Η χθεσινή ημέρα (13/11) αποτελεί σταθμό για την πορεία των εργασιών του μετρό Θεσσαλονίκης. Χτες το πρωί τοποθετήθηκαν οι πρώτες ράγες του σιδηροδρομικού δικτύου του μετρό. Η τοποθέτηση του σιδηρόδρομου ξεκίνησε από το αμαξοστάσιο της Πυλαίας.
Εάν οι εργασίες συνεχιστούν με τον ίδιο ρυθμό τότε στις αρχές του 2018 θα τοποθετηθούν οι πρώτες ράγες σε υπόγειο τμήμα.
Δείτε φωτογραφία από το τμήμα του σιδηροδρόμου που τοποθετήθηκε.
Ο Κωνσταντίνος Ιαβέρης, Αντιπεριφερειάρχης Οδικής Ασφάλειας και Κέντρου Διαχείρισης Κυκλοφορίας, μίλησε στην ΕΡΤ για τις νέες κάμερες που τοποθετήθηκαν το βράδυ της Πέμπτης σε κεντρικούς κόμβους της Αττικής, όπου καταγράφουν τροχονομικές παραβάσεις.
«Αρχικά, είναι κάμερες που καταγράφουν την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, μία εγκληματική ενέργεια. Οι πρώτες επτά τοποθετήθηκαν στον κόμβο Αλίμου και Ποσειδώνος, εχθές το βράδυ κατά τις 11:00 το βράδυ» εξήγησε ο κ. Ιαβέρης.
«Οι κάμερες, όπως είπα, καταγράφουν μόνο την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη. Οι δύο εξ’ αυτών έχουν τοποθετηθεί στη δεξιά λωρίδα, στο ρεύμα προς Αλίμου, ενώ θα μπουν κι άλλες δύο προς Γλυφάδα» πρόσθεσε στη συνέχεια ο Αντιπεριφερειάρχης Οδικής Ασφάλειας και Κέντρου Διαχείρισης Κυκλοφορίας της περιφέρειας Αττικής.
«Μπήκαν επτά κάμερες εχθές το βράδυ, ενώ αναμένονται άλλες 44. 11 εξ’ αυτών τον Ιανουάριο, 33 μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου και τον Μάρτιο 85, ενώ στα μέσα Ιουνίου θα έχει ολοκληρωθεί το σύστημα» κατέληξε ο κ. Ιαβέρης.
Αυτές οι περιοχές περιλαμβάνουν κεντρικές οδούς, όπως η Πανεπιστημίου και η Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας, καθώς και άλλες σημαντικές περιοχές σε Δήμους όπως η Αγία Παρασκευή και η Ραφήνα.
Αντιμέτωποι με μία όχι και τόσο ευχάριστη έκπληξη ήρθαν τις τελευταίες ημέρες οι ταξιδιώτες και οι συνοδοί τους που βρέθηκαν στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Κι αυτό γιατί τοποθετήθηκε αυτόματο σύστημα ανακλινόμενων μπαρών στον χώρο αφίξεων κι έτσι η διέλευση και η στάση από τις 7 Ιουνίου παύει να είναι δωρεάν μετά από κάποια λεπτά παραμονής.
Σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ της ΕΡΤ, η διέλευση για τα πρώτα δέκα λεπτά είναι δωρεάν (έως δύο διελεύσεις την ημέρα), ενώ από το 10ο λεπτό μέχρι και το 20ο το κόστος φτάνει τα 5 ευρώ.
Μάλιστα, από το 20ο λεπτό η τιμή ανεβαίνει ένα ευρώ ανά λεπτό.
Αλλά, ακόμα κι αν κάποιος οδηγός έχει τη δυνατότητα να παραμείνει την πρώτη ώρα στον χώρο έστω κι αν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, μετά τη μία ώρα παραμονής το όχημα το παίρνει γερανός.
Το αυξημένο κόστος επηρεάζει και τα βανάκια που εξυπηρετούσαν ταξιδιώτες καθημερινά από τους χώρους στάθμευσης εκτός αεροδρομίου καθώς πλέον η τρίτη διέλευση και παραμονή διάρκειας 10 λεπτών, εντός της ίδιας ημέρας, κοστίζει 5 ευρώ.
Σημειώνεται ότι η πληρωμή γίνεται στην έξοδο ενώ υπάρχει πάντα και η λύση του πάρκινγκ, μικρής ή μεγάλης διάρκειας, όπου τη τιμολόγηση είναι φθηνότερη και το πρώτο εικοσάλεπτο παραμονής δωρεάν.
Όπως μετέδωσε η ΕΡΤ, η αλλαγή αυτή έγινε για να μην παρατηρείται συνωστισμός στον χώρο αφίξεων και αναχωρήσεων.
Δείτε το βίντεο:
Άκαρπη -ευτυχώς- ήταν η απόπειρα για ληστεία σε σούπερ μάρκετ, όταν οι δράστες έπεσαν πάνω σε πελάτη που τύγχανε να είναι πεζοναύτης.
Όπως αποτυπώνουν καρέ-καρέ οι κάμερες ασφαλείας, τρεις νεαροί μπήκαν για ληστεία σε ένα σούπερ μάρκετ στο Σεβρον των ΗΠΑ. Ωστόσο, ο πελάτης που βρισκόταν εκείνη την ώρα μέσα ήταν πεζοναύτης, με αποτέλεσμα να αλλάξει την τροπή του σχεδίου τους.
Στο video με το περιστατικό που δόθηκε στην δημοσιότητα, φαίνεται η είσοδος του καταστήματος από την οποία επιχειρούν να μπουν μέσα οι επίδοξοι ληστές. Μπροστά είναι ένας τύπος με καπέλο, ο οποίος τους παρακολουθεί και μόλις ο ένας με το όπλο αρχίσει να κατευθύνεται προς το ταμείο, ο πεζοναύτης τον αιφνιδιάζει και καταφέρνει να τον αφοπλίσει.
Ο άλλος που ήταν στην πόρτα από το φόβο του έπεσε κάτω και μόλις σηκώθηκε ακολούθησε αυτόν που ήταν πίσω του και άρχισε να τρέχει.
Δείτε το βίντεο:
Δείτε μερικές φωτογραφίες από το ταχυδρομείο στην Κίνα.
Επικρατεί ένα χάος και λογικό αφού είναι μια χώρα με δισεκατομμύρια κατοίκους που στέλνει τα εμπορεύματα της και σε όλο τον κόσμο.
apisteuta.com
Άφησα τα κλειδιά μου στον πάγκο, όταν άκουσα το ελαφρύ τρίξιμο του πατώματος στον επάνω όροφο.
Αφού έβγαλα τα αθλητικά μου, ανέβηκα τη σκάλα. Η πόρτα του δωματίου ήταν μισάνοιχτη και άκουσα χαμηλές φωνές.
Σταμάτησα να προσποιούμαι ότι περπατούσα αθόρυβα. Έσπρωξα δυνατά την πόρτα, κάνοντας τον άντρα μου και τη νεαρή γυναίκα δίπλα του να πεταχτούν όρθιοι.
«Έλενα, να εξηγήσω σου!» ψέλλισε ο Μάνος, πετάχτηκε όρθιος σαν παιδί που τον έπιασαν στα πράσα. Η φωνή του λύγισε όταν είπε το όνομά μου.
Αλλά δεν τρόμαξα. Γιατί να το κάνω; Το περίμενα εδώ και χρόνια.
Αντί να φωνάξω, γύρισα ήρεμα και είπα:
«Θα φτιάξω ένα καφέ….»
Έπρεπε να δείτε τα πρόσωπά τους.
Περίμεναν έναν τυφώνα. Αντί γι’ αυτό, τους ήρθε ένα απαλό αεράκι.
Μπορούσα σχεδόν να ακούσω τις σκέψεις τους:
Τι είδους γυναίκα πιάνει τον άντρα της με άλλη στο κρεβάτι και φτιάχνει καφέ;
Η αλήθεια; Βαθιά μέσα μου ήξερα πάντα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον Μάνο.
Ακόμα και την ημέρα του γάμου μας — όταν όλοι μου έλεγαν πόσο τυχερή ήμουν που παντρευόμουν έναν τόσο γοητευτικό και φιλόδοξο άντρα — κάτι μέσα μου ψιθύριζε προειδοποιητικά. Το αγνόησα.
Όταν ήμασταν αρραβωνιασμένοι, είχε πει μια φορά ότι προτιμά την ασφάλεια μια ήρεμης σχέσης από το πάθος και τον έρωτα.
Αυτό έπρεπε να με είχε ανησυχήσει.
Αλλά ήμουν… ερωτευμένη. Ήθελα το «για πάντα».
Όταν γνώρισα τον Mάνο, είχα ήδη μια επιτυχημένη εταιρεία στο κέντρο της Πάτρα, έβγαζα περισσότερα χρήματα απ’ όσα είχα ονειρευτεί ποτέ και ζούσα σε ένα υπέροχο σπίτι στα προάστια.
Είχα κουραστεί από άντρες που ένιωθαν απειλή από την ανεξαρτησία μου.
Το είχα καταλάβει μέσα μου πως ο Μάνος με παντρεύτηκε για τη σταθερότητα και για τα λεφτά και όχι από αγάπη.
Αλλά έπεισα τον εαυτό μου ότι μπορούσαμε να χτίσουμε μια ζωή μαζί.
Δεν ήμουν όμως καμία αφελής ερωτοχτυπημένη… είχα προγαμιαίο συμβόλαιο και μάλιστα βαρβάτο.
Δεν έφερε ποτέ αντίρρηση για το προγαμιαίο συμβόλαιο, και αυτό με έκανε να καταλάβω πολλά από τότε.
Για δεκαεννέα χρόνια παίζαμε τον ρόλο του «τέλειου ζευγαριού».
Κυριακές με φίλους, διακοπές σε Μύκονο και Αράχωβα, δείπνα σε γκουρμέ εστιατόρια.
Οι άλλοι μας έλεγαν «σταθερούς», «ώριμους», «τέλειο ζευγάρι».
Αλλά πίσω από το χαμόγελο του Μάνου, πάντα ένιωθα την άνεση της ζωής που το πρόσφερα.
Κάτω, στην κουζίνα, έφτιαξε καφέ σαν να είχα καλεσμένους.
Ο Μάνος στεκόταν πίσω μου, αγχωμένος γιατί δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε και τον έπιασε με άλλη δεν φώναζε.
Η νεαρή γυναίκα — ανήσυχη, νευρική — κοιτούσε γύρω σαν ποντίκι που ψάχνει έξοδο.
Έβαλα τρεις κούπες στον πάγκο. Ο ήχος της καφετιέρας και η αναπνοή του Μάνου ήταν τα μόνα που ακούγονταν.
«Κάθισε», είπα γλυκά. «Πώς σε λένε, κορίτσι μου; Πόσο είσαι;»
«Εε… Μαρία. Είμαι είκοσι επτά.»
Χαμογέλασα. «Είσαι παντρεμένη, Μαρία;»
«Όχι… χώρισα πέρσι.» είπε. Το χέρι της έτρεμε καθώς έπιανε την κούπα.
«Παιδιά;» της λέω.
«Μια κόρη. Είναι τριών.»
Η καρδιά μου μαλάκωσε. Τριών χρονών. Πραγματικές ευθύνες.
«Όμορφη ηλικία, αλλά δύσκολη κιόλας,» είπα απαλά. «Με ποιον είναι τώρα;»
«Με τη μαμά μου.»
«Καλώς. Τότε πιες. Κανείς εδώ δεν πρόκειται να σε πειράξει.»
Δίστασε κι ύστερα είπε:
«Με κοροϊδεύεις; Πρέπει να με μισείς.»
Ο Μάνος της έριξε ένα προειδοποιητικό βλέμμα, αλλά ήταν αργά. Ήρθε η ώρα για την πρώτη μου μαχαιριά.
«Όχι, γλυκιά μου. Δεν σε μισώ. Στην πραγματικότητα, σε λυπάμαι.»
Το πρόσωπο του Μάνου άλλαξε — από πανικό σε τρόμο.
Ήμασταν παντρεμένοι σχεδόν 20 χρόνια. Ο γιος μας σπουδάζει στην Αγγλία με υποτροφία — ο Μάνος δεν είχε καμία συμβολή.
Ενώ εκείνος κυνηγούσε νεότερες γυναίκες, εγώ ανέπτυσσα την εταιρεία μου σε πάνω από 300 υπαλλήλους.
«Ο Μάνος δεν έχει τίποτα…» είπα ψύχραιμα.
«Ούτε αυτό το σπίτι, ούτε τα αυτοκίνητα, ούτε καν το κρεβάτι που ήσασταν. Όλα εδώ είναι δικά μου.»
Τα μάτια της Μαρίας άνοιξαν διάπλατα.
«Μα… μου είπε ότι όλα ήταν δικά του. Ότι είναι στο όνομά του.»
Γέλασα. Μάλλον δεν της ανέφερε το προγαμιαίο.
«Το μόνο που έχει ένα παλιό αυτοκίνητο Honda Civic και 3.000 ευρώ στην τράπεζα» της είπα.
Το πρόσωπο του Μάνο έγινε άσπρο σαν το γάλα.
Όλη η ψευδαίσθησή του κατέρρευσε.
«Είπες ότι θα φτιάχναμε μια ζωή μαζί, Έλενα,» μουρμούρισε.
Τον σταμάτησα με ένα χέρι.
«Εγώ έχτισα μια ζωή. Εσύ νόμιζες ότι θα μπεις σε αυτή τσάμπα. Έκανες λάθος.»
Γυρίζοντας προς τη Μαρία, της είπα ήρεμη:
«Θα φύγει τώρα. Οι δικηγόροι μου θα επικοινωνήσουν»
Η ατμόσφαιρα πάγωσε.
Το πρόσωπο της Μαρίας άδειασε — όχι από ντροπή, αλλά από συνειδητοποίηση.
«Έχεις δυνατότητες» της είπα ήσυχα. «Αλλά όχι με αυτόν. Εσύ και η κόρη σου αξίζετε καλύτερα»
Έσφιξε τα δόντια, έγνεψε και του έριξε ένα βλέμμα κοφτερό σαν γυαλί πριν βγει από την πόρτα.
Ο Μάνος έμεινε παγωμένος, με το στόμα να ανοιγοκλείνει σαν ψάρι έξω απ’ το νερό.
«Με ξεγέλασες» ψιθύρισε.
Τον κοίταξα στα μάτια.
«Όχι, Μάνο. Εσύ ξεγέλασες τον εαυτό σου. Νόμιζες ότι παντρεύτηκες μια αφελή γυναίκα που δεν θα σε καταλάβαινε. Αλλά σε παρακολουθούσα χρόνια. Τα ξενύχτια, τα κρυφά τηλεφωνήματα, τα ντους πριν κοιμηθείς. Πίστεψες στ’ αλήθεια πως δεν έβλεπα;»
«Νόμιζα πως δεν σε ένοιαζε» μουρμούρισε.
«Νόμιζες ότι η αδιαφορία σήμαινε άγνοια. Απλώς σταμάτησα να με νοιάζουν όσα δεν μπορούσα να ελέγξω — όπως η πίστη σου. Αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να προστατεύω ό,τι έχτισα.»
Έφυγε λίγα λεπτά αργότερα, σέρνοντας μια μισογεμάτη βαλίτσα σαν παιδί που το μάλωσαν.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, γέμισα ένα ποτήρι κρασί, έβγαλα τα παπούτσια μου και άνοιξα όλα τα παράθυρα του σπιτιού.
Ο δροσερός αέρας του φθινοπώρου μπήκε μέσα.
Η σιωπή δεν με βάραινε πια — μου ανήκε.
Χωρίς ψέματα. Χωρίς υποχωρήσεις. Μόνο ηρεμία.
Και για πρώτη φορά μετά από δεκαεννέα χρόνια, ένιωσα πραγματικά σαν στο σπίτι μου — μέσα στο δικό μου σπίτι.
Πέρασαν μήνες από εκείνο το φριχτό πρωινό.
Το σπίτι είχε αλλάξει — πιο φωτεινό, πιο ζωντανό, πιο αληθινό.
Η Έλενα είχε πουλήσει τα περισσότερα έπιπλα, εκείνα που της θύμιζαν τη ζωή που δεν υπήρχε πια.
Κράτησε μόνο λίγα πράγματα: ένα παλιό ρολόι, ένα φυτό που πάντα αγαπούσε και μια φωτογραφία του γιου της.
Είχε αρχίσει να γελά ξανά.
Το γραφείο της πήγαινε καλύτερα από ποτέ — όχι γιατί δούλευε περισσότερο, αλλά γιατί δούλευε ελεύθερη.
Έκανε ταξίδια, γνώριζε ανθρώπους, βοηθούσε γυναίκες να σταθούν στα πόδια τους, όπως είχε σταθεί κι εκείνη.
Κι όμως, υπήρχε πάντα ένα κομμάτι μέσα της άδειο.
Είχε ονειρευτεί να γίνει μητέρα, αλλά τα χρόνια είχαν περάσει.
Μια μέρα, επισκέφτηκε ένα ίδρυμα υιοθεσίας στην Πάτρα.
Εκεί την πλησίασε ένα κοριτσάκι γύρω στα επτά.
Είχε μεγάλα καστανά μάτια και κρατούσε ένα σκισμένο κουκλάκι.
«Είσαι η κυρία που φέρνει τα δώρα;» τη ρώτησε.
Η Έλενα γονάτισε, χαμογέλασε και της απάντησε:
«Όχι, μικρή μου. Αλλά μπορώ να σου φέρω κάτι καλύτερο — μια αγκαλιά.»
Το κοριτσάκι χώθηκε στην αγκαλιά της χωρίς δισταγμό.
Και τότε η Έλενα ένιωσε κάτι που δεν είχε νιώσει ποτέ με τον Μάνο:
Πραγματική αγάπη. Αγνή. Χωρίς ανταλλάγματα.
Ένα χρόνο αργότερα, η μικρή Σοφία είχε πια το δικό της δωμάτιο στο σπίτι.
Τα παράθυρα ήταν πάντα ανοιχτά, και οι κουρτίνες χόρευαν με τον άνεμο.
Γέλια αντηχούσαν εκεί που κάποτε υπήρχε μόνο σιωπή.
Η Έλενα τη βοηθούσε με τα μαθήματα, της διάβαζε ιστορίες τα βράδια, κι εκείνη τη φώναζε «μαμά».
Κάθε φορά που την άκουγε, η καρδιά της φτερούγιζε.
Κάποιες φορές σκεφτόταν τον Μάνο.
Όχι με μίσος — με κατανόηση.
Ίσως έπρεπε να τον συναντήσει, για να μάθει να αγαπά πρώτα τον εαυτό της.
Ένα απόγευμα, καθώς καθόταν με τη Σοφία στη βεράντα, εκείνη γύρισε και τη ρώτησε:
«Μαμά, γιατί δεν παντρεύτηκες ξανά;»
Η Έλενα γέλασε απαλά.
«Γιατί, μικρή μου, δεν χρειάζεται πάντα να παντρευτείς για να έχεις οικογένεια.»
Η μικρή έγειρε πάνω της και ψιθύρισε:
«Εγώ είμαι η οικογένειά σου;»
«Εσύ είσαι το σπίτι μου», απάντησε εκείνη.
Και για πρώτη φορά στη ζωή της, ήξερε πως δεν της έλειπε τίποτα.
Όχι χρήματα, όχι έρωτας, όχι άνθρωποι — μόνο αλήθεια.
Και τώρα την είχε.
Μάνα και κόρη. Δυο ψυχές που βρήκαν η μία την άλλη, όχι από τύχη, αλλά από μοίρα.
Μερικές φορές, η ζωή μας γκρεμίζει όχι για να μας τιμωρήσει — αλλά για να μας ξυπνήσει. Η Έλενα έχασε έναν άντρα που δεν την άξιζε, αλλά βρήκε κάτι πολύ πιο αληθινό: τον εαυτό της.
Η ευτυχία δεν είναι να έχεις κάποιον δίπλα σου· είναι να έχεις ειρήνη μέσα σου. Και όταν αγαπήσεις ειλικρινά τον εαυτό σου, η ζωή φέρνει κοντά σου ανθρώπους που σε αγαπούν το ίδιο καθαρά.
Η Έλενα το έμαθε με τον πιο δύσκολο τρόπο — αλλά και τον πιο όμορφο: ότι οι πληγές μπορούν να γίνουν ρίζες, κι από τον πόνο μπορεί να ανθίσει μια νέα αρχή.
Η ζωή καμιά φορά σου παίρνει κάτι, για να σου χαρίσει κάτι πολύ πιο σπουδαίο.
Η Έλενα πίστευε πως δεν θα γινόταν ποτέ μητέρα, όμως η καρδιά δεν γνωρίζει από βιολογία — γνωρίζει μόνο από αγάπη.
Η υιοθεσία δεν είναι πράξη λύπησης, είναι πράξη θάρρους και καρδιάς.
Είναι η στιγμή που δύο ψυχές που έψαχναν η μία την άλλη, συναντιούνται επιτέλους.
Η Έλενα δεν γέννησε τη Σοφία από το σώμα της·
την γέννησε από την καρδιά της.
Και εκεί βρίσκεται η αληθινή μητρότητα —
όχι στο αίμα, αλλά στην αγάπη που δεν ζητά τίποτα πίσω. 💞
Το βράδυ του Σαββάτου ο Αλέξης Τσίπρας πραγματοποίησε ομιλία στο «Βελλίδειο» Συνεδριακό Κέντρο, στο πλαίσιο της 86ης ΔΕΘ. Στο πλευρό του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν η σύντροφός του Μπέτυ Μπαζιάνα, η οποία κατάφερε για ακόμα μια φορά να κλέψει τις εντυπώσεις με την εμφάνισή της.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην 86η ΔΕΘ, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε το πρόγραμμα που θα εφαρμόσει μια προοδευτική κυβέρνηση, η οποία θα έχει ως κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και στόχο θα έχει να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έφτασε στο «Βελλίδειο» περίπου στις 20:00, συνοδευόμενος από την Μπέτυ Μπαζιάνα.
Η σύντροφος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κάθισε φυσικά δίπλα του, πριν ανέβει στο βήμα για την ομιλία του, και -όπως ήταν αναμενόμενο – δεν ξέφυγε από τον φωτογραφικό φακό, που κατέγραψε την εντυπωσιακή της εμφάνιση. Η Μπέτυ Μπαζιάνα διάλεξε για την περίσταση ένα κόκκινο φόρεμα και κόκκινα πέδιλα.
Δείτε την στο βίντεο:
Στο Ηρώδειο βρέθηκαν το βράδυ της Κυριακής 19/6 ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, μαζί με τη σύζυγό του, Μπέτυ Μπαζιάνα.
Το ζευγάρι παρευρέθηκε στη μεγάλη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα προς τιμήν του μεγάλου λαϊκού συνθέτη και δάσκαλου του, Απόστολου Καλδάρα, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επέτειο γέννησης του μεγάλου συνθέτη.
Σε αυτή την βραδινή έξοδο η Μπαζιάνα φόρεσε ένα κρουαζέ jumpsuit σε κρεμ απόχρωση με ίδια ζώνη στη μέση, το οποίο συνδύασε με φλατ πέδιλα στο ίδιο χρώμα.
Η Μπαζιάνα επέλεξε να εμφανιστεί εντελώς άβαφη και φυσική, χωρίς ίχνος μακιγιάζ
Πηγή: thetoc
Στην «Εφημερίδα των Συντακτών – Σαββατοκύριακο» που κυκλοφορεί εκτάκτως την Παρασκευή 5/1/ 2018 δημοσιεύεται η πρώτη συνέντευξη της Μπέττυς Μπαζιάνα με τίτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία».
Είναι πολύς καιρός, σχεδόν χρόνια, που η «Εφημερίδα των Συντακτών» επαναφέρει κατά διαστήματα το αίτημα για μια συνέντευξη στην Μπέττυ Μπαζιάνα. Στη διάρκεια μιας περιόδου με έντονα πολιτικά γεγονότα, εκείνη δεν έβρισκε κανένα λόγο να μιλήσει, δεν αναγνώριζε κανένα «ρόλο» που θα της επέβαλε να τοποθετηθεί ως σύζυγος του πρωθυπουργού. Ούτε τώρα επιλέγει, όπως λέει, να μιλήσει ως έχουσα ρόλο αλλά ως πολίτης.
Η σύζυγος του πρωθυπουργού λέει στην Έφη Μαρίνου: «Η Ιστορία έχει καταγράψει τη διαφορά ήθους και πολιτικής» και τονίζει: «δεν δέχομαι κατηγορίες περί προδοσίας και εξαπάτησης. Αν ξέρετε κάποιον από τον ΣΥΡΙΖΑ που έβγαλε χρήματα στην πλάτη του ελληνικού λαού να μου το πείτε. Πρώτη εγώ θα βγω στους δρόμους».
Σε μία συνέντευξη – ποταμό τεσσάρων σελίδων δεν μασάει τα λόγια της και επισημαίνει: «Ο κόσμος των παραδείσιων τόπων ανήκει σε διαφορετικό από μένα αξιακό σύστημα. Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αξία η ιδιώτευση, το προσωπικό κέρδος σε βάρος του κοινού καλού και του δίκιου;».
Για πρώτη φορά μιλάει δημόσια ως πολίτης και αναφέρεται στα δραματικά γεγονότα μέσα και έξω από το Μαξίμου το καλοκαίρι του 2015. «Ο Τσίπρας το πήγε ως το όριο της αντοχής που είχε η χώρα. Μέσα σ’ αυτή τη δίνη δεν άλλαξε τον χάρτη των αξιών του, δεν τάχτηκε υπέρ των ισχυρών, είναι πάντα με την πλευρά των ανθρώπων του μόχθου».
Αποκαλύπτει ότι θα ήθελε να είχε συναντήσει τον Φιντέλ Κάστρο και τονίζει: «η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει σε πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, την εικόνα του εαυτού του, ακόμα και με τη λίμπιντό του. Ο ναρκισσισμός καιροφυλακτεί. Ίσως η ψυχανάλυση να βοηθούσε τους πολιτικούς… Αλλά ποιος αντέχει να συγκρουστεί με το είδωλό του;».
[efsyn]
«Η ιστορία έχει καταγράψει τη διαφορά ήθους και πολιτικής. Δεν δέχομαι κατηγορίες περί προδοσίας και εξαπάτησης. Αν ξέρετε κάποιον από τον ΣΥΡΙΖΑ που έβγαλε χρήματα στην πλάτη του ελληνικού λαού να μου το πείτε. Πρώτη εγώ θα βγω στους δρόμους», τονίζει η Μπέττυ Μπαζιάνα σε μια εφ΄ όλης της ύλης συνέντευξή της στην «Εφημερίδα των Συντακτών» Σαββατοκύριακο με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία».
Επισημαίνοντας ότι «ο κόσμος των παραδείσιων τόπων ανήκει σε διαφορετικό από μένα αξιακό σύστημα», αναρωτιέται η Μπέττυ Μπαζιάνα «πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αξία η ιδιώτευση, το προσωπικό κέρδος σε βάρος του κοινού καλού και του δίκιου».
Μιλώντας όπως επισημαίνει η ίδια ως πολίτης και όχι ως σύζυγος του πρωθυπουργού, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, και στα δραματικά γεγονότα μέσα και έξω από το Μαξίμου το καλοκαίρι του 2015: «Τα τελευταία τρία χρόνια κάθε 5η Ιουλίου κλαίω από νεύρα, από οργή -ναι, κυριολεκτώ», λέει χαρακτηριστικά, ωστόσο υπογραμμίζει ότι «ο Τσίπρας το πήγε ως το όριο της αντοχής που είχε η χώρα. Μέσα σ’ αυτή τη δίνη δεν άλλαξε τον χάρτη των αξιών του, δεν τάχτηκε υπέρ των ισχυρών, είναι πάντα με την πλευρά των ανθρώπων του μόχθου».
Παράλληλα στις επικρίσεις της αντιπολίτευσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άλλα υποσχέθηκε και άλλα έκανε, απαντά ότι εκείνοι «έσκυβαν το κεφάλι χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο, πρόθυμοι σε όλες τις εντολές» και «έχουν χρεωθεί για πάντα την αναξιοπρέπεια της υποταγής τους».
Αναφερόμενη ειδικότερα στα γεγονότα του καλοκαιριού του 2015 η Μπέττυ Μπαζιάνα επισημαίνει:
«Υπάρχει μια αλήθεια που εκείνη την περίοδο καταπλακώθηκε μέσα στην ολομέτωπη επίθεση κατά της κυβέρνησης. Της αλήθειας ότι ο Τσίπρας το οδήγησε μέχρι εκεί που μπορούσε να το πάει, έχοντας συναίσθηση της ευθύνης για ό,τι είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό αλλά και της ευθύνης μπροστά στο διακύβευμα.
»Γι’ αυτό δεν δέχομαι τις κατηγορίες περί προδοσίας και εξαπάτησης. Δεν είχε άλλα στο μυαλό του κι άλλα έκανε, δεν είπε ψέματα, δεν οπισθοχώρησε. Πάλεψε να διαχειριστεί μια σκληρή, αμετακίνητη κατάσταση που ορθώθηκε μπροστά του άκρως απειλητική. Και το πήγε ως το όριο της αντοχής που είχε η χώρα μπροστά στην τρομακτική πίεση, τον πνιγμό, την τιμωρία. Είναι περιττό να πω αν συμφωνεί ο Τσίπρας με ό,τι αναγκάστηκε να κάνει, ότι θα ήθελε να τα κάνει όλα αλλιώς. Ναι, αγωνίστηκε όσο καλύτερα μπορούσε έχοντας απόλυτη συναίσθηση της επικίνδυνης κατάστασης.
»Διαπραγματεύτηκε μέχρι τελευταίας στιγμής για μια συμφωνία που δεν θα υπάκουε στους ίδιους νόμους του αδιεξόδου: στην παράλογη λιτότητα. Και στην τελευταία πρόταση συμφωνίας από τους δανειστές, στο εκβιαστικό “take it or leave it” πάλεψε όσο άντεξε. Και έκανε αυτό που κάθε δημοκράτης, αριστερός πολιτικός θα έκανε: ρώτησε το λαό που τον εξέλεξε προκειμένου να αντισταθεί, “να υπογράψω; ” Και ο λαός μας απάντησε περήφανα και αποστομωτικά: «όχι», παρόλη τη βία εκείνης της κρίσιμης εβδομάδας πριν το δημοψήφισμα, την απίστευτη προπαγάνδα, τότε που το παλιό σύστημα έπαιζε τα ρέστα του…. Θυμάστε όσους έτρεχαν να φυγαδεύσουν τις καταθέσεις τους με το φόβο του κουρέματος των τραπεζικών καταθέσεων; Θυμάστε το διχασμό; Εκείνοι που είχαν να χάσουν πολλά και είχαν ήδη βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό και εκείνοι που δεν είχαν να χάσουν πια τίποτα.
»Ο Τσίπρας ζήτησε την κρίσιμη στιγμή τη γνώμη του ελληνικού λαού κι αυτός, παρόλο των ωμό εκβιασμό που του έκλεισαν προκλητικά τις τράπεζες, τού είπε: “να αντισταθείς”. Θυμάστε τη συγκέντρωση του “όχι” στο Σύνταγμα; Ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Μια φωνή που δυνάμωνε, μια δύναμη που μας ένωνε.
»… Ο Τσίπρας, έχοντας ρωτήσει τον ελληνικό λαό στο δημοψήφισμα έφυγε για να διαπραγματευτεί ξανά με τους δανειστές μια καλύτερη συμφωνία. Είχε πάρει καθαρή εντολή δικαιότερης συμφωνίας, όχι εντολή ρήξης ή εξόδου από την Ευρώπη ή το ευρώ. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν σαφές: “Συμφωνείτε με την πρόταση των δανειστών; “. Στηριζόμενος στο κρυστάλλινο «όχι» του ελληνικού λαού, επέστρεψε με μια συμφωνία που ήταν μακριά από αυτό που οραματιζόταν αρχικά. Έκανε ένα συμβιβασμό, όχι όμως ταπεινωτικό, ένα συμβιβασμό που πίστευε ότι είχε μια προοπτική: να οδηγήσει τελικά στο τέλος της ηγεμονίας των ισχυρών, στο τέλος της παράλογης λιτότητας. Κι έκανε πάλι αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε αριστερός πολιτικός που σέβεται τη ψήφο του λαού του, αλλά κυρίως σέβεται τον εαυτό του: έθεσε ξανά στην κρίση του λαού τις επιλογές του προκαλώντας τις εκλογές του Σεπτέμβρη του ΄15. Είπε ξεκάθαρα: “Στις πρώτες εκλογές εκλέχθηκα με ένα πρόγραμμα που οραματιζόταν τον άμεσο τερματισμό της ατιμωτικής επιτροπείας και της λιτότητας. Έδωσα ένα γνήσιο, καθαρό αγώνα με όσες δυνάμεις είχα. Αυτά κατάφερα. Ζήτησα τη γνώμη σας στα δύσκολα, στο αδιέξοδο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν στα χέρια μου δύναμη. Που δυστυχώς υποτιμήθηκε. Αυτή τη συμφωνία έφερα. Συμφωνείτε; Συνεχίζουμε μαζί τον αγώνα; “. Και ο λαός μας, απάντησε πάλι. Και εμπιστεύτηκε ξανά στο ΣΥΡΙΖΑ την ελπίδα».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης η κ. Μπαζιάνα αποκαλύπτει ότι θα ήθελε να είχε συναντήσει τον Φιντέλ Κάστρο και σημειώνει: «Η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει σε πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, την εικόνα του εαυτού του, ακόμα και με τη λίμπιντό του. Ο ναρκισισμός καιροφυλακτεί. Ίσως η ψυχανάλυση να βοηθούσε τους πολιτικούς… Αλλά ποιος αντέχει να συγκρουστεί με το είδωλό του;»
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com