Το Υπουργείο Πολιτισμού στο πλαίσιο της πολιτικής του για τη δημιουργία πολιτιστικών πυρήνων στο κέντρο της Αθήνας, προχωρά στην αποκατάσταση του κτιρίου, επί της οδού Τριπόδων 32, της γνωστής «οικίας Κοκοβίκου», στην Πλάκα και τη μετατροπή της σε πολιτιστικό χώρο.
Το κτίριο, σε ερειπιώδη κατάσταση σήμερα, έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο με τον περιβάλλοντα χώρο του, διότι αποτελεί εξαιρετικό δείγμα Αθηναϊκού σπιτιού, ενώ η διάσωσή του συμβάλλει στην ιστορία της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής. Οι μελέτες για την αποκατάσταση του κτιρίου και του περιβάλλοντος χώρου του εκπονήθηκαν με πόρους του Υπουργείου Πολιτισμού. Το έργο χρηματοδοτείται από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Αττικής- ΕΣΠΑ 2021-2027 με 1.700.000 ευρώ.
Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Το Υπουργείο Πολιτισμού, στο πλαίσιο του σχεδιασμού και της υλοποίησης ενός συνολικού προγράμματος προστασίας και ανάδειξης κτηρίων -ιδιοκτησίας του Δημοσίου- στην Πλάκα, της γειτονιάς που έχει συνδεθεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, με τον χαρακτήρα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, προχωρά στην αποκατάσταση της “οικίας Κοκοβίκου” -όπως επικράτησε να λέγεται το κινηματογραφικό σπίτι του Αντωνάκη και της Ελενίτσας, από την ελληνική ταινία “Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”- και τη μετατροπή της σε πολιτιστικό χώρο, προβολής ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου. Η διάσωση, η αποκατάσταση και η επανάχρηση ενός κτιρίου-μνημείου, από τα ελάχιστα πλέον σωζόμενα “αθηναϊκά σπίτια” συμβάλλει στην ένταξή του στη σύγχρονη ζωή, ανασυγκροτεί την ιστορική εικόνα του με την ανασύσταση του βασικού συνοδού κτίσματος, μεγάλου μέρους της αυλής σε επαφή με το κτίριο και στην αποκατάσταση του μετώπου του οικοπέδου, με πολλαπλό όφελος για το ανάπτυγμα της οδού και τον ιστορικό τόπο της Πλάκας. Στόχος μας είναι η ενίσχυση του ιδιαίτερου ιστορικού και πολιτιστικού χαρακτήρα της Πλάκας, σεβόμενοι το μνημειακό της χαρακτήρα, αλλά και η ενίσχυση του τουριστικού ενδιαφέροντος για την Αθήνα, μέσα από την ανάδειξη νέων πολιτιστικών προορισμών. Μαζί με την Οικία Κωλέττη επί της Πολυγνώτου, το Σπίτι του Ελύτη, το κτίριο επί της Διοσκούρων 7, το οποίο προορίζεται να φιλοξενήσει το Μουσείο Καρόλου Κουν, την οικία Κωστή Παλαμά επί της Περιάνδρου, την «οικία Κοκοβίκου» επί της Τριπόδων, δημιουργούμε ένα πυρήνα κτηριακών υποδομών για πολιτιστικές χρήσεις, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές εκφάνσεις και εποχές της ιστορίας των Αθηνών. Ευχαριστώ τον Περιφερειάρχη Αττικής Νίκο Χαρδαλιά για την εξαιρετικά γόνιμη συνεργασία μας για την ενίσχυση και αναβάθμιση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της πρωτεύουσας και της Αττικής».
Σύμφωνα με την εγκριθείσα μελέτη, αποκαθίσταται η ιστορική εικόνα του κτίρίου, αναδεικνύεται ο μνημειακός του χαρακτήρας, ενώ διασφαλίζεται η καθολική προσβασιμότητα. Εκτελούνται εργασίες αποκατάστασης του κελύφους και ανασύστασης του κυρίως προσκτίσματος–συνοδού διώροφου κτίρίου, ώστε να αποκατασταθεί η τυπολογία της Αθηναϊκής αυλής, συνδυαστικά με την διαχείριση του μετώπου της οδού Τριπόδων, καθώς και της λειτουργικής αναβάθμισης του κτιρίου για τη νέα του χρήση. Ταυτόχρονα, συντηρούνται τα αρχαία αρχιτεκτονικά λείψανα που έχουν εντοπισθεί στο εσωτερικό του κτιρίου και στον αύλειο χώρο του, ενώ παράλληλα, διασφαλίζεται η απρόσκοπτη θέασή τους.
Το κτίριο, συνολικής επιφανείας 266 τ.μ., είναι τριώροφο με ξύλινο συνεχές χαγιάτι, σε όλες τις στάθμες, ανταποκρινόμενο στα πρότυπα της πρώιμης οθωνικής περιόδου. Αποτελεί μέρος συγκροτήματος με άλλοτε συνοδά κτήρια και εσωτερική αυλή, τυπολογία που επικράτησε στα χρόνια της Οθωμανοκρατίας, στην Πλάκα. Η παρουσία του κυρίως κτιρίου μαζί με τα προσκτίσματά του, τεκμηριώνεται την περίοδο 1836-1837. Αποτελεί παλίμψηστο λόγω της παρουσίας σωζόμενων ορατών αρχαιοτήτων, σε στάθμη χαμηλότερη από το δάπεδο του ισογείου, τόσο εντός του κτιρίου στην κατώτερη στάθμη του, όσο και στον άλλοτε αύλειο χώρο. Έχει δεχτεί σειρά επεμβάσεων και τροποποιήσεων λόγω μεταλλαγής του αύλειου χώρου του (καθαιρέσεις συνοδών κτισμάτων και μανδρότοιχου), διενέργειας ανασκαφικής έρευνας σε ολόκληρο σχεδόν τον χώρο και στο εσωτερικό του κτιρίου, και συνολικής επισκευής. Η μορφή του ακινήτου διασώζεται σε τεκμήρια εποχής.
«Δεν υπάρχει όμοιά της στον κόσμο ολόκληρο. Αυτή είναι μάνα»
Το πιθανότερο είναι να έχετε ακούσει το όνομά της, κι αν όχι, αξίζει να διαβάσετε την ιστορία της Σταυρούλας Πελέκη, της γυναίκας – σύμβολο που με την αγάπη και την καλοσύνη της ομόρφυνε τις ζωές πολλών παιδιών και έγινε παράδειγμα προς μίμηση. Η Σταυρούλα Πελέκη είχε 540 κόρες και αφιέρωσε όλη της τη ζωή στα ορφανά. Τα παιδιά από το Ορφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας.
Λίλιαν Χαχοπούλου: « Μια γυναίκα – σύμβολο για όλη τη Φθιώτιδα»
Τα λόγια της δημοσιογράφου από τη Λαμία για τη διευθύντρια του Ορφανοτροφείου Θηλέων Λαμίας: «Η Σταυρούλα Πελέκη είναι μια γυναίκα – σύμβολο για ολόκληρη τη Φθιώτιδα. Δεν υπάρχει όμοιά της στον κόσμο ολόκληρο. Αυτή είναι μάνα, και την Κυριακή οφείλουμε να την γιορτάσουμε ακριβώς όπως και τις δικές μας. Μην γράψεις παιδάκι μου τίποτα για μένα. Δεν χρειάζεται. Δεν έχω κάνει κάτι παραπάνω απ’ όσα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος». Ενώ, αυτό είναι το παιδί που για 6 χρόνια δεν το επισκεπτόταν κανείς στο ορφανοτροφείο.
Η Σταυρούλα Πελέκη μέσα από τα δικά της λόγια
«Το έχω ξαναπεί. Δεν είμαι η μάνα τους κι όταν με φωνάζουν “μαμά” τους λέω με ωραίο τρόπο πως καμιά γυναίκα δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό της μάνας. Έχουμε ένα κοριτσάκι 7 ετών το οποίο ήρθε κοντά μας όταν ήταν 6 μηνών. Όταν τη στείλαμε στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο ”Ονειροδρόμιο”, το οποίο έχει φιλοξενήσει κι άλλα παιδιά μας και ευχαριστούμε πολύ τους ιδιοκτήτες γιαυτό, άκουγε τα άλλα παιδάκια να φωνάζουν τους γονείς τους “μαμά” και “μπαμπά”. Όταν επέστρεφε από το σχολείο αποκαλούσε την υποδιευθύντρια ”μαμά” κι εμένα ”μπαμπά”».
Της είπα: ”Έλα να κουβεντιάσουμε! Εγώ δεν είμαι μπαμπάς. Ο μπαμπάς είναι άνδρας. Φοράει παντελόνια. Έχει μουστάκια. Είναι ψιλός και αδύνατος. Εμένα θα με λες ”κυρία”. Θυμάμαι πέρασε λίγος καιρός και μια μέρα με αγκάλιασε με τα μικροσκοπικά χεράκια της και μου είπε: ”Δεν θέλω να σε λέω ”κυρία”. Αφού δεν μπορώ να σε λέω ”μπαμπά”, θέλω να σε λέω ”μπαμπουδέλι”. Πόση ανάγκη από αγάπη έχουν τα πουλάκια μου… Εγώ παιδιά δεν έκανα, αλλά νομίζω πως όλα τα παιδιά που πέρασαν από το ορφανοτροφείο, κοντά στα 540, τα αγάπησα σαν δικά μου. Τα τάισα, τα κοίμισα, τα βάφτισα, τα σπούδασα, τα πήγα νυφάδες στην εκκλησία με παρανυφάκια μικρότερα κοριτσάκια, για να αισθάνονται πως δεν είναι μόνες, ότι έχουν μία οικογένεια που πάντα θα τις αγαπά και θα τις νοιάζεται».
Σταυρούλα Πελέκη: «Μας έχει τρελάνει η εφορία»
«Να’ ναι καλά ο κόσμος, οι άγιοι Λαμιώτες, οι άγιοι Φθιώτες κι όλοι οι άγιοι των περιχώρων που μας βοηθάνε. Κάθε βδομάδα μας στέλνουν τρόφιμα, το μόνο που με ενδιαφέρει στην παρούσα φάση είναι να μην πεινάσουν τα αγγελούδια μου. Και δεν θα πεινάσουν. Οι συνθήκες με ανάγκασαν να κάνω έκκληση στην πολιτεία αλλά δεν με άκουσε κανείς. Αν χρωστάμε; Πολλά! Μας έχει τρελάνει η εφορία, πάνω από 96.000 το χρόνο».
«Πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ για ό,τι χωράφια μας έχει προσφέρει ο κόσμος. Βοσκοτόπια που κανείς δεν εκμεταλλεύεται. Για 4 μαγαζιά στη Λαμία εκ των οποίων λαμβάνουμε ενοίκιο μόνο από ένα. Για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Σε κάποια από τις εκκλήσεις μου είχαν ανταποκριθεί τρία τέσσερα άτομα από την παρούσα κυβέρνηση. Ήρθαν εδώ. Τους παρακάλεσα: ”Κάντε ό,τι μπορείτε για να μας βοηθήσετε, σας παρακαλώ”. Μου απάντησαν ότι το θέμα μας θα διευθετηθεί και ο ένας εξ αυτών μου έδωσε 450 ευρώ για τις ανάγκες των παιδιών. Πέρασαν μήνες, τους τηλεφώνησα, μου απάντησαν: ”Κυρία Πελέκη, δεν μπορεί να γίνει τίποτα”».
Σταυρούλα Πελέκη: Όσα ανέφερε για τον ρόλο της εκκλησίας
«Άνθρωπος της εκκλησίας είμαι και πάω κάθε βδομάδα τα παιδιά για εκκλησιασμό. Αλλά σε παρακαλώ. Μη με ρωτάς για την εκκλησία. Οι άνθρωποι να είναι καλά. Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που από το υστέρημα τους προσφέρουν ό,τι μπορούν σ’ αυτά τα παιδιά. Μόνο αυτό το τελευταίο να γράψεις κορίτσι μου. Τίποτε άλλο. Και να κάνεις μία προσευχή για τα παιδιά μου».
Η Σταυρούλα Πελέκη, η «πολυμάνα» με τις 540 κόρες πέρασε 59 ολόκληρα χρόνια πλάι στα «παιδιά της» στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας και τα φρόντισε με τέτοια αγάπη και προθυμία που -δυστυχώς- καμιά φορά δεν επιδεικνύουν ούτε οι ίδιοι γονείς για τα δικά τους παιδιά.
Λουκέτο σε πάνω από 5.000 περίπτερα τα τελευταία 15 χρόνια – Οι αιτίες της κρίσης
«Το 2010 υπήρχαν περίπου 9.000 περίπτερα, ενώ σήμερα λειτουργούν μόνο 4.000 σε όλη τη χώρα»
Τα περίπτερα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της ελληνικής καθημερινότητας, όπου ο καθένας μπορούσε να αγοράσει ό,τι θέλει από τσιγάρα μέχρι αναψυκτικά και σνακ, περνούν τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων δεκαετιών.
Τα τελευταία 15 χρόνια έχουν κατεβάσει ρολά χιλιάδες περίπτερα, δημιουργώντας σοβαρό πρόβλημα στο κλάδο.
Ειδικότερα, ο πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Μισθωτών Περιπτέρων, Θεόδωρος Μάλλιος, μιλώντας στο Action24 για το συγκεκριμένο γεγονός, τονίζοντας πως «το 2010 υπήρχαν περίπου 9.000 περίπτερα, ενώ σήμερα λειτουργούν μόνο 4.000 σε όλη τη χώρα».
Σε ερώτηση για τον λόγο που κλείνουν τόσο πολλά περίπτερα, ο κ. Μάλλιος απάντησε ότι «ευθύνονται οι απανωτές κρίσεις, κυρίως η οικονομική κρίση, μετά ακολούθησε η κρίση με την πανδημία του κορονοϊού και ολοκληρώθηκε με την ενεργειακή κρίση».
Επίσης, υπογράμμισε την εμφάνιση πολλών 24ωρων αλυσίδων μίνι-μάρκετ, τα οποία έχουν πλήξει σε μεγάλο βαθμό τα περίπτερα, ενώ προειδοποίησε πως στο μέλλον θα έχει «ακόμα χειρότερα αποτελέσματα».
Επεσήμανε, ακόμη, πως τα περισσότερα περίπτερα που έχουν βάλει λουκέτο βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και στον Πειραιά.
Σχετικά με τα ενοίκια των περιπτέρων, δήλωσε πως «το ενοίκιο εξαρτάται από το ποιος είναι ο περίπτερα, ποιος εκμεταλλεύεται το περίπτερο. Ένα ενοίκιο μπορεί να ξεκινάει από 300 ευρώ και μπορεί να φτάσει έως και 3.000 ευρώ. Τα νούμερα δεν λένε κάτι από μόνα τους. Εξαρτάται από την πιάτσα, το σημείο και το πόσο καλός επαγγελματίας είναι ο περιπτεράς».
Η μητέρα είναι ο άνθρωπος που μας χάρισε το δώρο της ζωής και που κάθε στιγμή της ύπαρξής της την αφιερώνει στα παιδιά της. Είναι σημαντικό να μην πληγώνουμε ποτέ τη μητέρα μας, γιατί:
Είναι η πρώτη που μας αγάπησε πραγματικά και άνευ όρων, πριν καν μας γνωρίσει. Η αγάπη της μητέρας είναι αγνή και ανιδιοτελής.
Μας φροντίζει καθημερινά χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Από τη στιγμή που γεννηθήκαμε, έβαλε τις ανάγκες μας πάνω από τις δικές της.
Έχει θυσιάσει αμέτρητες φορές τις προσωπικές της επιθυμίες και τα όνειρά της, προκειμένου να δώσει σε μας ένα καλύτερο μέλλον.
Είναι πάντα εκεί να μας ακούσει, να μας στηρίξει και να μας δώσει τις καλύτερες συμβουλές, ακόμα και όταν κανείς άλλος δεν είναι διαθέσιμος.
Πίσω από κάθε χαμόγελό της κρύβεται η ανησυχία και η έγνοια για το αν είμαστε καλά και ασφαλείς.
Η μητέρα μας έχει υπομείνει πολλές δυσκολίες και στενοχώριες για να μεγαλώσουμε εμείς με ασφάλεια και άνεση.
Οι πληγές που της προκαλούμε με λόγια ή πράξεις δεν θεραπεύονται εύκολα, γιατί προέρχονται από τα πρόσωπα που αγαπάει περισσότερο στον κόσμο, τα παιδιά της.
Μας δίδαξε τις πιο πολύτιμες αξίες, όπως ο σεβασμός, η ευγένεια και η αγάπη, αξίες που οφείλουμε να εφαρμόζουμε πρωτίστως απέναντί της.
Η μητέρα μας δεν θα είναι για πάντα δίπλα μας. Είναι σημαντικό να την εκτιμάμε, να την αγαπάμε και να της το δείχνουμε καθημερινούς, γιατί κάποτε μπορεί να είναι πολύ αργά.
Η χαρά της μητέρας μας είναι στενά συνδεδεμένη με τη δική μας ευτυχία. Όταν την πληγώνουμε, τελικά πληγώνουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Για όλους αυτούς τους λόγους, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στο πώς της φερόμαστε. Ας επιλέξουμε να της προσφέρουμε χαμόγελα, αγκαλιές, όμορφα λόγια και στιγμές ευτυχίας, δείχνοντάς της ότι αναγνωρίζουμε τη μοναδική της αξία στη ζωή μας.
Μία νεαρή μαμά τα έβαλε με την πεθερά της, η οποία τρύπησε τα αυτιά της τριών μηνών εγγονής της χωρίς να ρωτήσει τη νύφη της.
«Είμαι σκύλλα εγώ τώρα αν δεν θέλω να ξανακρατήσει την κόρη μου η πεθερά μου, αφού τρύπησε τα αυτιά της κόρης μας πίσω από την πλάτη μας;», ανέφερε η μητέρα, λέγοντας τον «πόνο» της στο διαδίκτυο.
Η ίδια συνέχισε εξηγώντας πώς ξεκίνησε ο καυγάς, γράφοντας: «Η οικογένεια του συζύγου μου κι εγώ έχουμε μερικές διαφορές κουλτούρας. Προσπαθώ να είμαι όσο πιο ευγενική και δεκτική μπορώ μαζί τους, μέχρι που επεμβαίνουν στα παιδιά μου. (έχω έναν γιο 4 και την τριών μηνών κόρη μου). Ένα ζητηματάκι προέκυψε, όταν τρύπησαν τα αυτιά της κόρης μου. Είναι κάτι μεγάλο στην κουλτούρα της οικογένειας του συζύγουμε να τρυπούν τα αυτιά των μικρών κοριτσιών σχεδόν από τη γέννηση».
«Δεν ένιωθα άνετα με αυτό. Ξέρω ότι δεν θυμάμαι πολλά και δεν πονούσα ιδιαίτερα, όμως ήθελα να μπορώ να αποφασίσω εγώ για αυτό. Ναι, οι τρύπες θα κλείσουν, αλλά θα ήθελα να αποφασίσει εκείνη αν και πότε θα τρυπήσει τα αυτιά της. Το είπα αυτό στην πεθερά μου, ενώ συμφώνησε και ο άντρας μου», ανέφερε η μαμά.
«Μια μέρα, άφησα την μικρή στην πεθερά μου για να κάνω μια δουλειά. Όταν πήγα να την πάρω μετά από λίγες ώρες, διαπίστωσα έκπληκτη πως η κόρη μου φορούσε σκουλαρίκια! Η δικαιολογία της ήταν πως το έκανε και στο μωρό της κουνιάδας μου, αλλά και σε όλα τα μωρά της οικογένειας».
«Ένιωσα ότι παραβιάζει τα όριά μου» τόνισε θυμωμένη η μαμά. «Πήρα αμέσως την κόρη μου και φύγαμε. Ο σύζυγός μου, εξοργίστηκε το ίδιο με μένα και τσακώθηκε με την μητέρα του. Πλέον, δεν την αφήνουμε μόνη με τα παιδιά μας, της το έχουμε απαγορεύσει» κατέληξε η μαμά.
Marianne Bachmeier: Στις 6 Μαρτίου του 1981 η μητέρα ενός 7χρονου πήρε τον νόμο στα χέρια της.
Άνοιξε πυρ μέσα σε δικαστική αίθουσα και σκότωσε τον Klaus Grabowski, τον κατηγορούμενο για τον βιασμό και φόνο της 7χρονης κόρης της.
Marianne Bachmeier: Πήρε το νόμο στα χέρια της
Εφτά σφαίρες πετυχαίνουν και σκοτώνουν τον 35χρονο. ΄Ένα γεγονός που έκανε την Marianne πρωτοσέλιδο του δυτικογερμανικού Τύπου.
Όταν ξεκίνησε η δίκη για την ίδια, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω της. Η γερμανική κοινή γνώμη είχε μόνο ένα θέμα συζήτησης και μία μόνο απορία: Πόσο δικαιολογημένη ήταν που ήθελε να εκδικηθεί τον άνθρωπο που της σκότωσε το παιδί της;
Η περίπτωσή της μητέρας, δεν έχει ξεχαστεί ακόμα στη Γερμανία. Σύμφωνα με το γερμανικό δίκτυο Norddeutscher Rundfunk (NDR), ήταν η «πιο θεαματική υπόθεση αυτοδικίας στη μεταπολεμική Γερμανία».
Λίγα λόγια για την τραγική ζωή της πριν τον χαμό της κόρης της
Αρκετά χρόνια πριν αποκτήσει το χαρακτηριστικό παρατσούκλι «εκδικήτρια μάνα» από τον γερμανικό Τύπο, η Marianne Bachmeier ήταν μια γυναίκα που πάλευε να μεγαλώσει μόνη την κόρη της. Είχε δικό της μπαρ στο Λίμπεκ της τότε Δυτικής Γερμανίας, αλλά γνώρισε το σκληρό πρόσωπο της ζωής αρκετά νωρίς.
Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’70, όταν η Marianne έτρεχε σαν τρελή για να αποκτήσει τα βασικά για να μεγαλώσει την κόρη της, Anna. Ήταν το τρίτο της παιδί και το μόνο που ζούσε μαζί με τη μαμά του. Τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της, είχαν δοθεί για υιοθεσία.
Η ζωή της, ακόμη και τότε ήταν τραγική. Ο πατέρας της ήταν μέλος των SS στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και λίγο μετά τη γέννησή της, το 1950, οι γονείς της χώρισαν. Η μητέρα, ωστόσο, ξαναπαντρεύτηκε αμέσως. Το 1966 και σε ηλικία 16 ετών, η Marianne θα γινόταν και εκείνη μητέρα.
Στα 18 της απέκτησε τη δεύτερη κόρη της, καρπός έρωτα με άλλον άντρα. Και τα δύο παιδιά δόθηκαν για υιοθεσία αμέσως μετά τη γέννησή τους. Πριν φέρει μάλιστα στον κόσμο το δεύτερο παιδί της, έπεσε θύμα βιασμού.
Αποφάσισε να μεγαλώσει το τρίτο της παιδί
Το 1973 γεννήθηκε η Anna. Αυτή τη φορά η Marianne αποφάσισε να την κρατήσει και να τη μεγαλώσει μόνη της. Είχε σοβαρές επιπλοκές στη γέννα και έμαθε πως δεν θα μπορούσε να αποκτήσει άλλο παιδί. Την Άννα περιέγραφαν οι κοντινοί της ως «χαρούμενο, ανοιχτόμυαλο παιδί». Κάπου εκείνο το διάστημα χτύπησε την οικογένεια η τραγωδία. Συγκεκριμένα, στις 5 Μαρτίου του 1980, η 7χρονη Άννα βρέθηκε νεκρή.
Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, η μικρή είχε κάνει κοπάνα εκείνη τη μέρα από το σχολείο για να πικάρει τη μαμά της. Ήταν να πάει στο σπίτι μιας συμμαθήτριάς της. Άγνωστο πώς, έπεσε στα χέρια του 35χρονου γείτονα, του κρεοπώλη Klaus Grabowski, ο οποίος είχε βαρύ ποινικό μητρώο και καταδίκες για σεξουαλική κακοποίηση δύο ανήλικων κοριτσιών.
Τι έγραφε η δικογραφία για τον δολοφόνο
Το 1973 είχε καταδικαστεί μάλιστα σε ποινή φυλάκισης με ανασταλτικό χαρακτήρα για την απόπειρα στραγγαλισμού ενός 6χρονου κοριτσιού.
Όσο ήταν στη φυλακή το 1976, είχε υποστεί εθελοντικά ευνουχισμό και δύο χρονιά αργότερα υποβλήθηκε σε ορμονοθεραπεία. Η δικογραφία έγραφε πως ο Grabowski απήγαγε και κράτησε όμηρο τη μικρή στο σπίτι του για αρκετές ώρες, πριν τη στραγγαλίσει με ένα καλσόν. Άγνωστο παραμένει ακόμα και σήμερα αν της είχε επιτεθεί σεξουαλικά.
Ό,τι κι αν έγινε, ο χασάπης έβαλε το άψυχο κορμί της μικρής σε ένα χαρτοκιβώτιο, το οποίο προσπάθησε να θάψει στις όχθες του κοντινού καναλιού. Τον συνέλαβαν το ίδιο βράδυ κιόλας, όταν η αρραβωνιαστικιά του ειδοποίησε την αστυνομία.
Υποστήριζε πως η 7χρονη τον εκβίαζε
Ο ίδιος ομολόγησε αμέσως πως σκότωσε το παιδί, αρνήθηκε πάντως ότι την είχε βιάσει. Η κατάθεσή του ήταν πραγματικά παράξενη. Ο φονιάς ισχυρίστηκε ότι στραγγάλισε το κορίτσι όταν εκείνο προσπάθησε να τον εκβιάσει.
Όπως δήλωσε στον ανακριτή, η 7χρονη Anna θέλησε να τον ξελογιάσει. Όταν εκείνος δεν ενέδωσε, τον απείλησε πως θα πει στη μαμά της ότι την είχε κακοποιήσει σεξουαλικά, ζητώντας του λεφτά για τη σιωπή της.
Η Marianne Bachmeier έμαθε από τα φύλλα των εφημερίδων όσα ισχυριζόταν ο δολοφόνος της κόρης της και τώρα πέρα από συντετριμμένη, ήταν και οργισμένη…
Το φονικό στο δικαστήριο
Ήδη από την πρώτη μέρα της δίκης, στις αρχές Μαρτίου του 1981, η Marianne έμοιαζε με θηρίο ανήμερο στην αίθουσα. Άκουγε αποσβολωμένη τους δικηγόρους υπεράσπισης του κατηγορουμένου να ισχυρίζονται πως ήταν η ορμονική ανισορροπία αυτή που ουσιαστικά είχε οπλίσει το χέρι του φονιά.
Ο Grabowski είχε δεχτεί να ευνουχιστεί μπας και σταματήσει να κακοποιεί σεξουαλικά μικρά κορίτσια. Δεν ήθελε να υποτροπιάσει ξανά, είχε πει, αποδεχόμενος μια συνήθη πρακτική της Δυτικής Γερμανίας εκείνη την εποχή για τους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων.
Και ήταν η ορμονοθεραπεία αυτή που τον είχε κάνει ευερέθιστο, αυτή τη γραμμή υπεράσπισης είχαν προκρίνει οι δικηγόροι του. Ο Grabowski ήταν σε «σοβαρή συναισθηματική διαταραχή», κι έτσι δεν ήταν υπόλογος για τις πράξεις του.
Αυτά άκουγε η μάνα για δύο μέρες και την τρίτη μέρα της ακροαματικής διαδικασίας αποφάσισε πως είχε ακούσει πάρα πολλά.
Πάτησε 8 φορές την σκανδάλη
Μπήκε λοιπόν στην αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου του Λίμπεκ με μια μπερέτα κρυμμένη στην τσάντα της. Κάποια στιγμή έβγαλε το πιστόλι, το έστρεψε στον κατηγορούμενο και πάτησε 8 φορές τη σκανδάλη.
Επτά σφαίρες βρήκαν τον στόχο τους και ο Grabowski σωριάστηκε νεκρός στο πάτωμα του δικαστηρίου.
Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν από την πρώτη στιγμή πως την άκουσαν να δηλώνει χαρούμενη που τον σκότωσε. Το ίδιο ισχυρίστηκε και ο δικαστής Guenther Kroeger, που την πήρε παράμερα και συνομίλησε για λίγο με τη μάνα μετά το φονικό.
Η Bachmeier του είπε πως «ήθελα να τον σκοτώσω. Σκότωσε την κόρη μου. Ήθελα να τον πυροβολήσω στο πρόσωπο, αλλά τον πυροβόλησα στην πλάτη. Ελπίζω να είναι νεκρός». Οι δύο αστυνομικοί που τη συνόδευαν την άκουσαν να τον αποκαλεί «γουρούνι» όσο τον γάζωνε με τις σφαίρες…
Η ίδια δήλωσε πως έβλεπε οράματα του παιδιού της
Σύντομα η μητέρα του θύματος θα καθόταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για φόνο. Αυτή η δίκη είχε φέρει στη μικρή πόλη της Βαλτικής τηλεοπτικά συνεργεία από όλο τον κόσμο και επικρατούσε πραγματικό πανδαιμόνιο μέσα και έξω από την αίθουσα.
Η μητέρα κατέθεσε πως σκότωσε τον φονιά της κόρης της σε ένα όνειρο, έβλεπε συνεχώς οράματα του παιδιού της μέσα στην αίθουσα.
Ο ψυχίατρος που την εξέτασε δήλωσε πως της ζήτησε να γράψει κάτι για να εκτιμήσει τον γραφικό της χαρακτήρα και εκείνη του έδωσε ένα χαρτί που έγραφε «το έκανα για σένα, Anna».
Όταν φάνηκε να βρίσκει τα συγκαλά της, κατέθεσε πως «άκουσα ότι ήθελε να κάνει μια δήλωση». Αναφερόταν στους ισχυρισμούς του Grabowski ότι πήγε να τον εκβιάσει η 7χρονη. «Και είπα να, τώρα έρχεται το επόμενο ψέμα για αυτό το θύμα, αυτό το θύμα ήταν η κόρη μου».
Στις 2 Νοεμβρίου 1982 η Marianne κρίθηκε πρωτόδικα ένοχη για φόνο εκ προμελέτης, αλλά ο εισαγγελέας απέσυρε κατόπιν την κατηγορία της προμελέτης. Έναν μήνα διαπραγματεύσεων μετά, οι εμπλεκόμενες πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία.
Η απόφαση του δικαστηρίου για την μητέρα
Το προμελετημένο του πράγματος ήταν αυτό που συζητούσαν για 28 ολόκληρες ημέρες. Ανθρωποκτονία εκ προμελέτης σήμαινε ισόβια κάθειρξη.
Ο εισαγγελέας Klaus-Dieter Schultz πρότεινε τώρα ποινή 8 ετών. Πλέον ήταν οι δικοί της δικηγόροι που ισχυρίζονταν πως η πελάτισσά τους ήταν συναισθηματικά ασταθής, έχοντας ταλαιπωρηθεί πολύ στη ζωή της.
Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 2 Μαρτίου 1983, το δικαστήριο την έκρινε ένοχη για ανθρωποκτονία και παράνομη οπλοκατοχή, καταδικάζοντάς τη σε φυλάκιση 6 ετών. Εξέτισε μόλις τα τρία.
Δεκαετίες αργότερα, ένας στενός φίλος της Bachmeier κατέθεσε σε ντοκιμαντέρ για την υπόθεσή της πως την είχε δει να κάνει εξάσκηση στη σκοποβολή στο υπόγειο του μπαρ της λίγες μέρες πριν από τον φόνο του Grabowski.
Η καταδίκη που δίχασε ένα ολόκληρο έθνος
Η Marianne βρέθηκε στη δίνη ενός ανεπανάληπτου κυκλώνα. Η δίκη της συγκέντρωσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Αυτή η «αδίστακτη πράξη εκδίκησης», όπως έγραψε αμερικανική εφημερίδα, την είχε κάνει διασημότητα.
Το εβδομαδιαίο γερμανικό περιοδικό «Stern» αγόρασε τα δικαιώματα της ιστορίας της έναντι 250.000 μάρκων και δημοσίευσε μια σειρά από άρθρα που ξεψάχνιζαν το παρελθόν της. Μια εργαζόμενη μητέρα ήταν που είχε παλέψει πολύ στη ζωή της και της έτυχαν πολλά και τραγικά, κατέληγε το περιοδικό.
Το οποίο δεν προλάβαινε να διαβάζει τα χιλιάδες γράμματα των αναγνωστών. Η κοινή γνώμη της Γερμανίας είχε χωριστεί στα δυο. Για άλλους δεν ήταν παρά μια χαροκαμένη μάνα που θέλησε απλώς να εκδικηθεί τον βίαιο φόνο του παιδιού της.
Για άλλους όμως ήταν μια ψυχρή δολοφόνος που πήρε τον νόμο στα χέρια της, απορρίπτοντας τον θεσμό της δικαιοσύνης μιας ευνομούμενης πολιτείας. Κάποιοι την κατανοούσαν και κάποιοι την καταδίκαζαν για την αυτοδικία.
Έκτισε τη μισή ποινή της και αποφυλακίστηκε το 1985
Σύμφωνα με το γκάλοπ που έκανε εκείνο τον καιρό το Allensbach Institute, το 28% των Γερμανών είδε ως σωστή την ποινή των 6 ετών για τις πράξεις της. Ένα 27% θεώρησε την τιμωρία πολύ βαριά και ένα 25% έκρινε πως η φόνισσα έπεσε στα μαλακά.
Εκείνη αποφυλακίστηκε τον Ιούνιο του 1985, έχοντας εκτίσει τη μισή ποινή. Παντρεύτηκε την ίδια χρονιά έναν δάσκαλο και το 1988 μετακόμισαν οικογενειακώς στη Νιγηρία, για να διδάξει εκείνος σε γερμανικό σχολείο του Λάγος.
Στην Αφρική έμεινε ως το 1990, όταν πήρε διαζύγιο από τον σύζυγό της και μετακόμισε στη Σικελία. Εκεί, στο Παλέρμο, έζησε ως το 1996, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα της για τις τελευταίες στιγμές της.
Μίλησε μόλις δύο φορές στη ζωή της για εκείνη τη μέρα, μία φορά στο γερμανικό ραδιόφωνο το 1994 και μία στην τηλεόραση το 1995.
Ο θάνατος της
Στην τηλεοπτική συνέντευξη παραδέχτηκε πως σκότωσε τον φονιά της κόρης της έπειτα από «προσεκτική εξέταση», ώστε να αποδώσει δικαιοσύνη για το έγκλημά του και να μην ακούγονται τερατώδη ψέματα για την κόρη της από το στόμα του.
Ξέροντας πια πως το τέλος της είναι κοντά, κάλεσε έναν δημοσιογράφο του σταθμού NDR να καταγράψει με την κάμερά του τις τελευταίες της στιγμές.
Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1996, σε ηλικία 46 ετών, στο νοσοκομείο του Λίμπεκ. Δεν κατάφερε να επιστρέψει στο σπίτι της στο Παλέρμο, όπου ήθελε να αφήσει την τελευταία της πνοή.
Την ενταφίασαν στον ίδιο τάφο με την κόρη της Anna, στο δημοτικό κοιμητήριο…
Όπως είπε και ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, άγγλος συγγραφέας, «Το μόνο που πρέπει να αποφασίσουμε είναι τι θα κάνουμε με το χρόνο που μας έχει δοθεί». Και εγώ δηλώνω με το χέρι στην καρδιά άνθρωπος της τελευταίας στιγμής.
Ξέρω πώς είναι να μην έχεις όρεξη να εκπληρώσεις τις υποχρεώσεις σου και πόσο ωραίο ακούγεται το «Θα το κάνω αύριο». Δυστυχώς όμως, το αύριο έρχεται γρήγορα. Ας δούμε λοιπόν πόσο καλά τα πάμε με τον χρόνο, σύμφωνα με το «άστρο» μας.
ΚΡΙΟΣ
Τον Κριό δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις με τίποτα άτομο της τελευταίας στιγμής και αυτό διότι βιάζεται για τα ΠΑΝΤΑ. Ναι μεν θα τρέξει να πληρώσει την ΔΕΗ με το που φτάσει ο λογαριασμός, αλλά ενδιάμεσα θα γυρίσει πάλι σπίτι να πάρει τα λεφτά που ξέχασε.
ΤΑΥΡΟΣ
Οργανωμένο ζώδιο, ξέρει να διαχειρίζεται καλά τον χρόνο του και για αυτό και τελειώνει τις υποχρεώσεις του πάντα στην ώρα του. Είτε για διασκέδαση, είτε για δουλειά δεν πρόκειται να σε αφήσει να περιμένεις.
ΔΙΔΥΜΟΣ
Εντάξει, ένα κλασσικό ζώδιο του αέρα δεν μπορεί να προσγειωθεί εύκολα στην γη και να μπει σε τόσο βαρετές διαδικασίες. Συνήθως τρέχουν τελευταία στιγμή για όλα.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Γκρινιάζουν αρκετά συχνά, κάτι που τους κάνει να αποσυντονίζονται. Δεν είναι ότι έχουν θέμα στο να εκπληρώσουν κάποια δουλειά τους, αλλά στο ότι ενώ μπορεί να έχουν αρκετό καιρό μπροστά τους, τους τρώει το άγχος.
ΛΕΩΝ
Ο βασιλιάς δεν τρέχει, οι άλλοι τρέχουν γι΄αυτόν. Ωραία πλάσματα τα λιοντάρια, δεν πρόκειται να σκάσουν και να τρέξουν άμα δεν το θέλουν. Γι΄αυτό συνήθως φτάνουν να τα κάνουν όλα τελευταία στιγμή.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Έχει ήδη φροντίσει να είναι όλα έτοιμα πριν του το ζητήσουν. Είναι γενικά εκείνος ο τύπος που έχουμε όλοι στην παρέα, ξέρεις εκείνος που φτάνει πάντα πρώτος στα ραντεβού και μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα. (Να ξέρετε πάντως σας αγαπώ για αυτό)
ΖΥΓΟΣ
Φτερό στον άνεμο, αλλά και υπερβολικά συνεπής. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό, αλλά ενώ δεν τρέχουν να προλάβουν, πιθανόν θα είναι οι πρώτοι που θα παραδώσουν π.χ μια εργασία. Σίγουρα θα είναι στην ώρα τους, χωρίς να ιδρώσουν και πολύ.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Αγαπημένα μου σκορπινάκια, μην με δείρετε, αλλά μεταξύ μας είμαστε λίγο ό,τι να ναι. Υπάρχουν φορές που τα κάνουμε όλα σωστά και στην ώρα μας και άλλες που δεν ξενυχτάμε προκειμένου να τελείωσουμε τις υποχρεώσεις μας. Πρέπει να το κοιτάξουμε αυτό πάντως.
ΤΟΞΟΤΗΣ
Εντάξει, δεν είναι εντελώς αδιάφορος, απλά επειδή είναι τρομερά χαλάρος, δεν ενοχλείται ιδιαίτερα με το να τρέχει τελευταία στιγμή. Εξάλλου, γνωρίζει πολύ καλά πώς στο τέλος θα πετύχει και στην ουσία θα έχει θυσιάσει λίγες ωρίτσες.
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Άμα ο Παρθένος είναι μία φορά οργανωμένος, ο Αιγόκερως είναι εκατό. Δεν υπερβάλλω. Πάντα τελειώνει γρήγορα τις δουλειές του, κυρίως επειδή επενδύει σε αυτές πραγματικά. Και τις περισσότερες φορές τα καταφέρνει τέλεια.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Μοιάζει λίγο με τον Τοξότη, μόνο που ο αυτός δεν έχει την απαίτηση στο τέλος να τα καταφέρει όλα άψογα. Δεν στεναχωριέται καν άμα δεν συμβεί. Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε και ας αργούμε και λίγο.
ΙΧΘΥΣ
Ο Ιχθύς είναι καλός στο να οργανώνει τον χρόνο του σωστά, θεωρητικά. Πρακτικά τώρα, έχει ένα μικρό πρόβλημα, αφαιρείται πάρα πολύ εύκολα. Έτσι, ενώ ξεκινάει πολύ καλά, καταλήγει να αργεί.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει ιδιαίτερη αγάπη στον Παναθηναϊκό και ακολουθεί συχνά την ομάδα του στο γήπεδο, είτε στην Ελλάδα, είτε στο Εξωτερικό.
Πολλές φορές ανεβάσει στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram φωτογραφίες και stories από το γήπεδο.
Η αγάπη του Βασίλη Μπισμπίκη για τον Παναθηναϊκό
Μάλιστα, σήμερα, Πέμπτη, το απόγευμα, ανέβασε μια φωτογραφία από το μακρινό 1996, όταν ο ηθοποιός ήταν 19 ετών και είχε ταξιδέψει στο Παρίσι, όπου ο Παναθηναϊκός κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο στην Ευρωλίγκα.
Στον μεγάλο Τελικό της 11ης Απριλίου 1996 (Μεγάλη Πέμπτη τότε) και μπροστά σε 10 χιλιάδες οπαδούς του, ο Παναθηναϊκός έπαιξε με την Μπαρτσελόνα, σε έναν τελικό που έμεινε στην ιστορία για την τελευταία φάση του και για όσα συνέβησαν μετά τη λήξη του, όπου η ελληνική ομάδα επικράτησε με 67-66.
Αγνώριστος ο Βασίλης Μπισμπίκης
Βασίλης Μπισμπίκης: «Λέω στη Δέσποινα “να πάρω τηλέφωνο τον γιο μου, μπορεί να μη ζήσω”»
Ο δημοφιλής ηθοποιός μίλησε για τη σχέση του με την Δέσποινα Βανδή, τη δημοσιότητα που πήρε και την περιπέτεια της υγείας του
αλεσμένος στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού ήταν σήμερα 27 Σεπτεμβρίου ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο οποίος μίλησε για τη σχέση του με την Δέσποινα Βανδή, την δημοσιότητα που έχει πάρει αυτή και την περιπέτεια της υγείας του.
Ο δημοφιλής ηθοποιός παραδέχτηκε, ότι δεν περίμενε πως η σχέση του με τη Δέσποινα Βανδή θα έπαιρνε τόση δημοσιότητα. «Δεν δέχτηκα την κακία μόνο στα social media, αλλά και από ανθρώπους που κυκλοφορούν ανάμεσα μας με ένα κινητό στο χέρι και μπορεί να τραβήξουν μια προσωπική σου στιγμή. Δεν μιλάω μόνο για δημοσιογράφους και social. Το πιο σκληρό ήταν, ότι ακόμα και οι απλοί άνθρωποι μας φωτογράφιζαν στον δρόμο. Να είσαι σε ένα κουτουκάκι, να σε τραβήξει ο άλλος και να τη δώσει για 50-100 ευρώ. Δεν είναι τρομερό; Νιώθεις σαν να παρακολουθείσαι συνέχεια από έναν άνθρωπο» είπε αρχικά.
«Βέβαια εμένα δεν με πείραξε ποτέ αυτό, γιατί δεν με ένοιαζε. Αλλά δεν είναι φρικτό αυτό το πράγμα; Η Δέσποινα με είχε προειδοποιήσει: “Θα το αντέξεις αυτό το πράγμα; Με το που μαθευτεί θα γίνει ένας ντόρος”. Δεν περίμενα ότι θα γίνει όλο αυτό το σούσουρο. Δεν το είχα καταλάβει, σε τι μέγεθος θα ήταν όλο αυτό, αλλά με είχε προειδοποιήσει. Τελικά το αντέξαμε και όχι μόνο αυτό, δεν μας επηρέασε κιόλας» συνέχισε.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης παραδέχθηκε, ότι «κάποιες φορές μπορεί να βγήκα εκτός εαυτού, αλλά ποτέ δεν της είπα, ότι δεν μπορώ άλλο. Ήταν τόσο μεγάλη αυτή η σύμπνοια, η σχέση που είχαμε φτιάξει, που δεν μας επηρέαζε τίποτα, ούτε μας επηρεάζει. Δεν με ενδιαφέρει, ποτέ δεν με ενδιέφερε η γνώμη του άλλου. Ήταν σαν να με είχε προετοιμάσει η ζωή για αυτό που θα ερχόταν αργότερα. Δεν ζητάω αποδοχή από τους άλλους, εκτός από τους φίλους μου και αυτούς που αγαπάω. Από εκεί και πέρα δεν με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων».
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε και στην περιπέτεια υγείας του, αποκαλύπτοντας ένα άγνωστο περιστατικό: «Το μυαλό μου πήγε πρώτα στον γιο μου… Όταν μπήκα μέσα, λέω στη Δέσποινα “να πάρω τηλέφωνο τον γιο μου;”. Μου λέει «είσαι καλά; Τι να τον πάρεις τηλέφωνο;”. Λέω “μπορεί να μη ζήσω, κάτι να του πω”. Ευτυχώς δεν τον πήρα, γιατί θα τον τρέλαινα». «Νόμιζα μέχρι τότε, ότι φοβάμαι τον θάνατο, αλλά τελικά δεν έχω κανέναν φόβο», εξομολογήθηκε ο Βασίλης Μπισμπίκης στη Ναταλία Γερμανού.
«Η φυλακή η δικιά μου δεν είναι στα κάγκελα, είναι στο μυαλό» λέει μιλώντας στο MEGA μέσα από τις φυλακές Αυλώνα
υγκλονιστικά είναι όσα λέει μέσα από τις φυλακές του Αυλώνα ο 19χρονος που σκότωσε τον 16χρονο αδελφό του με ένα ψαλίδι μέσα στο σπίτι τους στη Νέα Σμύρνη, μετά από άγριο καυγά για μία… μπλούζα.
Ο 19χρονος σήμερα Σωτήρης, μιλώντας στο MEGA και την Κατερίνα Νώντα, ξετυλίγει το κουβάρι του στυγνού εγκλήματος που διέπραξε μπροστά στη μητέρα του, τη γιαγιά του και την κοπέλα του. Φέρνει στο μυαλό του μία σειρά από εικόνες, που στοίχισαν τη ζωή του αδελφού του και κατέστρεψαν -όπως λέει- και τη δική του ζωή. Ήταν μία μέρα μετά τα Χριστούγεννα του 2023, όταν τα δύο αδέρφια άρχισαν να καυγαδίζουν για μία μπλούζα που είχε δανειστεί ο μικρότερος, χωρίς την άδεια του μεγάλου αδερφού του.
«Εκείνη τη στιγμή δεν ξέρω, σαν να είδα τον σατανά με τα μάτια μου. Έχασα τα πάντα, δεν κατάλαβα τι είχε γίνει» λέει. Ο αδελφοκτόνος μπήκε μετά από λογομαχία με τον μικρό του αδελφό στην κρεβατοκάμαρα και άρπαξε ένα ψαλίδι. Κυνήγησε τον 16χρονο μέσα στο σπίτι, μπροστά μάλιστα στα έντρομα μάτια της μητέρας, της γιαγιάς και της 20χρονης κοπέλας του. Το θύμα προσπάθησε να αμυνθεί και να κρυφτεί, αλλά δεν τα κατάφερε.
Αμέσως μετά, περιγράφει «του ανοίγω το στόμα, του κάνω ΚΑΡΠΑ. Προσπαθώ να του ανοίξω το στόμα, να του γυρίσω την γλώσσα και δεν έβλεπα ότι κάτι γίνεται. Αρχίζω και φωνάζω “φέρτε ασθενοφόρο, τι έκανα;”. Έλεγα στον αδελφό μου “είσαι καλά; Απάντησέ μου”. Δεν μπορούσα να το πιστέψω με τίποτα αυτό που είχε γίνει». Στο σπίτι επικράτησε πανδαιμόνιο. Ειδοποιήθηκε ασθενοφόρο, αλλά ο 16χρονος είχε ήδη υποκύψει στα τραύματά του. «Ήμασταν δεμένα από μικρά. Τσακωνόμασταν όπως τα αδέλφια, αλλά όπως κάθε αδέλφια είχαμε αγάπη μεταξύ μας» λέει.
Ο 16χρονος δέχτηκε την επίθεση μέσα στο σαλόνι του σπιτιού και πρόλαβε να φθάσει στην κουζίνα, όπου κατέρρευσε. Η μητέρα των δύο αδελφών προσπάθησε αρχικά να αναλάβει όλη την ευθύνη, η αλήθεια όμως ξεσκεπάστηκε και ο δράστης ομολόγησε. Σχεδόν δύο χρόνια μετά δηλώνει μετανιωμένος. «Η φυλακή η δικιά μου δεν είναι στα κάγκελα, είναι στο μυαλό» λέει.
Τα δύο αδέλφια ετοίμαζαν εκείνο το απόγευμα τις βαλίτσες τους για ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Κανείς δεν περίμενε, τα όσα συνέβησαν για μία τόσο ασήμαντη αφορμή. «Έχω τύψεις. Δεν μπορώ να κοιμηθώ. (…) Ο χρόνος όμως δεν γυρνάει πίσω» λέει ο 19χρονος. Ο αδελφοκτόνος καταδικάστηκε σε κάθειρξη 8 ετών, ποινή που και ο ίδιος θεωρεί ευνοϊκή για το έγκλημα που διέπραξε. «Περίμενα ισόβια, αλλά ο πρόεδρος κατάλαβε, ότι δεν το έκανα με τη θέλησή μου. Ήταν ατύχημα» λέει.
Ο 19χρονος Σωτήρης έχει συνειδητοποιήσει, ότι δεν μπορεί να γυρίσει πίσω τον χρόνο. Η κάθε του μέρα περνά με τις ίδιες βασανιστικές σκέψεις, για τον τρόπο που έβαψε τα χέρια του με αίμα, για την απώλεια του αδελφού του και για την καθημερινότητά του πίσω από τα κάγκελα των φυλακών.
Σοκ στην Ισπανία: Πέθανε 19χρονος τερματοφύλακας μετά από χτύπημα στο κεφάλι κατά τη διάρκεια αγώνα
Ο Ραούλ Ραμίρεθ Οσόριο, τερματοφύλακας της πέμπτης κατηγορίας της Ισπανίας, πέθανε σε ηλικία 19 ετών μετά από σύγκρουση κατά τη διάρκεια αγώνα της ομάδας του, Κολίντρες, όπως ανακοίνωσε (29/9) η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Καντάβριας (RFCF).
Ο Ραμίρεθ υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση κατά τη διάρκεια του αγώνα του Σαββάτου εναντίον της Ρεβίγια, με τα ισπανικά μέσα ενημέρωσης να αναφέρουν ότι η σύγκρουση οδήγησε σε πολλαπλές καρδιακές ανακοπές και τον άφησε εγκεφαλικά νεκρό.
Η RFCF ανακοίνωσε τριήμερο πένθος και δήλωσε ότι θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή σε όλους τους αγώνες την επόμενη εβδομάδα στη μνήμη του.
Η είδηση του θανάτου του 19χρονου γκολκίπερ προκάλεσε σοκ όχι μόνο στην τοπική κοινωνία της Καντάβριας, αλλά και σε ολόκληρο το ισπανικό ποδόσφαιρο. Ομάδες όλων των κατηγοριών, παίκτες και παράγοντες έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης και αποχαιρετισμού, τιμώντας έναν αθλητή που έφυγε τόσο άδικα και πρόωρα.
Συμπαίκτες και φίλοι του περιέγραψαν τον Ραμίρεθ ως έναν άνθρωπο γεμάτο χαμόγελο, πάθος για το ποδόσφαιρο και όνειρα για το μέλλον. Η απώλειά του αφήνει ένα τεράστιο κενό στην οικογένειά του και στην ομάδα του, που έχασε όχι μόνο έναν καλό τερματοφύλακα αλλά και έναν αγαπημένο φίλο.
