Τους τελευταίους μήνες ζω έναν εφιάλτη! Δε ξέρω πως να το αντιμετωπίσω φοβάμαι πως ο γάμος μου θα διαλυθεί εξαιτίας μου! Εξαιτίας ενός τραγικού λάθους που έκανα!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Είμαι παντρεμένη εδώ και 4 χρόνια με έναν υπέροχο άντρα και έχουμε αποκτήσει μαζί ένα υπέροχο αγοράκι!

Ο γάμος μας όμως το τελευταίο χρόνο αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα!

Είχαμε καταλήξει να τσακωνόμαστε συνεχώς για ανούσια πράγματα! Η κατάσταση αυτή είχε αρχίσει να με πνίγει!

Τότε ζήτησα βοήθεια από τον κουμπάρο και πολύ καλό μας φίλο τον Γιώργο! Ο Γιώργος ήταν κοινός φίλος, δικός μου και του άντρα μου!

Χάρη σ΄αυτόν γνωριστήκαμε και όπως είναι φυσικό έγινε και κουμπάρος στον γάμο μας!

Με τον Γιώργο ένιωθα πάντα πολύ άνετα και του έλεγα τα πάντα! Πίστευα πως είναι το φιλαράκι μου!

Έτσι λοιπόν για ακόμα μια φορά πήγα σε εκείνον για να ζητήσω βοήθεια! Συναντιόμασταν συχνά εκείνο το διάστημα και συζητάγαμε για το πως θα λύσω τα προβλήματα στο γάμο μου!

Τότε σκεφτόμουν ότι ο Γιώργος μας ξέρει και τους δυο πάρα πολύ καλά οπότε είναι το κατάλληλο άτομο για να βοηθήσει τη κατάσταση!

Με τον άντρα μου όμως τα πράγματα γινόντουσαν χειρότερα μέρα με η μέρα! Φοβόμουν ότι τελικά δε θα γλιτώναμε το διαζύγιο!

Ένα βράδυ ο Γιώργος με είδε πολύ στεναχωρημένη και μου είπε να βγούμε για ένα ποτό! Εγώ στην αρχή αρνήθηκα αλλά εκείνος είχε πάντα τον τρόπο να με πείθει!

Βγήκαμε λοιπόν και ήπιαμε πάρα πολύ! Δυστυχώς!

Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στο σπίτι του Γιώργου! Για την ακρίβεια στο κρεβάτι του!

Όταν συνήλθα και συνειδητοποίησα τι είχε γίνει ένιωσα αηδία! Σιχαινόμουν και εμένα και τον Γιώργο γι΄αυτό που είχαμε κάνει!

Σηκώθηκα και έφυγα από το σπίτι του και δεν ξαναπάτησα το πόδι μου εκεί! Ο Γιώργος είχε πάθει εμμονή!

Με έπαιρνε καθημερινά τηλέφωνα και μου έστελνε ερωτικά μηνύματα! Εγώ όμως δεν ήθελα να τον ξαναδώ!

Ήθελα να προσπαθήσω να σώσω τον γάμο μου και αυτό έκανα!

Πράγματι τα προβλήματα με τον άντρα μου άρχισαν σιγά σιγά να λύνονται και φαινόταν και εκείνος πρόθημος να ξαναπροσπαθήσουμε!

Όμως όταν το έμαθε αυτό ο Γιώργος έγινε έξαλλος! Άρχισε να μου στέλνει απειλητικά μηνύματα λέγοντάς μου ότι θα τα πει όλα στον άντρα μου!

Με συναντάει στο δρόμο και με απειλεί! Δεν ξέρω τι να κάνω! Αν μάθει ο άντρας μου ότι τον απάτησα τότε χάθηκαν όλα!

Θα τον χάσω μια για πάντα! Δεν ξέρω τι να κάνω! Είμαι απελπισμένη!

Είμαι παντρεμένη εδώ και 9 χρόνια και έχω ένα μικρό αγοράκι. Με το σύζυγο υπήρξαμε πολύ αγαπημένοι και δεμένοι μέχρι που έμεινα έγκυος. Τοτε είδα ένα άλλο πρόσωπο, έναν άλλο εαυτό του.

Έγινε επιθετικός και απότομος, είχε για όλα να λέει μια άσχημη κουβέντα και όλα να τα επικρίνει. Το καλό δεν το έβλεπε πουθενά. Ο,τι και να έκανα ήταν λάθος. Ξαφνικά άρχισε να μην του αρέσει η μαγειρική μου, ο τρόπος που ντύνομαι, ο τρόπος που κρατώ το σπίτι καθαρό και σε τάξη. Του έφταιγαν οι φίλες μου ,οι γονείς μου και όποιος σχετιζόταν με εμένα. Ερωτικές επαφές σχεδόν ανύπαρκτες αλλά εξέφραζε πολλή ζήλεια καθώς μου απαγόρευε να είμαι ενεργή στα κοινωνικά δίκτυα και να μιλάω σε άντρες. Έσκιζε ρούχα μου, τα οποία δεν ενέκρινε, δεν με άφηνε να βάφομαι έντονα, δεν με άφηνε να κυκλοφορώ με φίλες μετά τις δέκα το βράδυ, έσπαγε προσωπικά αντικείμενα αξίας όταν θύμωνε και με απαξίωνε με την κάθε ευκαιρία.

Μου τόνιζε σχεδόν κάθε μέρα πως δεν θα χάσω ποτέ κιλά ο,τι κι αν κάνω όσο κι αν προσπαθώ, ότι δεν θα μάθω ποτέ να οδηγάω γιατί απλά δεν το ΄χω, ότι δε θα με κρατήσουν σε καμία δουλειά γιατί είμαι ξινή, ότι δεν με θέλει καμία για φίλη της επειδή δεν είμαι καλός άνθρωπος και πολλά άλλα. Με έβριζε, με υποτιμούσε, με εξευτέλιζε. Μου απευθυνόταν μέσα στο σπίτι λες και είμαι δούλα, να κάνω αυτό, να κάνω εκείνο και γρήγορα, την ώρα που θέλει εκείνος, όχι μετά. Μου έλεγε πως μόνο για υπηρέτρια κάνω και πως όσο ζω σε αυτό το σπίτι θα υπακούω τις εντολές του. Αν του έλεγα να τον χωρίσω, απειλούσε να με σκοτώσει. Έχει σηκώσει αρκετές φορές χέρι ακόμα και μπροστά σε άλλους. Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν ακόμα και σήμερα. Σκέφτομαι να πάρω το παιδί μου και να φύγω αλλά έχει πολύ καλή σχέση με το παιδί και ο μικρός τον αγαπάει. Γι’ αυτόν κάνω υπομονή τόσα χρόνια.

Είμαι σε αδιέξοδο, δεν ξέρω τι να κάνω.

Να τα ανεχτώ ολα για χάρη του παιδιού μου; Δεν θέλω να το στεναχωρήσω και να του δημιουργήσω ψυχολογικά προβλήματα. Ή να το πάρω και να κάνω μια νέα αρχή μακριά απο το σύζυγο για να έχω εγώ ψυχική ηρεμία και γαλήνη;

Απαντά η ψυχολόγος κυρία Βίκυ Μιχελή

Αγαπητή φίλη του singleparent,

η κατάσταση την οποία περιγράφεις είναι όντως στενάχωρη και άσχημη.

Όμως σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω κάτι πολύ σημαντικό. Το singleparent είναι μια ιστισελίδα όπου ο καθένας που τον απασχολεί κάποιο ζήτημα, είμαστε εδώ για να το εκφράσει, να το βγάλει απο μέσα του και εμείς με τα σειρά μας να δώσουμε μια γνώμη για το πως κυρίως να κινηθεί το εκάστοτε άτομο. Το λέω αυτό γιατί με το απρόσωπο που έχει ένα μήνυμα αλλά και την ανωνυμία αλλά και την περιληπτικότητα μιας ιστορίας το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούν να δοθούν συμβουλές, είναι αντιδεοντολογικό και ανεύθυνο αν κάνουμε κάτι τέτοιο.

Ειδικά στην περίπτωση που σε μία κατάσταση εμπεριέχεται η βία οποιασδήποτε μορφής κι από ό, τι περιγράφεις εσύ δέχεσαι αυτήν σε σε ολες της τις μορφές.

Στη θέση σου θα μίλαγα αρχικά με έναν πολύ καλό δικηγόρο και με έναν ψυχολόγο για να θέσω στόχους και να βρω την έξοδο από την καταστάση αυτή.

Θα ήθελα να σου επισημάνω πως σε ό, τι αναφέρεσαι για τη κοινή ζωή σου με το σύζυγό σου (αν το ξανα διαβάσεις θα το δεις κι εσύ) αναφέρεσαι σε παρελθοντικό χρόνο. Σαν να έχει τελειώσει παρόλο που εξακολουθείς και βιώνεις αυτή την επίπονη κατάσταση.

Τέλος, αυτό που με βεβαιότητα θέλω να σου πω είναι πως τα παιδιά θέλουν ευτυχισμένους και ήρεμους γονείς. Σίγουρα ένα μεταβατικό στάδιο (όποιο κι αν είναι αυτό) έχει τις δυσκολίες και τις αντιστάσεις του αλλά στο τέλος επικρατεί η ισορροπία.
Ένας καλός μπαμπάς, θα παραμείνει καλός μπαμπάς.

Όπως και μια καλή μαμά, θα παραμείνει μια καλή μαμά.

Τώρα αν κατά τη διάρκεια του μεταβατικού σταδίου αυτοί οι καλοί ρόλοι μπουν σε μια παύση είναι γιατί οι εμπλεκόμενοι είναι γεμάτοι απο αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός, η θλίψη και ο φόβος που χρειάζονται το χρόνο τους για να ξεφουσκώσουν.

Σου εύχομαι καλή τύχη.

Βίκυ Μιχελή
Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Αθηνών
Φοίβου & Αθηνάς 10
19005, Νέα Μάκρη
Τηλ: 2294300825
Κιν: 6944315963
E mail: [email protected]
Facebook: https://www.facebook.com/vickymicheli.psychologist.neamakri/
Skype: vicky_micheli

Πριν 5 χρόνια γνώρισα τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου. Μέχρι σήμερα παρά τα όσα έγιναν, θα συνεχίσω να το λέω ότι ναι, ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου.

Χωρισμένος με δυο μικρά παιδάκια 4 και 7 ετών τότε. Η πρώην γυναίκα του, του άφησε τα παιδιά για να εργαστεί στο εξωτερικό και οι γονείς του, μένουν στην επαρχία οπότε τα μεγαλωνε μόνος.

Ίσως να με τράβηξε το γεγονός ότι στα 40 δεν είχα ακόμα κάνει παιδιά και στα μάτια μου, το γεγονός ότι πάλευε μόνος για τα δυο παιδιά του, τον έκανε ήρωα.

5 χρόνια αξέχαστα με εκδρομές, βόλτες, χαρές αλλά και καυγάδες και δύσκολες στιγμές λόγω επαγγελματικών και σε όλα μαζί.

Οι κόρες του; Παιδιά μου!

Εγώ τις διάβαζα για το σχολείο, εγώ παραμύθια πριν κοιμηθούν, εγώ ντυνόμουν Άγιος Βασίλης και τους έφερνα δώρα τα Χριστούγεννα, εγώ στις γιορτές του σχολείου όταν ο μπαμπάς τους δεν μπορούσε να είναι εκεί, εγώ την πρώτη φορά που ήρθε η περίοδος της μεγάλης κόρης. Κορίτσια μου, τις αποκαλούσα. Έλεγα στις συναδέλφισσές μου κάθε που σχόλαγα «Φεύγω πάω στα κορίτσια μου!». Μέχρι και η μητέρα τους, έπαιρνε τηλέφωνο από το εξωτερικό και μου έλεγε πόσο τυχερή νιώθει που έχουν μια δεύτερη μάνα εδώ στην Ελλάδα.

Δυστυχώς πέρσι τέτοια εποχή, δεν άργησα να καταλάβω την αλλαγή στη συμπεριφορά του. Στην αρχή νόμιζα ότι έφταιγε που είχε αλλάξει δουλειά.

Νέο εργασιακό περιβάλλον, νέα ωράρια.

Ξαφνικά τα βράδια αργούσε να γυρίσει, άρχισε να κάνει άπειρες υπερωρίες που όμως δεν ανταποκρίνονταν στα χρήματα που έφερνε σπίτι.

Ερωτεύτηκα, μου είπε μια μέρα που γύρισε πιωμένος. Το μόνο που του αναγνωρίζω είναι την ειλικρίνειά του. Θα μπορούσε να μην πει τίποτα και να με σέρνει άλλα τόσα χρόνια απ’ τη ζωή μου για κάτι που δεν άξιζε.

Είχε ερωτευτεί τη διευθύντριά του και δεν μπορούσε να το ελέγξει, έτσι είπε.

Την επόμενη μέρα πήρα τη βαλίτσα μου, χαιρέτησα τα κορίτσια που έκλαιγαν με λυγμούς και πήγα να μείνω στην αδερφή μου μέχρι να βρω σπίτι.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω την κατάθλιψη που πέρασα, το αλκοόλ που πρώτη φορά στη ζωή μου κατανάλωσα, τα κιλά που έχασα, τα τσιγάρα που κάπνισα.

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τους αναρίθμητους άντρες με τους οποίους κοιμήθηκα και την επομένη εξαφανιζόμουν, σαν να θελα μες από εκείνους, να ξεφτιλίσω αυτόν.

Θα σας περιγράψω μόνο τον τεράστιο πόνο που ένιωσα και νιώθω ακόμα για τα κορίτσια μου, που τα γνώρισα μικράκια και τα έφτασα δεσποινίδες.

Που σήμερα, αυτός την σπίτωσε και τα κορίτσια τα έδιωξε στους παππούδες στην επαρχία για να κάνει τη ζωή του μαζί της και έχω μήνες να τα ακούσω.

Τις έχει πει να μην με παίρνουν και μια φορά που κάλεσα, έκλαιγαν και δεν ξαναπήρα για να μην τις αναστατώσω.

Έφτασα 45 και δεν έκανα οικογένεια γιατί οικογένειά μου, ήταν αυτός και οι κόρες του.

Επιλογή μου ναι. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την αχαριστία, την προδοσία, την εξαπάτηση.

Άφησε εμένα που του μεγάλωνα τα παιδιά, για μία που δεν τα ήθελε στα πόδια της.

Δεν εχω να πω κάτι άλλο.

Εγώ είμαι με ψυχολόγους κι αυτός διασκεδάζει με όσα μου πήρε…

Ζωή