Μίνα Αρναούτη: «Δεν χρωστάω εξηγήσεις σε κανέναν» – Ξεσπά για τη δουλειά, το σώμα και τη ζωή της
Η Μίνα Αρναούτη αποφάσισε να τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στα σχόλια που, όπως αναφέρει, εξακολουθεί να δέχεται για την προσωπική της ζωή, τη δουλειά αλλά και την εμφάνισή της.
Μέσα από μια νέα ανάρτηση στα social media, θέλησε να ξεκαθαρίσει τη θέση της και να βάλει τα δικά της όρια απέναντι σε όσους ασχολούνται με προσωπικές πτυχές της καθημερινότητάς της.
Χρόνια μετά το τροχαίο δυστύχημα που σημάδεψε τη ζωή της, η Μίνα Αρναούτη υποστηρίζει ότι συνεχίζει να βρίσκεται αντιμέτωπη με ερωτήσεις και σχόλια που αφορούν από το πού εργάζεται μέχρι την εικόνα του σώματός της.
«Αποφάσισα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Όχι γιατί αισθάνομαι ότι οφείλω εξηγήσεις, αλλά γιατί κάποια πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια της απλής απορίας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Γιατί δεν αποκαλύπτει πού εργάζεται
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην επαγγελματική της ζωή. Όπως αποκάλυψε, στο παρελθόν υπήρξαν άνθρωποι που επικοινώνησαν με τον εργοδότη της και έστειλαν μηνύματα που την αφορούσαν.
Το γεγονός αυτό, σύμφωνα με όσα εξήγησε, την οδήγησε στην απόφαση να προστατεύσει περισσότερο την ιδιωτικότητά της και να μην αποκαλύπτει δημόσια τον χώρο στον οποίο εργάζεται.
Η ίδια θέλησε με αυτόν τον τρόπο να καταστήσει σαφές ότι το γεγονός πως είναι ενεργή στα social media δεν σημαίνει ότι κάθε κομμάτι της ζωής της πρέπει να βρίσκεται σε δημόσια θέα.
Η απάντησή της για τα σχόλια γύρω από το σώμα της
Η Μίνα Αρναούτη αναφέρθηκε και στα σχόλια που δέχεται σχετικά με την εμφάνιση και το σώμα της.
Υπενθύμισε τη δύσκολη περίοδο που πέρασε μετά το τροχαίο, κατά την οποία χρειάστηκε να νοσηλευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα και να υποβληθεί σε σειρά επεμβάσεων.
«Δεν έχω καμία υποχρέωση να αποδεικνύω καθημερινά σε κανέναν την ιστορία μου ανεβάζοντας φωτογραφίες του σώματός μου», σημείωσε στην ανάρτησή της, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα προς όσους σχολιάζουν την εικόνα της.
Στη συνέχεια, η Μίνα Αρναούτη στάθηκε στη σχέση ανάμεσα στη δημόσια παρουσία και την ιδιωτικότητα, υπογραμμίζοντας ότι η επιλογή κάποιου να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν καταργεί το δικαίωμά του να κρατά προσωπικές ορισμένες πλευρές της ζωής του.
«Το ότι υπάρχω στα social media δεν σημαίνει ότι πρέπει να απολογούμαι για το πώς ζω, πώς εργάζομαι, πώς είναι το σώμα μου ή τι επιλέγω να δείχνω», τόνισε.
Με την τοποθέτησή της θέλησε να απαντήσει συνολικά σε όσα γράφονται και λέγονται για εκείνη, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν σκοπεύει να δίνει εξηγήσεις για κάθε προσωπική της επιλογή.
«Ζητάω μόνο κάτι πολύ απλό: να υπάρχει ένα όριο»
Κλείνοντας την ανάρτησή της, η Μίνα Αρναούτη εξήγησε ότι δεν επιδιώκει ούτε τη συμπάθεια ούτε τη συμφωνία όλων. Αυτό που ζητά, όπως έγραψε, είναι να γίνεται σεβαστό ένα βασικό όριο γύρω από την προσωπική της ζωή.
«Δεν ζητάω από κανέναν να με λυπηθεί. Δεν ζητάω να συμφωνούν όλοι μαζί μου. Δεν ζητάω καν να με συμπαθούν. Ζητάω μόνο κάτι πολύ απλό: να υπάρχει ένα όριο», κατέληξε.
Δείτε την ανάρτηση της:
Αναλυτικά όσα έγραψε:
Επειδή κατά καιρούς διαβάζω σχόλια, απορίες και τοποθετήσεις ανθρώπων που φαίνεται να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωή μου, για το ατύχημά μου, για το σώμα μου, για τη δουλειά μου και γενικότερα για το τι κάνω και τι δεν κάνω, αποφάσισα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Όχι γιατί αισθάνομαι ότι οφείλω εξηγήσεις, αλλά γιατί κάποια πράγματα έχουν ξεπεράσει τα όρια της απλής απορίας.
Έχουν περάσει χρόνια από το ατύχημα και, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθώ κατά διαστήματα να δέχομαι αρνητικά σχόλια και να βλέπω ανθρώπους να ασχολούνται με λεπτομέρειες της ζωής μου σαν να τους αφορά προσωπικά. Επειδή λοιπόν υπάρχουν κάποιοι που έχουν πραγματικές απορίες, ας απαντήσω σε μερικές από αυτές.
Πρώτη απορία: «Δουλεύεις;»
Ναι, δουλεύω.
Κάποια στιγμή, μέσα από φωτογραφίες που είχα ανεβάσει από τον χώρο εργασίας μου, έγινε γνωστό πού εργάζομαι. Το αποτέλεσμα ήταν να αρχίσουν άνθρωποι να τηλεφωνούν στον εργοδότη μου, να τον βρίζουν και να στέλνουν emails σχετικά με εμένα.
Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι δεν πρόκειται να ξαναδημοσιοποιήσω πού εργάζομαι. Όχι επειδή έχω κάτι να κρύψω. Αλλά επειδή η δουλειά μου δεν αφορά κανέναν και κυρίως δεν είναι χώρος στον οποίο έχει δικαίωμα κάποιος να εισβάλλει επειδή διαφωνεί μαζί μου ή έχει άποψη για τη ζωή μου.
Δεύτερη απορία: «Πώς γίνεται μετά από τόσες επεμβάσεις να μην έχεις σημάδια;»
Έχω δείξει τα σημάδια μου. Υπάρχουν φωτογραφίες μου σε δημοσιεύσεις και άρθρα που έχουν γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια και όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται μπορεί να τα αναζητήσει.
Από εκεί και πέρα, το τι επιλέγω να δείχνω σήμερα από το σώμα μου είναι δικό μου θέμα.
Έχω περάσει πεντέμισι μήνες στο νοσοκομείο, έχω περάσει δύο μήνες στην εντατική και έχω υποβληθεί σε δεκαεπτά επεμβάσεις. Υπάρχουν ιατρικά έγγραφα που αποδεικνύουν όσα έχω περάσει. Δεν έχω καμία υποχρέωση να αποδεικνύω καθημερινά σε κανέναν την ιστορία μου ανεβάζοντας φωτογραφίες του σώματός μου.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι: γιατί θα έπρεπε να απασχολεί εμένα το αν κάποιος θεωρεί ότι πρέπει να δει τα σημάδια μου για να πειστεί;
Ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο ο καθένας να ασχολείται λίγο περισσότερο με τη δική του ζωή και λίγο λιγότερο με το σώμα ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει.
Τρίτη απορία: «Αφού εκτίθεσαι δημόσια, δεν πρέπει να δέχεσαι και τα αρνητικά σχόλια;»
Έχω social media, όπως εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω επιλέξει να κάνω δημόσια τη ζωή μου αντικείμενο σχολιασμού ή ότι έχω παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και τον σεβασμό.
Δεν βγαίνω στην τηλεόραση να μιλήσω για το τι έκανα κάθε μέρα, πού πήγα διακοπές, με ποιον βγήκα ή τι συμβαίνει στην προσωπική μου ζωή.
Όταν έχω μιλήσει δημόσια, το έχω κάνει κυρίως για το νομικό σκέλος της υπόθεσης και για όσα αφορούν τα δικαστήρια. Και υπάρχει ένας συγκεκριμένος λόγος γι’ αυτό.
Γιατί όλα αυτά τα χρόνια έχω δεχτεί πάρα πολλή λάσπη.
Και κάποια στιγμή, όταν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά για εσένα, δεν μπορείς απλώς να σιωπάς και να αφήνεις την πραγματικότητα να διαμορφώνεται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τι πραγματικά έχει συμβεί.
Δεν μιλάω δημόσια για να τραβήξω την προσοχή. Μιλάω για να ακουστεί και η δική μου πλευρά. Για να υπάρχει και η αλήθεια μέσα σε όσα έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Αν κάποιος επιλέγει να συμφωνεί μαζί μου ή να διαφωνεί, είναι δικαίωμά του. Αν κάποιος θέλει να έχει διαφορετική άποψη για την υπόθεση, επίσης δικαίωμά του.
Αυτό που δεν είναι δικαίωμα κανενός είναι να θεωρεί ότι επειδή έχω social media, του ανήκει η ζωή μου. Δεν του ανήκει η δουλειά μου, δεν του ανήκει το σώμα μου, δεν του ανήκει η προσωπική μου ζωή και σίγουρα δεν του ανήκει το δικαίωμα να παρενοχλεί ανθρώπους γύρω μου.
Έχω ζήσει ένα ατύχημα που άλλαξε τη ζωή μου. Έχω περάσει μια πολύ δύσκολη περίοδο, έχω δώσει τη δική μου μάχη για να σταθώ ξανά στα πόδια μου και έχω συνεχίσει τη ζωή μου όσο καλύτερα μπορούσα.
Δεν ζητάω από κανέναν να με λυπηθεί. Δεν ζητάω να συμφωνούν όλοι μαζί μου. Δεν ζητάω καν να με συμπαθούν.
Ζητάω μόνο κάτι πολύ απλό: να υπάρχει ένα όριο.
Το ότι υπάρχω στα social media δεν σημαίνει ότι πρέπει να απολογούμαι για το πώς ζω, πώς εργάζομαι, πώς είναι το σώμα μου ή τι επιλέγω να δείχνω.
Και κυρίως, δεν σημαίνει ότι είμαι υποχρεωμένη να αποδεικνύω ξανά και ξανά τι έχω περάσει.
Όσοι πραγματικά θέλουν να γνωρίζουν, μπορούν να ενημερωθούν. Υπάρχουν δημοσιεύματα, υπάρχουν συνεντεύξεις, υπάρχουν στοιχεία και υπάρχουν και ιατρικά έγγραφα.
Για όλους τους υπόλοιπους, θα πρότεινα κάτι πολύ απλό: λιγότερη ενασχόληση με τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζετε και περισσότερη με τη δική σας.
Γιατί τελικά, η ζωή μου δεν είναι δημόσια περιουσία επειδή έχω έναν λογαριασμό στα social media.
