Ζωή για δεύτερη φορά στο παιδί της που πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια και έκανε αιμοκάθαρση έδωσε μια μητέρα

Δεν μπορεί να κρύψει τη συγκίνησή της η Μαρία Χούγια, μητέρα ενός 27χρονου ασθενή με νεφρική ανεπάρκεια σε τελικό στάδιο. Την ημέρα των γενεθλίων του γιου της, Κωνσταντίνου, στις 31 Ιανουαρίου του έκανε δώρο το ένα της νεφρό.

Λίγες ώρες πριν πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο, μίλησε αποκλειστικά στο Live News για το δώρο ζωής που έκανες στο γιο της.

Εδώ και 10 χρόνια, ο Κωνσταντίνος έκανε αιμοκάθαρση μέχρι που η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε και κρίθηκε αναγκαία η μεταμόσχευση.

Η μεταμόσχευση νεφρού από ζώντα δότη, πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών με άριστη επιτυχία, καθώς μητέρα και γιος χαίρουν άκρας υγείας.

Η μεταμόσχευση έγινε λαπαροσκοπικά από τον εξειδικευμένο καθηγητή Νικόλα Κάρυδη με την πιο υπερσύχρονη μέθοδο.

Ο καθηγητής κ. Κάρυδης επέστρεψε στην Ελλάδα ύστερα από μια λαμπρή πορεία στο εξωτερικό και πάλι έδωσε πνοή στο πρόγραμμα μεταμοσχεύσεων από ζωντανούς δότες.

Η Μαρία Χούγια που έδωσε ζωή για δεύτερη φορά στο παιδί της, στέλνει μήνυμα υπέρ των μεταμοσχεύσεων, ενώ όποιος επιθυμεί περισσότερες πληροφορίες, μπορεί να απευθυνθεί στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Δείτε το βίντεο:

Μητέρα δύο παιδιών ηλικίας 10 και 17 ετών, ήταν το θύμα του τροχαίου δυστυχήματος που σημειώθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής (12/2) στην Παλαιά Εθνική Οδό Πατρών-Κορίνθου, στο ύψος της αγοράς του Ριζομύλου Διακοπτού.

Η άτυχη γυναίκα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Νοσοκομείο Αιγίου, όμως ήταν αργά. Η Διαμάντω Παπασταύρου επέβαινε σε δίκυκλο με κατεύθυνση το Αίγιο, όταν κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες, συγκρούστηκε με αγροτικό όχημα που οδηγούσε άνδρας.

Ο οδηγός του αγροτικού συνελήφθη και με εντολή εισαγγελέα αφέθηκε αργότερα ελεύθερος. Υπεβλήθη σε αλκοτέστ που βγήκε αρνητικό. Ακολούθησε και αιμοληψία στο ΓΝΑ, ωστόσο τα αποτελέσματα ακόμα δεν έχουν γίνει γνωστά.

Τραγική ειρωνεία αποτελεί το γεγονός, ότι το θύμα ήταν μόνιμη καθαρίστρια στη ΔΕΥΑ και το κακό συνέβη ενώ επέστρεφε από το Διακοπτό, όπου είχε μεταβεί προκειμένου να υποβληθεί σε rapid test από κλιμάκιο του ΕΟΔΥ, στο πλαίσιο ιχνηλάτησης, μετά τον εντοπισμό επιβεβαιωμένου κρούσματος στην δημοτική υπηρεσία της Μυρτιάς.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Πελοπόννησος, μία περίπτωση υπαλλήλου στη ΔΕΥΑΑ ήταν αυτή που έφερε αναστάτωση το Σάββατο, οπότε υπάλληλός βρέθηκε θετικός στα μαζικά ράπιντ τεστ των Υψηλών Αλωνίων. Εγινε μεν γενική απολύμανση στις εγκαταστάσεις, αλλά οι συνάδελφοί του υποχρεώθηκαν να μεταβούν στο Διακοπτό για να κάνουν τεστ, κάτι που προκάλεσε ερωτηματικά, καθότι θα γινόταν 15χλμ. μακριά.

Ο πρόεδρος των εργαζομένων στη ΔΕΥΑ Αιγιάλειας Φώτης Σωτηρόπουλος χαρακτήρισε το δυστύχημα «εργατικό» αφού η Διαμάντω Παπασταύρου ήταν εν ώρα υπηρεσίας. «Είχε πάει μόνη της, με το μηχανάκι της, στο Διακοπτό, χωρίς να περάσει από την υπηρεσία.

Αν είχε περάσει δεν θα την αφήναμε με τόσο κρύο να μετακινηθεί μ’ αυτό το μέσο, αλλά με κάποιο Ι.Χ. Αλλά τα΄φερε έτσι μοίρα. Μάλιστα στο Διακοπτό της είπα γιατί μετακινήθηκε μόνη της με τόση παγωνιά και που απάντησε ότι είναι μαθημένη και πήρε το μηχανάκι γιατί δεν είχε βενζίνη στο αυτοκίνητό της. Κρίμα» περιγράφει.

Η δύναμη της θέλησης είναι το ισχυρότερο κίνητρο για τον άνθρωπο. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά και στην περίπτωση της Έφης Ταμπακιώτη, η οποία κατάφερε να πάρει πτυχίο από το Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στη Λάρισα.

Η Έφη, μητέρα δύο παιδιών, εργάζεται στο λογιστικό γραφείο που διατηρεί ο σύζυγός της, Βαγγέλης Γεωργόπουλος, στα Φάρσαλα. Σχεδόν στα 35 της, το 2019, αποφάσισε παράλληλα με τη μητρότητα, τα οικογενειακά καθήκοντα και την εργασία της, να συμμετάσχει στις πανελλήνιες εξετάσεις και κατάφερε να εισαχθεί ως έβδομη κατά σειρά στη συγκεκριμένη σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Πριν από μερικές ημέρες, αυτό το μακρύ, επίπονο αλλά ωραίο στο τέλος ταξίδι είχε αίσιο τέλος, με την πτυχιούχο πλέον, να κρατά σφιχτά στα χέρια της, περιχαρής, το πτυχίο της, έχοντας δίπλα της την οικογένειά της.

«Αν μπορείς να ονειρευτείς τότε μπορείς και να το κάνεις. Κατάφερα με τη δύναμη της θέλησης αλλά και τη βοήθεια των καθηγητών μου που είναι απίστευτη άνθρωποι, να πάρω το πτυχίο στα τέσσερα χρόνια. Θέλω να στείλω το μήνυμα σε κάθε γυναίκα, μητέρα, εργαζόμενη και σύζυγο, πως μπορεί παράλληλα με το βαρύ φόρτο της ζωής, να κάνει και τα όνειρά της πραγματικότητα» δήλωσε η Έφη.

Πηγή: onlarissa.gr

Η παχυσαρκία και ιδιαίτερα η δίαιτα είναι δύο θέματα που απασχολούν συχνά τους ανθρώπους, με ορισμένους να βρίσκουν λύση στην απώλεια των παραπάνω κιλών, ενώ άλλοι στρέφονται όπου μπορούν και συνήθως καταλήγουν απογοητευμένοι, καθώς δεν έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν. Παρόλα αυτά, μία μητέρα από τις ΗΠΑ κατάφερε να βρει την απάντηση στο ερώτημα πως χάνω κιλά, καθώς υποστήριξε ότι αδυνάτισε σε 9 μήνες «κάνοντας θετικές, λεπτές σκέψεις».

Σύμφωνα με την nypost.com, η Ρέιτσελ Ουίλιαμς μητέρα δύο παιδιών, ζύγιζε 105 κιλά όταν ήταν 39 ετών, με τον σύζυγό της να παίρνει σε αυτή ως δώρο για τα γενέθλια της, έναν προσωπικό γυμναστή. Η ίδια αμέσως ξεκίνησε σκληρή γυμναστική, όπως και διατροφή, ακολουθώντας αυστηρά το πρόγραμμα της και προσέχοντας τις θερμίδες που κατανάλωσε μέσα στην ημέρα.

Η Ρέιτσελ Ουίλιαμς πριν χάσει τα κιλά που επιθυμούσε

Η ζυγαριά όμως, μετατοπίστηκε ελάχιστα μετά από μήνες ασκήσεων, με την ίδια να ξεσπάει σε κλάματα. «Μια μέρα άρχισα να κλαίω -με τα μάτια μου να μοιάζουν όπως της Kim Kardashian όταν κλαίει – και κοίταξα τον προσωπικό μου γυμναστή λέγοντας: “δεν μπορώ να χάσω βάρος, δεν χάνω κιλά. Είμαι απλώς τόσο χοντρή, ένα άσχημο αγρίμι», είπε χαρακτηριστικά.

«Έχασα μερικά κιλά. Αλλά για τον όγκο της δουλειάς που έκανα, δεν έβλεπα τα σωστά αποτελέσματα», πρόσθεσε στη συνέχεια.

«Ο Κανόνας των 5 δευτερολέπτων»

Η Ρέιτσελ Ουίλιαμς έφτασε στα όρια της κατάθλιψης, όπως και στο να παρατήσει το πρόγραμμα της, καθώς δεν έβλεπε το αποτέλεσμα που επιθυμούσε. Τα πράγματα άλλαξαν όμως, όταν στράφηκε σε ζητήματα αυτοβοήθειας και αναζήτησε την λύση που πρότειναν σύμβουλοι αυτοβοήθειας.

«Με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω ότι το μόνο που έκανα ήταν να μιλάω τόσο αρνητικά στον εαυτό μου. Το μόνο στο οποίο εστίαζα ήταν: “δεν μπορώ να χάσω βάρος. Είμαι άσχημη. Δεν τα πάω καλά”», είπε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με την ίδια, να κακολογεί την εξωτερική της εμφάνιση της είχε γίνει «δεύτερη φύση», ειδικά από την ηλικία των 8 ετών, όταν και η μητέρα της την πήγαινε σε εβδομαδιαίες συνεδρίες για να χάσει βάρος.

Έτσι, το γεγονός ότι υποτιμούσε τον εαυτό της γιγαντώνοταν όσο περνούσαν τα χρόνια, ιδιαίτερα όποτε δεν κατάφερνε να χάσει τα κιλά που επιθυμούσε, καθώς συνέχεια δοκίμαζε όλο και περισσότερα προγράμματα.

Κάποια στιγμή λοιπόν, διάβασε το βιβλίο «Ο Κανόνας των 5 δευτερολέπτων», το οποίο έχει ως στόχο να βοηθήσει τον αναγνώστη να ξεφύγει από την αυτοαμφιβολία και την αρνητική κριτική που ασκεί προς τον εαυτό του. «Όσο άβολο κι αν ήταν, άρχισα να αγκαλιάζω το σώμα μου. Άρχισα να ευχαριστώ το σώμα μου και έλεγα: “ουάου, δεν είναι το σώμα μου καταπληκτικό; Το σώμα μου μεγάλωσε δύο παιδιά. Το σώμα μου από ένα μικρό κύτταρο έγινε πλήρες ανθρώπινο ον. Πόσο φοβερό είναι αυτό;”», ανέφερε η Ρέιτσελ Ουίλιαμς.

«Το παιχνίδι αλλάζει»

Μόλις διάβασε λοιπόν το βιβλίο «Ο Κανόνας των 5 δευτερολέπτων» έγινε πιο θετική με την εξωτερική της εμφάνιση και ορισμένες φορές σχολίαζε επίτιδες τον εαυτό της ως όμορφο, κι ας διαφωνούσε η ίδια στην πραγματικότητα. Αυτό το «κόλπο», σύμφωνα με την ίδια, την βοήθησε να αποβάλει όλες τις αρνητικές σκέψεις για το σώμα της, οι οποίες μπορεί να επηρεάζει την καθημερινότητα της και ειδικά ότι αφορούσε την δίαιτα της.

Έτσι, κάνοντας προπονήσεις με τον προσωπικό της γυμναστή, ακολουθώντας διατροφή και σε συνδυασμό με τις θετικές σκέψεις για την εξωτερική της εμφάνιση, την οδήγησαν στο σημείο να χάσει περίπου 45 κιλά μέσα σε 9 μήνες. Πλέον, η Ρέιτσελ Ουίλιαμς ζυγίζει 59 κιλά από 105 όπου ήταν, με την ίδια να τονίζει ότι «αλλάζει το παιχνίδι».

Η Ρέιτσελ Ουίλιαμς μετά την απώλεια των κιλών

Σύμφωνα με την ίδια, το 80% της επιτυχίας οφείλεται στις θετικές σκέψεις, χωρίς όμως να υποβαθμίζει την χρησιμότητα της δίαιτας και της γυμναστικής.

«Ο σύζυγός μου νιώθει ότι έχει μια νέα, πιο ευτυχισμένη εκδοχή της γυναίκας του. Δεν διστάζω πλέον να βγάλω φωτογραφίες και να δημιουργήσω αναμνήσεις με τα παιδιά μου. Έχω μάθει να με ερωτεύομαι», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μητέρα δύο αυτιστικών αγοριών: «Τα παιδιά μου, είναι μικρά θαύματα», λέει η Μαρία Παπαδοπούλου… #Παγκόσμια_Ημέρα_Αυτισμού.Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ τι είναι ο αυτισμός; Πως μπορεί να είναι ο «κόσμος» ενός αυτιστικού παιδιού; Πόσα ταλέντα και πόσα «χρώματα» μπορεί να διαθέτει;

Η κυρία Μαρία Παπαδοπούλου, μένει στην Αθήνα και είναι μητέρα δύο αυτιστικών αγοριών και σήμερα μέσα από την ιστοσελίδα μας, ξετυλίγει την ιστορία της. Αποκαλύπτει τις ομορφιές των παιδιών της αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν..

«– Θα σε αγαπώ μέχρι το μαύρο – άσπρο διάστημα! Μαζί θα ταξιδέψουμε παντού! Θα παίζουμε κάθε λογής παιχνίδι! Θα έχεις τα όμορφα μάτια του μπαμπά σου, το χιούμορ του! Θα είμαι εκεί για να σε στηρίζω όποτε το χρειάζεσαι!
Χάιδευα την κοιλιά μου και σας σιγοτραγουδούσα, κάθε μου λέξη ντυμένη με ευλογημένη αγάπη!

Όνειρα μελένια, προσδοκίες, αγάπη γυμνή που δεν έβρισκε χώρο να απλωθεί μέσα μου», αφηγείται η κυρία Μαρία Παπαδοπούλου.

Και συνεχίζει:
« Όταν κράτησα στα χέρια μου τη διάγνωση του Αλέξανδρου ένιωσα τον κόσμο να γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια μου…”Μια λέξη τόση δα και δεν είχα πού να την κρύψω μέσα μου!” Αυτισμός! Μου είπαν ότι το παιδί μου δεν καταλάβαινε καμιά μου λέξη. Μου είπαν πως ποτέ δεν θα είναι σαν τα άλλα παιδιά! Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα, κοιτούσα τα κλειστά του μάτια και έπνιγα τα δάκρυα μου για να μην τον ξυπνήσω. “Όχι δεν είναι δυνατόν!” Ο πόνος είναι βουβός, είναι σαν μέγγενη που συνθλίβει το κορμί και το μυαλό. Δεν κοιμήθηκα ποτέ ξανά χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να φοβάμαι. ¨’Αραγε θα μιλήσει ποτέ; Θα με κοιτάξει ποτέ στα μάτια; Θα με πει μαμά; Θα μου δείχνει πού πονάει;”

Πριν προλάβω να βρω τη δύναμη να κλάψω, η αγαπημένη μας γιατρός παρέδωσε στα τρεμάμενα χέρια μου τη διάγνωση και του δεύτερου παιδιού μου. Τα μάτια του Χρήστου ήταν το ίδιο απόμακρα, το γνώριζα καλά αυτό το βλέμμα. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις δυο παιδιά που σε τίποτα δεν μοιάζουνε με τα άλλα. Όμως αν κάποιος με ρωτούσε εάν με δυσκολεύουν τα παιδιά μου θα απαντούσα με ένα βροντερό όχι!»

Συμπληρώνει:

«Τα παιδιά μου είναι μικρά θαύματα και δεν έχουν μόνο δυσκολίες! Ο αυτισμός είναι ένας κόσμος μαγικός! Μια άλλη μορφή της ανθρώπινης ύπαρξης που εάν την αγαπήσεις θα δεις ταλέντα απίστευτα, χρώματα καθαρά ακριβώς όπως και η ψυχή τους. Καταλαβαίνεις πως υπάρχει και μια άλλη πορεία ανάπτυξης από αυτήν της τυπικής. Εκπληκτική μνήμη, μουσικά ταλέντα, οι λέξεις τους έρχονται σιγά – σιγά για να σε κάνουν να γιορτάσεις νίκες αμέτρητες! Νομίζω πως δεν υπάρχει άλλη μάνα που έχει γιορτάσει όσο εγώ!

Η καθημερινότητά μας δεν είναι εύκολη φυσικά. Ο πατέρας τους δουλεύει πάρα πολλές ώρες έτσι εγώ επωμίζομαι τα πάντα. Δεν είναι εύκολο να διαβάζεις δυο παιδιά με ειδικές μαθησιακές ανάγκες, να τρέχεις από κέντρο σε κέντρο, στις δραστηριότητές τους. Η ιδιατερότητά τους όλα τα κάνει ακόμη πιο δύσκολα. Ο δρόμος μέχρι να μπεις στον κόσμο τους μακρύς και γεμάτος αγκάθια και πέτρες.

Η μητέρα έχει να παλέψει με το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον που δεν μπορούν να καταλάβουν και να σταθούν πλάι της. Έχω κλάψει πολύ γι αυτό μέχρι να καταλάβω πως δεν φταίνε που δεν καταλαβαίνουν. Απλά έτσι είναι…είναι μοναχικός αυτός ο δρόμος. Κατά τη γνώμη μου έτσι θα έπρεπε, από το να ακούω κριτικές και δήθεν συμβουλές καλύτερα μόνη. Τα εμπόδια στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση σχεδόν ανυπέρβλητα.

Πόσους δασκάλους να πείσεις ότι το παιδί σου δεν είναι κακομαθημένο…πόσοι γονείς θα σε κρίνουν και θα θέλουν να απομακρύνουν αυτόν που καθυστερεί την τάξη…πόσες φορές αντέχεις να βλέπεις το παιδί σου να κλαίει γιατί συγκρίνει τον εαυτό του με τα άλλα παιδιά…πόσες φορές θα αντέξεις να νιώσεις ότι όσο δυνατά κι αν παλεύεις δεν φτάνει ποτέ…αυτό το καλύτερο μου ποτέ δεν είναι αρκετό!»

Τονίζει:

«Θα εκπλαγείτε αν σας πω ότι τελικά με υπομονή και συνεργασία μπορείς να πείσεις και να εκπαιδεύσεις πάρα πολλούς δασκάλους. Τα μάτια των γονιών θα έρθει η στιγμή που δεν θα σε κοιτούν επικριτικά αλλά με καλοσύνη κι έγνοια. Θα σε δεχτούν μέσα στην τάξη όταν αργεί η παράλληλη στήριξη και θα αγαπήσουν τα παιδιά σου πολύ γιατί φρόντισες να τους πείσεις να δουν πέρα από αυτά που φαίνονται μόνο.

Δεν μπορώ να εργαστώ, δεν δικαιούμαι κανένα βοήθημα γι αυτό και δεν θα έχω δικαίωμα συνταξιοδότησης. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τις οικογένειες αυτιστικών παιδιών, σου δίνουν ένα χαρτί στο χέρι και ψάχνεις μόνος να βρεις τρόπους, απαντήσεις και διεξόδους. Τα ποσά για τις συνεδρίες υπέρογκα και τα πληρωνόμαστε πίσω μετά από μήνες.
Τα ειδικά σχολεία υποστελεχωμένα, οι παράλληλες στηρίξεις αν έρθουν έρχονται στα μέσα της χρονιάς και μόνο για κάποιες ώρες την εβδομάδα. Ό,τι έχει την ταμπέλα της ειδικής αγωγής είναι πανάκριβο, από τη γυμναστική μέχρι τα αγγλικά και από τη φύλαξη μέχρι την μελέτη. Είναι σκληρό να μην μπορείς να ζήσεις, να μην έχεις κάποιον να κρατήσει το παιδί σου για να πας σε ένα γιατρό, να πιεις ένα καφέ, να δεις το ηλιοβασίλεμα στην ταράτσα του σπιτιού σου.
Το ελληνικό κράτος πρόνοιας φτάνει μέχρι το επίδομα αναπηρίας που δεν φτάνει ούτε για να καλύψουμε τις συνεδρίες μέχρι να πληρωθούμε από τον εοπυυ. Ευχαρίστως, τους το χαρίζω πίσω! Αρκεί να μου δώσουν τα όπλα να πολεμήσω για τα παιδιά μου! Κι εγώ υπόσχομαι να μεγαλώσω ανθρώπους όμορφους, σημαντικούς! Όσο σημαντικοί είναι όλοι οι άνθρωποι στη ζωή αυτή! Μόνο που εμείς είμαστε αόρατοι ακόμη! Είμαστε μόνο αριθμοί σε καταστάσεις και μηχανογραφικά συστήματα».

Προσθέτει:
«Ο Αλέξανδρος είναι στα δεκατέσσερα και ο Χρήστος στα έντεκα. Έχουν διαψεύσει κάθε μου φόβο, έχουν παλέψει δίχως όπλα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν χωράει κανένα παιδί, πόσο μάλλον αυτά τα παιδιά. Κάθε τους λέξη έχει μέσα την ψυχή μου, γεννήθηκαν μια με κόπο και μαγική αγάπη!
Με έχουν μάθει να κοιτώ τους ανθρώπους με άλλα μάτια χωρίς να κρίνω. Με έχουν μάθει να πέφτω και να σηκώνομαι πιο δυνατή από πριν αν και πολύ πολύ κουρασμένη. Όταν κοιτάζουμε τα σύννεφα δεν ονειρευόμαστε ταξίδια μόνο ζωγραφίζουμε μαγικά φτερά και μικροσκοπικά αεροπλάνα γιατί ξέρουμε ότι θα έρθει η στιγμή που θα ταξιδέψουμε και αυτό δεν είναι όνειρο.
Ήρθαν δίπλα μας πολλές κουρασμένες γενναίες μητέρες που έκαναν τα μοναχικά βράδια λίγο πιο υποφερτά. Είναι σπουδαίο να ξέρεις πως κάπου κάποια ζει ότι εσύ. Σε νιώθει και σου μιλάει δίχως λέξεις γιατί ξέρει. Δεν χρειάζεται να εξηγείς. Αυτές τις γυναίκες τις ευχαριστώ ολόψυχα. Τις ευχαριστώ που είναι εκεί στα δύσκολα αλλά και στα όμορφα! Κι όταν κάποια ρωτάει με πόνο…

“Γιατί σε εμένα; Γιατί θέε μου; ”

Τις τραγουδάμε όλες μαζί …Γιατί μπορώ! Γιατί κι όταν δεν μπορώ θα ρίξω στις πληγές μου δάκρυα η δύναμη από εκεί να ανθίσει.”

Σκληρές σαν ατσάλι και εύπλαστες σαν ζυμάρι οι ψυχές αυτών των μανάδων. ´Αυπνες, κουρασμένες, τσακισμένες, μόνες και μπορούμε θαύματα να μαγειρεύουμε! Σε αυτόν τον δρόμο που δεν τελειώνει ποτέ ζητάμε από το ελληνικό κράτος τα αυτονόητα δικαιώματα των παιδιών μας στην παιδεία και στην υγεία.

Ζηταμε να μπορέσουμε να κλείσουμε τα μάτια και να υπάρχουν δομές που θα δεχτούν τα παιδιά μας με αγάπη ανθρωπινή! Ζητάμε να μας βλέπει! Είμαστε εδώ! Ο δρόμος μας δεν είναι αγώνας ταχύτητας, είναι μαραθώνιος! Θα ήταν σπουδαίο αν μας δίνατε το χέρι! Θα ήταν έργο Θεού!»