Στο Γαβαλοχώρι του Αποκόρωνα Χανίων φίλοι και συγγενείς είπαν τελευταίο «αντίο» στον ήρωα πιλότο Χρήστο Μουλά, που έχασε την ζωή του, ενώ επιχειρούσε μαζί με τον ανθυποσμηναγό Περικλή Στεφανίδη στο Canadair, που συνετρίβη στην πυρκαγιά στον Πλατανιστό Καρύστου.

Λίγο πριν τις 9 έφτασε στην εκκλησία το φέρετρο με τη σορό του Χρήστου Μουλά τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη σημαία.

Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό Αγίων Σεργίου και Βάκχου στο Γαβαλοχώρι Χανίων από όπου και κατάγεται ο 34χρονος πιλότος.

Πέθανε στο σπίτι του χθες το πρωί από ανακοπή καρδιάς ο 47χρονος πιλότος Αργύρης Κωσταράς στον Βόλο.

Σύμφωνα με το gegonota.news, από τους διασώστες του ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ έγιναν προσπάθειες να κρατήσουν στη ζωή τον 47χρονο αλλά ήταν μάταιο.

Για τα ακριβή αίτια του θανάτου του θα πραγματοποιηθεί νεκροψία- νεκροτομή.

Σκηνικό αποκάλυψης έζησαν οι πυρόπληκτοι της Νέας Αγχιάλου, όταν τεράστιες εκρήξεις άρχισαν να σημειώνονται στις αποθήκες πυρομαχικών, της 111 Πτέρυγας Μάχης της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή Καραμπά, προκαλώντας ωστικά κύματα που ακούστηκαν μέχρι τον Βόλο. Τζάμια έσπασαν σε επιχειρήσεις και σπίτια της περιοχής, ενώ επικράτησε πανικός.

Άμεσα, για προληπτικούς λόγους, δόθηκε εντολή για επιλεκτική απογείωση F-16 από την αεροπορική βάση της Νέας Αγχιάλου προς άλλη αεροπορική βάση.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι φλόγες πέρασαν στο στρατόπεδο λόγω των πολύ ισχυρών ανέμων, αν και αυτό φυλασσόταν από πυροσβεστικά οχήματα.

Συγκεκριμένα στελέχη του λιμενικού ανέλαβαν την επιβίβαση πολιτών περιπολικά αλλα και και ιδιωτικά σκάφη. Οι πολίτες μεταφέρονταν στο λιμεναρχείο του Βόλου για καταμέτρηση και εν συνεχεία στο Εκθεσιακό Κέντρο του Βόλου. Τρία περιπολικά σκάφη του λιμενικού, δύο ρυμουλκά και 15 ιδιωτικά σκάφη, μετέφεραν 133 άτομα μέσω θαλάσσης, στον Βόλο. Σε ετοιμότητα παρέμειναν4 σκάφη του λιμενικού, 3 ιδιωτικά, και 2 ρυμουλκά.

Νωρίτερα από το 112 είχαν σταλεί απανωτά μηνύματα σε κατοίκους της περιοχής να εκκενώσουν προς ασφαλείς περιοχές. Ειδικότερα οι κάτοικοι των περιοχών Στουπί, Βελανιδιά, Μάραθο, Κριθάρια, Σώρο, Χρυσή Ακτή Παναγιάς και Άγιο Γεώργιο Βόλου ειδοποιήθηκαν μέσω του 112 να εκκενώσουν τους οικισμούς τους και να κατευθυνθούν προς Βόλο.

Θέση για τον ντόρο γύρω από τις παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου πήρε η Μιμή Ντενίση μέσα από τα social media το βράδυ της Πέμπτης.

Η δημοφιλής πρωταγωνίστρια πήρε σαν αφορμή τα πολυσυζυτημένα αποτελέσματα της Λένας Κιτσοπούλου και του Φρανκ Καστόρφ στο θέατρο της Αργολίδας.

Μάλιστα, η Μιμή Ντενίση εκφράστηκε έξω από τα δόντια προς όλους όσους υποστηρίζουν τους πειραματισμούς και τους νεοτερισμούς στον εν λόγω χώρο. «Οι μέρες είναι βαριές και δύσκολες. Ο θάνατος των δυο παιδιών που πέθαναν για να σώσουν ανθρώπους, ο κόσμος που χάνει σπίτια, κόπους και ελπίδες, ο τουρισμός που φεύγει και τόσα αλλά μαύρα.

Κι όμως η μάχη γίνεται για την Επίδαυρο. Μεταξύ μας, εδώ είμαι εναντίον του κανιβαλισμού οποιουδήποτε ανθρώπου. Εναντίον της μείωσης της ελευθερίας οποιουδήποτε καλλιτέχνη… αλλά… το βασικό είναι να πάρουμε μια απόφαση κρατούντες, καλλιτέχνες και κοινό».

«Θέλουμε την Επίδαυρο να παραμείνει ένας ιερός χώρος που παρουσιάζει στην διεθνή κοινότητα την Αρχαία γραμματεία; Θέλουμε να διατηρήσουμε κάποιες παραδόσεις; Γιατί γενικά τις έχουμε καταργήσει; Δεν είμαι υπέρ των μουσειακών παραστάσεων.

Αλλά «εκσυγχρόνιζω τους μεγάλους τραγικούς» σημαίνει πως έχω το ταλέντο να πάρω τα σπουδαία αιώνια κείμενα τους, που στέκουν σε κάθε εποχή, να τα ανεβάσω με καινούργια αισθητική, μουσική, ερμηνευτικό τρόπο.

Όχι να πάρω τα κείμενα για να τα πειράξω, αλλάξω, προσθέσω κείμενα άλλων και να πειραματιστώ. Όποτε;;» αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά η Μιμή Ντενίση απευθυνόμενη στους διαδικτυακούς της φίλους.

«Έχουμε άπειρους χώρους για πειράματα. Όσο ακραία και να είναι, για μένα κάτι προσφέρουν. Όχι όμως στην Επίδαυρο. Εκτός και αν αποφασίσουμε πως θα είναι χώρος ακραίου πειραματισμού. Αλλά τότε δεν υπάρχει τέλος.

Γιατί άλλοι θεωρούν κιτς τα ακραία μοντερνιστικα ανεβάσματα που γίνονται, άλλοι θεωρούν κιτς τα ακραία τηλεοπτικό επιθεωρησιακά. Άκρη δεν βγαίνει έτσι. Σπουδαία η δουλειά του Γερμανού σκηνοθέτη για όσους την γνωρίζουν. Δεν θεωρείται βέβαια mainstream ούτε στην χώρα του.

Γιατί, αν δω τους ηθοποιούς μέσω οθόνης τώρα, γιατί όχι και ένα ροκ συγκρότημα που διασκευάζει την Αντιγόνη».

«Άρα το ερώτημα είναι ένα. Τι θέλουμε να αντιπροσωπεύει η Επίδαυρος; Είμαστε στα μάτια της υφηλίου σημαντικοί για τους νεωτερισμούς μας; Η μοναδικοί για τους αρχαίους ποιητές μας που τους δίνουν έμπνευση για να κάνουν εκείνοι νεωτερισμούς;» καταλήγει η Μιμή Ντενίση στη νέα της ανάρτηση στα social media.

πηγή: zappit.gr

Ξέρω πως θα με κρίνετε αλλά δεν με νοιάζει. Πιστεύω στο ρητό οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς. Την αγαπούσα τη γυναίκα μου, είχαμε έναν πολύ ευτυχισμένο γάμο από τον οποίο αποκτήσαμε και δύο αγόρια, σήμερα 8 και 10 ετών.

Την έχασα ξαφνικά σε μια πλημμύρα στην Αθήνα πρίν 3 χρόνια και έχασα τον κόσμο. Οι μέρες δεν περνούσαν, διαλύθηκα. Σηκωνόμουν με πολύ πίεση για να πάω τα παιδιά μου σχολείο να τα διαβάσω να τα ταίσω να μπορέσω να πληρώσω τους λογαριασμούς. Ένιωθα πως η ζωή είχε τελειώσει για μένα. Τις νύχτες καθόμουν στον υπολογιστή και μιλούσα με αγνώστους γιατί ήταν οι μόνοι που με καταλάβαιναν. Οι υπόλοιποι , πεθερικά γονείς και συγγενείς με έκαναν να πνίγομαι. Μπάστακες όλη μέρα πάνω από το κεφάλι μου. Ήθελαν να φροντίσουν τα παιδιά να με κάνουν να συνέλθω. Τους ευχαριστώ αλλά δεν το ζήτησα. Ήθελα να μείνω μόνος με τα παιδιά μου να περάσω εκείνες τις στιγμές τις δύσκολες μαζί τους εγώ και αυτά. Να τους μιλήσω για τη μαμά τους, για τον χαμό της, να κλάψουμε παρέα. Όχι να ακούνε τις φαντασίες ή τις εικασίες των άλλων που τα μπέρδευαν. Δυστυχώς δεν είχα το κουράγιο να τσακωθώ και τους είχα και ανάγκη. Κάποιος έπρεπε να ξαναπάει για δουλειά και κάποιος να κρατάει τα παιδιά.

Τη αδερφή της γυναίκας μου την είχα δει ελάχιστες φορές. Δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις, ήταν πολύ μικρότερη από τη γυναίκα μου (10 χρόνια) και σπούδαζε στην Αγγλία. Ήρθε για το γάμο και ξαναέφυγε. Μετά έπιασε δουλειά εκεί. Στη κηδεία δεν μπόρεσε να έρθει ήρθε μετά από 6 μήνες γιατί δεν της έδιναν άδεια από τη δουλειά της. Τα παιδιά μου δεν τη γνώριζαν καλά, ζήτημα να την είχαν δει δέκα φορές. Δεν ήταν η θεία ή η κουνιάδα που μπαινόβγαινε σπίτι μας. Δεν είχαμε επαφές.

Μια μέρα πήρε τηλέφωνο στο σπίτι και ζήτησε να έρθει να δει τα ανίψια της μετά τον θάνατο της αδερφής της. Παραιτήθηκε από τη δουλειά της και είχε αποφασίσει να γυρίσει στην Ελλάδα. Της είπα να έρθει. Τα παιδιά ούτε κρύο ούτε ζέστη ούτε και εγώ. Ήμασταν κάπως σφιγμένοι τί να πούμε με έναν άνθρωπο που σχεδόν δεν ξέραμε; Έκατσε μια ώρα και έφυγε. Απρόσιτη κοπέλα ψυχρή, σκέφτηκα. Έτσι νόμιζα.

Μετά από μερικές μέρες τη πέτυχα σε ένα μαγαζί που είχα πάει με τους συναδέλφους για ένα ποτό. Πήγα κοντά για να τη χαιρετίσω τυπικά και ένας συνάδελφος άρχισε να μου λέει τί ωραία κουνιάδα έχεις και τί κούκλα και να μας τη γνωρίσεις. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω κάτι σκίρτησε μέσα μου, κάτι άλλαξε στο μυαλό μου. Σαν κάποιος να μου πάτησε ένα κουμπί και μαγικά να άλλαξε τα μάτια μου, τον τρόπο που την έβλεπα ως τότε. Μετά από λίγες μέρες γίναμε ζευγάρι και μετά από ένα χρόνο παντρευτήκαμε.

Τα παιδιά τη δέχτηκαν γιατί δεν ήταν ποτέ αυτό που λέμε η θεία που ερχόταν σπίτι και είχαν δεθεί μαζί της σαν ανίψια. Οι γονείς της δεν μας μιλάνε και πολλοί συγγενείς. Στο γάμο ήμασταν 20 άνθρωποι όλοι και όλοι. Μας κατηγορούν ότι δεν σεβαστήκαμε τη μνήμη της γυναίκας μου και τα έχουν πιο πολύ με τη τωρινή μου σύζυγο που σαν αδερφή δεν τίμησε το θάνατό της. Άραγε αν δεν κάναμε σχέση, αν δεν παντρευόμασταν, θα ανασταίνονταν η γυναίκα μου; Θα άλλαζε κάτι; Αυτό κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει. Η πόρτα του σπιτιού μας έκλεισε πολύ κόσμο απ’ έξω αλλά δεν με νοιάζει. Είμαστε ευτυχισμένοι και ζω τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου. Τη γυναίκα μου που πέθανε δεν τη ξεχνώ. Δεν ξεχνώ όμως ότι ο γάμος μας ήταν τοσο ευτυχισμένος που μπόρεσα να εμπιστευθώ και να αγαπήσω ξανά. Αυτό θυμάμαι.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Νικήτας