Πέρυσι τέτοια εποχή ο άντρας μου με παράτησε για μία από τις καλύτερές μου φίλες. Το έμαθα από κάποιους κοινούς μας φίλους ότι με απατούσε μαζί της. Αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε και μου το είπαν.

Για μένα ήταν διπλή η προδοσία. Ένιωσα και νιώθω πολύ ταπεινωμένη. Αυτή η γυναίκα ήταν φίλη μου εδώ και πολλά χρόνια. Βοηθούσαμε η μία την άλλη σε ό, τι χρειαζόταν, τα παιδιά μας ήταν φίλοι και οι οικογένειές μας έκαναν πολύ παρέα μέχρι και διακοπές μαζί. Ο σύζυγός μου από τότε που έφυγε από το σπίτι μένει μαζί της και βλέπει τα παιδιά μας κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο.

Δυσκολεύομαι πολύ να ξεπεράσω ότι έγινε. Δεν βοηθάει καθόλου και το γεγονός ότι ζούμε σε μία μικρή κοινωνία. Όλοι γνωρίζουν τι συνέβη και με κοιτάζουν με συμπόνια κάτι που σιχαίνομαι. Δεν μου αρέσει να με λυπούνται.

Το χειρότερο είναι ότι στη φίλη μου αυτή στάθηκα πολύ την περίοδο που έπαιρνε διαζύγιο και εκείνη μου το ξεπλήρωσε με αυτό τον τρόπο. Ο άντρας της την απάτησε και εκείνη το έμαθε. Τώρα επέλεξε να κάνει το ίδιο σ’ εμένα. Μισούσε την ερωμένη του άντρα της και τώρα μισώ εγώ εκείνη.
Της συμπαραστάθηκα όσο περισσότερο μπορούσα. Της έδωσα έναν ώμο να κλάψει και τώρα απορώ. Πώς μπόρεσε να κάνει το ίδιο σε μένα; Δεν ντράπηκε; Δεν με λυπήθηκε; Μόλις το έμαθα την πήρα αμέσως τηλέφωνο και άρχισα να ουρλιάζω. Δεν μίλησα καν. Από τότε την αποφεύγω όσο μπορώ. Δεν θέλω ούτε να τη βλέπω ούτε να με βλέπει. Συχνά βάζω με το νου μου πολύ κακές σκέψεις και για εκείνον και για εκείνη. Σε τέτοιο σημείο με έφτασε η προδοσία τους.

Έχω δύο παιδιά και δεν θέλω να με βλέπουν έτσι. Τι να κάνω; Πώς μπορώ να το πάρω απόφαση και να προχωρήσω στη ζωή μου;

Ευτυχία

Τι να σκεφτώ για τον παππού του παιδιού μου που επειδή δεν δώσαμε το όνομα του το φωνάζει μεγάλε ή αλλα επίθετα αλλα ποτε το ονομά του; Να σημειώσω οτι εχει και αλλα εγγόνια και ένα απο αυτα εχει το όνομα του , οχι το γνήσιο εγγόνι βεβαια!!!!

– Απορία

Απάντηση

Τι να σκεφτείς, ό,τι και να σκεφτείς, δεν είναι αρκετό, θα σκεφτούμε εμείς εδώ τα υπόλοιπα, θα συμπληρώσουμε την γκάμα, θα καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια, δεν θα είναι εύκολο, αλλά μην ανησυχείς, νομίζω θα τα καταφέρουμε.

Γίνεται να του πεις ότι αν δεν αρχίσει να του απευθύνεται με το όνομα που έχει, δεν θα το ξαναδεί; Θα το έκανα και δεν θα είχα τύψεις.

Πηγή: ampa.lifo.gr

Ο άντρας μου γνώρισε μία γυναίκα από τη δουλειά του, η οποία εργάζεται σε άλλο τμήμα και γρήγορα έγιναν πολύ καλοί φίλοι. Δεν είχα αντιληφθεί τίποτα μέχρι που ένα πρωί ήρθε στη δουλειά μου επειδή ήθελε λέει να μου πει κάτι σημαντικό.

Κοντολογίς μου είπε για τη φίλη του αυτή, ότι φιλήθηκαν και ότι επικοινωνούν καθημερινά στο τηλέφωνο, όχι για να πουν τα νέα της ημέρας ή για τον καιρό. Κατάλαβα ότι εννοούσε πως τα μηνύματα που στέλνουν είναι σεξουαλικού περιεχομένου. Στο τέλος πέταξε και το καλύτερο. Ότι έχουν ανταλλάξει γυμνές φωτογραφίες. Κι εγώ η χαζή τον πίστεψα ότι είναι μόνο φίλοι!

Φυσικά το πρώτο πράγμα που απαίτησα να κάνει ήταν να διαγράψει τον αριθμό της, τις φωτογραφίες που του έχει στείλει αλλά και να τη διαγράψει από φίλη στο Facebook όπως και έκανε. Ή θα έκανε ό, τι του ζήτησα ή θα χωρίζαμε. Δεν υπήρχε άλλη λύση.

Δύο μήνες μετά η γυναίκα αυτή απολύθηκε για καλή μου τύχη και την τελευταία μέρα της στη δουλειά ο άντρας μου με ρώτησε αν μπορούσε να ξανααποθήκευσει το τηλέφωνό της για να μαθαίνει νέα της και να βγάλει μία selfie μαζί της γιατί έφευγε από τη δουλειά. Του είπα να κάνει ό, τι κρίνει σωστό. Το άφησα πάνω του. Τελικά και το τηλέφωνο της πήρε και selfie μαζί της έβγαλε.

Θέλω να σώσω το γάμο μου, αλλά δεν με αφήνει. Θέλω να ξαναγίνουμε όπως ήμασταν παλιά. Δεν ξέρω όμως αν μπορώ. Προχτές μπήκα στο κινητό του και είδα ότι άρχισαν πάλι να στέλνουν μηνύματα ο ένας στον άλλον ιδιαίτερα ακατάλληλου περιεχομένου. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία επαφή με τη γυναίκα αυτή αλλά και πάλι προσπαθώ να μη ζηλεύω και να κρατήσω ένα επίπεδο. Πώς όμως θα το κάνω αυτό όταν η γυναίκα εκείνη του έχει πει ότι τρέφει άλλου είδους συναισθήματα για εκείνον και οι γυμνές φωτογραφίες και τα βρωμόλογα πηγαινοέρχονται;

Είμαι σε μεγάλη απόγνωση και δεν σας κρύβω ότι σκέφτηκα πολλές φορές να τα παρατήσω και να φύγω, αλλά δεν θα το κάνω. Θα το παλέψω. Νιώθω ότι χάνω τον άντρα μου και διαλύουμε την πανέμορφη οικογένεια που φτιάξαμε μαζί. Συνεχίζω να ζω αλλά ο πόνος για όσα συνέβησαν είναι πολύ έντονος.

Έχω άδικο που νιώθω έτσι; Εσείς στη θέση μου τι θα κάνατε;

Μαίρη

Δεν θα είχα πάει! Ειλικρινά δεν θα είχα πάει αν δεν με είχε πρήξει η μάνα μου! Το στομάχι μου πονούσε πολύ καιρό πριν απευθυνθώ σε γιατρό. Πήγα σε κάποιον ιδιώτη κάποια στιγμή, αλλά μου συνέστησε κάποιες εξετάσεις που αδυνατούσα να πληρώσω, μιας και στη δουλειά μου εργαζόμουν μαύρα και δεν είχα ασφάλιση.

Της Κικής Γιοβανοπούλου
Πηγή: https://gynaikaeimai.com

Να λείψω απ’ τη δουλειά δεν γινόταν, γιατί ως η μοναδική υπάλληλος, δεν μπορούσα να λείψω, αφήνοντας την αφεντικίνα μου στη θέση μου. Δεν προλάβαινε να εξυπηρετήσει. Εξάλλου πώς να δώσει την τυρόπιτα με φρεσκοβαμμένο νύχι; Να χαλάσει το μανικιούρ και να έχουμε δράματα;

Με τούτα και με κείνα, πέρασε ο καιρός κι εγώ έκανα υπομονή με το στομάχι και με τη γκρίνια της μάνας μου, μέχρι που μια μέρα (για την ακρίβεια ήταν νύχτα), ο πόνος ήταν τόσο έντονος που με πήγαν σηκωτή. Επιστράτευσε η μάνα μου τον πατέρα μου και τον αδερφό μου (πού να με σηκώσει μοναχή της; Τα είχα και τα κιλάκια μου για να είμαι ειλικρινής) και με πήγαν στο εφημερεύον.

ADVERTISEMENT

Δεν θα μιλήσω για τις ατελείωτες ώρες αναμονής και την ταλαιπωρία, (αυτά σε άλλο κείμενο), θα πω απλά πως μου έκαναν εισαγωγή. Με έβαλαν σ’ έναν θάλαμο με 8 κρεβάτια, όλα γεμάτα φυσικά. Το πρώτο βράδυ δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία στους γύρω μου, εξάλλου οι περισσότεροι ροχάλιζαν όταν μπήκα. Περιορίστηκα στο να ασχολούμαι (και να γκρινιάζω) με την βρωμιά και τη μυρωδιά του χώρου, τις ελλιπείς συνθήκες υγιεινής και την αγένεια κάποιων νοσοκόμων και γιατρών.

Την επομένη το πρωί, με σήκωσαν πουρνό πουρνό για να πάω για εξετάσεις. Όταν γύρισα στο θάλαμο, κόντευε να μεσημεριάσει. Οι περισσότεροι κοιμόντουσαν. Μόνο μια γριούλα, που ξάπλωνε δίπλα μου ήταν ξύπνια. Μου χαμογέλασε και ανταπέδωσα. Λίγα λεπτά αργότερα, με ρώτησε πως με λένε και πιάσαμε την κουβέντα. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα πολύ διάθεση για γνωριμίες και συζητήσεις, αλλά φύσει ευγενική, της απαντούσα σε ότι με ρωτούσε. Ήταν πολύ γλυκομίλητη και χαμογελαστή και κάποια στιγμή, άρχισε να μου μιλάει για τη ζωή της. Να μου διηγείται την ιστορία της.

Γεννήθηκε κάπου στο 1922, λίγο μετά τη μικρασιατική καταστροφή, από γονείς πρόσφυγες. Η μαμά της ήταν έγκυος, όταν έφυγαν με τον πατέρα της για να σωθούν. Τα παιδικά της χρόνια ήταν γεμάτα πείνα, αλλά ήταν αγνά κι αθώα. Φτάνοντας στα 15 της, οι γονείς της την πάντρεψαν μ’ έναν νεαρό της ηλικίας της και έφτιαξε το δικό της σπιτικό. Νέα παιδιά και οι δυο, αλλά είχαν θέληση για ζωή και δημιουργία. Δούλευαν μαζί νυχθημερόν στα χωράφια, αλλά ποτέ κανείς απ’ τους δυο τους δεν παραπονέθηκε. Με τον καιρό αγαπήθηκαν. Πολύ.

Μετά ήρθε ο πόλεμος και της στέρησε τον Γιάννο της για χρόνια. Μου είπε για τα βράδια που έκλαιγε γοερά, γιατί πίστευε πως δεν θα τον ξαναέβλεπε. Γύρισε όμως ο Γιάννος της κι η χαρά της δεν περιγραφόταν. Γύρισε κι ήταν γερός, αντίθετα με πολλούς άλλους απ’ το χωριό τους, που χάθηκαν τότε.

Όταν τα δύσκολα χρόνια άρχισαν να περνάνε, η Λευτερία, όπως ήταν το όνομά της, με τον άντρα της τον Γιάννη, κατάφεραν κι έχτισαν ένα σπιτάκι στην άκρη του χωριού. Ήταν το όνειρό τους! Να καταφέρουν να βάλουν ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους! Με τα χέρια τους κουβαλούσαν τα υλικά κι η Λευτερία, στιγμή δεν παραπονέθηκε για το βάρος και την κούραση. Αλλά κι ο Γιάννος της, θεριό σωστό! Ώρες ολόκληρες κουβαλούσε κι έχτιζε, χωρίς να βαρυγκωμά.

Τρεις φορές έμεινε έγκυος η Λευτερία. Τρεις φορές και τις δύο πρώτες, έχασε τα μωρά πριν προλάβει να τα γεννήσει. Την τρίτη, «την φαρμακερή», όπως την είπε η μαμή, γέννησε ένα μωρό νεκρό. Το αγοράκι που έβγαλε απ’ τα σπλάχνα της, δεν ανέπνεε, δεν σάλευε. Δεν την άφησαν να το δει. Το πήρε ο Γιάννος της όπως όπως και κάπου πήγε και το έθαψε. Δεν ήθελε να την ταράξει κι άλλο. Όταν της είπαν ότι είναι νεκρό, έκαναν αμάν να την συνεφέρουν.

Εκείνη ήταν και η τελευταία φορά που η κυρά Λευτερία είδε την κοιλιά της να φουσκώνει. «Δεν θα μου πεθάνεις εσύ, για να κάνουμε παιδί! Μια χαρά είμαστε οι δυο μας!» της έλεγε ο Γιάννος της για να την παρηγορήσει, γιατί η Λευτερία έκλαιγε, όλο έκλαιγε που δεν θα κατάφερνε να του χαρίσει ένα παιδί, που ήξερε πόσο πολύ το ήθελε. «Ας είναι. Χαρήκαμε τα ανίψια μας και βαφτίσαμε και δυο μικρά και τα είχαμε σαν δικά μας παιδιά!» μου είπε χαμογελώντας γλυκά.

Ήταν τόσο όμορφος ο τρόπος που μου τα περιέγραφε όλα, ήταν τόσο τρυφερή και γεμάτη αγάπη η φωνή της, που ένιωσα σαν να με είχε πάρει μαζί της. Σαν να με είχε κάνει μέρος της ιστορίας που έζησε και να βίωνα κι εγώ μαζί της τον φόβο, τον πόνο, τις στερήσεις. Αλλά και την αγάπη! Αυτή την αγάπη, που η γυναίκα αυτή είχε γνωρίσει στον υπέρτατο βαθμό απ’ τον Γιάννο της. Μέλωνε θαρρείς η φωνή της όταν έλεγε το όνομά του, γαλήνευε το βλέμμα της.

Στις 6 το απόγευμα ήταν η ώρα του επισκεπτηρίου και την ώρα που ο θάλαμός μας ήταν γεμάτος κόσμο κι εγώ (ως συνήθως) γκρίνιαζα στη μάνα μου, για το ότι δεν μου έφερε το φορτιστή μου και για το ότι το βιβλίο που μου είχε φέρει να περνάω την ώρα μου, το είχα διαβάσει, άκουσα ένα παράξενο θόρυβο στην πόρτα. Γυρνώντας το βλέμμα μου, είδα έναν ηλικιωμένο κύριο να περπατάει υποβασταζόμενος από έναν επίσης ηλικιωμένο, αλλά αρκετά μικρότερό του άντρα. Γύρισα τα μάτια μου ενστικτωδώς στην κυρά Λευτερία, που από ώρα προσπαθούσε να στρώσει την λουλουδάτη νυχτικιά της και να ισιώσει όπως όπως τα κατάλευκα μαλλιά της. Μόλις τον είδε αναθάρρησε. Σαν κοριτσάκι που βλέπει μπροστά του, αυτόν που είναι ερωτευμένη. Θα ορκιζόμουν πως είδα τα μάγουλά της να κοκκινίζουν!

Έκανε ώρα να φτάσει ο κυρ Γιάννης στο κρεβάτι της κι άλλη τόση ώρα για να βολευτεί στην καρέκλα δίπλα της. Τον βοήθησε κι ο άλλος κύριος, που ήταν ανιψιός του. «Θα σας αφήσω λίγο μόνους…» είπε και βγήκε απ’ το θάλαμο.

Έβλεπα τα γερασμένα μάτια τους να κοιτιούνται κι ήταν σαν να έβλεπα στ’ αλήθεια δυο δεκαπεντάχρονα παιδιά, που ζουν τον πρώτο τους έρωτα. Η μάνα μου, στεκόταν δίπλα μου και κάτι μου έλεγε (ως συνήθως) κι εγώ κοιτούσα σαν υπνωτισμένη, αυτά τα δυο «παιδιά» να κοιτιούνται σαν να γνωρίστηκαν χτες. «Να πας να ξεκουραστείς!» τον μάλωνε εκείνη κι εκείνος κουνούσε το κεφάλι του αρνητικά και της χαμογελούσε. Μου κοβόταν η αναπνοή από συγκίνηση. Είχα δακρύσει και κρατούσα το βλέμμα μου κολλημένο πάνω τους. Σαν να έσκασε η φούσκα ευτυχίας που είχα μπροστά μου, όταν εμφανίστηκε ο αδερφός μου και μου έριξε μια φάπα για το «Καλώς σε βρήκα!». (Για τον αδερφό μου θα μιλήσουμε σε άλλο κείμενο).

Ο κυρ Γιάννης, αποφάσισε στα σχεδόν 100 του χρόνια, να περάσει εκείνο το βράδυ δίπλα στην αγαπημένη του. Η κυρά Λευτερία νοσηλευόταν ήδη σχεδόν ένα μήνα και του είχε λείψει. Τον μάλωσε πολλές φορές κι αυτή κι ο ανιψιός τους κι οι νοσοκόμες, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα.

Κάτι με ξύπνησε μέσα στη νύχτα. Όνειρο; Προαίσθημα; Δεν ξέρω. Κοίταξα το ρολόι μου. Κόντευε 2 τα ξημερώματα. Κοίταξα δίπλα μου και τότε τους είδα. Εκείνη ξαπλωμένη κι εκείνος με το κεφάλι του στην κοιλιά της, να της κρατάει το χέρι. Κάτι με έκανε να σηκωθώ και να πλησιάσω, για να επιβεβαιώσω αυτό που είχα φοβηθεί. Είχαν φύγει. Και οι δύο. Μαζί. Μαζί, όπως ακριβώς είχαν ζήσει τα τελευταία σχεδόν 80 χρόνια…

Έχουν περάσει χρόνια από τότε κι όσο κι αν ακόμη αυτή η εικόνα με στοιχειώνει, πιστεύω πως πραγματικά, τα μάτια τους, ήταν τα πιο ερωτευμένα μάτια που έχω δει στη ζωή μου.

Είμαι 30 χρονών και ο πατέρας μου μας παράτησε και έφυγε από το σπίτι όταν ήμουν 10 χρονών και η αδερφή μου 12. Μπορεί η μητέρα μου να κατέρρευσε όταν ο πατέρας μου μας παράτησε ωστόσο για εμάς τα αδέρφια ήταν μία ανακούφιση αφού η ατμόσφαιρα στο σπίτι ήταν τοξική και είχαμε καθημερινά άσχημους καυγάδες στους οποίους δεν χαίρομαι που ήμουν μάρτυρας.

Βλέποντας την κατάσταση της μητέρας μας και εγώ και η αδερφή μου μισήσαμε ακόμα περισσότερο τον πατέρα μας. Ήμουν αρκετά μικρή τότε οπότε δεν μπορώ να ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες για τη σχέση τους γιατί η μαμά μου ακόμα και σήμερα δεν θέλει να μιλάει για εκείνον ή για το γάμο τους.

Παρόλο που έπρεπε να μας βλέπει μία φορά την εβδομάδα το έκανε μόνο ελάχιστες φορές στην αρχή. Στη συνέχεια δεν τον ξαναείδαμε ούτε γνωρίζαμε πού βρίσκεται. Συνεχίσαμε κανονικά τις ζωές μας όπως τη συνέχισε και εκείνος και θα μπορούσα να πω ότι παρά το χάλι της μητέρας μου, ησυχάσαμε σε αυτό το σπίτι.

Για να μη σας τα πολυλογώ ήρθε σε επαφή μαζί μας πρόσφατα μέσω του θείου μας και ζήτησε να του στείλουμε τα νέα μας και φωτογραφίες των οικογενειών μας. Ήταν μεγάλο το σοκ για μένα. Πήρα τηλέφωνο την αδερφή μου και μετέφερα το αίτημά του. Και εκείνη όπως και εγώ είμαστε θυμωμένες που μετά από 20 χρόνια απουσίας θυμήθηκε ξαφνικά ότι υπάρχουμε. Ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει τι θα κάνουμε. Να δεχτούμε ή να πούμε στο θείο μας να του πει ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση μαζί του;

Δεν είμαι σίγουρη αν μετά από ένα τόσο μεγάλο διάστημα αξίζει τον κόπο. Θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας.

Ελεονώρα

Είμαι χωρισμένη με 2 παιδιά και συζώ με τον σύντροφο μου ,κι εκείνος χωρισμένος με 2 παιδιά. Η πρώην σύζυγος τον ενοχλεί συνεχώς ακόμα και για θέματα που δεν αφορούν στα παιδιά, τι να κάνω, πως μπορώ να το διαχειριστώ όλο αυτό χωρίς να δημιουργείται μεταξύ μας πρόβλημα;

Σαν χωρισμένη μαμα ξέρω πως πρέπει να κρατήσεις μια τυπική επαφή με τον πατέρα των παιδιών σου για να μην έχει επιπτώσεις στην ψυχολογία των παιδιών αυτό τηρώ κι εγώ, δεν ενοχλώ τον πρώην σύζυγο μου μόνο για σοβαρά θέματα που αφορούν τα παιδιά μας και πρέπει να τα συζητάμε! Με το σύντροφο μου ειμαστε μαζί 4 χρόνια και αποφασίσαμε τον τελευταίο 1,5 χρόνο να συζήσουμε. Σαν μανα ήρθα σε επαφή από μόνη μου για μια κουβέντα με την πρώην σύζυγο για να με γνωρίσει ώστε να είναι ήσυχη σε τι χέρια θα είναι τα παιδιά της όσο έρχονται σπίτι μου, μιας και θα είναι μαζί μου κάποιες ωρες που δουλευει ο μπαμπας τους τις μερες που τα παίρνει! Ήθελα και τα παιδιά να δουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη σχέση μου με τη μαμα τους γιατί δεν ξέρω με τι τρόπο λειτουργεί η κυρία! Κι όπως φαίνεται λειτουργεί ύπουλα!

Με τα παιδιά μεταξύ μας κι εγώ κι ο συντροφος μου έχουμε άψογη σχέση κι εκείνα με τα δικά μου τα βρίσκουν ευτυχως ,έχουν τις ίδιες ηλικιες τα 2 μεγάλα μας είναι έφηβα και τα δυο μικρά μας γυμνασίου … το πρόβλημα είναι άλλο….

Δεν περνάει μέρα που να μην ενοχλήσει η πρώην συζηγος το σύντροφο μου για το οτιδήποτε, να του πει ότι δεν έχει λεφτά για να βάλει φιάλη και αν μπορεί να της την γεμίσει εκείνος, να σημειωθεί ότι παίρνει διατροφή κάθε μηνα και όλα τα σχολικά και εξωσχολικά έξοδα των παιδιών , φροντιστήρια ρούχα και δραστηριοτητες όλα πληρωμένα από εκείνον, να τον ενημερώσει ότι τσακώθηκε με την κόρη της να πάρει θέση και να την τιμωρήσει, να τον καλέσει να δει σε τι κατάσταση είναι τα υπνοδωμάτια των παιδιών που δεν μαζεύουν, να τον πάρει τηλέφωνο να του πει να πληρώσει το delivery των παιδιών, να τον ενημερώνει για τις ωρες που δουλευει ώστε να ασχοληθεί με τα παιδιά παρ’ολο που πάντα τα κρατάει ή η μητέρα ή η αδερφή της, αν κλάψανε, αν φάγανε, αν κατουρήσαν,που πήγαν βόλτα και ποτε γύρισαν, τι τους αγόρασε, τι δώρα τους κάνει, φωτογραφιες με τα παιδιά τα Χριστούγεννα μαζί κι εκείνη ,τι τιμωρία τους έβαλε, ποτε χαλάει το θερμοσίφωνο, ποτε χρειάζεται υδραυλικό και τα λοιπά! Ακόμα και στη δουλειά του θα τον ενοχλήσει για να του πει κάτι ασήμαντο.

Έχω κουραστεί παρα πολύ με όλο αυτό, αλίμονο στην κάθε μια χωρισμένη μητέρα αν το έκανε αυτό, είναι τραγικό, δεν ξέρω πλέον τι να κάνω, θεωρώ ότι το κάνει επίτηδες, του λέω ότι με ενοχλεί γιατί δεν είναι λογικά κάποια πράγματα και τσακωνόμαστε γιατί είναι θέματα των παιδιών και γιατί πιστεύει ότι αν τη διαχειριστεί διαφορετικά θα έχει αντίκτυπο στα παιδιά και σε εκείνον , και κατανοώ ότι υπάρχουν τα παιδιά γιατί έχω δυο και πρέπει να έχει επαφή σαν πατερας και να γνωρίζει κάποια σοβαρά θέματα και να τα λύνουν.

Δεν αντέχω άλλο ομως αυτό το παράλογο λες και δεν έχει επέλθει χωρισμός, να μιλανε συνεχώς στο τηλ, σαν να είναι μαζί ακόμα, να στέλνει μηνύματα να τον παρακινεί να βάζει τιμωρίες και ορια στο σπίτι ΤΗΣ και να παίρνει θέση για ότι διαφωνιες έχει εκείνη με τα παιδιά..

Δεν ξέρω πως να διαχειριστώ αυτή την κατάσταση ψυχολογικά πλέον, υπάρχουν φορες που δεν μιλάω και πνίγομαι με αποτέλεσμα να έχει επιπτώσεις στην υγεία μου και να παθαίνω κρίσεις πανικού … Τον αγαπάω πολύ και δεν θέλω να χαλάσω αυτή τη σχέση , πείτε μου είμαι τόσο παράλογη εγώ και με ενοχλεί όλο αυτό;

Βοηθήστε με λίγο θα τρελαθώ !!

Σταυρούλα