Καλησπέρα σας. Πριν λίγες μέρες ο γιος μου έκλεισε τα 4 κι εγώ τα 39. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που χήρεψα. Ένα από τα προβλήματα που έχω, είναι η αναζήτηση παρέας. Όχι για μένα, για το γιο μου!!! Καλώς ή κακώς, οι φίλοι μου έχουν παιδιά που είναι ή μεγαλύτερά του (άνω των 9 κι 10 ετών) ή αρκετά μικρότερα (βρέφη…).

Του προτείνω του γιου μου, να πάμε κούνιες ή στο πάρκο στο Νιάρχο για ποδήλατο ή για παιδότοπο. Η κλασική απάντηση…  ποιο παιδάκι θα έρθει μαζί μας. Ποιο παιδάκι αγάπη μου γλυκιά; Δεν ξέρω να σου απαντήσω! Οπότε πάμε οι δύο μας αν τον πείσω ή αν έρθουν (μόνο στο πάρκο) τα πιο μεγάλα παιδιά. Τουλάχιστον όποτε τον πείθω (όχι πάντα) να πάμε στον παιδότοπο, εκεί θα παίξει με όποια παιδάκια βρει εκεί, θα κάνει παρέες, αρκεί να πάμε.

Δυστυχώς λόγω των ωρών που δουλεύω, δεν τον πάω εγώ στον παιδικό, ώστε να έχω κάποια επαφή με άλλους γονείς, αλλά κι τις λίγες φορές που έχω άδεια, τι να κάνω; Σε κάποια παιδικά πάρτυ συνήθως γνωρίζω μητέρες που είναι μόνες τους και κάποιες χωρισμένες. Προσπαθώ να βρίσκω τη χρυσή τομή, ώστε να είμαι τόσο ευγενικός όσο χρειάζεται για να έχει παρέα ο γιος μου, αλλά μη φανώ τόσο ευγενικός ώστε να παρεξηγηθώ ότι κολλάω ή οτιδήποτε άλλο…

Μου λέει ο γιος μου ότι στον παιδικό σταθμό παίζει συνεχώς με δύο συγκεκριμένα παιδάκια. Η λύση που έχω σκεφτεί, δεν ξέρω αν είναι σωστή ή λάθος, να δώσω στη κοπέλα που τον πηγαίνει στο παιδικό, δύο γράμματα για να τα δώσει στους γονείς των παιδιών για να τα καλέσω σπίτι μας, μήπως έτσι ξεκινήσουμε μια καινούργια παρέα κι κάποια στιγμή να βρω παρέα κι για μένα.

Σωτήρης

Μετά από 19 χρόνια γάμου μου φαίνεται δύσκολο να ξεκινήσω από την αρχή. Το πιο δύσκολο όμως δεν είναι τόσο το νέο ξεκίνημα, αλλά το γεγονός ότι ο άντρας μου με παράτησε για την καλύτερή μου φίλη, η οποία μένει τρία στενά παραπέρα. Τα είχαν αρκετά χρόνια και δεν είχα καταλάβει το παραμικρό.

Δεν πίστευα ότι μπορεί να μου συμβαίνει κάτι τέτοιο μέχρι που ένα βράδυ μου ζήτησε να τον βοηθήσω να μαζέψει τα πράγματά του. Ήθελε αφού του ετοιμάσω ρούχα, πουκάμισα, παπούτσια, να πάω στο γκαράζ και να του μαζέψω τα εργαλεία του και τον εξοπλισμό του για τη μηχανή. Και όλα αυτά για να μετακομίσει σπίτι της.

Μου ζήτησε διαζύγιο, αλλά μου είπε ότι ήθελε να παραμείνουμε φίλοι. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που άκουγα. Στα 39 μου βρέθηκα ξαφνικά χωρισμένη και προδομένη και από σύζυγο και από κολλητή.

Απορώ πώς δεν μου ζήτησε κιόλας να του πάω και τα πράγματα μέχρι το σπίτι της. Πάλι καλά. Θα άνοιγε αυτή την πόρτα και θα της έλεγα «Κυρία, έφερα τα πράγματα του κυρίου. Που μπορώ να τα αφήσω; – Άστα εδώ, παιδί μου. Πάρε και κάτι για τον κόπο σου».

Ολόκληρο σενάριο. Μπορούσαν να μείνουν μαζί, αλλά λίγο πιο μακριά. Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να τους βλέπω και να μου υπενθυμίζουν τι συνέβη. Θέλω να ξεχάσω και δεν με αφήνουν. Θέλω να προχωρήσω, αλλά με κρατάνε κολλημένη στο παρελθόν.

Στη φάση που είμαι αποφεύγω να βγαίνω από το σπίτι γιατί φοβάμαι μην πέσω πάνω τους. Κατάντησα φυλακισμένη στο ίδιο μου το σπίτι.

Πηνελόπη

Ο πεθερός μου ήταν για πολλά χρόνια στη φυλακή με την κατηγορία του βιασμού ανηλίκου. Τον κατήγγειλαν οι ίδιες του οι κόρες και έκανε φυλακή για έξι χρόνια. Ο άντρας μου μεγάλωσε χωρίς πατέρα σε όλο το γυμνάσιο και το λύκειο.

Όταν γνωρίστηκα με τον άντρα μου και ήμασταν στην αρχή της σχέσης μας περνούσα αρκετό χρόνο σπίτι τους. Δεν αντιμετώπισα ποτέ το παραμικρό πρόβλημα με τον πεθερό μου. Πάντα ήταν κύριος και σωστός απέναντί μου. Στο τέλος αποφάσισα να κόψω κάθε επαφή και με τους δύο γονείς του, πιο πολύ γιατί ξεπέρασαν τα όρια και είπαν κάποια πράγματα που δεν έπρεπε να πουν.

Ο άντρας μου έχει κάθε δικαίωμα να πηγαίνει να βλέπει τους δικούς του όποτε θέλει. Εγώ πάλι μακριά και αγαπημένοι.

Το πρόβλημα μου όμως είναι άλλο. Έχω δύο παιδάκια, μία κόρη τεσσάρων χρόνων και ένα γιο δύο ετών.

Ειδικά η κόρη μου ανησυχώ πολύ κάθε φορά που πηγαίνει να δει τους παππούδες της. Γνωρίζω καλά ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο. Αφού κακοποίησε τις ίδιες του τις κόρες, δεν θα έχει κανένα κόλλημα να κάνει το ίδιο στο δικό μου το παιδί και ας είναι εγγόνι του.

Προς το παρόν αφήνω τα παιδιά μου να πηγαίνουν με τον μπαμπά τους στο σπίτι των παππούδων του, αλλά όσο μεγαλώνουν αγχώνομαι περισσότερο και δεν του έχω καμία εμπιστοσύνη. Να πάω και εγώ μαζί ούτε λόγος. Προτιμώ να μην ξαναπάνε αυτά καθόλου.

Αλλά και πάλι. Τα παιδιά μου έχουν πολλά ξαδέρφια με τα οποία είναι πολύ αγαπημένοι και κάνουν πολύ παρέα. Αν δεν τα αφήσω να ξαναπάνε στο σπίτι των παππούδων τους, μπορεί τα υπόλοιπα αδέρφια του άντρα μου να μου κρατήσουν κακία και να μην τα ξαναφήσουν κοντά στα παιδιά μου.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θέλω να κάνω τον άντρα μου να νιώσει άσχημα. Η οικογένειά του έχει ήδη περάσει πολλά εξαιτίας του πεθερού μου και δεν θέλω να δημιουργήσω περισσότερα προβλήματα, αλλά και πάλι δεν μπορώ να ρισκάρω την ψυχική υγεία και ακεραιότητα των παιδιών μου.

Κανείς δεν μιλάει πια για τους βιασμούς και φέρονται σαν να μη συνέβη ποτέ. Ξέχασα να σας πω ότι δύο κόρες που κακοποιήθηκαν από τον πατέρα τους έχουν κόψει κάθε επαφή με τους δικούς τους (για την ακρίβεια η υπόλοιπη οικογένεια τις ξέκοψε γιατί ποτέ δεν πίστεψαν ότι οι κατηγορίες ήταν αληθείς). Στα τόσα χρόνια που είμαι παντρεμένη τις έχω δει το πολύ δύο φορές.

Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν, αλλά ούτε και να πληγώσω τον άντρα μου. Δεν θέλω όμως να συμβεί και κανένα κακό στα παιδιά μου. Εκείνα είναι πάνω απ’ όλα.

Τι να κάνω;

Ευριδίκη

Ε λοιπόν ξέρετε τι μου έχει λείψει;;; Μια βόλτα με το αυτοκίνητο στα λαμπερά φώτα της πόλης! Να οδηγεί κάποιος άλλος, χωρίς να χρειάζεται να μιλάμε, απλά να νιώθω την ασφάλειά του και να κοιτάω τα φώτα.

Και ξέρετε τι άλλο μου χει λείψει;;;; Η ξεγνοιασιά!!! Αυτή η ξεγνοιασιά που ξύπναγες και είχες να σκεφτείς μόνο ποια σκιά ταιριάζει καλύτερα με αυτό το πουκάμισο. Και όχι τα τάπερ, τα βιβλία, τα τετράδια και το ρολόι! Ααααααχ αυτό το αναθεματισμένο το ρολόι!!! Πάντα με κυνηγάει!!! 6.30 σήκω! 7.00 τρέχα! 7.30 άφησε το παιδί στο σχολείο! Ωχ! Πήγε 7.45 με τα φιλιά και τις αγκαλιές! Τρέχα πάλι να φτάσεις στη δουλειά! Αμάαααααααν πήγε 2;;; Δεν θα προλάβω να τελειώσω τη δουλειά στο γραφείο!!! Ιιιιιιιιιι 3!!!! Τρέχα για κατούρημα! Πρέπει να φύγεις να πας να πάρεις το παιδί!!! Πω πωωωωωωω 3.55 κι έχει κίνηση!!! Θα προλάβω;;;; Ή θα το βρω απ’ έξω σαν τα άστεγα να με περιμένει;;;; αμάν αμάν!!! Πήγε 4.50!!! πρόλαβες βρε να κάνεις τα Αγγλικά σου ή πάλι αδιάβαστος θα πας;;; 5.55 αμάν σχολάει το παιδί απ΄τα Αγγλικά και εγώ ακόμα το σαλόνι μαζεύω!!! Ωχ! Πήγε 8! Πλύνε δόντια πιτσιρίκο!! Ήρθε ώρα για ύπνο! Πω ρε π*(&*μου!!! Πήγε 10 κι ακόμα δεν κοιμάται…. Πώς θα σηκωθείς βρε το πρωί;;;;

Κι ακόμα κάτι μου λείπει…. Η ησυχία μέσα στο κεφάλι μου. Μου χει λείψει η εποχή που δεν χρειαζόταν να σκεφτώ. Το θυμάστε κι εσείς; Ούτε λογαριασμούς, ούτε δάνεια, ούτε τηλέφωνα, ούτε τίποτα. Κοίταζα το ταβάνι κι έλεγα «βαριέμαι». Ε έχω χρόνια να το νιώσω!!!

Και ξέρετε τι άλλο θα θελα;;;; να εκτιμούν αυτά που κάνω. Να εκτιμάται το γεγονός ότι σηκώνομαι από τα αξημέρωτα για να βρίσκουν στο σπίτι φαί, ρούχα, που βρίσκουν τον καναπέ άδειο και όχι σαν ντουλάπα με όλες τις πυτζάμες πάνω. Να εκτιμάται ότι δεν βγαίνω με φίλες μου για να περνώ χρόνο μαζί τους. με ποιους; Με τον άντρα μου και το γιο μου. Γιατί ξέχασα να σας το πω. Δεν είμαι μονογονέας. Άσχετα αν τις περισσότερες ώρες της μέρας νιώθω έτσι.

Ξέρω κάποιες θα πείτε, χώρισε αφού δεν σε εκτιμάει. Άλλες θα πείτε, στρίμωξέ τον να σε βοηθάει. Τα ξέρω. Τα χω σκεφτεί και μόνη μου. Αλλά εγώ είμαι από τις άλλες, τις ρομαντικές, τις τρελές, που περιμένουν να σηκωθεί μόνος του και να πει «σήκω να πάμε μια βόλτα. Κλείσε τη τηλεόραση και πάμε να κάνουμε τη βόλτα που θα θελες στη φωτισμένη πόλη». Μπορεί να αποχαιρετήσω αυτή τη ζωή και να μην γίνει ποτέ! Το ξέρω! Μα εγώ αυτό θα θελα. Δεν θέλω να απαιτήσω. Δεν θέλω να γίνω επαίτης, να ζητιανεύω. Θέλω να τα βλέπει ο άλλος μόνος του.

Ο μικρός μου πολλές φορές μου λέει ότι είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου. Δεν το λένε και σε εσάς;;; και αναρωτιέμαι. Τι σκατά παθαίνουμε μεγαλώνοντας και δεν λέμε και στον άνθρωπό μας, είσαι η καλύτερη γυναίκα του κόσμου! Ή ο καλύτερος άντρας του κόσμου;

Τον αγαπώ τον άνθρωπό μου. Και θα τον αγαπώ πάντα ό,τι κι αν γίνεται μεταξύ μας γιατί από μένα κι από κείνον έγινε αυτό το πλασματάκι που το κοιτάω και λιώνω. Αλλά…. Να μωρέ… έρχεται αυτή η ζήλια ώρες ώρες και με τσιγκλάει και μου λέει ότι μάλλον δεν μ’ αγαπά αρκετά για να μην με προσέχει και εγώ δεν ξέρω τι να της απαντήσω και μου τη σπάει. Με καταλαβαίνεις;;;

Και μετά σκέφτομαι, μα δουλεύει και όλα τα λεφτά του τα φέρνει εδώ. Και να προχθές σκούπισε το σπίτι που σχόλασε νωρίτερα. Και τακτοποίησε και την κουζίνα. Έβαλε και πλυντήριο. Αμάν πια!! Πόσα να κάνει κι αυτός; Όλη μέρα δουλεύει!!!

Και μετά ξανάρχεται κουνιστή και λυγιστή η ζήλια και μου λέει, ψιτ κοπελιά. Αν σ’ αγαπούσε δεν θα βούλιαζε στον καναπέ. Θα σ’ έπαιρνε από το χέρι και θα σε πήγαινε κάπου και θα σε ρώταγε γιατί δεν γελάς πια; Γιατί δεν τραγουδάς πια; Γιατί δεν μ’ αγκαλιάζεις όπως παλιά; Βλέπεις άλλα ζευγάρια;;; βλέπεις πώς αγαπιούνται;;; βλέπεις πόσο καλά περνάνε;;;;

Κι έχει και δίκιο η παλιοζήλια!!! Είναι κακιά!!! Τα λέει έξω από τα δόντια!!! Και περιμένω. Περιμένω να’ ρθει η στιγμή που θα της βγάλω κοροϊδευτικά τη γλώσσα της παλιοζήλιας και που θα ρθει η ώρα ο άντρας μου που θα μου πει…. «έλα. Πιάσε με από το χέρι και πάμε όπου σ’ αρέσει. Οι δυο μας. Όπως παλιά».

Η φίλη σας και αναγνώστριά σας,

Α.