Φρίκη προκαλεί ένα εύρημα σε διαμέρισμα στην Αττική στο πλαίσιο έρευνας που έγινε από την Υποδιεύθυνση Καταπολέμησης Διακίνησης και Εμπορίας Ανθρώπων και Αγαθών της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμέηνου Εγκλήματος. Εκτός από δεκάδες αρχαιότητες, βρέθηκε και ένα ανθρώπινο έμβρυο μέσα σε διάφανο γυάλινο μπουκάλι.
Ένας 77χρονος Έλληνας συνελήφθη για την υπόθεση, κατηγορούμενος για παραβάσεις της νομοθεσίας για την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς, καθώς και απείθεια και υπεξαίρεση.
Ειδικότερα, στο πλαίσιο διενεργούμενης προκαταρκτικής εξέτασης, πραγματοποιήθηκε έρευνα στην οικία του κατηγορούμενου, όπου βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 39 αρχαία και πιθανώς αρχαία αντικείμενα, όπως μαρμάρινες και πήλινες φιάλες και κεφαλές, πυξίδες, ειδώλια, κύπελλα, αμφορέας, αγγείο, αρύβαλλος, οινοχόη, κυάθια, όστρακα, τμήμα λίθου, καθώς και 1 φιάλη με υγρό και ανθρώπινο έμβρυο.
Η ίδια το είχε αφήσει στις εγγονές της, όπως αποκαλύφθηκε όμως στην εκπομπή του Alpha, «Super Κατερίνα»
Το πρωί της Τρίτης 30 Σεπτεμβρίου ήρθε στο φως της δημοσιότητας μια νέα είδηση, 10 μήνες μετά το θάνατο της Βέφας Αλεξιάδου, σχετικά με το εξοχικό σπίτι της στην Χαλκιδική, στο οποίο έμεινε το τελευταίο διάστημα της ζωής της, μέχρι που άφησε την τελευταία της πνοή.
Η ίδια το είχε αφήσει στις εγγονές της, όπως αποκαλύφθηκε όμως στην εκπομπή του Alpha, «Super Κατερίνα», το καλοκαίρι που πέρασε άλλαξε χέρια και ανήκει πλέον σε ένα άνδρα από το εξωτερικό, ο οποίος αποφάσισε να κάνει και μια ιδιαίτερη κίνηση προς τιμήν της διάσημης μαγείρισσας.
Πιο συγκεκριμένα, η βίλα πουλήθηκε τον Ιούνιο για 2.200.000 ευρώ και ο νέος ιδιοκτήτης από το εξωτερικό, με καταγωγή από την Βουλγαρία, θέλει να κάνει μια τιμητική πλακέτα στη μνήμη της.
Η αδελφική φίλη της Βέφας Αλεξιάδου, Λάγια Δουλκερίδου, μίλησε για το γεγονός, κάνοντας λόγο για τις δύσκολες στιγμές που πέρασε η μαγείρισσα: «Γνωριζόμαστε περισσότερο από 40 χρόνια και κάθε φορά που ήταν σε δύσκολη περίοδο όπως και την περίοδο που ο άντρας της ήταν στα τελευταία του, με είχε καλέσει στην Αθήνα, γιατί εγώ μένω Θεσσαλονίκη, για να της συμπαρασταθώ, 15 μέρες πριν πεθάνει ο άντρας της, μέχρι και την κηδεία του. Τα τελευταία τρία χρόνια ήμουν κοντά, να της δείξω την βοήθειά μου, αλλά όσο περνούσε ο καιρός η κατάστασή της επιδεινωνόταν σε βαθμό που ήταν αφόρητο το άγχος και για εμένα, γιατί αισθανόμουν ότι έπρεπε να φροντίσω έναν άνθρωπο που ήτανε εγκαταλελειμμένος από τους πάντες».
Δείτε το βίντεο:
Στη συνέχεια, πρόσθεσε για το σπίτι της: «Όντως ήταν ένας χώρος που συναντιόμασταν όλοι οι φίλοι και γνωστοί. Πουλήθηκε από τις εγγονές της σε έναν Βούλγαρο και προς τιμήν της θέλει να κάνει μία βίλα με το όνομά της».
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη.
Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα ήταν και τα χρόνια της, ανάμεσα σε 50 Έλληνες δίνοντας τη ζωή της για τη πατρίδα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η δεκαεφτάχρονη ηρωίδα της κατοχής αντιμετώπισε με περιφρόνηση τις κάννες του αποσπάσματος.
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουλίου του 1927, από ευκατάστατους γονείς καταγόμενους από τη Σπάρτη.
Μαθήτρια ακόμη του Αρσακείου, οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Ήταν άριστη μαθήτρια και μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Πολύ γρήγορα αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο αγωνιστικά στελέχη τη ΕΠΟΝ.
Έκρυβε όπλα και προκηρύξεις κάτω από την σχολική της ποδιά, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και κολλούσε αφίσες, προκαλώντας τους Γερμανούς.
Στις 16 Ιουλίου του 1944, την ημέρα των γενεθλίων της, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και τη συνέλαβε.
Τη μετέφεραν στο αρχηγείο όπου βασανίστηκε αλύπητα από τον «Αγήνορα», διαβόητο συνεργάτη των Γερμανών.
Μετά από λίγες μέρες οι βασανιστές της δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν καμιά πληροφορία. Οι γονείς της χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες τους και κατόρθωσαν να την απελευθερώσουν.
Η Ηρώ συνέχισε τη δράση της, ως τις 31 Ιουλίου, οπότε συνελήφθη και πάλι από άνδρες των Ες- Ες, ύστερα από ένα σαμποτάζ σε τρένο που μετέφερε πυρομαχικά. Την μετέφεραν στα κρατητήρια της «Κομαντατούρ» στην οδό Μέρλιν, όπου με κτηνώδη βασανιστήρια προσπαθούσαν ματαίως επί τρεις εβδομάδες να της αποσπάσουν πληροφορίες για τις δραστηριότητες των αντιστασιακών οργανώσεων.
Ωστόσο εκείνη δεν λύγισε και οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να της αποσπάσουν κουβέντα. Οι προσπάθειες των δικών της να τη σώσουν, αυτή τη φορά απέτυχαν.
Οι Γερμανοί τη μετέφεραν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Ακόμα κι εκεί στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15 συνέχιζε τον αγώνα της.
Κάποιες γυναίκες θα επιλέγονταν για τα στρατόπεδα της Γερμανίας και μερικές το είδαν ως λυτρωμό στο μαρτύριο τους. Η Ηρώ τότε φώναξε: «Ντροπή σας. Δεν είστε Ελληνίδες!… Μα δεν ντρέπεστε; Καμιά δεν πρέπει να πάει στη Γερμανία!… Μα τι φοβάστε… Μη σας τουφεκίσουνε; Καλύτερα να μας τουφεκίσουν παρά να υποστούμε εξευτελισμούς»!
Εκεί η Ηρώ γνώρισε τη Λέλα Καραγιάννη, που έγινε δεύτερη μάνα της. Κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της. Βλέποντας κάποιες περίεργες κινήσεις μέσα στο στρατόπεδο, η Λέλα Καραγιάννη κατάλαβε τι θα επακολουθούσε. Ρώτησε ένα Ουγγρογερμανό φύλακα, τον Βαλεντίνο και εκείνος με σπασμένα ελληνικά της είπε: «Ηρώ αύριο πρωί πρωί…» και με το χέρι του έκανε την κίνηση του δείκτη που τραβάει τη σκανδάλη.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, η Ηρώ οδηγήθηκε μαζί με άλλους 49 κρατουμένους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί οι χιτλερικοί έστησαν στον τοίχο την έφηβη που δεν είχε καν δικαστεί και τη «γάζωσαν» με 17 σφαίρες- όσα ήταν και τα χρόνια της -για «παραδειγματισμό», όπως είπαν. Η ίδια λίγο πριν οι εκτελεστές της ανοίξουν πυρ έσκισε το φόρεμά της και φώναξε: «Χτυπάτε! Κτήνη».
Όταν ρώτησαν έναν Γερμανό στρατηγό «γιατί τη σκοτώσατε; Ήταν μόλις 17 χρονών…», εκείνος απάντησε: «Γιατί τέτοιοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι για εμάς». Η Ηρώ έπεσε για τη λευτεριά τής πατρίδας, 37 μέρες προτού απελευθερωθεί η Ελλάδα.
Στις 29 Δεκεμβρίου του 1977 η Ακαδημία Αθηνών, με εισήγηση του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ιωάννη Θεοδωρακόπουλου, τίμησε την ηρωίδα με μεταθανάτιο βραβείο για την υπέρτατη θυσία της, αναγνωρίζοντας έτσι και τη συμβολή της ΕΠΟΝ στον απελευθερωτικό αγώνα. Το 1981 ο Νίκος Φώσκολος μετέφερε στη μεγάλη οθόνη τη ζωή της.
Φοινικούντα: Υποπτευόταν την ανιψιά του ο 68χρονος όπως κατέθεσε πριν τη διπλή δολοφονία – «Μήλον της Έριδος» η περιουσία του
«Ο ανιψιός του έπαιξε πολύ ωραίο ρόλο, ό,τι ήθελε ο θείος, ”χρυσό” παιδί – Μου έλεγε: ”αδερφούλα μου θα πεθάνω ευχαριστημένος, έκανα ένα παιδί άλλο πράγμα”» αποκαλύπτει φίλη του 68χρονου
Αναπάντητα παραμένουν πολλά ερωτήματα γύρω από την συγκλονιστική διπλή δολοφονία του ιδιοκτήτη κάμπινγκ και του επιστάτη του στη Φοινικούντα, που σημειώθηκε στις 5 Οκτωβρίου και τάραξε όλη τη Μεσσηνία.
Όλα τα ενδεχόμενα εξετάζονται, οι καταθέσεις των 22χρονων κρατούμενων – εκτελεστή και συνεργού της διπλής δολοφονίας – μελετώνται αναλυτικά προκειμένου να αποφανθεί η αλήθεια για τα κίνητρα και την ύπαρξη περισσότερων εμπλεκόμενων στο φονικό. Ενώ, την ίδια ώρα ακόμη και η οικογένεια του 68χρονου ιδιοκτήτη του κάμπινγκ στη Φοινικούντα, πέφτουν σε αντιφάσεις αναφορικά με την περιουσία, την διαθήκη και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις με το θύμα.
Ο λόγος για τα ανίψια του 68χρονου, τα παιδιά των 2 αδερφών του, στα οποία είχε τεράστια αδυναμία. Από τη μία ο 33χρονος ανιψιός του, γιος της αδερφής του, ο οποίος ήταν ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας του φονικού και μεγάλος κληρονόμος του 68χρονου.
Από την άλλη πλευρά, η αγαπημένη ανιψιά του θύματος και ο 17χρονος γιος της. Μία ανιψιά που αποτελούσε αδυναμία του 68χρονου για χρόνια, ήταν ο άνθρωπός της, στον οποίο μιλούσε για τα πάντα και έχασε τον κόσμο όταν έμαθε για τον θάνατο του θείου της, σύμφωνα με πληροφορίες. Τόσο όσο και ο 17χρονος γιος της ο οποίος λάτρευε τον 68χρονο τον οποίο είχε σαν παππού του.
Πρόκειται για την ίδια γυναίκα που έχει δηλώσει ότι «δεν αποκλείει το ενδεχόμενο συγγενής της να είναι πίσω από τους 22χρονους δράστες της δολοφονίας».
Μιλώντας στην εκπομπή Live News, φίλη του 68χρονου είπε αναφορικά με τη σχέση που είχε το θύμα με τα ανίψια του: «Εγώ δεν θα πω όνομα, άνθρωπο, όταν δεν είμαι σίγουρη 100%. Και δεν θα αδικήσω, γιατί στη ζωή μου μισώ την αδικία.
Όμως, όταν μου έλεγε ότι “μου λέγανε γράψε όλη την περιουσία, γράψε τη μισή περιουσία, αυτός σε κοιτάει, αυτός σε φροντίζει”, όταν μια βδομάδα πριν μου λέγανε “δεν τον θέλει να τον βλέπει και το ένα και το άλλο”… Πώς αλλάζουνε; Τώρα τι γίνεται εδώ ρε; Έχω πάθει την πλάκα μου!
Εμείς στα μέρη τα δικά μας τα δίνουμε στα αγόρια. Όμως άκουσε να δεις, επειδή ο 68χρονος είναι αυτοδημιούργητος και δεν βρήκε από τον πατέρα του. Αγόραζε, λοιπόν, δεν ήθελε να γίνει, ήταν και πανέξυπνος, δεν ήθελε να τα πουλήσουν. Η ανιψιά ήξερε ότι θα τα κρατήσει. Όμως την τριετία την τελευταία, ο ανιψιός του έπαιξε πολύ ωραίο ρόλο. Ό,τι ήθελε ο θείος, ”χρυσό” παιδί. Μου έλεγε: ”αδερφούλα μου θα πεθάνω ευχαριστημένος. Έκανα ένα παιδί άλλο πράγμα. Μόνο να σου πω, έδιωξα τη μάνα του, για να μη μας ανακατεύει με κουτσομπολιά και ρουφιανιές και το δέχτηκε. Ποιο παιδί δέχεται να μην πηγαίνει η μάνα του ούτε στο κάμπινγκ ως επισκέπτρια».
Η κατάθεση του 68χρονου τον Σεπτέμβριου του 2025
Τα όσα είχε καταθέσει ο 68χρονος στις Αρχές στις 10/9/2025, σχετικά με την πρώτη απόπειρα εναντίον του. Όπως είχε καταθέσει ο ίδιος υποπτευόταν πως η επίθεση οργανώθηκε από πρόσωπο κοντά στην ανιψιά του.
«Έχω δύο εναντιώσεις που σκέφτομαι. Η μια είναι ένας Γερμανός που του είχα πουλήσει (ένα οικόπεδο) και η δεύτερη είναι η ανιψιά μου που προφανώς μετέφερε μίσος στον γιο της, ο οποίος, δυστυχώς από ό,τι μαθαίνω έχει εμπλακεί τελευταία με άσχημες παρέες που δεν εμπιστεύομαι, γυρίζοντας από εδώ και από εκεί μέχρι τα ξημερώματα.
Συνδυάζοντας και το νεαρό της ηλικίας του, ο τύπος από το σωματότυπο του δράστη, όσο και να δυσκολεύομαι να το πιστέψω, πιθανότατα είναι κάποιος από τις παρέες του ανιψιού μου όπως ανέφερα, έχοντας παραποιημένες πληροφορίες και προσδοκώντας πιθανώς, οφέλη που δεν μπορώ να κατανοήσω. Δεν κατηγορώ κανέναν».
150.000 ευρώ πουλά το σπίτι του στη Φοινικούντα ο ανιψιός
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες και ενώ οι έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη, το Live News αποκαλύπτει πως ο ανιψιός του θύματος 68χρονου ιδιοκτήτη του κάμπινγκ φέρεται να έχει έρθει σε επικοινωνία με μεσιτικά γραφεία τόσο της Καλαμάτας όσο και της Αθήνας, με πιθανό σκοπό να πουλήσει άμεσα το σπίτι που έχει στη Φοινικούντα.
Μάλιστα φέρεται να έχει ζητήσει το ποσό των 150.000€.
Τι λέει η ανιψιά
«Μήλον της Έριδος» ήταν η περιουσία του 68χρονου, ο οποίος σύμφωνα με την οικογένειά του έπαιρνε τις αποφάσεις εντός του σογιού, όλοι τον άκουγαν και έκαναν τα πράγματα όπως αυτός ήθελε.
«Ό,τι έλεγε ο θείος μου, γινόταν. Ήταν απόλυτος και αυταρχικός και δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Αυτός κρατούσε το ταμεία και έκανε κουμάντα», είπε η ανιψιά του.
Από την πλευρά του ο ανιψιός του δήλωσε: «Ο θείος μου, ήταν αρκετά οξύθυμος και ειρωνικός και τσακωνόταν με πολλούς. Μαζί μου ήταν κομπλέ, επειδή πήγαινα με τα νερά του και ήξερα τις ιδιοτροπίες του»
Όλοι τον περιγράφουν ως δύστροπο και απόμακρο. Όλοι όμως πάσχιζαν να τα έχουν καλά μαζί του. Κάτι που δείχνει πως ο 68χρονος είχε τον απόλυτο έλεγχο μέσω των χρημάτων του, με τα όσα φέρεται να έχουν αποκαλύψει στις Αρχές να φανερώνουν ένα άκρως συγκρουσιακό σκηνικό.
«Να ξέρετε ότι θείος μου δεν είχε καθόλου καλές σχέσεις με τη μητέρα του ανιψιού του», προσθέτει η ανιψιά του.
Ακριβώς το ίδιο κάνει και η μητέρα του 33χρονου ανιψιού, μιλώντας για την ανιψιά της. Υποστηρίζει ότι ο 68χρονος είχε θυμώσει με την ανιψιά του γιατί του ζητούσε συνεχώς χρήματα.
«Τρεις μέρες πριν από το φονικό ο 68χρονος με πήρε και μου είπε ότι άλλαξε την διαθήκη του. Στη δεύτερη διαθήκη έβγαλε εκτός την ανιψιά του και άφηνε αποκλειστικά την περιουσία στον γιο μου και τον στενό του φίλο, τον επιστάτη. Δεν μου είπε το περιεχόμενο, απλά μου είπε ότι είχε νευριάσει με την ανιψιά του, γιατί όλο του ζήταγε χρήματα», τόνισε.
Με τον ανιψιό του θύματος να προσθέτει: «Ο θείος μου είχε τσακωθεί με την ανιψιά του και ξαδέλφη μου, η οποία ήξερε ότι ο θείος επρόκειτο να της γράψει ένα σπίτι, το οποίο είχε περάσει στη δική μου ιδιοκτησία, αλλά εμένα δεν με ενδιέφερε και το είχα δώσει στο θείο μου να το διαχειρίζεται. Ο θείος δεν ήθελε μετά να της το δώσει, γιατί τσακωθήκανε».
«Ο θείος μου τότε κατηγορούσε συνέχεια τον ανιψιό του»
Και το πινγκ πονγκ για το ποιος έχει τσακωθεί με ποιον έχει και συνέχεια. Η ανιψιά του θύματος σε συνέντευξη που έδωσε αποκάλυψε πως υποπτεύεται συγγενή της και πως επειδή γνωρίζει πράγματα και καταστάσεις φοβάται για τη ζωή της.
«Δεν είναι φως φανάρι ότι χωρίς να έχει πάρει περιουσία, ‘’φοβάμαι για τη ζωή μου’’ λέει, τι φοβάται για τη ζωή της; Δηλαδή, κάτι πράγματα, σαν να προσπαθούνε να ενοχοποιήσουν κάτι ‘’και θα πω ονόματα’’ λέει, τι ονόματα; Την ξεκλήρισε ο άλλος και της έχει κακοφανεί. Αυτή περιμένει πώς και πώς να καταδικαστεί ο άλλος να πάει να βάλει τη μάνα του να φάει την περιουσία», αναφέρει μία μαρτυρία στην εκπομπή.
Η Κατερίνα Φραγκάκη, δικηγόρος της ανιψιάς του θύματος, μιλώντας στην εκπομπή είπε πως η ανιψιά φοβάται για το τί μπορεί να της συμβεί: «Η εντολέας μου θέλει να γίνει άρση απορρήτου και να φανούν τα μηνύματα που είχε στείλει ο θείος λίγο καιρό πριν. Ο 17χρονος(γιος ανιψιά) ήταν κοντά στον 68χρονο. Αν γίνει η άρση θα εισφέρουμε και άλλα και θα φανούν όλα. Από την πρώτη στιγμή θέλει να βρεθούν οι πραγματικοί δράστες αυτής της υπόθεσης».
«Σίγουρα υπάρχει και τρίτο άτομο»
Η ανιψιά πάντως δεν είναι η μοναδική μέσα από την οικογένεια που πιστεύει πως εμπλέκεται συγγενικό πρόσωπο στην διπλή δολοφονία. Ένα άτομο από το στενό οικογενειακό κύκλο εξέφρασε τους ίδιους φόβους.
Είστε πεπεισμένος δηλαδή ότι υπάρχει και τρίτο άτομο;
Σίγουρα.
Είναι από την οικογένεια σας;
Εδώ που έχουμε φτάσει δεν αποκλείω τίποτε. Δεν μπορεί να είναι ένας ξένος ένας τρίτος. Κάτι πρέπει να υπάρχει, κάτι.
Η ανιψιά ισχυρίζεται πως ο θείος της εμπιστευόταν μόνο εκείνη και πως μάλιστα φοβόταν τον ξάδελφο της.
«Ο θείος μου τότε κατηγορούσε συνέχεια τον ανιψιό του, ότι είχε σχέση με αυτή την κλοπή και μάλιστα μου είχε πει ότι, θα φτιάξει γράμματα στα οποία θα έγραφε ότι, αν πάθαινε κάτι, θα τον θεωρούσε υπεύθυνο. Τον φοβόταν πολύ, γιατί σε περίπτωση που πάθαινε κάτι, ο ανιψιός θα έπαιρνε τη μερίδα του λέοντος από την περιουσία».
Ο ανιψιός πάντως ενημέρωσε τις Αρχές πως στην πρώτη απόπειρα που του έγινε αρχές Σεπτεμβρίου ο θείος υποψιαζόταν τον 17χρονο εγγονό του.
«Όταν πριν από ένα μήνα περίπου κάποιος προσπάθησε να επιτεθεί στον θείο μου με όπλο, τότε ο ίδιος κατηγορούσε την ξαδέλφη μου για αυτό και έλεγε ότι ήταν ο 17χρονος γιος της, με κάποιους φίλους που κάνει παρέα, που έκαναν την επίθεση», τόνισε.
Οι Αρχές επιχειρούν να βρουν την άκρη του νήματος και μέσα από τις άρσεις απορρήτου να διαπιστώσουν αν τελικά εμπλέκεται τρίτο πρόσωπο στην υπόθεση.
Πάτρα: Γιος γνωστού Πατρινού μουσικού, ο 27χρονος δικυκλιστής που έπεσε θύμα τροχαίου δυστυχήματος
Ο τραγικός θάνατος του 27χρονου Δημήτρη Λιόπετα στην Πάτρα, μετά από τροχαίο δυστύχημα που έλαβε χώρα στην εθνική οδό, κοντά στην οδό Αμερικής, συγκλονίζει την τοπική κοινωνία της αχαϊκής πρωτεύουσας.
Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο συγκρούστηκε με μοτοσικλέτα, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του οδηγού της μηχανής.
Ο οδηγός του ΙΧ, ο οποίος φέρεται να ενεπλάκη στο συμβάν, έφυγε από το σημείο αμέσως μετά τη σύγκρουση.
Η αστυνομία διεξάγει έρευνες για τον εντοπισμό του, ενώ στο σημείο έσπευσε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που μετέφερε τον τραυματία στο νοσοκομείο.
Η μοτοσικλέτα του 27χρονου Δημήτρη Λιόπετα, γιος του γνωστού Πατρινού μουσικού και φωτογράφου, Νίκου Λιόπετα, παρασύρθηκε από αυτοκίνητο που έκανε αναστροφή σε κενή λωρίδα κυκλοφορίας.
Ο οδηγός της μοτοσικλέτας, ναυτικός στο επάγγελμα, δεν τα κατάφερε και κατέληξε λίγη ώρα αργότερα, σύμφωνα με πληροφορίες του tempo24.news.
Ο οδηγός του ΙΧ εγκατέλειψε αρχικά το σημείο, προκαλώντας ανθρωποκυνηγητό από την Ελληνική Αστυνομία.
Λίγη ώρα αργότερα, οι Αρχές κατάφεραν να εντοπίσουν το όχημα και να ακινητοποιήσουν τον οδηγό στην περιοχή του Ρίου.
Ο ίδιος προσήχθη στην Τροχαία, όπου φέρεται να υποστήριξε ότι δεν εγκατέλειψε το σημείο του τροχαίου, αλλά κατευθυνόταν στο Νοσοκομείο του Ρίου καθώς ήταν και ο ίδιος τραυματίας.
Οι έρευνες της Αστυνομίας συνεχίζονται για να αποσαφηνιστούν πλήρως οι συνθήκες του ατυχήματος.
Ο Νίκος Λιόπετας, πατέρας του θύματος, μεταξύ άλλων υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ορχήστρας Brothers, που δημιούργησε τη δεκαετία του 1970 με τα αδέλφια του, αφήνοντας σαν παρακαταθήκη, δισκογραφία και τηλεοπτικές παρουσίες σε παραγωγές του Αλέκου Σακελλάριου και του Γιάννη Πετρίδη, ενώ ως μέλος του συγκροτήματος «Μπουμερανγκ», στο οποίο υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος, έδωσαν συναυλίες σε γνωστές μουσικές σκηνές της Αθήνας, της Πάτρας κ.α.
Συγκλονισμένη η Πάτρα από το σοκαριστικό τροχαίο που στοίχισε την ζωή του Δημήτρη Λιόπετα – Λουλούδια και κεριά στο σημείο
Συγκλονισμένη είναι η τοπική κοινωνία από το θάνατο του 27χρονου Δημήτρη Λιόπετα, ο οποίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή ύστερα από τροχαίο δυστύχημα που σημειώθηκε σήμερα το πρωί στη συμβολή των οδών Αμερικής και Νέας Εθνικής Οδού.
Φίλοι και συγγενείς με δάκρυα στα μάτια έσπευδαν στο σημείο του δυστυχήματος για να αφήσουν μερικά λουλούδια, λίγα κεριά.
Ο 27χρονος ναυτικός ήταν γιος του γνωστού μουσικού Νίκου Λιόπετα και ιδιοκτήτη του Quick Film στην Πάτρα.
Συντετριμμένοι οι γονείς και τα αδέλφια του αδυνατούν να πιστέψουν πως ο Δημήτρης δεν βρίσκεται πια κοντά τους.
Πως έγινε το σοκαριστικό τροχαίο
Σοβαρό τροχαίο σημειώθηκε λίγο πριν τις 11.30 το πρωί της Τρίτης στην συμβολή της οδού Αμερικής και Ν.Ε.Ο.
Σύμφωνα με πληροφορίες συγκρούστηκαν ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο με μοτοσικλέτα με αποτέλεσμα να υπάρξει σοβαρός τραυματισμός.
Το δυστύχημα συνέβη όταν ενώ ο 27χρονος κινείτο κανόνικά στο ρεύμα προς την έξοδο της πόλης με το φανάρι να είναι πράσινο, ο οδηγός του ΙΧ , σύμφωνα με μάρτυρες , κινείτο στο ρεύμα εισόδου και στο σηματοδότη της οδού Αμερικής θέλησε απερίσκεπτα να στρίψει προς την αντ΄θετη πλευρά με αποτέλεσμα να χτυπήσει με σφοδρότητα το μηχανάκι του 27χρονου, που παρότι φορούσε κράνος, τραυματίστηκε θανάσιμα.
Ο οδηγός του ΙΧ που ενεπλάκη στο τροχαίο έφυγε από το σημείο, αφού πρώτα ήρθε το ασθενοφόρο για να παραλάβει τον τραυματία. Σύμφωνα με μαρτυρίες πήγε στο νοσοκομείο για να δει την κατάσταση των παιδιών του τα οποία επέβαιναν στο όχημα.
Αμέσως κινητοποιήθηκαν αστυνομικοί και λίγη ώρα αργότερα κατάφεραν να εντοπίσουν το όχημα με τον οδηγό στην περιοχή του Ρίου.
Ήδη έχει προσαχθεί στην Τροχαία και όπως υποστήριξε δεν εγκατέλειψε το σημείο του τροχαίου, αλλά “πήγαινε προς το Νοσοκομείο του Ρίου”.
Τις πρώτες δυόμισι ώρες της επίθεσης ρίχτηκαν 100.000 βόμβες στο μικρό ύψωμα. Κάθε δευτερόλεπτο, έπεφταν 11 βλήματα. Στο τέλος της επίθεσης το «Ύψωμα 731» είχε φαγωθεί κατά πέντε μέτρα. Είχε γίνει «Ύψωμα 726».
Γραφείο Μπενίτο Μουσολίνι, Ρώμη, αρχές Μαρτίου 1941
Ο «Ντούτσε» έκλεισε με δύναμη το μαύρο βαρύ ακουστικό τού τηλεφώνου του. Τα χέρια του έτρεμαν από την ένταση. Σηκώθηκε από το τεράστιο δρύινο γραφείο του και πήγε προς το παράθυρο. Προέταξε με τον γνωστό του τρόπο το πηγούνι του, πήρε βαθιά αναπνοή και φούσκωσε, όπως έκανε στις ομιλίες του στο πλήθος. Ύστερα, εντελώς ξαφνικά, σαν να είχε δεχτεί γροθιά στο στομάχι, ξεφούσκωσε, οι ώμοι του βάρυναν και περπάτησε άλλη μια φορά γύρω από το γραφείο του. Ύστερα κάθισε βαριά στην καρέκλα. Χαμήλωσε το κεφάλι του και πέρασε τις παλάμες του επάνω από το φαλακρό κρανίο του, που είχε αρχίσει να ιδρώνει. Μόλις είχε δώσει μια βαριά υπόσχεση στον σύμμαχό του, Αδόλφο Χίτλερ: «Μέχρι το τέλος της άνοιξης θα κάνω παρέλαση στην Αθήνα».
Όταν κόπασε λίγο η οργή του, πάτησε το κουμπί ενδοσυνεννόησης με τη γραμματεία του και σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μελανοχίτωνας φρουρός χτύπησε την πόρτα και μπήκε μέσα. «Φραντσέσκο, πες να μου φέρουν έναν εσπρέσο. Ααα και πού είσαι; Πες να ετοιμάσουν το αεροπλάνο μου». Σε λίγες ώρες ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο φασίστας, ο νέος Καίσαρας, ο άνθρωπος που οραματιζόταν τη Μεσόγειο σαν «Mare Nostrum», πετούσε με προορισμό τις ιταλικές θέσεις στα σύνορα της Αλβανίας με την Ελλάδα.
Ύψωμα 731, αμπρί διοικήσεως
Ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς, με περγαμηνές από τον μικρασιατικό πόλεμο, καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Κάτι δεν του άρεσε. Η ξαφνική σιγή των Ιταλών τον είχε βάλει σε σκέψεις. Χωρίς να φορέσει το πανωφόρι του, βγήκε έξω από το αμπρί του και άρχισε να επιθεωρεί τις θέσεις άμυνας στο ύψωμα.
Το βουνό βρισκόταν 20 χιλιόμετρα βόρεια της Κλεισούρας και είχε καταληφθεί από τον Ελληνικό Στρατό τον χειμώνα του 1941. Το συγκεκριμένο ύψωμα ήταν ένα καρφί στο «μάτι» της ιταλικής πολεμικής μηχανής. Όσο παρέμενε σε ελληνικά χέρια κάθε προσπάθεια των Ιταλών ήταν καταδικασμένη. Εάν έπεφτε, τότε άνοιγε ο δρόμος για την υπόλοιπη Ελλάδα. Είχε υψόμετρο 731 μέτρα και όπως είθισται η γεωγραφική υπηρεσία το είχε ονομάσει «Ύψωμα 731».
Ο ταγματάρχης φώναξε δυο λοχαγούς του και άρχισε να δείχνει με το δάχτυλό του διάφορα σημεία και να δίνει οδηγίες. Εκείνοι, που δεν είχαν καταλάβει για τι πράγμα μιλούσε, απλά σημείωναν και κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι τους. «Θέλω να ενισχυθεί η άμυνα σε αυτό το αντέρεισμα. Σε αυτή τη ραχούλα να στηθεί ένα πολυβόλο που θα διασταυρώνει πυρά με εκείνο το πολυβόλο μας. Εδώ και εδώ να βάλλουν οι όλμοι μας. Και όλοι, μα όλοι να σκάψουν ορύγματα βάθους 80 εκατοστών και να μπουν μέσα για να είναι προφυλαγμένοι…».
Ο ταγματάρχης Κασλάς είχε δημιουργήσει στο μυαλό του ένα περίφημο σχέδιο άμυνας και τώρα το έστηνε όχι επί χάρτου, αλλά στην πραγματικότητα. Γνώριζε ότι οι φαντάροι και οι αξιωματικοί του ήταν διαλυμένοι και καταβεβλημένοι, όπως και εκείνος, αλλά πολύ περισσότερο γνώριζε ότι το ύψωμα δεν έπρεπε να πέσει ακόμη και εάν όλοι οι υπερασπιστές του σκοτώνονταν.
Ο ταγματάρχης Κασλάς εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε. Έφαγε μαζί με τους υπόλοιπους στρατιώτες σαν απλός φαντάρος και στη συνέχεια κλείστηκε στο αμπρί του και μελέτησε τους χάρτες. Σχεδίασε κάθε πιθανό σενάριο, καλό ή κακό, προκειμένου να μην πέσει το ύψωμα. Έφτιαξε στο μυαλό του κάθε εναλλακτική λύση για να αποτρέψει την ιταλική επίθεση. Πριν ακόμη χαράξει, βγήκε έξω σαν να ήθελε να αποτυπώσει στο μυαλό του όλη εκείνη την απίστευτη ομορφιά της πλάσης.
Λίγα λεπτά αργότερα, ξεκινούσε η περίφημη ιταλική «Εαρινή Επίθεση» με τον ίδιο τον Μουσολίνι να επιβλέπει. Τα ιταλικά κανόνια άρχισαν να ξερνούν φωτιά. Οι ελληνικές θέσεις δέχονταν ένα πρωτόγνωρο σφυροκόπημα. Θύμιζε τα «μπαράζ» του πυροβολικού στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάθε ένα δευτερόλεπτο που περνούσε επάνω στο βουνό έσκαγαν 11 βλήματα. Καπνός, σκόνη, ουρλιαχτά, διαμελισμένα κορμιά, μυρωδιά από καμένη σάρκα, μπαρούτι, συνέθεταν ένα σκηνικό κολάσεως.
Ο Κασλάς δίπλα στον ασυρματιστή του ούρλιαζε για να ακουστεί: «Στείλε: Δεχόμαστε σφοδράν επίθεσιν. Αντέχουμε». Ο ταγματάρχης ήταν αποφασισμένος να μην αφήσει τους Ιταλούς να πατήσουν στο «731». Κατάμαυρος από την κάπνα και τις λάσπες φώναξε τους αξιωματικούς του και στα γρήγορα, μέσα στο αμπρί του, έδωσε τη διαταγή του προς τους διοικητές των λόχων του 5ου τάγματος Πεζικού Τρικάλων: «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθή προς τα οπίσω. Εμψυχώσατε άνδρας σας και τονώσατε το ηθικόν των. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσις του εχθρού, η οποία οπωσδήποτε θα αποκρουσθή και θα συντριβή. Τηρήσατέ με ενήμερον τακτικής καταστάσεως. Επαναλαμβάνω, τότε μόνον θα διέλθη ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας, όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας».
Οι στιγμές, τα λεπτά, οι ώρες του σφοδρού βομβαρδισμού περνούσαν βασανιστικά αργά. Μέσα στα ορύγματα οι φαντάροι σιωπηλοί, δεν μπορούσαν να αντιδράσουν στις βόμβες που έσκαγαν δίπλα τους. Τα βλήματα σκορπούσαν τον θάνατο και τη θλίψη. Οι στρατιώτες έβλεπαν τους συναδέλφους και φίλους τους να κομματιάζονται, ένιωθαν το αίμα τους καυτό να τους πιτσιλάει. Και όσο συνέβαινε αυτό, τόσο η οργή τους ξεχείλιζε και έσφιγγαν περισσότερο το όπλο τους.
Ο Ιταλός διοικητής Πυροβολικού, Καβαλέρο, από την Τρεμπεσίνα, όπου ήταν τα κανόνια, σίγουρος πλέον ότι δεν είχε μείνει άνθρωπος ζωντανός έπειτα από τέτοιο βομβαρδισμό, έγνεψε στον Ντούτσε, που παρακολουθούσε από κοντά, ότι πλέον το Πεζικό μπορεί να καταλάβει το ύψωμα. Οι Ιταλοί στρατιώτες καθώς πλησίαζαν αντίκρισαν ένα θέαμα που τους έκανε να μείνουν με το στόμα ανοιχτό. Το γεμάτο δέντρα βουνό είχε μείνει φαλακρό. Τα συρματοπλέγματα είχαν καταστραφεί, τα χαρακώματα δεν υπήρχαν. Ήταν πλέον και εκείνοι σίγουροι ότι θα καταλάμβαναν εύκολα το ύψωμα.
Την ίδια στιγμή μέσα στο αμπρί του ταγματάρχη, ο ασυρματιστής, του έδωσε να διαβάσει το τηλεγράφημα από τον συνταγματάρχη Κετσέα: «Επί των θέσεών σας θ’ αμυνθήτε μέχρις εσχάτων. Η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμήν των όπλων».
Ο Δημήτρης Κασλάς, που δεν σταμάτησε να δίνει διαταγές, έγνεψε στον ασυρματιστή του: «Στείλε: οτιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 και έχω πεποίθησιν ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί».
Η πεποίθησή του έγινε πραγματικότητα. Αν και είχαν καταστραφεί τα ελληνικά κανόνια επάνω στο ύψωμα, αν και είχαν καταστραφεί τα πυροβόλα, οι όλμοι και τα βαριά όπλα, ο Κασλάς έδωσε διαταγή προς τους φαντάρους να μην κουνηθούν από τις θέσεις τους και να μην πυροβολήσουν τους σχεδόν ακάλυπτους Ιταλούς μέχρι το σύνθημά του. Και όταν οι Ιταλοί έφτασαν κοντά, ο ταγματάρχης φώναξε «πυρ» και μια δεύτερη πύλη της κολάσεως άνοιξε, αυτή τη φορά για εκείνους.
Με χειροβομβίδες, πολυβόλα, αυτόματα, οι Έλληνες φαντάροι θέριζαν τους Ιταλούς που ακάλυπτοι δεν είχαν πού να κρυφτούν. Ήταν μια πραγματική σφαγή για τους άνδρες του Μουσολίνι. Τα νεύρα είχαν τεντωθεί τόσο, που κάποιες ομάδες Ιταλών που σήκωναν τα χέρια για να παραδοθούν εκτελέστηκαν την ίδια στιγμή.
Ο ταγματάρχης Κασλάς υπερασπίστηκε με τους στρατιώτες του το «Ύψωμα 731» με αυταπάρνηση. Η «Εαρινή Επίθεση» του Μουσολίνι έσπασε στους βράχους ενός βουνού που είχε ύψος 731 μέτρα. Τα βράδια ιταλικά αεροπλάνα πετούσαν επάνω από το καραφλό βουνό και έριχναν προκηρύξεις. Ο Κασλάς έγραψε στο ημερολόγιό του: «Προς το εσπέρας νομίζουν ότι θα κλονίσουν το ηθικόν των στρατιωτών μας, ρίπτουν δι’ αεροπλάνων χιλιάδας προκηρύξεις, καλούν τους στρατιώτας μας να ρίψουν τα όπλα και να σπεύσουν να παραδοθούν. Αι προκηρύξεις αυταί μόνον γέλωτα προσέφερον εις τους ηρωικούς οπλίτας». Ο Μουσολίνι έφευγε ταπεινωμένος. Σε λίγες εβδομάδες θα χρειαζόταν ο σύμμαχός του, ο Χίτλερ, να επέμβει για να τον σώσει από την καταστροφή.
Στον ταγματάρχη Κασλά, που κράτησε το «Ύψωμα 731» και απέκρουσε μέσα σε τρεις μέρες 18 μεγάλες επιθέσεις από Πυροβολικό, Αεροπορία, άρματα μάχης και επίλεκτες ιταλικές μονάδες πεζικού, απονεμήθηκαν τα εξής: Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ’ Τάξεως, Αργυρούς Σταυρός του Β’ Τάγματος, Μετάλλειον στρατιωτικής αξίας Δ’ Τάξεως. Οι Ιταλοί άφησαν στους πρόποδες του υψώματος 12.000 νεκρούς.
Καλοκαίρι 1943, Βόλος, χωριό Πουρί
Ο ήρωας ταγματάρχης του «731» είχε επιστρέψει στην ησυχία τού χωριού του. Καθημερινά ασχολούνταν με τις αγροτικές δουλειές, αλλά κάτι μέσα του δεν τον άφηνε να κοιμηθεί και να ησυχάσει. «Πρέπει να βγω στο βουνό. Πρέπει να πολεμήσω τους κατακτητές», σκεφτόταν και μια μέρα παρουσιάστηκε στον ΕΛΑΣ. Εντάχθηκε στη XVI Μεραρχία. Οι οργανωτικές του ικανότητες, η οξύνοιά του, το θάρρος του και η τακτική του στις μάχες δεν άργησαν να τον φέρουν ως στρατιωτικό διοικητή του 52ου Συντάγματος.
Οι μάχες που έδωσε φορώντας το… δίκοχο του ΕΛΑΣ ήταν πολλές. Έδρασε κυρίως στην περιοχή της κοιλάδας του Σπερχειού και σε κάθε σύγκρουση που είχε με τα γερμανικά στρατεύματα άφηνε πίσω του μόνο νεκρούς στρατιώτες που φορούσαν τις στολές με τη νεκροκεφαλή και τους δυο κεραυνούς στο πέτο.
Μερικές από αυτές εναντίον του κατακτητή αλλά και των ντόπιων συνεργατών του: στο Βλάσδο (Μοσχάτο) Καρδίτσης στις 7 Μαρτίου 1944, στον Μεσενικόλα Καρδίτσης στις 18 Μαρτίου 1944, στο Παλιούρι Φθιώτιδος στις 12 Απριλίου 1944, στην περιοχή Μακρακώμης – Σπερχειάδος από τις 11-14 Ιουνίου και στις 18 Ιουνίου 1944. Απέκρουσε με πείσμα και έκανε να πληρώσουν ακριβά οι Γερμανοί τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις τους εναντίον των ανταρτών, στην κοιλάδα του Σπερχειού στις 7-20 Αυγούστου 1944. Έλαβε μέρος στη μάχη στο Λιανοκλάδι την 1η Σεπτεμβρίου 1944 και στις μάχες στην περιοχή Δομοκού στις 18-20 Οκτωβρίου 1944.
Επίσης οργάνωσε διάφορα σαμποτάζ κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής που συνέδεε την Αθήνα με τη Βόρεια Ελλάδα, σε συνεργασία με Άγγλους κομάντος υπό τον Άγγλο ταγματάρχη Τζον Μόλγκαν από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο του 1944.
19 Δεκεμβρίου 1944, Πάρνηθα, Χασιά Αττικής
Το κρύο περνούσε τα πανωφόρια και τα αμπέχονα, και έφτανε μέχρι το κόκαλο. Οι άνδρες του 52ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ βρίσκονταν κρυμμένοι με πλήρη εξάρτυση και πολεμοφόδια στο δάσος της Πάρνηθας. Ήταν όλοι τους μπαρουτοκαπνισμένοι και ετοιμοπόλεμοι. Περίμεναν απλά τη διαταγή από το αρχηγείο και θα κατέβαιναν από το Περιστέρι και τις άλλες δυτικές συνοικίες. Η κατάληψη της Αθήνας και η εξολόθρευση όλων των συνεργατών των Γερμανών που απολάμβαναν την κάλυψη της κυβέρνησης και κοιμόντουσαν σε ξενοδοχεία, δίχως να τους ενοχλεί κανείς, θα ήταν ζήτημα ωρών.
Ο στρατιωτικός διοικητής του 52ου Δημήτρης Κασλάς κοίταζε από ψηλά τα φώτα της πόλης που άναβαν και τους καπνούς από τις διάφορες συνοικίες όπου μαίνονταν οι μάχες. «Μα είναι δυνατόν. Μας έχουν εδώ από τις 30 Νοεμβρίου και αντί να μας αμολήσουν, αφήνουν τον εφεδρικό ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ της Αθήνας να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Μα τι κάνουν; Κοιμούνται τέλος πάντων; Δεν βλέπουν ότι μας πετσοκόβουν εκεί κάτω; Τι κάνουμε εδώ;». Ο λοχαγός του ΕΛΑΣ που κάπνιζε το τσιγάρο του δίπλα από τον Κασλά δεν περίμενε απάντηση. Την ήξερε. Έσβησε την καύτρα με το σαλιωμένο δάχτυλό του και γύρισε πίσω.
Μια απλή διαταγή και η ροή της ιστορίας θα είχε αλλάξει. Μια διαταγή που δεν δόθηκε στην ώρα της. Όταν έφτασε στον Κασλά και σε άλλους μπαρουτοκαπνισμένους διοικητές του ΕΛΑΣ, οι Άγγλοι είχαν γίνει ήδη κύριοι των κομβικών σημείων της πόλης, αποβίβαζαν συνέχεια στρατό από τον Πειραιά και την Ελευσίνα, και η ρομαντική περιπέτεια του βασανισμένου λαού για δημοκρατία είχε λάβει τέλος. Εκείνος ο πόλεμος ήταν προδιαγεγραμμένο από την αρχή να χαθεί.
Επίλογος
Ο ήρωας ταγματάρχης του «731», ο άνθρωπος που απέκρουσε τα στρατεύματα της Ιταλίας στο ύψωμα που δεν έπρεπε να πέσει, δεν ήταν ήρωας. Η «εθνικόφρων κυβέρνηση» τον θεώρησε προδότη, Βούλγαρο, συμμορίτη, κατσαπλιά. Οι συνεργάτες των Γερμανών, αλλά και οι άκαπνοι στρατιωτικοί που περνούσαν τον χρόνο τους στα μπορντέλα και τα καφενεία της Μέσης Ανατολής, όταν ο Κασλάς πολεμούσε τους κατακτητές, επέστρεψαν με τη βοήθεια των συμμάχων στα πράγματα και τον έκριναν ως «ανεπαρκή». Το υπουργείο Στρατιωτικών ζήτησε από τον Κασλά να απολογηθεί και να αποκηρύξει τη δράση του στον ΕΛΑΣ. Δεν το έκανε. Δεν πρόδωσε τους νεκρούς στρατιώτες του. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς υπάχθηκε στον β’ πίνακα των αξιωματικών, χαρακτηρισμένος ως «επικίνδυνος με υποψία ότι θα στελέχωνε τον ΔΣΕ». Ο δρόμος που έπρεπε να πάρει ήταν ένας: Εξορία.
Τον αποστράτευσαν «αυτεπαγγέλτως». Του ξήλωσαν τα γαλόνια. Ο Κασλάς ουδέποτε υπέγραψε δήλωση μετάνοιας. Έμεινε στην εξορία επί τρία χρόνια. Το 1948 αφέθηκε υπό περιοριστικούς όρους ελεύθερος.
Τρίκαλα, 1950
Στην πλατεία Ρήγα Φεραίου της πόλης κυκλοφορούσε άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Δυο καλοντυμένοι θαμώνες του ιστορικού καφενείου «Πανελλήνιον», που απολάμβαναν τον καφέ τους, τον είδαν να περνά και δεν του έδωσαν σημασία. Μια παρέα νεαρών, όμως, σηκώθηκε από το τραπέζι της και λίγο έλειψε να πετάξει κάτω τους καφέδες και τα νερά. Έτρεξε προς τον άγνωστο άνδρα και του έκλεισε τον δρόμο.
«Κύριε ταγματάρχα, εσείς;» του είπε ο ψηλότερος της παρέας. «Κύριε ταγματάρχα μας, κύριε Κασλά, πολεμήσαμε μαζί στο ‘‘731’’» του είπαν οι τρεις φίλοι με μια φωνή και στάθηκαν προσοχή μπροστά του. «Μας σώσατε τη ζωή. Σας ευγνωμονούμε για όσα κάνατε για εμάς. Πάντα θα σας ευγνωμονούμε. Και εμείς και τα παιδιά μας».
Ένας αραμπάς πέρασε από δίπλα τους και έκαναν στην άκρη. Ο άγνωστος άνδρας, τους κοίταξε βαθιά και τους τρεις. Ήθελε να τους χαιρετίσει, να τους αγκαλιάσει. Δεν το έκανε. Σήκωσε τον γιακά από το παλτό του, και τους είπε ευγενικά: «Συγγνώμη, κύριοι, δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Μάλλον με μπερδεύετε με κάποιον άλλον. Κάνετε κάποιο λάθος. Καλή σας ημέρα» και απομακρύνθηκε.
Ο άγνωστος με τον υψωμένο γιακά και το καπέλο, όταν έστριψε στην πρώτη γωνία που βρήκε μπροστά του, κοντοστάθηκε να πάρει ανάσα. Έκλαψε βουβά, με αναφιλητά. Ύστερα σκούπισε τα δάκρυά του και συνέχισε τον δρόμο του. Ο άγνωστος άνδρας πέθανε το 1966. Τον πρόδωσε η καρδιά του στα 65 του χρόνια, όπως τον πρόδωσε η πατρίδα του…
Το 1985 ο Δημήτριος Κασλάς, μετά θάνατον, προήχθη σε ταξίαρχο.
Το φωτογραφικό υλικό είναι από το ψηφιακό αρχείο για τον Δημήτρη Κασλά, www.Kaslas.blogspot.gr
Ένα κινηματογραφικό καρέ που έχει χαρακτεί βαθιά στο μυαλό και την ψυχή, όσων έχουν δει την αριστουργηματική «Λίστα του Σίντλερ».
Ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά, που φοράει κόκκινο παλτό, περπατάει μόνο του ανάμεσα στους Γερμανούς στρατιώτες οι οποίοι εκκενώνουν την περιοχή. Ο Σίντλερ παρακολουθεί από μακριά το κορίτσι, το οποίο λίγο αργότερα μεταφέρεται σε καρότσι με πτώματα… Μία σκηνή καταλυτική και βαθιά συμβολική.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ γύρισε την ταινία ασπρόμαυρη, προκειμένου να την αποτυπώσει ως ντοκιμαντέρ. Όμως, έδωσε χρώμα μόνο στο κοριτσάκι με το κόκκινο παλτό, θέλοντας να συμβολίσει την γενοκτονία των Εβραίων και τα αμέτρητα θύματα των Ναζί.
Το ρόλο του κοριτσιού έπαιξε η Πολωνή ηθοποιός Ολίβια Νταμπρόβσκα, η οποία το 1993, όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν μόλις 3 ετών. Μία ταινία, που όπως είπε αργότερα η ίδια, την στιγμάτισε και την τραυμάτισε για πολλά χρόνια.
Είχε υποσχεθεί να μην δει την ταινία μέχρι να ενηλικιωθεί, αλλά αθέτησε την υπόσχεση της και την είδε κρυφά όταν ήταν 11 χρόνων.
«Με τραυμάτισε για πολλά χρόνια, δεν ήθελα να την ξαναδώ»
Τρομοκρατήθηκε από το έργο και για πολλά χρόνια ντρεπόταν που συμμετείχε σε αυτό.
«Το κρατούσα κρυφό για πολύ καιρό, αν και πολλοί συμμαθητές μου το διάβασαν στο ίντερνετ. Είχα εκνευριστεί, γιατί όλοι με ρωτούσαν αν ήξερα τα πάντα για το Ολοκαύτωμα», είχε αναφέρει η Νταμπρόβσκα σε συνέντευξή της στους Times.
Μία από τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές είναι εκείνη, όπου ο αξιωματικός των SS, Άμον Γκετ που τον ενσαρκώνει ο Ρέιφ Φάινς, πυροβολεί γυναίκες και παιδιά από το μπαλκόνι του.
«Ήταν τόσο τρομακτικό. Δεν μπορούσα να καταλάβω πολλά, όμως ήμουν σίγουρη ότι δεν ήθελα να ξαναδω πουέ αυτήν την ταινία στη ζωή μου», είχε δηλώσει η Ολίβια.
Τελικά η Νταμπρόβσκα ξαναείδε την ταινία, όταν έκλεισε τα 18, μετά από παρότρυνση φίλων της. Η γνώμη της για το έργο άλλαξε καθοριστικά, καθώς πια μπορούσε να αντιληφθεί την ιστορικό της νόημα «Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να είμαι περήφανη που συμμετείχα. Ο Σπίλμπεργκ είχε δίκιο. Έπρεπε να μεγαλώσω για να δω το έργο».
Η ταινία ήταν βασισμένη στη ζωή του Όσκαρ Σίντλερ, ενός απατεωνίσκου, πρώην πράκτορα των Ναζί, που όμως στο τέλος έσωσε από τα κρεματόρια περισσότερους από 1.200 Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 15 Δεκεμβρίου 1993. Απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούςκαι έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 321,3 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.Έλαβε 12 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Νίσον και Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Φάινς, κερδίζοντας 7, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Διασκευασμένου Σεναρίου. Βραβεύτηκε επίσης με 7 βραβεία BAFTA και 3 Χρυσές Σφαίρες.
Υπήρξε πραγματικά το κορίτσι με το κόκκινο παλτό;
Είναι άγνωστο αν το κοριτσάκι με το κόκκινο παλτό υπήρξε πραγματικά. Αλλά στο γκέτο έζησε ένα κοριτσάκι με κόκκινο παλτό, η ξαδέρφη του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι.
Το όνομά της είναι Ρόμα Λιγκόκα και γεννήθηκε στην Κρακοβία της Πολωνίας το 1938.
Ζούσε με τους γονείς της στο γκέτο των Εβραίων, ωστόσο, κατάφερε να διαφύγει με τη μητέρα της μέσα από ένα τούνελ, όταν το εκκένωσαν οι Ναζί, εξολοθρεύοντας χιλιάδες.
Ζήτησαν βοήθεια από μια οικογένεια Πολωνών, οι οποίοι τους φιλοξένησαν και τους παρουσίαζαν ως συγγενείς τους.
Η Λιγκόκα θυμάται ότι στο γκέτο φορούσε ένα κόκκινο παλτό, το οποίο μόλις είδε η Πολωνή γυναίκα που της έσωσε τη ζωή, είπε: «Μα τι γλυκιά φραουλίτσα είσαι εσύ!»
Έβαψαν τα μαλλιά της ξανθά και για πολύ καιρό, φοβούνταν ότι οι Γερμανοί θα τις ανακάλυπταν.
Τελικά όμως επέζησαν μέχρι το τέλος του πολέμου και η Λιγκόκα ακολούθησε τον ξάδερφό της Ρομάν Πολάνσκι, στην show biz, εργαζόμενη ως ενδυματολόγος.
Από πολύ μικρή είχε ως είδωλό της τον Πολάνσκι. Έγινε μοντέλο για ένα διάστημα και έκανε θραύση στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Πολωνίας. Όταν είδε τη «Λίστα του Σίντλερ», επικοινώνησε με τον Σπίλμπεργκ, ο οποίος δήλωσε συγκινημένος όταν τη γνώρισε.
Το 2003 κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά της, με τίτλο «The Little Girl in the Red Coat». «Έχουν περάσει 70 χρόνια απ’ το τέλος του πολέμου, αλλά το τραύμα είναι ακόμα ζωντανό για την Λιγκόκα: «Ακόμα φοβάμαι. Υποφέρω από αϋπνίες και κατάθλιψη. Συχνά τρομάζω όταν κάποιος χτυπάει την πόρτα», είχε πει τότε η ίδια.
O ηθοποιός και σκηνοθέτης Διαμαντής Καραναστάσης είναι εδώ και αρκετό καιρό στο πλευρό της Ζωής Κωνσταντοπούλου, της επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας! Ο ηθοποιός έχει δηλώσει για τη σύντροφό του: «Η Ζωή είναι ένας άνθρωπος που την αγαπώ και με αγαπάει πολύ. Είναι σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου»
Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης έχει δύο παιδιά από τον γάμο με τη σκηνοθέτιδα Μαριάννα Κάλμπαρη και πάντα για αυτόν η κόρη του και ο γιος του θα είναι το πιο σημαντικό κομμάτι στη ζωή του. Όπως, μάλιστα, μας εκμυστηρεύεται, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που εκτιμάει στη Ζωή είναι η στάση της απέναντι στα δύο του παιδιά. «Η Ζωή είναι ένα δώρο για τα παιδιά μου και τη ζωή μου. Τα αγαπάει και την αγαπούν. Τους δίνει πολύ χρόνο και αγάπη», αναφέρει.
Διαμαντής Καραναστάσης: Πώς γνωρίστηκε με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου
Όσον αφορά το πώς γνωρίστηκαν, ο ίδιος, άνετος, ευδιάθετος και χαλαρός, είπε πως «την περίοδο του δημοψηφίσματος της έστειλα ένα mail χωρίς να γνωριζόμαστε καν, όπου της δήλωνα τη διάθεσή μου να βοηθήσω στον μεγάλο αγώνα που έκανε. Δεν βρεθήκαμε τότε, παρά μήνες αργότερα, σε μια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, όπου συναντηθήκαμε και της είπα αστειευόμενος να κοιτάξει το mail της. Μιλήσαμε πάρα πολλή ώρα μέχρι που άδειασε το θέατρο.
Συνεννοηθήκαμε να μιλήσουμε την επομένη, γιατί τότε ήταν έτοιμη να ανακοινώσει το κόμμα της, την Πλεύση Ελευθερίας, και έτσι ξεκινήσαμε να συναντιόμαστε, να συζητάμε για πράγματα που αφορούν την πολιτική και να αναλύουμε τα πράγματα που μας απασχολούν, έχοντας απέναντί μου ένα σπάνιο μυαλό και έναν υπέροχο άνθρωπο», κατέληξε.
Τον χειμώνα του 1944, στην κορύφωση του Ολοκαυτώματος, ο Εβραίος φωτογράφος Χένρικ Ρος έθαψε ένα κουτί με φωτογραφίες στο έδαφος. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε για να ξεθάψει αυτές, αλλά και την τραγική ιστορία που εξιστορούσαν.
Ο Χένρικ Ρος από την Πολωνία ήταν ένα απλός φωτογράφος αθλημάτων και ειδήσεων, όταν οι Γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην πόλη του το 1939. Από τότε επιβίωνε, βγάζοντας φωτογραφίες και προπαγανδιστικά πλάνα για το τμήμα Στατιστικής των Ναζί. Ωστόσο, έβγαζε κρυφά φωτογραφίες από την καθημερινή ζωή στο γκέτο Λοντζ, που στο τέλος περιελάμβαναν απελάσεις των κατοίκων της σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κινδυνεύοντας να έχει και ο ίδιος την ίδια μοίρα, έθαψε τις φωτογραφίες αυτές μέσα στο έδαφος, διατηρώντας τα αποδεικτικά στοιχεία για τις μελλοντικές γενιές.
Μετά την απελευθέρωση του Λοντζ από τον σοβιετικό στρατό το 1945, ο Ρος επέστρεψε να ξεθάψει τις φωτογραφίες, αλλά πολλές είχαν καταστραφεί. Όσες είχαν μείνει άθικτες, παρείχαν μια ματιά στη ζωή των Πολωνών Εβραίων. Τώρα, βρίσκονται στη γκαλερί τέχνης στο Οντάριο και ζουν ως ένα μνημείο για τα θύματα μιας από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες στον κόσμο.
1.1940: Ένας άντρας που έσωσε το Τορά από τα συντρίμμια της συναγωγής στην οδό Wolborska.
Ανοίγει ο δρόμος για την υποχρεωτική στράτευση των γυναικών
Νίκος Δένδιας αποκάλυψε πως έχει ανοίξει ο δρόμος και για την υποχρεωτική στράτευση των γυναικών.
Τον «Χάρτη μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή» παρουσίασε την Τρίτη ο Νίκος Δένδιας, κάνοντας μια σειρά από σημαντικές ανακοινώσεις.
Μεταξύ αυτών, η πρόβλεψη για πρώτη φορά εθελοντικής στράτευσης για γυναίκες.
Ο Νίκος Δένδιας εξήγησε ότι αφορά σε γυναίκες από 20 έως 26 ετών και θητεία 12 μηνών, με την εκπαίδευση να υλοποιείται στο Κέντρο Εκπαίδευσης Υλικού Πολέμου στη Λαμία.
Όπως διευκρίνισε, ο πιλοτικός στόχος για το 2026 αφορά σε 200 εθελόντριες, ενώ τα κίνητρα που θα δοθούν περιλαμβάνουν πρόβαση σε νοσοκομεία, λέσχες και λοιπές παροχές των Ενόπλων Δυνάμεων, αναγνώριση χρόνου θητείας ως προϋπηρεσία, μοριοδότηση ΑΣΕΠ για πρόσληψη ως ΕΠΟΠ σε δεξιότητα θητείας και πρόσληψη κατά προτεραιότητα πτυχιούχων ως πολιτικό προσωπικό, νοσηλεύτριες, βρεφονηπιοκόμοι, διοικητικό προσωπικό κ.α.).
Μιλώντας σε δημοσιογράφους, ωστόσο, ο υπουργός ξεκαθάρισε πως η υποχρεωτική στράτευση των γυναικών βρίσκεται ήδη στο τραπέζι:
«Θέλω να είμαστε έτοιμοι για την στιγμή, όταν και αν απαιτηθεί, που θα υπάρξει στην Ελλάδα κανονική υποχρεωτική στράτευση γυναικών. Δεν είναι ακόμα ο καιρός, αλλά θέλουμε να ετοιμαστούμε γι’ αυτό».
