Η κόρη του Γιώργου Νταλάρα, πριν κάποια χρόνια είχε δεχθεί άγριο κράξιμο. Ο λόγος, μια εμφάνιση με τον σύζυγο της και είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων.

Τι συνέβη

Σύμφωνα με την Εspresso η κόρη του Γιώργου και της Άννας Νταλάρα είχε πάρει μαζί την υπηρέτριά της για να αναλάβει εξ ολοκλήρου τη φροντίδα των παιδιών της, έτσι ώστε να μπορέσουν η ίδια και ο σύζυγός της, Μίλτος Σωτηριάδης, να παρακολουθήσουν απερίσπαστοι την παράσταση «Μη μου γράφεις γράμματα» της Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, στην οποία συμμετείχε τότε και ο Γιώργος Νταλάρας.

Το πολυσυζητημένο ζευγάρι φάνηκε αμήχανο στα φλας των φωτογράφων που άστραψαν πάνω τους την ώρα που μπήκαν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Πρώτα εμφανίστηκαν στον χώρο η Γεωργιάννα και ο Μίλτος και ακολούθησε η ασιατικής καταγωγής κυρία, η οποία κρατούσε από το χέρι τον μικρότερο γιο της οικογένειας, Φοίβο, και είχε τα μάτια της επάνω στον μεγαλύτερο, τον Γιώργο, που περπατούσε λίγο πίσω από τη μαμά του.

Η οικογένεια είχε καθίσει στις πρώτες θέσεις και ενώ το ζευγάρι συνομιλούσε μέχρι να άρχισε η παράσταση, η αλλοδαπή κυρία είχε συνεχώς τα μάτια της επάνω στα παιδιά. Όπως ήταν φυσικό, δεν έλειψαν τα σχόλια από άλλους θεατές που αναγνώρισαν την κόρη του Γιώργου και της Άννας Νταλάρα και τον γιο του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, γνωστού σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

«Καλά, με τη Φιλιππινέζα τους ήρθαν στο Ηρώδειο; Δεν μπορούσαν να τα προσέξουν μόνοι τους; Δίπλα τους κάθονται» ακούσαμε κάποιον ν’ αναρωτιέται χαμηλόφωνα, σχολιάζοντας την κίνηση-πρόκληση του ζευγαριού σε μία εποχή όπου τέτοιου είδους συμπεριφορές όχι μόνο δεν περνάνε απαρατήρητες αλλά ούτε μένουν ασχολίαστες.

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν. Η συνέντευξη δόθηκε στην κ. Αντωνιάδου Μαρία για την εφημερίδα “TO BHMA” στις 19 Μαΐου 2010.

Μια ιστορία ένα Έθνος

Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν. Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Ελληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους. Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν… Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν… Την τραγωδία, τη λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού.

Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Αννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα. Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για τη θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης… Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν.

Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χαρίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Ονομα πατρός, Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός. Εζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Ανθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά, και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη. Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με τη νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν.

Η συγκλονιστική αφήγηση του

Αφηγείται στο «Βήμα» όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μη μισούν αλλά και να μην ξεχνούν…

«Ημουν οχτώ χρονών.Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες… Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια. Βγήκαμε στους δρόμους. Από τη βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες… και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά. Δεν καταλάβαινα γιατί η μάνα μου κοιτούσε το διώροφο αρχοντικό σπίτι μας και έκλαιγε κρατώντας μας σφιχτά στην αγκαλιά της.Οι μεγαλύτεροι κρατούσαν στα χέρια τους λίγα ρούχα και ψωμί. Αλλοι έτρεξαν στην όμορφη εκκλησιά μας, τον Αϊ-Γιώργη, πήραν εικόνες, το Ευαγγέλιο και τον σταυρό. Μάνες χάνανε τα παιδιά τους, αδέλφια χωρίστηκαν. Φωνές, κλάματα, κατάρες από τη μια και από απέναντι διαταγές και πυροβολισμοί. Ολοι προσευχόμασταν στον Θεό που δεν μπορούσε να μας βοηθήσει».
Εχασε τρία από τα αδέλφια του και απόμεινε μόνος, με τον μικρό του αδελφό Αχιλλέα, μωρό στην αγκαλιά της μάνας του, ο οποίος θήλαζε και είχε να φάει.

Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν

«Απομακρυνόμασταν από τα χωριά μας, περπατούσαμε ημέρες, εβδομάδες και όταν συναντούσαμε χωριά ακούγαμε τους Τούρκους να τραγουδούν το “Γιασά Κεμάλ, γιασά” (“Ζήτω Κεμάλ, ζήτω”)κρυβόμασταν. Οι μανάδες κλείνανε τα στόματα των παιδιών τους για να μην ακούσουν τα κλάματα οι Τσέτες. Αρκετοί ηλικιωμένοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, έπεφταν και δεν σηκώνονταν ποτέ. Πέθαιναν κι έμεναν εκεί άταφοι». Και όμως: «Ζούσαμε στο χωριό αρμονικά με τους Τούρκους. Είχαν πάει εκεί οι προγονοί μου αρκετά χρόνια πριν, κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Τραπεζούντα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα μόνο μοιρολόγια από τις γυναίκες που θρηνούσαν τους άνδρες τους. Μετά τον πατέρα μου σκότωσαν τη γυναίκα του θείου μου Αναστάση, την Ελένη, επειδή αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της». Θυμάται σαν σήμερα τα «Αμελέ Ταμπουρού», τα λεγόμενα Τάγματα Εργασίας, που προκάλεσαν το κακό.

Από την Τραπεζούντα με πλοίο ήλθαν στην Ελλάδα. «Λεγόταν “Κιτσεμάλ”. Οταν είδαμε το πλοίο συνειδητοποιήσαμε ότι θα φεύγαμε από την πατρίδα μας.Αφήσαμε πίσω προγόνους,τάφους,σπίτια,μαγαζιά,τον φούρνο μας που ήταν ο καλύτερος της περιοχής μας,τα ζώα μας, τα χωράφια μας που ήταν σπαρμένα και ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα μας». Το «Κιτσεμάλ» ήταν γεμάτο πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. «Μας αποβίβασε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουμε ένα άλλο σαράβαλο πλοίο που νομίζαμε ότι θα βουλιάξει και θα πνιγούμε. Μερικοί πέθαιναν, οι παπάδες τούς έψελναν και οι άνδρες τούς πετούσαν στη θάλασσα. Κρατούσα σφιχτά το χέρι της μάνας μου, μη χαθούμε έως ότου πατήσουμε ελληνικό χώμα. Πεινασμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι, κατεβήκαμε στην Πρέβεζα. Γυρίσαμε στον Πειραιά και από εκεί στη Θεσσαλονίκη. Πήγαμε στην Τούμπα, μετά στην Αριδαία και τέλος με ποδαρόδρομο φτάσαμε κι εγκατασταθήκαμε στον Πολύμυλο Κοζάνης, μόνο τρεις από την επταμελή οικογένεια» .

19 ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ

Μετά το 1916 και τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1919 Ελληνες και Αρμένιοι στον Πόντο συζητούν τη δημιουργία αυτόνομου ελληνοαρμενικού κράτους. Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Ως το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000- άλλοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στους 350.000. Οσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε Ρωσία και Ελλάδα (περίπου 400.000). Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ομόφωνα τη 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο Μαυρίκιος Μαυρικίου κι η Ιλάειρα Ζήση πρόκειται να αποχαιρετήσουν την Ελλάδα και να μετακομίσουν μόνιμα στη Λεμεσό της Κύπρου.

Ο γνωστός μουσικός και θεατρικός παραγωγός μίλησε το πρωί της Παρασκευής στην εκπομπή Super Κατερίνα, αποκαλύπτοντας τα μελλοντικά τους σχεδιά. Όπως είπε, αποφάσισαν να ιδρύσουν μια καλλιτεχνική σχολή στη Λεμεσό, εκπληρώνοντας με τον τρόπο αυτό ένα όνειρο που είχε ο ίδιος από μικρό παιδί.

Σχετικά πλάνα από το κτίριο που θυμίζει τον…. Λευκό Οίκο, προβλήθηκαν αποκλειστικά στην εκπομπή ενώ ο Μαυρίκιος Μαυρικίου αποκάλυψε: «Είναι μια σχολή που την ονειρευόμουν από μικρός. Εκεί θα στεγάσουμε τη μουσική, το θέατρο, τον χωρό, τη ζωγραφική. Όλες τις τέχνες. Θα υπάρχει και ολοήμερη απασχόληση για παιδιά. Θα είμαστε εκεί. Θα διδάσκουμε και οι δυο και μια ομάδα ανθρώπων που προάγουν την τέχνη και τον πολιτισμό. Η Ιλάειρα θα διδάσκει αυτό που έχει σπουδάσει, life coach».

Στη συνέχεια τόνισε το πόσο πολύ αγαπάει τη σύζυγό του, ενώ αποκάλυψε ότι μέσα στις επόμενες ημέρες θα πάνε στην Κύπρο και τα πεθερικά του.

Στιγμές απόλυτης ευτυχίας έζησε ο Νίκος Κοκλώνης την Παρασκευή 19/5, καθώς είχε την τιμή να γίνει νονός σε ένα κοριτσάκι, το οποίο παρακολουθούμε μέσα από τη σειρά του STAR, IQ 160. Ο λόγος για την κόρη του Δημήτρη Νεαμονίτη και της Νατάσας Νομικού.

Ο ίδιος ντύθηκε στα ροζ, με ένα κοστούμι σε απαλούς τόνους σε συνδυασμό με λευκό πουκάμισο και δίπλα του βρέθηκαν, φυσικά, κάποια από τα πιο αγαπημένα του πρόσωπα, ανάμεσα στα οποία βρίσκεται και η Κατερίνα Καινούργιου, η Πηγή Δεβετζή, αλλά και ο Τρύφωνας Σαμαράς.

Φωτογραφίες & βίντεο από τη στιγμή που ο Νίκος Κοκλώνης έγινε νονός

Όλοι τους τον φωτογράφησαν στην εκκλησία την ώρα του μυστηρίου, με τον παραγωγό να κρατά στην αγκαλιά του το μικρό κορίτσι, το οποίο τελικά πήρε το όνομα Μαρία – Δήμητρα. Μάλιστα, ο Χάρης Λεμπιδάκης, δημοσίευσε στο κανάλι του στο youtube και βίντεο από την τελετή.

Το περιστατικό σημειώθηκε περίπου στις 4 τα ξημερώματα σε γνωστό μπαρ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Μία 33χρονη συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη μετά τον καυγά της με τον 40χρονο σύντροφό της μέσα σε μπαρ.

Η γυναίκα κατηγορείται ότι γρονθοκόπησε τον άντρα γιατί… της έκανε παρατήρηση και την εξόργισε. Το περιστατικό σημειώθηκε περίπου στις 4 τα ξημερώματα σε γνωστό μπαρ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κατά την βραδινή έξοδο του ζευγαριού.

Η 33χρονη χτύπησε με μπουνιά στο πρόσωπο τον 40χρονο, όταν εκείνος της έκανε παρατήρηση για το αλκοόλ που κατανάλωνε.

Η ίδια συνελήφθη το μεσημέρι Παρασκευής και οδηγήθηκε στον εισαγγελέα. Εις βάρος της ασκήθηκε ποινική δίωξη για ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη και παραπέμφθηκε να δικαστεί στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, όμως το δικαστήριο αναβλήθηκε λόγω απουσίας του θύματος και η κατηγορούμενη αφέθηκε ελεύθερη.

Αθήνα, Νέα Σμύρνη 28 Μαΐου 1997. Η Στέλλα Σπυριδάκη πέφτει αιμόφυρτη από το μπαλκόνι του διαμερίσματός της.

«Που βρίσκομαι; Που είναι τα παιδιά μου; Κάποιος με έριξε από το μπαλκόνι», ψιθυρίζει η τραυματισμένη γυναίκα και χάνει τις αισθήσεις της. Εκείνη η εφιαλτική νύχτα είναι μέχρι και σήμερα χαραγμένη στο μυαλό του Γιώργου και της Άννας Βαπορίδη όπου πετάχτηκαν από τα κρεβάτια τους, από τους πυροβολισμούς του 30χρονου εραστή της Στέλλας, Δημήτρη Κίτσου που μπήκε στο διαμέρισμά της κι άρχισε να σκοτώνει τα παιδιά της. Ο Γιώργος και η Άννα, γείτονες της Στέλλας, έντρομοι είδαν αιμόφυρτη στον κήπο, την 44χρονη γυναίκα.

Η Στέλλα μεταφέρεται με το ασθενοφόρο στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», ενώ οι αστυνομικοί που μπήκαν στο διαμέρισμά της σοκαρίστηκαν από το αποτρόπαιο θέαμα.

Πίσω από την πόρτα ήταν σφηνωμένο μέσα στα αίματα το πτώμα του 18χρονου γιου της Στέλλας.

Στο δωμάτιο κοντά στη μπαλκονόπορτα κοίτονταν νεκρή η 23χρονη κόρη της, με το πρόσωπο παραμορφωμένο και γεμάτο αίματα. Πεσμένος στο πάτωμα κοίτονταν νεκρός κι ένας άνδρας. Ήταν ο Δημήτρης Κίτσος, ο οποίος αυτοκτόνησε μετά τα εγκλήματά του. Κάλυκες διάσπαρτοι και σφαίρες σφηνωμένες στους τοίχους συμπλήρωναν το σκηνικό της βίας.

«Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν ξεχνιέται η φρίκη που ζήσαμε εκείνη τη νύχτα. Χάθηκαν άδικα δυο αθώες ψυχές. Το σπίτι όπου έγιναν τα εγκλήματα δόθηκε αντιπαροχή και χτίστηκε πολυκατοικία. Το σπίτι των γονιών της Στέλλας είναι χρόνια κλειδωμένο και έχω ακούσει κι εγώ ότι η Στέλλα κλείστηκε σε μοναστήρι. Μεγάλο το μαρτύριο αυτής της γυναίκας και θα το κουβαλάει μέχρι να πεθάνει», λέει στο protothema .gr μια παλιά φίλη και γειτόνισα της Στέλλας Σπυριδάκη.

Η Στέλλα Σπυριδάκη έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια κι έχει ασπασθεί το μοναχισμό.

Σύμφωνα με πληροφορίες μετά το μοναστήρι του Οσίου Μελετίου στην Οινόη όπου κατέφυγε αρχικά, στη συνέχεια βρέθηκε στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στη Σαλαμίνα ενώ οι μοναστηριακοί της όρκοι δεν της επιτρέπουν να έχει σχέσεις με το κοσμικό της παρελθόν. Έχει επιλέξει το όνομα Αδελφή Ιωάννα, προφανώς στη μνήμη της κόρης της.

Η γνωριμία της Στέλλας με το δολοφόνο των παιδιών της

Η Στέλλα Σπυριδάκη ζούσε σε ένα διαμέρισμα με τα δυο της παιδιά, την 23χρονη Ιωάννα και τον 18χρονο Λευτέρη Είχε χωρίσει τον σύζυγό της κι εκείνος είχε μεταναστεύσει στην Αμερική αφήνοντας πίσω στην οικογένεια μόνο χρέη. Η Στέλλα διατηρούσε δυο καταστήματα με ρούχα, ένα στην Νέα Σμύρνη κι ένα στην Καλλιθέα. Η κόρη της, η οποία εργαζόταν μαζί με τη μητέρα της στο μαγαζί ήταν αρραβωνιασμένη και μετρούσε τις μέρες καθώς πλησίαζε ο γάμος της ενώ ο γιος της θα τελείωνε το Λύκειο.

Το 1995 η 44χρονη Στέλλα Σπυριδάκη γνώρισε τον 30χρονο Δημήτρη Κίτσο .Ο έρωτάς τους θυελλώδης αλλά τα πρώτα σύννεφα στη σχέση τους άρχισαν εξαιτίας της παθολογικής ζήλειας του 30χρονου. Την πίεζε ασφυκτικά. Της τηλεφωνούσε στο μαγαζί και στο σπίτι της προκειμένου να μαθαίνει όλες τις κινήσεις της .Συχνές ήταν οι σκηνές ζηλοτυπίας που κατέληγαν σε καβγάδες ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που τη χτυπούσε.

Τον Μάιο του 1997 η Στέλλα Σπυριδάκη δεν μπορούσε να ανεχτεί άλλο την παθολογική του ζήλεια και πήρε την απόφαση να τον χωρίσει οριστικά. Το απόγευμα της παραμονής των φόνων, ο Δημήτρης Κίτσος τηλεφώνησε στο μαγαζί της.

«Θέλω να χωρίσουμε. Αυτή είναι η απόφασή μου, μην με ξαναενοχλήσεις», του είπε η Στέλλα.

«Μόνο νεκρή…», της απάντησε εκείνος ενώ λίγες ώρες αργότερα θα πραγματοποιούσε την απειλή του.

Ο επίλογος μιας ολέθριας σχέσης

Το βράδυ την ώρα που επέστρεφαν στο σπίτι η Στέλλα με την κόρη της Ιωάννα, είδαν σταθμευμένο το αυτοκίνητο του Δημήτρη Κίτσου.Ανήσυχες μπήκαν στο σπίτι, κλείδωσαν τις πόρτες και ξάπλωσαν να κοιμηθούν.Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι ο δράστης θα έπαιρνε με κάθε τρόπο τη σκληρή του εκδίκηση.

Ο 30χρονος περίμενε γις ώρες μέσα στο αυτοκίνητό του και τα ξημερώματα μπήκε στον ακάλυπτο χώρο του σπιτιού και αναρριχήθηκε στο μπαλκόνι του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου.Από τη μπαλκονόπορτα που ήταν ανασφάλιστη ,μπήκε στο δωμάτιο της Στέλλας.

«Κοιμόμουν όταν αισθάνθηκα ένα σφίξιμο στο λαιμό. Ξύπνησα και τότε τον είδα.Με είχε πιάσει από το λαιμό. Προσπάθησα να του μιλήσω αλλά αυτός με έσυρε στο μπαλκόνι.Με άρπαξε , με πέταξε από το μπαλκόνι και με πυροβόλησε»είχε πει στην κατάθεσή της, η Στέλλα Σπυριδάκη στους αστυνομικούς.

Τα παιδιά της άτυχης γυναίκας άκουσαν τους πυροβολισμούς και πετάχτηκαν από τα κρεβάτια τους.Ο μακελάρης σε κατάσταση αμόκ στράφηκε εναντίον τους και ξέσπασε πάνω τους την οργή του.Ο 18χρονος Λευτέρης προσπάθησε να φύγει αλλά ο δολοφόνος τον πρόλαβε την ώρα που ξεκλείδωνε τη πόρτα του διαμερίσματος και τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Στη συνέχεια μπήκε στο υπνοδωμάτιο όπου η 23χρονη Ιωάννα προσπαθούσε να φύγει από τη μπαλκονόπορτα. Την πυροβόλησε στο πρόσωπο , στο ύψος του σαγονιού.Όταν η κοπέλα σωριάστηκε αιμόφυρτη, έβαλε το πιστόλι του στον κρόταφο και πάτησε τη σκανδάλη βάζοντας τέλος στη ζωή του.

Η Στέλλα Σπυριδάκη που δέχθηκε πρώτη την επίθεση, όταν την άρπαξε από το λαιμό και την έριξε από το μπαλκόνι πυροβολώντας την , ταυτόχρονα , σώθηκε από θαύμα. Η σφαίρα την έπληξε στο γλουτό.

Ο δράστης την εκδικήθηκε με τον χειρότερο τρόπο , σκοτώνοντας τα δυο παιδιά της. Η ίδια έμαθε την αλήθεια με την παρουσία ψυχολόγου στο νοσοκομείο , την ημέρα της κηδείας των παιδιών της.Ο πρώην σύζυγός της και πατέρας των παιδιών της δεν παρέστη στην κηδεία καθώς φοβόταν τη σύλληψή του για χρέη από τις Αρχές .

Οι μαρτυρίες των γειτόνων στη Νέα Σμύρνη

Ο Γιώργος και η Άννα Βαπορίδη που ζουν στο ισόγειο του σπιτιού που εξελίσσεται το φονικό θα πεταχτούν έξω και θα βρουν την Σπυριδούλα αιμόφυρτη στον κήπο.

Είχαν πει τότε σε μεγάλη εφημερίδα χαρακτηριστικά: «Δεν ξέραμε τι είχε συμβεί. Βγήκαμε με προφυλάξεις από το σπίτι. Στον κήπο είδαμε τη γυναίκα πεσμένη αιμόφυρτη». Συνεχίζοντας τη αφήγησή τους αναφέρουν πως η Σπυριδάκη τους είχε ρωτήσει: “‘Πού βρίσκομαι; Τα παιδιά μου, πού είναι τα παιδιά μου; ‘Κάποιος με έριξε από το μπαλκόνι. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο”. Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια πριν χάσει τις αισθήσεις της.

Η μαρτυρία φίλης του 18χρονου Λευτέρη Σπυριδάκη

Μια φίλη του Λευτέρη Σπυριδάκη, θα πει: «Η μητέρα μου με ξύπνησε στις εξήμισι το πρωί και μου είπε: «σκότωσαν τον Λευτέρη και τους δικούς του». Δεν μπορούσα να την πιστέψω (…) Μου το έλεγε ο Λευτέρης, ήταν ανήσυχος, τον φοβόταν αυτόν… που τους σκότωσε. Μου έλεγε: «Αυτός απειλεί τη μάνα μου ότι θα μας σκοτώσει. Την αδελφή μου κι εμένα». Και τον φοβόταν. Εγώ του έλεγα ότι αυτά είναι μόνο λόγια. Αλλά, δεν ήταν. Δεν ήταν».

Μια άλλη φίλη του Λευτέρη είχε δηλώσει: «Μεγαλώσαμε μαζί, στην ίδια γειτονιά. Και μετά, αφού μετακόμισαν, μείναμε πάλι φίλοι. Εμείς μιλούσαμε για όλα. Μάλιστα, πριν από δύο ημέρες μου έλεγε ότι θα μου δείξει τις φωτογραφίες που πήγε στην πενθήμερη. Τώρα όμως δε θα μου τις δείξει ποτέ».