά λεπτή σιλουέτα, ένιωθε άσχημα για την μελαχρινή, γεροδεμένη κόρη της. Με την ευκαιρία, αυτή ήταν η βίλα της Χριστίνας Ωνάση στο Παρίσι.

Η ευτυχία της Χριστίνας βυθίστηκε στην απελπισία όταν οι γονείς της χώρισαν, τελικά. Παρόλο που δεν τους είχε δει ποτέ να έχουν στενή ή αγαπημένη σχέση, αυτό αποτέλεσε τεράστιο πλήγμα για εκείνη. Έφτασε να μισεί τη Μαρία Κάλλας, την Ελληνίδα τραγουδίστρια της όπερας που ήταν επίσης ερωμένη του πατέρα της -και την κατηγόρησε για το διαζύγιο. Στην πραγματικότητα, η Χριστίνα δεν ξεπέρασε ποτέ τον χωρισμό και κάποτε είπε σε μια συνέντευξη ότι «είμαι ενήλικη από τότε που ήμουν εννέα ετών».

Επειδή οι γονείς της είχαν μοιραστεί την κοινή επιμέλειά της, η Χριστίνα συνήθισε έναν νομαδικό τρόπο ζωής, αν και δεν της άρεσε καθόλου. Παρά τα πλούτη που της παρείχαν, η νεαρή κληρονόμος ονειρευόταν μια εντελώς διαφορετική ζωή.

Όσο περνούσε ο καιρός, γινόταν τρομακτικά σαφές ότι η Χριστίνα δεν ήταν η αγαπημένη της μητέρας της. Αλλά ενώ αυτό κατέστρεφε την αυτοεκτίμησή της, είχε με το μέρος τον πατέρα της. Αν και είχε αντιταχθεί σθεναρά στη γέννησή της, ο Αριστοτέλης Ωνάσης άλλαξε στάση μόλις γεννήθηκε η Χριστίνα. Χαρούμενος που του έμοιαζε, την αποκαλούσε «chryso mou» και φαινόταν να της έχει αδυναμία.

Η Χριστίνα απολάμβανε την προσοχή και τόσο εκείνη όσο και ο αδελφός της λάτρευαν να έχουν τον πατέρα τους κοντά τους. Δυστυχώς, σύντομα ανακάλυψαν πόσο σπάνιες θα γίνονταν οι επισκέψεις του και με τι θα αναπλήρωνε την απουσία τους.

Ο θάνατος του Στηβ Κακέτση έφερε θλίψη στους καλλιτέχνες αλλά και τους επιχειρηματίες που συνεργάστηκαν μαζί του.

Η Τατιάνα Στεφανίδου μίλησε με τον Αργύρη Παπα«Χάσαμε τον φίλο μας κι εγώ και εσύ. Ο Στηβ έχει πεθάνει εδώ και 5 χρόνια. 5 χρόνια παρακάλαγε να πεθάνει. Έκλεισε και τα παράθυρα στο σπίτι του, τα εξώφυλλα δεν τα άνοιγε. Όταν έχασε τα μαγαζιά, έπεσε σε μελαγχολία, δεν ήθελε να βγει έξω. Και με φίλους που είχε καλές σχέσεις, δεν μπορούσαν να τον βγάλουν από το σπίτι, είχε απομονωθεί. Δεν ήταν ο Στηβ που ξέραμε, το άντεξε και έλεγε πάντα για το παιδί του. Πολλοί ελάχιστοι μιλούσαν μαζί του και μετά που πήγε στο νοσοκομείο δεν είχαμε επαφή.

Την Κατιάνα δεν την ξεπέρασε ποτέ, για να λέμε την αλήθεια. Εγώ έζησα όλες τις περιπέτειές του. Η Κατιάνα ήταν πάντα μαζί του. Τον ξέρω πάνω από 50 χρόνια, ζούσαμε μαζί στη Νέα Υόρκη. Δεν μάσαγε τις κουβέντες του.

Για μας η νύχτα ήταν ένα εύκολο πράμα, όταν μπλέξαμε με ανθρώπους της μέρας, τραπεζίτες και όλα αυτά, εκεί είναι που την πατήσαμε. Το έγκλημα γίνεται την ημέρα. Του έλεγα “φοβόμαστε από τον λύκο και μας έφαγε το τσακάλι”» είπε χαρακτηριστικά.

Ο άνδρας βρέθηκε φέροντας τραύμα από σφαίρα κατά τις αρχικές πληροφορίες στο κεφάλι.

Μέσα στο όχημα φαίνεται ότι δεν εντοπίστηκε όπλο γεγονός που αλλάζει την κατεύθυνση των ερευνών.

Σε εγκληματική ενέργεια κατατείνουν ως τώρα όλα τα στοιχεία που έχει συλλέξει η ΕΛΑΣ από το χωριό Αρχοντική όπου βρέθηκε νεκρός άνδρας 46 ετών μέσα στο αυτοκίνητό του κοντά σε στάβλο.

Ο άνδρας φέρεται κατά πληροφορίες να είχε εξαφανιστεί τις τελευταίες δύο ημέρες ενώ οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι είχε προηγηθεί ένας καυγάς.

Η σύζυγός του αναζητούσε τον άνδρα όμως τελικά τον εντόπισε στο αυτοκίνητό του κοντά σε στάβλο ιδιοκτησίας της οικογένειας.

Ο άνδρας βρέθηκε φέροντας τραύμα από σφαίρα κατά τις αρχικές πληροφορίες στο κεφάλι. Μέσα στο όχημα φαίνεται ότι δεν εντοπίστηκε όπλο γεγονός που αλλάζει την κατεύθυνση των ερευνών.

Ο άνδρας βρέθηκε νεκρός με τραύμα από πυροβόλο όπλο.

Είναι ηλικίας 46 ετών και οι έρευνες κινούνται πλέον στην κατεύθυνση του εντοπισμού του δράστη ή των δραστών, τις διαφορές που ενδεχομένως είχε με τρίτους ενώ ήδη εξετάζονται και άνθρωποι από το οικογενειακό του περιβάλλον καταθέτοντας όσα μπορούν να ανακαλέσουν από το παρελθόν καθώς εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο της βεντέτας.

Στο σημείο βρίσκεται ήδη ισχυρή δύναμη της Αστυνομίας ενώ αναμένεται να μεταβεί ιατροδικαστής. Από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η σορός εικάζεται ότι έχει πεθάνει αρκετές ώρες πίσω ίσως και από την αρχή που έγινε αντιληπτό από την οικογένειά του ότι χάθηκαν τα ίχνη του. Προανάκριση ενεργεί η Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Ρεθύμνου.

Πηγή: neakriti.gr

Σοβαρό τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε σήμερα λίγο μετά τις 3μμ στον δρόμο από Τσαίρι προς αεροδρόμιο.

Οι διακοπές για ένα ζευγάρι τουριστών από το Βέλγιο, στάθηκαν μοιραίες. Νεκρός ο άντρας και σε κρίσιμη κατάσταση η σύντροφός του.

Το ατύχημα σημειώθηκε όταν συγκρούστηκε μετωπικά τετράτροχο όχημα (τύπου γουρούνα) με μικρό φορτηγό αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να τυλιχτεί στις φλόγες αρχικά το τετράτροχο όχημα και στη συνέχεια το φορτηγό αυτοκίνητο το οποίο ήταν φορτωμένο με οικοδομικά υλικά.

Το ΕΚΑΒ κλήθηκε συνολικά να παραλάβει 5 τραυματίες εκ των οποίων οι δύο φαίνεται να είναι πιο σοβαρά.

Η ανάρτηση της Πυροσβεστικής

📌Κατεσβέσθη #πυρκαγιά🔥 σε 2 🛻🛵οχήματα, συνεπεία σύγκρουσης κα ανάφλεξής τους, στην Επαρχ. Οδ. Καλυθιές – Παστίδας στο νησί της Ρόδου. Επιχείρησαν 15 #πυροσβέστες με 4 οχήματα.

— Πυροσβεστικό Σώμα (@pyrosvestiki) May 19, 2023

Ο οδηγός της γουρούνας υπέκυψε στα τραύματα του, ενώ η κοπέλα, βαρύτατα τραυματισμένη, υποβάλλεται σύμφωνα με πληροφορίες αυτή την ώρα σε χειρουργική επέμβαση.

Στο σημείο έσπευσαν τρία οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Ρόδου καθώς επίσης και ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ για να παραλάβουν τους πέντε συνολικά τραυματίες.

Εξαιτίας του ατυχήματος υπήρξε μεγάλη ουρά με ακινητοποίημένα οχήματα και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας.

Στο σημείο έσπευσε επίσης και κλιμάκιο της Τροχαίας Ρόδου για να καταγράψει τα δεδομένα του νέου ατυχήματος που παραλίγο να εξελιχθεί σε τραγωδία, αλλά και τα δεδομένα κάτω από τα οποία σημειώθηκε.

Πληροφορίες-Φωτογραφίες: rodiaki.gr

Η κόρη του Γιώργου Νταλάρα, πριν κάποια χρόνια είχε δεχθεί άγριο κράξιμο. Ο λόγος, μια εμφάνιση με τον σύζυγο της και είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.

Τι συνέβη

Σύμφωνα με την Εspresso η κόρη του Γιώργου και της Άννας Νταλάρα είχε πάρει μαζί την υπηρέτριά της για να αναλάβει εξ ολοκλήρου τη φροντίδα των παιδιών της, έτσι ώστε να μπορέσουν η ίδια και ο σύζυγός της, Μίλτος Σωτηριάδης, να παρακολουθήσουν απερίσπαστοι την παράσταση «Μη μου γράφεις γράμματα» της Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, στην οποία συμμετείχε τότε και ο Γιώργος Νταλάρας.

Το πολυσυζητημένο ζευγάρι φάνηκε αμήχανο στα φλας των φωτογράφων που άστραψαν πάνω τους την ώρα που μπήκαν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Πρώτα εμφανίστηκαν στον χώρο η Γεωργιάννα και ο Μίλτος και ακολούθησε η ασιατικής καταγωγής κυρία, η οποία κρατούσε από το χέρι τον μικρότερο γιο της οικογένειας, Φοίβο, και είχε τα μάτια της επάνω στον μεγαλύτερο, τον Γιώργο, που περπατούσε λίγο πίσω από τη μαμά του.

Η οικογένεια είχε καθίσει στις πρώτες θέσεις και ενώ το ζευγάρι συνομιλούσε μέχρι να άρχισε η παράσταση, η αλλοδαπή κυρία είχε συνεχώς τα μάτια της επάνω στα παιδιά. Όπως ήταν φυσικό, δεν έλειψαν τα σχόλια από άλλους θεατές που αναγνώρισαν την κόρη του Γιώργου και της Άννας Νταλάρα και τον γιο του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, γνωστού σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

«Καλά, με τη Φιλιππινέζα τους ήρθαν στο Ηρώδειο; Δεν μπορούσαν να τα προσέξουν μόνοι τους; Δίπλα τους κάθονται» ακούσαμε κάποιον ν’ αναρωτιέται χαμηλόφωνα, σχολιάζοντας την κίνηση-πρόκληση του ζευγαριού σε μία εποχή όπου τέτοιου είδους συμπεριφορές όχι μόνο δεν περνάνε απαρατήρητες αλλά ούτε μένουν ασχολίαστες.

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν. Η συνέντευξη δόθηκε στην κ. Αντωνιάδου Μαρία για την εφημερίδα “TO BHMA” στις 19 Μαΐου 2010.

Μια ιστορία ένα Έθνος

Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν. Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Ελληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους. Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν… Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν… Την τραγωδία, τη λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού.

Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Αννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα. Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για τη θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης… Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν.

Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χαρίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Ονομα πατρός, Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός. Εζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Ανθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά, και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη. Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με τη νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν.

Η συγκλονιστική αφήγηση του

Αφηγείται στο «Βήμα» όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μη μισούν αλλά και να μην ξεχνούν…

«Ημουν οχτώ χρονών.Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες… Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια. Βγήκαμε στους δρόμους. Από τη βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες… και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά. Δεν καταλάβαινα γιατί η μάνα μου κοιτούσε το διώροφο αρχοντικό σπίτι μας και έκλαιγε κρατώντας μας σφιχτά στην αγκαλιά της.Οι μεγαλύτεροι κρατούσαν στα χέρια τους λίγα ρούχα και ψωμί. Αλλοι έτρεξαν στην όμορφη εκκλησιά μας, τον Αϊ-Γιώργη, πήραν εικόνες, το Ευαγγέλιο και τον σταυρό. Μάνες χάνανε τα παιδιά τους, αδέλφια χωρίστηκαν. Φωνές, κλάματα, κατάρες από τη μια και από απέναντι διαταγές και πυροβολισμοί. Ολοι προσευχόμασταν στον Θεό που δεν μπορούσε να μας βοηθήσει».
Εχασε τρία από τα αδέλφια του και απόμεινε μόνος, με τον μικρό του αδελφό Αχιλλέα, μωρό στην αγκαλιά της μάνας του, ο οποίος θήλαζε και είχε να φάει.

Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν

«Απομακρυνόμασταν από τα χωριά μας, περπατούσαμε ημέρες, εβδομάδες και όταν συναντούσαμε χωριά ακούγαμε τους Τούρκους να τραγουδούν το “Γιασά Κεμάλ, γιασά” (“Ζήτω Κεμάλ, ζήτω”)κρυβόμασταν. Οι μανάδες κλείνανε τα στόματα των παιδιών τους για να μην ακούσουν τα κλάματα οι Τσέτες. Αρκετοί ηλικιωμένοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, έπεφταν και δεν σηκώνονταν ποτέ. Πέθαιναν κι έμεναν εκεί άταφοι». Και όμως: «Ζούσαμε στο χωριό αρμονικά με τους Τούρκους. Είχαν πάει εκεί οι προγονοί μου αρκετά χρόνια πριν, κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Τραπεζούντα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα μόνο μοιρολόγια από τις γυναίκες που θρηνούσαν τους άνδρες τους. Μετά τον πατέρα μου σκότωσαν τη γυναίκα του θείου μου Αναστάση, την Ελένη, επειδή αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της». Θυμάται σαν σήμερα τα «Αμελέ Ταμπουρού», τα λεγόμενα Τάγματα Εργασίας, που προκάλεσαν το κακό.

Από την Τραπεζούντα με πλοίο ήλθαν στην Ελλάδα. «Λεγόταν “Κιτσεμάλ”. Οταν είδαμε το πλοίο συνειδητοποιήσαμε ότι θα φεύγαμε από την πατρίδα μας.Αφήσαμε πίσω προγόνους,τάφους,σπίτια,μαγαζιά,τον φούρνο μας που ήταν ο καλύτερος της περιοχής μας,τα ζώα μας, τα χωράφια μας που ήταν σπαρμένα και ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα μας». Το «Κιτσεμάλ» ήταν γεμάτο πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. «Μας αποβίβασε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουμε ένα άλλο σαράβαλο πλοίο που νομίζαμε ότι θα βουλιάξει και θα πνιγούμε. Μερικοί πέθαιναν, οι παπάδες τούς έψελναν και οι άνδρες τούς πετούσαν στη θάλασσα. Κρατούσα σφιχτά το χέρι της μάνας μου, μη χαθούμε έως ότου πατήσουμε ελληνικό χώμα. Πεινασμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι, κατεβήκαμε στην Πρέβεζα. Γυρίσαμε στον Πειραιά και από εκεί στη Θεσσαλονίκη. Πήγαμε στην Τούμπα, μετά στην Αριδαία και τέλος με ποδαρόδρομο φτάσαμε κι εγκατασταθήκαμε στον Πολύμυλο Κοζάνης, μόνο τρεις από την επταμελή οικογένεια» .

19 ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

Μετά το 1916 και τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1919 Ελληνες και Αρμένιοι στον Πόντο συζητούν τη δημιουργία αυτόνομου ελληνοαρμενικού κράτους. Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Ως το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000- άλλοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στους 350.000. Οσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε Ρωσία και Ελλάδα (περίπου 400.000). Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ομόφωνα τη 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.