Ο 88χρονος βρέθηκε νεκρός στις φυλακές που ήταν κρατούμενος μέχρι να δικαστεί. Το έγκλημα που είχε ομολογήσει είχε συνταράξει την Ηλεία και όχι μόνο…
Έφυγε από την ζωή σε ηλικία ο 88χρονος, που τον περασμένο Φεβρουάριο, δολοφόνησε εν ψυχρώ με καραμπίνα, τον 67χρονο Κωνσταντίνο Φωτόπουλο, έξω από την επιχείρηση ξυλείας που διατηρούσε το θύμα, κοντά στο χωριό Πράσινο του δήμου Πύργου, στην Ηλεία.
Ο ηλικιωμένος, ο οποίος είχε και στο παρελθόν απασχολήσει την δικαιοσύνη, ήταν προφυλακισμένος, όμως δεν πρόλαβε να δικαστεί για την δολοφονία του επιχειρηματία. Ο θάνατος του προήλθε από παθολογικά αίτια.
Το έγκλημα είχε σημειωθεί στις αρχές του περασμένου Φλεβάρη. Αιτία ήταν οι κτηματικές διαφορές ανάμεσα σε δράστη και θύμα. Ο 88χρονος κατέβηκε από το αυτοκίνητο και ζήτησε να δει τον επιχειρηματία.
Όταν ο αδικοχαμένος Κωνσταντίνος Φωτόπουλος έφτασε στην είσοδο της επιχείρησης του, ο δράστης φέρεται να ρώτησε τον επιχειρηματία αν θυμάται την κτηματική διαφορά που είχαν πριν κάποια χρόνια μιας και ο ίδιος ήθελε να τακτοποιήσει τα κληρονομικά του και αν θυμάται και τον ίδιο.
Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα οι τόνοι ανέβηκαν και τότε ο ηλικιωμένος άνδρας άρπαξε την μονόκαννη καραμπίνα που είχε πάρει μαζί του και πυροβόλησε τον 67χρονο τραυματίζοντας τον σοβαρά στην περιοχή της δεξιάς κοιλιακής χώρας.
Σύμφωνα με το patrisnews.gr, άμεσα κλήθηκε ασθενοφόρο για να παραλάβει τον 67χρονο και να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο του Πύργου.
Ο άτυχος επιχειρηματίας κατά την διακομιδή του, που έγινε συνοδεία και του γιου του, είχε τις αισθήσεις του όμως λίγη ώρα αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή αφού τα τραύματα που έφερε σε ζωτικά όργανα ήταν πάρα πολύ βαριά και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που έκαναν οι γιατροί για τον κρατήσουν στη ζωή, εξέπνευσε λίγη ώρα αργότερα.
“Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;»
Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς.
Spiros71, CC BY-SA 3.0 <https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0>, via Wikimedia Commons
Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς.
Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.
Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;
Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων.
Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές. Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα.
Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.
Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;
Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι.
Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες.
Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.
Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;
Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής.
Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη.
Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.
Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;
Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της.
Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά. Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.
Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.
Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.
Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.
Είναι σαν να θέτεις όρια;
Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη έννοια από τα όρια. Σαν να παίζεις μουσική, όπου υπάρχει η έννοια του σωστού και του φάλτσου. Το παιδί ζητάει να του δώσεις την τέχνη του ζην. Αυτό είναι ο κανόνας.
«Μπορεί να έχει λάθη αυτό που σε μαθαίνουμε, μπορεί εσύ να βρεις άλλους τρόπους να το κάνεις καλύτερα, αλλά εμείς αυτό ξέρουμε και σου το μεταδίδουμε, ώστε να ξέρεις την τέχνη της ζωής σε αυτό το περιβάλλον που ζεις τώρα, για να μπορείς να τα βγάλεις καλά πέρα».
Πώς θα ξέρει ένας γονιός πότε να θέσει τα όρια και ποιοι είναι οι κανόνες;
Σε αυτά ο καθένας έχει ήδη μέσα του μια γνώση. Και με αυτά που έχει στο μυαλό του, με αυτά πορεύεται. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας για όλους τους ανθρώπους, για όλες τις οικογένειες, για όλα τα παιδιά.
Το βασικότερο απ’ όλα, γιατί είναι η βάση της ανθρώπινης σχέσης, είναι ότι οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τους να σέβεται τους γονείς τους επειδή είναι γονείς του και όχι για άλλον λόγο. Σε μια συνηθισμένη οικογένεια, το παιδί δεν είναι καλός κριτής για το πώς θα του φερθούν οι γονείς για να είναι καλοί γονείς.
Οι γονείς θα πορευθούν όπως οι ίδιοι καταλαβαίνουν. Απλώς πρέπει να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους, ούτως ώστε αν δουν ότι κάτι δεν πάει καλά, να το σκεφτούν, να το συζητήσουν μεταξύ τους, με τους συγγενείς τους και, στο τέλος, ας πάνε να μιλήσουν με κάποιον ειδικό, αν δεν μπορούν να το λύσουν.
Στην αγάπη πρέπει να υπάρχουν όρια; Μερικές φορές από τη μεγάλη αγάπη πνίγουμε τον άλλον…
Αυτό είναι φάλτσο, επειδή η αγάπη των γονιών πρέπει να είναι έντεχνη αγάπη και όχι λουτρό αγάπης, που πετάς μέσα το παιδί και ό,τι γίνει. Πρέπει να ξέρεις ότι το παιδί δεν είναι εξάρτημα δικό σου, δεν ζει για εσένα, για να εκπληρώσει τα δικά σου ανεκπλήρωτα όνειρα και να γιατρέψει τις δικές σου απογοητεύσεις, αλλά φτιάχνεις ένα πλάσμα που από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει αυτοτέλεια.
Στις σχέσεις εξάρτησης γράψε λάθος. Σε κάθε τέχνη υπάρχει το σωστό και το λάθος. Στη μουσική το λέμε φάλτσο, στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, φάουλ. Όταν παίζεις ένα έντεχνο παιχνίδι, υπάρχει η έννοια του φάουλ. Η τέχνη του γονιού είναι η τέχνη της έντεχνης αγάπης που ταιριάζει στη σχέση του παιδιού με τον γονιό.
Ποια είναι τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γονείς;
Το πιο δυσάρεστο και διαδεδομένο στο Δυτικό κόσμο είναι ότι οι γονείς φοβούνται να είναι γονείς. Φοβούνται το τρίτο στοιχείο, αυτό της άφοβης καθοδήγησης. Εν μέρει αυτό γίνεται για προσωπικούς λόγους. Κάποιοι είχαν πληγωθεί όταν ήταν παιδιά, κι αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού έμεινε ασυνείδητα ή ασυναίσθητα. Γιατί ο καθένας κουβαλάει τραύματα και απογοητεύσεις.
Αυτό που κάνει ασταθή τα πράγματα σήμερα και τους γονείς να φοβούνται να είναι γονείς, κι αυτό είναι το σύνηθες λάθος, είναι το γεγονός ότι η κοινωνία δεν τους εξοπλίζει με την τεχνογνωσία και τους συναισθηματικούς πόρους που θα τους έδειχναν πώς μεγαλώνεις ένα παιδί και ότι αξίζει τον κόπο να μεγαλώνεις ένα παιδί ακόμα και όταν χρειάζεται να κάνεις τον διαιτητή που θα σφυρίξει φάουλ, που θα δυσαρεστήσει, δηλαδή, τον αγαπημένο του.
Όταν ο προπονητής ή ο δάσκαλος της μουσικής σού λέει τι να κάνεις και σε διορθώνει, το κάνει για να σε βοηθήσει να γίνεις καλύτερος, δεν σε κατακρίνει.
Σε επώδυνες καταστάσεις, όπως ένα διαζύγιο, πώς θα αποφύγουν οι γονείς τα λάθη;
Το νόημα που θα πάρει ένα διαζύγιο εξαρτάται από το πώς θα το βιώσει ένα παιδί και κυρίως από το πώς θα του μιλήσουν οι μεγάλοι γι’ αυτό το πράγμα. Και θα πρέπει να του μιλήσουν λέγοντάς του αλήθεια και όχι ψέμα.
Αν επιχειρήσουν να πουν ψέμα σε ένα παιδί, το παιδί μπορεί να μην καταλαβαίνει το πρακτικό αντίκρισμα του ψέματος, αλλά καταλαβαίνει το συναισθηματικό αντίκρισμα. Συνεπώς θα μιλήσουν στο παιδί κάπως έτσι: «Χωρίζουμε για τον απλό λόγο ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, επειδή αγαπηθήκαμε, κάναμε έναν, δύο, πέντε καρπούς της αγάπης μας και μετά, επειδή αποκλίνουν οι δρόμοι της αγάπης, επιλέξαμε να ζήσουμε χωριστά».
Αν, λοιπόν, οι γονείς το έχουν αφομοιώσει αυτό και το ζήσουν χωρίς τεράστιο δράμα (όχι χωρίς πόνο, γιατί πάντα ένας χωρισμός έχει πόνο, ακόμα κι όταν έχει εκπνεύσει η σχέση συναισθηματικά) και μιλήσουν με αυτόν τον απλό τρόπο στα παιδιά τους, και δεν προσπαθήσουν να πουν ποιος έφταιγε, ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, τότε το παιδί θα πληγωθεί, θα πονέσει.
Γιατί, μην αυταπατόμαστε, το παιδί έχει ανάγκη και από τους δύο γονείς, αλλά θα μπορέσει να χωνέψει αυτήν τη νέα σχέση μεταξύ των μεγάλων, από τη στιγμή που δεν πλήττεται η σχέση με τους γονείς του. «Δεν χωρίζουν οι γονείς σου. Χωρίζουν τα δύο μέρη του ζευγαριού και θα συνεχίσουν να είναι γονείς σου σε όλη σου τη ζωή. Όσο σε αγαπούσαμε θα σε αγαπάμε».
Δεν είναι, όμως, τόσο αυτονόητα για όλους τους γονείς.
Όταν αποφασίζεις μια συμβίωση με σκοπό την οικογένεια, βλέπεις τον κόσμο περίπου από την ίδια οπτική γωνία που τον βλέπει και ο άλλος. Όταν χωρίσουν οι άνθρωποι, βλέπουν πια τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική γωνία.
Και εκεί είναι μεγάλος ο πειρασμός και οι περισσότεροι άνθρωποι την πατάνε γιατί προσπαθούν να βρουν γιατί έγινε. Όταν χωρίζεις δεν βγάζεις άκρη. «Βρεθήκαμε μαζί για το καλό, δεν μας βγήκε και πάμε παρακάτω».
Αν αυτή την απλή αλήθεια την δεχτούν οι γονείς, ότι όταν χωρίσεις είναι αλλιώτικος ο τρόπος που βλέπει ο καθένας τα πράγματα, τότε είναι σχετικά εύκολο, αλλά όχι ανώδυνο, να βάλουν σε τάξη τη ζωή τους, ξέροντας ότι κάποια πράγματα θα τους πληγώσουν, αλλά ο χρόνος, η καλή σχέση και ο καλός λόγος θα επουλώσουν τις πληγές.
Αρκεί να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να μην φοβούνται να είναι γονείς”.
Ο Νίκος Σιδέρης έχει γράψει το βιβλίο: “Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!”
Γιατί τα παντρεμένα ζευγάρια δεν θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους; Η έγγαμη ζωή είναι βέβαιο ότι θα έχει στιγμές θυμού και καυγάδων. Ωστόσο, όταν τα ζευγάρια δεν θέλουν πλέον να μιλούν μεταξύ τους, μπορεί να σημαίνει ότι ο γάμος κινδυνεύει να διαλυθεί.
Κάθε σχέση απαιτεί επικοινωνία και ανταλλαγή. Αυτό είναι το μέσο με το οποίο μπορούμε να κατανοήσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας στους συνεργάτες μας.
Στον γάμο, υπάρχουν στιγμές που προκύπτουν καβγάδες και παρεξηγήσεις, αλλά αν και οι δύο σύντροφοι δεν θέλουν πλέον να επικοινωνούν, είναι σημάδι ότι η σχέση ωθείται στο χείλος του γκρεμού, με υψηλό κίνδυνο να καταρρεύσει.
Ζώντας μαζί, τα ζευγάρια αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουν στιγμές απογοήτευσης, διαφορές απόψεων ή ασήμαντα θέματα που κάνουν και τα δύο μέρη να εξαντλούνται και να σιωπούν. Ωστόσο, αυτή η σιωπή είναι συνήθως προσωρινή και είναι μια φυσιολογική αντίδραση όταν συμβαίνουν συγκρούσεις ή διαφωνίες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και χωρίς καυγάδες, τα ζευγάρια μπορεί να μην θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους. Επικοινωνούν μόνο για ουσιαστικά θέματα και τα λόγια και ο τόνος τους δεν φέρουν πλέον στοργή ή ζεστασιά.
Όταν τα ζευγάρια δεν θέλουν πλέον να μιλάνε μεταξύ τους, ο γάμος είναι ήδη στα άκρα.
Μπορεί ακόμα να φαίνεται ότι νοιάζονται ο ένας για τον άλλον εξωτερικά και άλλοι μπορεί να βλέπουν τη σχέση τους ως αρμονική, αλλά εσωτερικά, δεν μοιράζονται πλέον την ίδια φροντίδα και προσοχή που είχαν κάποτε όταν ήταν για πρώτη φορά ερωτευμένοι.
Πολλοί λένε ότι η σιωπή είναι το πιο κοφτερό μαχαίρι που σκοτώνει την αγάπη. Μπορεί να είναι ο λόγος για την κατάρρευση μιας σχέσης εάν και οι δύο σύντροφοι σταδιακά κλείνονται στον εαυτό τους και σταματήσουν να μοιράζονται, να συζητούν τα συναισθήματά τους, τα συναισθήματά τους και τα σκαμπανεβάσματα της καθημερινότητάς τους.
Οι λόγοι για τους οποίους τα ζευγάρια δεν θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους μπορεί να πηγάζουν από πολλούς παράγοντες. Αν θέλετε να σώσετε το γάμο σας, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να παραμείνετε ήρεμοι και να σκεφτείτε τους λόγους πίσω από τη σιωπή και την ψυχρότητα μεταξύ των δύο συντρόφων. Στη συνέχεια, μαζί μπορείτε να βρείτε έναν τρόπο να αντιμετωπίσετε τα ζητήματα και να αναζωπυρώσετε την ευτυχία στην οικογένειά σας.
Μερικοί συνηθισμένοι λόγοι για τους οποίους τα ζευγάρια δεν θέλουν να μιλήσουν μεταξύ τους:
1. Τα ζευγάρια βαριούνται μεταξύ τους
Όταν ήταν ερωτευμένοι, τα ζευγάρια ήθελαν να μοιραστούν τα πάντα—τις χαρές, τις λύπες, όλα όσα συνέβαιναν στη ζωή τους. Ήταν πρόθυμοι να ακούσουν ο ένας τον άλλον και να μοιραστούν. Ωστόσο, αφού ζήσετε μαζί για κάποιο χρονικό διάστημα, τα συναισθήματα μπορεί να εξασθενίσουν και ο ένας ή και οι δύο σύντροφοι μπορεί να αισθάνονται βαριεστημένοι από την έγγαμη ζωή.
Κάθε άτομο είναι ένα άτομο με διαφορετικές σκέψεις, συναισθήματα και απόψεις. Επομένως, όταν μπαίνετε στο γάμο, μπορεί να εκπλαγείτε από τα ελαττώματα του συντρόφου σας. Αρχικά, μπορεί να αποδεχτείτε και να συγχωρήσετε εύκολα αυτές τις ελλείψεις, αλλά με την πάροδο του χρόνου μπορεί να γίνουν πηγή εκνευρισμού, οδηγώντας σε εξάντληση και απογοήτευση.
Πολλά ζευγάρια προσπαθούν να επικοινωνήσουν και να μοιραστούν τη δυσαρέσκειά τους μεταξύ τους. Ωστόσο, εάν και οι δύο δεν μπορούν να αλλάξουν ο ένας για τον άλλον, η ταλαιπωρία θα αυξηθεί και τελικά, κάποιος μπορεί να σταματήσει να θέλει να επικοινωνήσει, νιώθοντας ότι ο σύντροφός του δεν σέβεται, δεν αγαπά ή δεν θέλει πλέον να καλλιεργήσει τη σχέση.
2. Απιστία
Η απιστία είναι ίσως ο μεγαλύτερος λόγος για τον οποίο τα ζευγάρια σταματούν να μιλάνε μεταξύ τους. Όταν ένας τρίτος μπαίνει στην εικόνα, σημαίνει ότι ο γάμος δεν είναι πλέον άθικτος. Η παρουσία κάποιου νέου προκαλεί σταδιακά τη διάσπαση της σχέσης και ο ένας σύντροφος μπορεί να μην είναι πλέον πλήρως αφοσιωμένος στο γάμο.
Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες έλκονται συχνά από την καινοτομία και τον ενθουσιασμό. Όταν επιτρέπουν σε κάποιον άλλον στο γάμο τους, είναι συνήθως επειδή έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τα συναισθήματα και τις σκέψεις του συντρόφου τους. Σε αυτό το σημείο, μπορεί να περνούν περισσότερο χρόνο φροντίζοντας τον εραστή τους και φυσικά, δεν αισθάνονται πλέον την ανάγκη να συνομιλήσουν ή να μοιραστούν οτιδήποτε με τον σύζυγό τους.
Ακόμη και αυτός που προδίδεται μπορεί να αισθάνεται εξαντλημένος από το γάμο. Πολλοί επιλέγουν να ζήσουν με το άτομο που τους προδίδει, αγνοώντας το θέμα και παραμένοντας σιωπηλοί σε μια προσπάθεια να κρατήσουν έναν γάμο που σιγά σιγά καταρρέει.
3. Δεν μοιράζονται την ίδια οπτική
Οι διαφορές και οι διαφωνίες στις απόψεις μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε σιωπή μεταξύ των ζευγαριών. Στην πραγματικότητα, κανένα ζευγάρι δεν καταλαβαίνει πλήρως ο ένας τον άλλον ή έχει τις ίδιες απόψεις και επιθυμίες. Κάθε άτομο είναι μοναδικό και έχει τις δικές του προοπτικές, ενδιαφέροντα και επιθυμίες.
Οι διαφορές μπορούν να φέρουν ενθουσιασμό και έλξη σε μια σχέση, καθώς οι αντισταθμιστικοί κανόνες μας κάνουν να θέλουμε να εξερευνήσουμε και να κατακτήσουμε τον σύντροφό μας. Ωστόσο, όταν αυτές οι διαφορές μεγαλώνουν πολύ, μπορούν να δημιουργήσουν ένα σημαντικό χάσμα στο γάμο.
Τείνουμε να μοιραζόμαστε περισσότερα με άτομα που έχουν παρόμοιες απόψεις και ενδιαφέροντα, επειδή νιώθουμε άνετα και υποστηρικτικά. Από την άλλη, το να μοιράζεσαι με όσους έχουν διαφορετικές απόψεις μπορεί να οδηγήσει σε διαφωνίες και συγκρούσεις. Ως εκ τούτου, πολλά ζευγάρια επιλέγουν τη σιωπή για να αποφύγουν τις διαφωνίες.
Ωστόσο, ένας επιτυχημένος γάμος απαιτεί κοινή χρήση και συζήτηση. Εάν και οι δύο σύντροφοι αποφύγουν να μιλήσουν για τις απόψεις και τις απόψεις τους, η συναισθηματική τους σύνδεση σταδιακά θα αποτύχει
Αν έρχεστε από τη σελίδα μας στο Facebook για να μάθετε τι συνέβη με τον «Ρώσο» και ποιος ήταν πραγματικά εκείνος ο ηλικιωμένος άνδρας, βρίσκεστε στο σωστό μέρος.
Παρακάτω σας λέμε όλη την ιστορία, χωρίς λογοκρισία, με ένα τέλος που κανείς δεν περίμενε. Ετοιμαστείτε, γιατί όσα πρόκειται να διαβάσετε θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο κρίνετε τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους.
Η τραπεζαρία της φυλακής Σαν Κουέντιν είναι ένα μέρος όπου ο αέρας είναι βαρύς. Μυρίζει μπαγιάτικο ιδρώτα, καμένα φασόλια και, πάνω απ’ όλα, φόβο. Όμως εκείνο το απόγευμα, ο φόβος είχε διαφορετική γεύση. Ήταν μεταλλικός, σαν όταν δαγκώνεις κατά λάθος τη γλώσσα σου.
Ο Ιβάν «ο Ρώσος» Πετρόφ δεν γνώριζε αυτή τη γεύση. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Με ύψος σχεδόν δύο μέτρα και βάρος 120 κιλά καθαρού, φουσκωμένου μυϊκού όγκου, είχε μπει στη φυλακή μόλις τρεις μέρες νωρίτερα με τη στάμπα του «άλφα θηρευτή». Στο μυαλό του, η φυλακή δεν ήταν τιμωρία· ήταν επιχείρηση, και εκείνος είχε έρθει για να γίνει ο διαχειριστής της.
Είχε περάσει τις πρώτες 72 ώρες αναλύοντας τον χώρο. Είδε τις συμμορίες, είδε τους μοναχικούς, είδε τους αδύναμους. Όμως το μοιραίο του λάθος ήταν ότι μπέρδεψε τη σιωπή με την αδυναμία.
Όταν ο Ρώσος πρόσεξε το τραπέζι στο βάθος, είδε αυτό που βλέπουν όλοι οι πρωτάρηδες: έναν ετοιμόρροπο γέρο. Ο ηλικιωμένος, τον οποίο ορισμένοι δεσμοφύλακες αποκαλούσαν με σεβασμό «Ντον Ανσέλμο», έτρωγε με εκνευριστικά αργά. Το δέρμα του ήταν ταλαιπωρημένο σαν παλιό δέρμα παπουτσιού, τα μαλλιά του ολόλευκα, και τα χέρια του έτρεμαν ελαφρά καθώς κρατούσε το κουτάλι.
Για τον Ρώσο, αυτή η εικόνα ήταν προσβολή. «Πώς γίνεται αυτό το απολίθωμα να κάθεται στο καλύτερο τραπέζι, αυτό δίπλα στο παράθυρο;» σκέφτηκε.
Πλησίασε. Κάθε του βήμα αντηχούσε στο τσιμεντένιο πάτωμα. Οι άλλοι κρατούμενοι, που βρίσκονταν εκεί χρόνια, ήξεραν να διαβάζουν την ατμόσφαιρα καλύτερα κι από τον καιρό. Ο «Τσίνο» Λόπες, αρχηγός της νότιας πτέρυγας, άφησε το ψωμί του μισοφαγωμένο. Τα μέλη της Αδελφότητας, που δεν φοβούνταν ούτε τον θάνατο, χαμήλωσαν το βλέμμα στα πιάτα τους.
Κανείς δεν τον προειδοποίησε. Στη φυλακή, όταν ένας νεοφερμένος ετοιμάζεται να διαπράξει κοινωνική αuτοκτονiα, κανείς δεν τον σταματά. Είναι μέρος του θεάματος.
Ο Ρώσος έφτασε στο τραπέζι. Κλώτσησε την καρέκλα. Ο κρότος αυτός ήταν το πιστόλι εκκίνησης για μια κούρσα προς την άβυσσο.
«Είσαι κουφός, γέρο;» βρυχήθηκε, με εκείνη τη φωνή που κάποτε έκανε τους οφειλέτες του να κατουριούνται στον δρόμο.
Ο Ντον Ανσέλμο δεν ανατρίχιασε καν. Συνέχισε να μασάει ένα κομμάτι ψωμί, κοιτάζοντας στο κενό, σαν ο γίγαντας που του έκρυβε το φως να μην ήταν τίποτα περισσότερο από μια ενοχλητική μύγα. Αυτή η αδιαφορία ήταν που διέλυσε τον εγωισμό του Ρώσου. Τον έσπρωξε. Ο δίσκος με το φαγητό εκτοξεύτηκε. Η σούπα λέρωσε τη μέχρι τότε πεντακάθαρη στολή του γέρου.
Και τότε, ο χρόνος πάγωσε.
Το τατουάζ που σταμάτησε την καρδιά της φυλακής
Ο γέρος σηκώθηκε αργά. Όμως εδώ η ιστορία παίρνει σκοτεινή τροπή. Δεν ήταν απλώς ένα τατουάζ αυτό που αποκαλύφθηκε όταν σήκωσε το μανίκι του.
Καθώς τραβούσε προς τα πάνω το γκρι ύφασμα της στολής του, φάνηκε ο αριστερός του πήχης. Το δέρμα είχε χαλαρώσει από την ηλικία, όμως το μελάνι παρέμενε μαύρο, έντονο, σαν να είχε χαραχτεί χθες. Δεν ήταν κρανίο, ούτε γuμνή γυναίκα, ούτε τα κλασικά «δάκρυα» των φυλακισμένων.
Ήταν ένα σύνθετο γεωμετρικό σύμβολο: ένα φίδι με δύο κεφάλια που καταβρόχθιζε μια κλεψύδρα.
Ο Ρώσος δεν ήξερε τι σήμαινε. Όμως όλη η τραπεζαρία ήξερε.
Το σύμβολο ανήκε στους «Άχρονους». Μια οργάνωση της δεκαετίας του ’80 που δεν ασχολούνταν με διακίνηση ή κλοπές. Ήταν «καθαριστές». Εκείνοι που προσλάμβαναν τα καρτέλ όταν χρειάζονταν κάποιον να εξαφανιστεί χωρίς ίχνη, χωρίς θόρυβο, χωρίς μάρτυρες. Ήταν φαντάσματα. Και ο Ντον Ανσέλμο δεν ήταν απλός στρατιώτης αυτής της οργάνωσης.
Από τα δύο κεφάλια του φιδιού, ο Ντον Ανσέλμο ήταν ο ιδρυτής.
Ο αρχηγός των δεσμοφυλάκων, παρακολουθώντας από τον πύργο ελέγχου, χλόμιασε. Σήκωσε τον ασύρματο και έδωσε μια εντολή που σπάνια ακούγεται σε φυλακή υψίστης ασφαλείας:
«Κανείς να μη ρίξει! Επαναλαμβάνω, κανείς να μην επέμβει. Αν αγγίξετε τον γέρο, είμαστε όλοι νεκροί πριν ξημερώσει.»
Ο Ρώσος, ανίδεος ότι στεκόταν πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, σήκωσε τη γροθιά του για το τελειωτικό χτύπημα. Ένα χτύπημα ικανό να συντρίψει το κρανίο ενός ανθρώπου αυτής της ηλικίας.
«Θα σου μάθω εγώ σεβασμό, άχρηστε γέρο», φώναξε.
Έριξε τη γροθιά. Έναν πύραυλο από σάρκα και αίμα, κατευθείαν προς το πρόσωπο του Ντον Ανσέλμο.
Αυτό που ακολούθησε ήταν τόσο γρήγορο, που πολλοί πίστεψαν πως ήταν παιχνίδι του φωτός.
Ο χορός του πόνου
Ο Ανσέλμο δεν έτρεξε. Δεν πήδηξε πίσω. Απλώς έστριψε τον λαιμό του δύο εκατοστά προς τα δεξιά. Η γροθιά του Ρώσου πέρασε ξυστά από το αυτί του, σχίζοντας τον αέρα.
Πριν προλάβει ο Ρώσος να ξαναβρεί την ισορροπία του, το τρεμάμενο χέρι του γέρου ζωντάνεψε. Με μια κοφτή, ακριβή κίνηση, ο Ντον Ανσέλμο χτύπησε τον λαιμό του γίγαντα με την κόψη της παλάμης του. Δεν ήταν δυνατό χτύπημα· ήταν χειρουργικό.
Ο Ρώσος πνίγηκε. Οι αεραγωγοί του κατέρρευσαν στιγμιαία. Άρπαξε τον λαιμό του, με τα μάτια ορθάνοιχτα, προσπαθώντας απεγνωσμένα να πάρει ανάσα.
Όμως ο Ντον Ανσέλμο δεν είχε τελειώσει. Με ανατριχιαστική ψυχραιμία, έπιασε το δεξί χέρι του Ρώσου —το ίδιο που είχε προσπαθήσει να τον χτυπήσει— και πίεσε τον αντίχειρά του σε ένα συγκεκριμένο σημείο του καρπού.
Ο δίμετρος γίγαντας γονάτισε. Ούρλιαξε, αλλά δεν βγήκε ήχος, μόνο ένας βασανιστικός συριγμός. Ο πόνος ήταν τόσο έντονος που τα πόδια του λύγισαν. Ήταν σαν να είχε μπει καλώδιο υψηλής τάσης κατευθείαν στο νευρικό του σύστημα.
Η τραπεζαρία έμεινε απόλυτα σιωπηλή. Ακούγονταν μόνο οι λαχανιασμένες ανάσες του Ρώσου και ο απαλός ήχος από τα παπούτσια του ΝτονΑνσέλμο που τον κύκλωναν.
Ο γέρος έσκυψε μέχρι να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον γονατισμένο νταή. Τα μάτια του, που πριν έδειχναν κουρασμένα, τώρα έλαμπαν με αρπακτική ένταση.
«Γιε μου», ψιθύρισε ο Ντον Ανσέλμο, με φωνή τραχιά αλλά καθαρή, πιο δυνατή από τις κραυγές του Ρώσου. «Εδώ μέσα, το μέγεθος δεν μετράει. Η ιστορία μετράει. Και εσύ… εσύ δεν έχεις ιστορία.»
Ο Ντον Ανσέλμο άφησε τον καρπό του Ρώσου. Ο γίγαντας έπεσε μπρούμυτα στο πάτωμα, βήχοντας, κλαίγοντας, ταπεινωμένος μπροστά σε πεντακόσιους άνδρες.
Η πραγματική ποινή
Εδώ είναι που τελειώνουν συνήθως οι ταινίες: ο ήρωας νικά, ο κακός χάνει. Όμως η πραγματική ζωή, και η φυλακή, είναι πολύ πιο σύνθετες.
Ο Ρώσος περίμενε να τον σκοτώσουν εκείνο το βράδυ. Κουλουριάστηκε στο κελί του, τρέμοντας, περιμένοντας να έρθουν οι άνθρωποι του Ντον Ανσέλμο να αποτελειώσουν τη δουλειά. Όμως δεν ήρθε κανείς.
Το επόμενο πρωί, στο πρωινό, ο Ρώσος μπήκε στην τραπεζαρία. Περπατούσε σκυφτός, με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα. Κανείς δεν τον χλεύασε. Κανείς δεν του επιτέθηκε. Η ταπείνωση είχε υπάρξει τόσο βίαιη, που οι υπόλοιποι ένιωθαν ένα μείγμα λύπησης και τρόμου.
Ο Ρώσος πήρε τον δίσκο του και, διστακτικά, κατευθύνθηκε προς το πίσω τραπέζι. Το τραπέζι του Ντον Ανσέλμο.
Σταμάτησε περίπου δύο μέτρα μακριά. Ο Ντον Ανσέλμο σήκωσε το βλέμμα από το πιάτο του.
«Κάτσε», είπε ο γέρος.
Ο Ρώσος υπάκουσε.
«Δεν σε σκότωσα χθες», είπε ο Ντον Ανσέλμο, κόβοντας ένα κομμάτι ψωμί και προσφέροντάς το στον γίγαντα, «γιατί ένας νεκρός δεν μαθαίνει. Και εσύ πρέπει να μάθεις. Από σήμερα, θα είσαι τα μάτια και τα αυτιά μου. Όσο είσαι υπό την προστασία μου, κανείς δεν θα σε αγγίξει. Αλλά αν σηκώσεις ξανά χέρι σε κάποιον πιο αδύναμο από εσένα… θα ευχηθείς να σε είχα σκοτώσει χθες.»
Η απρόσμενη ανατροπή
Έχουν περάσει τρία χρόνια από εκείνη τη μέρα.
Αν επισκεφθείτε τη φυλακή σήμερα, θα δείτε κάτι παράξενο. Στο πίσω τραπέζι, ο Ντον Ανσέλμο είναι πάντα εκεί, διαβάζοντας την εφημερίδα ή τρώγοντας αργά. Και δίπλα του, πάντα, σαν πιστός φρουρός, βρίσκεται ο Ρώσος.
Δεν είναι πια ο νταής που χτυπούσε τα τραπέζια. Έχει χάσει βάρος, δεν φωνάζει πια. Έχει γίνει ένας ήσυχος και σεβαστικός άνθρωπος. Έμαθε να διαβάζει χάρη στα βιβλία που του δανείζει ο Ντον Ανσέλμο. Προστατεύει τους νεοφερμένους, τρομαγμένους, εμποδίζοντας τους άλλους να τους κακοποιήσουν.
Ο άνθρωπος που μπήκε θέλοντας να γίνει βασιλιάς της ζούγκλας, κατέληξε να γίνει ο φύλακας-μοναχός του ναού.
Ο Ντον Ανσέλμο, «ο Χειρουργός» των παλιών καιρών, δεν χρησιμοποίησε τη βία για να καταστρέψει τον εχθρό του. Χρησιμοποίησε μόνο τη δίκαιη και αναγκαία βία για να τον μεταμορφώσει.
Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του, πόσο μάλλον από την ηλικία των σελίδων του. Μερικές φορές, οι πιο ήσυχοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους τις πιο βίαιες καταιγίδες. Η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο πόσο δυνατά μπορείς να χτυπήσεις, αλλά στο να έχεις τη δύναμη να καταστρέψεις κάποιον και να επιλέγεις, αντί γι’ αυτό, να του μάθεις πώς να γίνεται άνθρωπος.
Καρκίνος: Δεύτερη αιτία θανάτου στην Ελλάδα – 34.729 νεκροί σε ένα χρόνο
Νέα μελέτη αποκαλύπτει το τεράστιο επιδημιολογικό και οικονομικό φορτίο της νόσου στην Ελλάδα
Ο καρκίνος αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τη δημόσια υγεία παγκοσμίως. Το 2022 εκτιμάται ότι παρατηρήθηκαν 9,7 εκατομμύρια θάνατοι σχετιζόμενοι με καρκίνο.
Στην Ελλάδα, ο καρκίνος αποτελεί τη δεύτερη πιο συχνή αιτία θανάτου στην Ελλάδα, μετά τα καρδιαγγειακά νοσήματα.
Σε σχέση με τον μέσο όρο της ΕΕ-27, η ανά 100.000 θνησιμότητα από καρκίνο στην Ελλάδα ήταν σημαντικά υψηλότερη. Πιο συγκεκριμένα, στην χώρα μας παρατηρούνται 308 θάνατοι ανά 100.000 ανθρώπους, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ-27 ανέρχεται σε 289 θανάτους ανά 100.000 ανθρώπους (6.5% υψηλότερη θνητότητα στην Ελλάδα σε σχέση με την ΕΕ-27).
Μελέτη μαθηματικής μοντελοποίησης, η οποία χρησιμοποίησε δημοσιευμένο μαθηματικό μοντέλο (καθώς η χώρα μας εν αντιθέσει με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ το 2022 δεν διέθετε εθνικό μητρώο καρκίνου) εξέτασε τη σχετιζόμενη με τον καρκίνο θνησιμότητα στην Ελλάδα για το 2022, αξιοποιώντας δεδομένα θνησιμότητας από το Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME). Η έρευνα διαπίστωσε ότι το συγκεκριμένο έτος στη χώρα μας καταγράφηκαν 34.729 θάνατοι από καρκίνο, με την πλειοψηφία εξ αυτών να αφορούν άνδρες (59.0%). Δηλαδή, περί τους 95 θανάτους από καρκίνο στην Ελλάδα κάθε μέρα.
Επιπλέον, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, που παρουσιάστηκε στο 31ο Ελληνικό Συνέδριο Κλινικής Ογκολογίας (9-12 Απριλίου 2025, Αθήνα), ο καρκίνος σχετίζεται με την απώλεια 647.372 ετών ζωής (δηλαδή πόσα χρόνια αναμενόταν να ζούσε κάποιος αν δεν νοσούσε από καρκίνο) με την αναλογία μεταξύ ανδρών και γυναικών να ανέρχεται σε 60% και 40%, αντίστοιχα. Οι θάνατοι που προκαλούν το μεγαλύτερο βάρος σε χαμένα έτη ζωής ήταν ο καρκίνος του πνεύμονα (8.400 θάνατοι, 171.000 χαμένα έτη ζωής), του παχέος εντέρου (3.900 θάνατοι, 64.000 χαμένα έτη ζωής) και του μαστού
(2.940 θάνατοι, 56.000 χαμένα έτη ζωής).
Οι πιο σημαντικοί σε χαμένα έτη ζωής καρκίνοι για τους άνδρες ήταν ο καρκίνος του πνεύμονα, του παχέος εντέρου και του προστάτη, ενώ για τις γυναίκες ο καρκίνους του μαστού, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου. Ο μέσος όρος χαμένων ετών ζωής λόγω πρόωρης θνησιμότητας στην Ελλάδα υπολογίζεται σε σχεδόν 19 έτη.
Η μελέτη κάνει ιδιαίτερη μνεία και στα χαμένα έτη παραγωγικής ζωής (δηλ. τα έτη πριν την συνταξιοδότηση) όπου εκτίμησε ότι οι θάνατοι από καρκίνο οδήγησαν σε απώλεια σχεδόν 40.000 ετών δυνητικής παραγωγικότητας, με τους άνδρες να αντιπροσωπεύουν το 56.5% αυτών των θανάτων. Το κόστος της πρώιμης θνησιμότητας από καρκίνο στην Ελλάδα ανέρχεται σε €743 εκατομμύρια. «Στο κόστος αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται το κόστος διαχείρισης του καρκίνου στην Ελλάδα. Αν συνυπολογιστεί και το κόστος διαχείρισης του καρκίνου στην Ελλάδα που εκτιμάται στα περί €1.2 δισεκατομμύρια, ο καρκίνος αντανακλά το 0.8% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδος», ανέφερε ο επικεφαλής ερευνητής, Ηλίας Γκούντας, Value & Patient Access Manager της MSD Ελλάδος και μεταδιδακτορικός ερευνητής στην Ιατρική Κύπρου.
Ο καρκίνος που σχετίζονταν με το μεγαλύτερο έμμεσο κόστος λόγω πρώιμης θνησιμότητας ήταν ο καρκίνους του πνεύμονα (~€186 εκατομμύρια).
Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το παραπάνω επιδημιολογικό και οικονομικό φορτίο μπορεί να αποτραπεί σε σημαντικό βαθμό με παρεμβάσεις που στοχεύουν στην πρόληψη -όπως μείωση καπνίσματος, παχυσαρκίας ή εμβολιασμός κατά του HPV-, τον προσυμπτωματικό έλεγχο και την έγκαιρη διάγνωση και έναρξη της θεραπείας.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι με τη θεσμοθέτηση του Εθνικού Μητρώου Νεοπλασιών σε βάθος χρόνου θα προκύψει μια σαφέστερη εικόνα για την επίπτωση του καρκίνου στην Ελλάδα, συμβάλλοντας στη χάραξη αποδοτικότερων πολιτικών δημόσιας υγείας.
Ένα φαινομενικά απλό αντικείμενο έχει προκαλέσει φρενίτιδα στο διαδίκτυο, αφήνοντας πολλούς νεότερους θεατές μπερδεμένους.
Η εικόνα, με τη λεζάντα «Παντρέψου το κορίτσι που δεν ξέρει τι είναι αυτό», δείχνει κάτι που μοιάζει με ένα άγνωστο κομμάτι αφρού. Για όσους το αναγνωρίζουν, η απάντηση είναι απλή: πρόκειται για ένα μαξιλαράκι τακουνιού.
Απλό Αντικείμενο
Τα μαξιλαράκια τακουνιού σχεδιάστηκαν για να προσφέρουν άνεση και στήριξη σε όσους αγαπούν τα κομψά αλλά συχνά άβολα παπούτσια με τακούνια. Τοποθετούνται μέσα στο τακούνι του παπουτσιού και προσφέρουν μαλακή υποστήριξη, μειώνοντας την πίεση στα πόδια και κάνοντας το περπάτημα με τακούνια πιο εύκολο για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους.
Αν και όσοι έχουν συνηθίσει την ενόχληση των τακουνιών το αναγνωρίζουν αμέσως, πολλοί νεότεροι – που ίσως προτιμούν αθλητικά ή ίσια παπούτσια – μένουν απορημένοι μπροστά στο μυστηριώδες αυτό αντικείμενο. Η σύγχυση αυτή αποκαλύπτει ένα αστείο χάσμα γενεών, όπου κάτι τόσο πρακτικό όσο ένα μαξιλαράκι τακουνιού μοιάζει με απολίθωμα από μια άλλη εποχή.
Σίγουρα, το να πίνετε νερό φαίνεται απλό — όπως ακριβώς και η αναπνοή.
Αλλά το να παραμένετε πραγματικά ενυδατωμένοι απαιτεί κάτι περισσότερο από το να πίνετε απλώς μερικά ποτήρια κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Υπάρχει στην πραγματικότητα μια μεγάλη διαφορά μεταξύ του να πίνετε απλώς νερό και του να διατηρείτε το σώμα σας καλά ενυδατωμένο.
Και η κατανόηση αυτής της διαφοράς θα μπορούσε να ενισχύσει την ενέργειά σας, να βελτιώσει την πέψη, ακόμη και να σας βοηθήσει να κοιμηθείτε καλύτερα. Είστε περίεργοι; Ας το αναλύσουμε.
Πίνετε αργά — Το σώμα σας θα σας ευγνωμονεί
Ας ξεκινήσουμε με τον τρόπο που πίνετε. Έχετε την τάση να καταπίνετε νερό γρήγορα; Αυτή μπορεί να μην είναι η καλύτερη προσέγγιση. Η κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων με τη μία μπορεί να επιβαρύνει τα νεφρά σας και να επηρεάσει την πέψη. Αντίθετα, η σταδιακή κατανάλωση νερού κατά τη διάρκεια της ημέρας βοηθά το σώμα σας να το απορροφήσει πιο αποτελεσματικά και να διατηρεί τα κύτταρά σας θρεφόμενα. Σκεφτείτε το σαν να ποτίζετε ένα φυτό: μικρές, σταθερές ποσότητες λειτουργούν καλύτερα από μια ξαφνική πλημμύρα.
Η θερμοκρασία μετράει περισσότερο από όσο νομίζετε
Μια άλλη λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά; Η θερμοκρασία του νερού. Το παγωμένονερό μπορεί να είναι αναζωογονητικό, αλλά μπορεί να σοκάρειτονοργανισμόσας — ειδικά κατά τη διάρκεια των γευμάτων — και να οδηγήσει σε φούσκωμα ή πιο αργή πέψη εάν είστε ευαίσθητοι.
Το νερό σε θερμοκρασία δωματίου είναι πιο ήπιο για το σώμα σας και πιο εύκολο στην απορρόφηση. Είτε λοιπόν είναι καλοκαίρι είτε χειμώνας, επιλέξτε μια μέτρια θερμοκρασία που σας είναι άνετη, όχι υπερβολική.
Μην περιμένετε μέχρι να διψάσετε
Αν περιμένετε μέχρι να διψάσετε, έχετε ήδη μείνει πίσω. Η δίψα είναι ο τρόπος του σώματός σας να σας πει ότι τα υγρά σας είναι ήδη χαμηλά. Για να αποφύγετε την αφυδάτωση, κρατήστε νερό κοντά σας – στο γραφείο σας, στην τσάντα σας ή δίπλα σας στο σπίτι. Μικρές, τακτικές γουλιές όλη την ημέρα είναι ο στόχος, ειδικά σε ζεστό καιρό, όταν ασκείστε ή αν αισθάνεστε αδιαθεσία. Το κλειδί είναι η συνέπεια, όχι η πίεση.
Ο συγχρονισμός είναι το παν
Η κατανάλωση νερού σε συγκεκριμένες ώρες μπορεί στην πραγματικότητα να κάνει μεγάλη διαφορά. Ένα ποτήρι νερό το πρωί βοηθά στην εκκίνηση του μεταβολισμού σας και στην αποβολή των τοξινών. Το να πίνετε πριν από τα γεύματα μπορεί να προετοιμάσει το πεπτικό σας σύστημα, αλλά κατά τη διάρκεια των γευμάτων, πιείτε ελαφρά για να αποφύγετε την αραίωση των οξέων του στομάχου σας. Και πριν τον ύπνο; Καλύτερα να το παραλείψετε αν προτιμάτε να μην ξυπνάτε στη μέση της νύχτας για να χρησιμοποιήσετε την τουαλέτα.
Δώστε προσοχή στο σώμα σας
Πιθανότατα έχετε ακούσει τον κανόνα: πίνετε 1,5 έως 2 λίτρα νερό την ημέρα. Αλλά αυτή δεν είναι μια ενιαία οδηγία για όλους. Οι πραγματικές σας ανάγκες εξαρτώνται από παράγοντες όπως η ηλικία σας, το επίπεδο δραστηριότητάς σας, η διατροφή, ακόμη και ο καιρός. Αντί να παρακολουθείτε με εμμονή πόσα ποτήρια έχετε πιει, μάθετε να αναγνωρίζετε τα σημάδια του σώματός σας – τα ξηρά χείλη, η χαμηλή ενέργεια ή το θαμπό δέρμα μπορεί να είναι σημάδια ότι χρειάζεστε περισσότερο νερό.
Η Σωτηρία Μπέλλου, η τελευταία ρεμπέτισσα του ελληνικού τραγουδιού, γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1921 σε ένα χωριό της Χαλκίδας και μεγάλωσε μέχρι τα έξι της χρόνια με τη γιαγιά και τον ιερέα παππού της.
Οι γονείς της διατηρούσαν μπακάλικο και επειδή δούλευαν πολλές ώρες, ανέθεσαν την ανατροφή της στους παππούδες. Η Σωτηρία είχε άλλα τέσσερα αδέλφια και μεγάλωσε δίπλα στον ιερέα παππού της. Ως παιδί περνούσε πολλές ώρες στην εκκλησία, όπου έψελνε, ενώ όπου διασκέδαζε να χτυπά την καμπάνα. Όταν έκλεισε τα έξι, επέστρεψε στο πατρικό της και τους γονείς της για να γραφτεί στο σχολείο.
Παρόλο που μεγάλωσε με έναν ιερέα, η ίδια είχε περιγράψει τον εαυτό της σαν «διαβολάκι». Ήταν άτακτη, πείραζε τους γύρω της και ήταν πολύ απαιτητική και πεισματάρα. Αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα της χρησιμοποίησε αργότερα για να καταφέρει να κάνει πράξη το όνειρό της. Να γίνει τραγουδίστρια. Η ιδέα μπήκε στο μυαλό της όταν ήταν ακόμα μαθήτρια και είδε στον κινηματογράφο την ταινία «Προσφυγοπούλα» με τη Σοφία Βέμπο. Μαγεύτηκε από την ερμηνεία της Βέμπο και άρχισε να τη μιμείται περνώντας πολλές ώρες μπροστά στον καθρέφτη, όπου αντέγραφε τις πόζες και τις κινήσεις της τραγουδίστριας.
Όσο ήταν μικρή, όλα αυτά έμοιαζαν για τους γονείς της σαν ένα χαριτωμένο παιχνίδι και πίστευαν ότι θα τα ξεχνούσε μεγαλώνοντας. Όταν όμως διαπίστωσαν πως η Σωτηρία το εννοούσε ότι θα γινόταν τραγουδίστρια, αντέδρασαν. Την περίοδο εκείνη οι καλλιτέχνες και ιδιαίτερα οι γυναίκες αυτού του χώρου, είχαν κακή φήμη. Ο πατέρας της ήθελε να την παντρέψει, να κάνει οικογένεια και να ζήσει μια ήσυχη ζωή στο χωριό. Η ζωή της, όπως αποδείχτηκε, μόνο ήσυχη δεν ήταν.
Ο γάμος, το βιτριόλι και η φυλακή
Το 1938 η Μπέλλου γνώρισε τον Βαγγέλη Τριμούρα, έναν ελεγκτή λεωφορείων που τη φλέρταρε και μετά από λίγους μήνες παντρεύτηκαν. Ο έγγαμος βίος όμως ήταν μαρτύριο για εκείνη. Ο άντρας της ξενυχτούσε καθημερινά, έπινε και όταν του έκανε παράπονα τη χτυπούσε. Όταν ήταν έγκυος, τη χτύπησε τόσο πολύ, που τελικά απέβαλε. Η Μπέλλου έκανε υπομονή και δεν έπαιρνε την απόφαση να χωρίσει.
Όταν έμαθε ότι ο σύζυγός της, την απατούσε έχασε την ψυχραιμία της και κατά τη διάρκεια ενός καυγά, του έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στη φυλακή. Η αρχική ποινή ήταν 3 χρόνια φυλάκιση, αλλά τελικά έμεινε κρατούμενη έξι μήνες. Η φυλακή όμως τη στιγμάτισε για πάντα.
Επέστρεψε στο σπίτι της, αλλά πλέον ήταν δακτυλοδεικτούμενη τόσο από την οικογένειά της, όσο και από την τοπική κοινωνία. Γρήγορα οργανώθηκε στην αριστερά. Ήταν κομμουνίστρια, τραγουδίστρια και πρώην φυλακισμένη.
Σωτηρία Μπέλλου, η βιτριολίστρια
Τα δύσκολα χρόνια στην Αθήνα της Κατοχής Στις 29 Οκτωβρίου του 1940 η Μπέλλου έφυγε από το σπίτι με προορισμό την Aθήνα, που βρισκόταν σε πολεμικό συναγερμό από την Ιταλική εισβολή στην ελληνο-αλβανική μεθόριο.
«Φεύγω, αλλά μια μέρα θα γυρίσω στη Χαλκίδα μεγάλη και τρανή», είπε στους γονείς της. Το τρένο ήταν γεμάτο φαντάρους και ένας στρατιώτης, που την είδε πεινασμένη και ταλαιπωρημένη, της έδωσε μια φρατζόλα ψωμί. Από την ευμάρεια του σπιτιού της, είχε περάσει στην ελεημοσύνη των ξένων. Οι μέρες στην Αθήνα είναι πολύ δύσκολες και η Σωτηρία Μπέλλου αναγκάζεται να κάνει διάφορες δουλειές για να ζήσει.
Έπλενε πιάτα, πουλούσε τσιγάρα και παστέλια, έκανε τον αχθοφόρο στους σταθμούς τρένων και λεωφορείων. Σπίτι δεν είχε και έτσι κοιμόταν σε βαγόνια τρένων. «Εγκατέλειψα τα πλούτη και ήρθα εδώ και έκανα την υπηρέτρια. Και λαντζιέρισα έγινα και Ριζοσπάστη πουλούσα», είχε πει σε συνέντευξή της.
Οι δυσκολίες την ανάγκασαν να επιστρέψει στο σπίτι της, αλλά εκεί τα πράγματα ήταν χειρότερα. Ο πατέρας της τη χτυπούσε και η Μπέλλου επέστρεψε στην Αθήνα, αποφασισμένη να αντέξει τις κακουχίες και να κυνηγήσει το όνειρό της. Οργανώθηκε στην Αντίσταση, συνελήφθη από τους Γερμανούς και βασανίστηκε.
Όταν δεν ήταν στα κρατητήρια, έπαιζε μουσική με την κιθάρα της, που είχε αγοράσει κάνοντας οικονομία, σε ταβέρνες. Το 1945 έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε στην ταβέρνα του Καλλέργη στα Εξάρχεια. Ένα βράδυ την άκουσε να τραγουδά, ο Βασίλης Τσιτσάνης. Το αλάνθαστο αυτί του της άνοιξε το δρόμο για μια μεγάλη καριέρα….
Σήμερα Τρίτη, 18 Μαρτίου, σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη του Αγίου Εδουάρδου.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα είναι τα εξής:
Εδουάρδος,
Έντουαρντ,
Έντυ.
O Άγιος Εδουάρδος της Αγγλίας
Ο Άγιος Εδουάρδος θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί έζησε πριν τον χωρισμό των Εκκλησιών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον τιμά ως ‘Αγιο και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επίσης τον τιμά ως Άγιο.
Ο Άγιος Εδουάρδος ήταν υιός του βασιλέως της Αγγλίας Έντγκαρ.
Ο Άγιος, παρά το γεγονός του μεγάλου αξιώματός του, διακρινόταν για την αγνότητα και ευσέβειά του. Δολοφονήθηκε, μετά τριετία από της ανόδου του στον θρόνο, από την μητριά του Ελφρίδα και ενταφιάσθηκε σε τόπο άγνωστο και σε μεγάλο βάθος. Το λείψανό του βρέθηκε ακέραιο, όταν επάνω από το σημείο του τάφου του έλαμπε ουράνιο φως.
Σήμερα το λείψανο του Αγίου Εδουάρδου φυλάσσουν Ορθόδοξοι Ρώσοι μοναχοί της Διασποράς σε μονή κοντά στο Λονδίνο.
Ξεκίνησε από το Νο.10 του ελληνικού Netflix και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Νο.6. Για να δούμε πού μπορεί να φτάσει!
Η ελληνική ταινία Πίσω από τις Θημωνιές, ή Behind the Haystacks αν έχεις το Netflix σου στα Αγγλικά, υπήρξε η υποβολή της Ελλάδας για τα Oscars του 2024. Ξεκινάει με το ξέβρασμα δύο πτωμάτων σε μία επαρχία της Βόρειας Ελλάδας, πλάι σε παιδιά που παίζουν. Είναι 2015 και, στο μεταξύ, συμβαίνει και το μεγαλύτερο κύμα προσφύγων που είχε δει ποτέ ως τότε η χώρα.
Δείτε το βίντεο:
Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες είχαν κλείσει τα σύνορά τους, με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό εκατοντάδων προσφύγων και μεταναστών στα σύνορα της Βόρειας Ελλάδας.
Ο Στάθης Σταμουλακάτος υποδύεται έναν οικογενειάρχη που μεταφέρει μετανάστες με τη βάρκα του έναντι αμοιβής, μέχρι που ένα τραγικό γεγονός θα φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του, και τις σχέσεις μεταξύ τους στα άκρα.
Η οικογένεια αυτή αποτελείται από μία βαθιά θρησκευόμενη σύζυγο και μία κόρη που θέλει να επαναστατήσει (στον ρόλο της κόρης η αποκάλυψη Ευγενία Λάβδα).
Η Ασημίνα Προέδρου που σκηνοθετεί χρησιμοποιεί τις διαφορετικές οπτικές γωνίες των χαρακτήρων της οικογένειας, και δεν το κάνει απλώς ως τρικ ώστε να σου δώσει διάσπαρτες πληροφορίες και να κρατήσει το μυστήριο και την αγωνία ως το τέλος, αλλά για να αποτυπώσει τις κοινωνικές παθογένειες της επαρχίας και την κεκαλυμμένη υποκρισία κάτω από τα χρηστά ήθη, και να σχολιάσει την αλληλοεκμετάλλευση των ανθρώπων και τον υπόκοσμο μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα.
Το πολύ υποβλητικό σκηνοθετικό ντεμπούτο της Προέδρου δεν είχε την αμηχανία και την υπόσχεση μίας πρωτοεμφανιζόμενης δημιουργού, αλλά τη στιβαρότητα μίας πανέτοιμης σκηνοθέτριας, γι’ αυτό και είχε κερδίσει δέκα βραβεία Ίρις στη σεζόν του, των βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου δηλαδή, και έξι από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ανάμεσά τους το βραβείο FIPRESCI για Ελληνική Πρεμιέρα και το βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
