Μπορεί η ερώτηση που έγινε στον Αλέξη Τσίπρα στο debate να είχε άλλο περιεχόμενο (για την απλή αναλογική), αλλά ο ίδιος «εκμεταλλευόμενος» το χρόνο που είχε… απάντησε στον Μητσοτάκη, για όσα είπε προηγουμένως για τις υποκλοπές!
«Συγνώμη αλλά… Κάθομαι ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές του μεγαλύτερου σκανδάλου της μεταπολίτευσης: Στον κ. Μητσοτάκη που παρακολουθούσε τον κ. Ανδρουλάκη. Και ρωτήθηκε ο πρωθυπουργός σήμερα εδώ, και λέει πως «οι εξηγήσεις που έδωσα δεν ήταν επαρκείς». Ε, ας δώσει σήμερα επαρκείς εξηγήσεις. Υπήρχε εθνικός λόγος που παρακολουθούνταν ο κ. Ανδρουλάκης; Ποιος ήταν αυτός; Πώς εγώ θα συνεργαστώ μαζί του αύριο εάν είναι πράγματι κατάσκοπος και εθνικά επικίνδυνος; Και για ποιον λόγο παρακολουθείτο ο αρχηγός του στρατεύματος; Αδιανόητα πράγματα, τη στιγμή που το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο λέει ότι ενορχηστρωτής ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός» τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο ντιμπέιτ.
Το να περιμένει το σχολικό λεωφορείο κάθε πρωί ήταν ταλαιπωρία για τον 5χρονο Ράιντερ Κιλάμ, ειδικά όταν έβρεχε. Τώρα, όμως, αποτελεί την καλύτερη στιγμή της ημέρας του!
Κάθε πρωί, οι γονείς του σπρώχνουν το αναπηρικό του αμαξίδο στο τέλος του δρόμου, όπου περιμένουν να φτάσει το λεωφορείο. Τα πρωινά που βρέχει, τα πράγματα είναι δύσκολα. Μια μεγάλη ομπρέλα που χρησιμοποιούσαν αρχικά, δεν ήταν αρκετή όταν φυσούσε δυνατός άνεμος. Έτσι, οι γονείς αποφάσισαν να ζητούσαν βοήθεια μέσω Facebook. Μήπως κάποιος είχε μια μεγαλύτερη ομπρέλα;
Μια απρόσμενα μεγάλη προσφορά για τον 5χρονο
Η προσφορά που έλαβαν, ωστόσο, ήταν ακόμη καλύτερη. Μαθητές του Γυμνασίου του Westerly, από το Rhode Island των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του μαθήματος Τεχνολογίας Κατασκευών με χαρά θα έχτιζαν για τον Ράιντερ το καταφύγιο που του αξίζει!
«Έχουμε κάνει και άλλα έργα στο παρελθόν», λέει ο Dan McKena, δάσκαλος της τάξης. «Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό για τους μαθητές μου να μάθουν όχι μόνο τις πτυχές της κατασκευής, αλλά και τη συμμετοχή στην κοινότητα που ασχολείται με άτομα εκτός του σχολικού περιβάλλοντος».
Για εβδομάδες, τρεις διαφορετικές τάξεις εργάστηκαν σκληρά για να δημιουργήσουν το καλύτερο δυνατό καταφύγιο για τον Ράιντερ. Οι γονείς του πλήρωσαν τα υλικά που χρειάζονταν για την κατασκευή του, αλλά έλαβαν ως χορηγία και ξύλα αξίας 300 δολαρίων από το Home Depot.
Κάθε μαθητής εργαζόταν ακούραστα για να ολοκληρώσει αυτό το έργο εγκαίρως, ώστε ο Ράιντερ να έχει ένα κατάλληλο καταφύγιο πριν τον βαρύ χειμώνα.
Και τα αδέρφια του 5χρονου στην κατασκευή
Η τάξη περιελάμβανε επίσης τα μεγαλύτερα αδέρφια του Ράιντερ που βοήθησαν να διασφαλιστεί, ότι το καταφύγιο θα ήταν προσβάσιμο σε κάθε άτομο με αναπηρία, ώστε όχι μόνο ο Ράιντερ και οι γονείς του, αλλά και οποισδήποτε άλλος να χωρά άνετα μέσα.
“Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο περήφανος για τους μαθητές μου”
«Δούλεψαν όλοι μαζί για έναν κοινό στόχο και τους άρεσε πολύ να βλέπουν το τελικό αποτέλεσμα», λέει ο δάσκαλος. Ο μόνος πιο χαρούμενος από τον Νταν είναι ο ίδιος ο Ράιντερ, ο οποίος λατρεύει το νέο του καταφύγιο στη στάση του λεωφορείου.
«Του αρέσει πολύ! Μετά το σχολείο, μας ζητά να μένουμε εδώ για λίγη ώρα. Τώρα είναι το νέο του οχυρό έξω από το σπίτι», λέει ο μπαμπάς του. «Όλη η κοινότητά μας είναι απίστευτη. Βοηθούν πολύ τον Ράιντερ. Και όλοι κάνουν τα πράγματα καλύτερα για όλους».
Ο πατέρας, μάλιστα, έστειλε αμέσως στον δάσκαλο μια φωτογραφία του 5χρονου μέσα στη στάση.
«Αυτή η φωτογραφία που μου έστειλε η οικογένεια άξιζε τον κόπο», είπε ο Νταν. «Και τη μοιράστηκα με τους μαθητές που συμμετείχαν στην κατασκευή». Όλοι τους ήταν πολύ χαρούμενοι που βοηθούσαν την κοινότητά τους. Όπως είπαν, ένιωσαν πολύ ωραία να βοηθούν κάποιον σε ανάγκη.
Αποφοίτησε από το Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του ΑΠΘ ο πρώτος τυφλός φοιτητής, Σεβαστός Κουμτζής.
Η ορκωμοσία έγινε την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2022 και όπως αναφέρει σε ανάρτησή του ο αδερφός του Αργύρης Κουμτζής, είχε τον μεγαλύτερο βαθμό.
“Τώρα αν αναρωτιέστε πως γίνεται κάποιος με σχεδόν μηδενική όραση να κάνει όλα αυτά και εγώ αναρωτιέμαι Να σας πω την αλήθεια .
Η απάντηση φαντάζομαι βρίσκεται κάπου μεταξύ της αγάπης του για το αντικείμενο και της παροιμιώδους ξεροκεφαλιάς του.
Από μικρός φαινόταν ο άτιμος ότι δεν τα έπαιρνε τα γράμματα και έπαιζε με γρανάζια Κατσαβίδια και εργαλεία. (Καλά μεταξύ μας τώρα και τώρα που πήρε το πτυχίο πάλι τα ίδια κάνει )“, αναφέρει ο αδερφός του.
Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί πως ο Αργύρης Κουμτζήςπου είναι επίσης τυφλός, είχε αποφοιτήσει με άριστα από το Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ και είχε εκφωνήσει τον όρκο, τον Νοέμβριο του 2019. Αυτή τη φορά, γνωστοποίησε την μεγάλη επιτυχία του αδερφού του, για τον οποίο νιώθει απόλυτα υπερήφανος.
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΚΟΥΜΤΖΗ:
“Επειδή ο αδερφός μου είναι ταπεινός όπως πάντα ας δούμε λίγο κάποια πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
Ο σεβαστός είναι ο πρώτος τυφλός φοιτητής που εισήχθη και αποφοίτησε από το τμήμα μηχανολόγων μηχανικών όχι μόνο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αλλά και σε όλη την χώρα.
Και όχι μόνο αποφοίτησε και όχι μόνο αρίστευσε αλλά είχε και το μεγαλύτερο βαθμό μεταξύ των Φοιτητών που ορκίστηκαν την Τρίτη 20, Δεκεμβρίου.
Φυσικά όσοι έχουν ιδέα από πανεπιστημιακή εκπαίδευση γνωρίζουν πως ο βαθμός δεν είναι τα πάντα και αράξεις να αναφέρω ότι σεβαστός ήταν ενεργό μέλος της φοιτητικής ομάδας ART που συμμετέχει σε Διαγωνισμούς κατασκευής Αγωνιστικών Αυτοκίνητων.
Επίσης, εκπόνησε την διπλωματική του εργασία σε πρωτοποριακό θέμα δικής του έμπνευσης πάνω σε συστήματα ψύξης μπαταριών ηλεκτρικών αεροπλάνων.
Τώρα αν αναρωτιέστε πως γίνεται κάποιος με σχεδόν μηδενική όραση να κάνει όλα αυτά και εγώ αναρωτιέμαι Να σας πω την αλήθεια .
Η απάντηση φαντάζομαι βρίσκεται κάπου μεταξύ της αγάπης του για το αντικείμενο και της παροιμιώδους ξεροκεφαλιάς του.
Από μικρός φαινόταν ο άτιμος ότι δεν τα έπαιρνε τα γράμματα και έπαιζε με γρανάζια Κατσαβίδια και εργαλεία. (Καλά μεταξύ μας τώρα και τώρα που πήρε το πτυχίο πάλι τα ίδια κάνει ).
Συγχαρητήρια και πάλι συνέχισε έτσι δυνατά ρε αγόρι μου”.
Είναι το πρόσωπο της ημέρας και από χθες που έγινε γνωστή η δράση του η είδηση έχει γίνει viral!
Ο λόγος για τον Παύλο Κατσιούρα, μαθητή της Α Λυκείου στο 1ο ΕΠΑΛ Τυρνάβου που όπως διαβάσαμε στο fractalart.gr στα κενά μεταξύ των μαθημάτων του, επισκευάζει τα θρανία του σχολείου του.
Δεν υπάρχουν λόγια για την υπέροχη κίνηση του μαθητή να συνεισφέρει με προσωπική εργασία στην αναβάθμιση της σχολικής του μονάδας
Ο μαθητής με την πράξη του αποδεικνύει εμπράκτως ότι νιώθει το σχολείο του ως δεύτερο σπίτι και θέλει να το βλέπει σε καλή κατάσταση.
Πρόκειται για μια αξιόλογη κίνηση που πραγματικά σπανίζει και μας κάνει υπερήφανους αποτυπώνοντας περίτρανα ότι η σωστή παιδεία και διαπαιδαγώγηση αποφέρει θεαματικά αποτελέσματα. Η πράξη του αποπνέει μόνο αισιοδοξία και χαρά για το μέλλον, ενώ η εικόνα του έρχεται σε πείσμα των άλλων με τα πολλαπλά περιστατικά βανδαλισμών σε σχολικά συγκροτήματα.
Ο Παύλος Κατσιούρας δείχνει πώς μπορούμε να επιδρούμε θετικά στην κοινωνία και να μην περιμένουμε έτοιμες λύσεις όταν βλέπουμε ότι αυτές αργούν. Ας αναλάβουμε δράση και ας κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε μόνοι μας.
Πώς να μην νιώσουν υπερήφανοι οι καθηγητές αλλά και οι γονείς του βλέποντας κάτι τέτοιο!
ΚΌΠΤΣΗΣ: ΜΕΜΟΝΩΜΈΝΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΆ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΏΝ ΣΤΑ ΕΠΑΛ
Στον αντίποδα έχουμε τα πρόσφατα περιστατικά βανδαλισμού στο 15ο ΕΠΑΛ στο σχολικό συγκρότημα «Ευκλείδης» στην οδό Κατσιμίδη, στην ανατολική Θεσσαλονίκη όπου μαθητές από 14 έως 19 ετών προκάλεσαν φθορές ευρείας έκτασης τόσο στο εσωτερικό του κτηρίου όσο και στον αύλειο χώρο.
Η αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Θεσσαλονίκης, Ιωάννα Κοσμοπούλου, δήλωσε στο protothema.gr ότι μόλις ολοκληρωθεί η πλήρης αποτίμηση των ζημιών, είναι πολύ πιθανόν ο κεντρικός δήμος του πολεοδομικού συγκροτήματος να κινηθεί νομικά, έτσι ώστε τα άτομα που προκάλεσαν τις σοβαρές ζημιές να πληρώσουν και τα σπασμένα.
Η αντιδήμαρχος Παιδείας του Δήμου Θεσσαλονίκης, Ιωάννα Κοσμοπούλου, δήλωσε στο protothema.gr ότι μόλις ολοκληρωθεί η πλήρης αποτίμηση των ζημιών, είναι πολύ πιθανόν ο κεντρικός δήμος του πολεοδομικού συγκροτήματος να κινηθεί νομικά, έτσι ώστε τα άτομα που προκάλεσαν τις σοβαρές ζημιές να πληρώσουν και τα σπασμένα.
Ο Γιάννης είναι το παιδί που έχει αγαπήσει όλη η Ελλάδα όχι μόνο για τις νίκες του στον αθλητισμό αλλά για την ιστορία και το ήθος του.
Ο Γιάννης της Ελλάδας μας
Μπορεί το πρωτάθλημα του ΝΒΑ να έληξε άδοξα και πρόωρα για τον Αντετοκούνμπο ωστόσο δεν επαναπαύεται και συνεχίζει την σκληρή προπόνηση τόσο για να είναι έτοιμος για την απαιτητική και δύσκολη σεζόν στο NBA αλλά για το Παγκόσμιο του Μπάσκετ στα τέλη Αυγούστου.
Ένα ακόμα μήνυμα έστειλε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Ο Greek Freak ανήρτησε μία σειρά από φωτογραφίες από την προπόνηση που έκανε στο ΟΑΚΑ το πρωί της Δευτέρας (12/6), στις οποίες φαίνεται να λιώνει -κυριολεκτικά- στο γυμναστήριο.
Ένα ακόμα μήνυμα με νόημα από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο
Μάλιστα, ο σούπερ σταρ των Μπακς ανέφερε στη λεζάντα: “Χτίζω για τα παιδιά μου, δεν θα τα παρατήσω”. Πρόκειται για στίχους από το τραγούδι “I’m On” του Lil Baby.
Θυμίζουμε ότι πριν από μερικά 24ωρα είχε επισκεφθεί το ΣΕΦ για προπόνηση. Τότε είχε σημειώσει: “Δεν διαπραγματεύομαι με τον εαυτό μου. Η δουλειά θα γίνει”.
Με μεγάλη προσοχή τα ζώα ήρθαν στην επιφάνεια από τους διασώστες και όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα και φωνές.
Η τρομερή διάσωση
Μια πρωτοφανής διάσωση δύο γαϊδουριών δια… θαλάσσης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας, σε ερημική παραλία στη βόρεια Κάρπαθο εντός της προστατευόμενης περιοχής Νatura 2000.
Άνδρες του Πυροσβεστικού κλιμακίου του νησιού, σε συνεργασία με τον λιμενικό σταθμό Διαφανίου, αλλά και στελέχη του φορέα διαχείρισης Βόρειας Καρπάθου καθώς και εθελοντές, μετά από πολύωρες προσπάθειες κατάφεραν να απεγκλωβίσουν σώα τα δύο ζώα που βρίσκονταν στην απόκρημνη και ερημική παραλία του δημοτικού διαμερίσματος Διαφανίου «Καλάμια».
Στην εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια συνέδραμε ιδιωτικό σκάφος για τη μεταφορά τους. Με μεγάλη προσοχή τα ζώα τραβήχτηκαν στην παρακείμενη προσβάσιμη παραλία «Βανάντα» και οι πυροσβέστες τους φόρεσαν σωσίβια.
Ήταν μια πραγματικά δύσκολη και συνάμα πρωτόγνωρη επιχείρηση τόσο για τους άνδρες του λιμενικού, του πυροσβεστικού κλιμακίου, του φορέα διαχείρισης, αλλά και των εθελοντών, οι οποίοι με ιδιαίτερη ευαισθησία και προσοχή κατάφεραν να μεταφέρουν σε ασφαλές σημείο τα δύο ζώα.
Επικεφαλής της προσπάθειας της πυροσβεστικής ήταν ο αξιωματικός Νικόλαος Παραγυιός.
Όταν η Αλεξάνδρα Χοροζίδου – Τσανακτσίδου παραλάμβανε, την περασμένη Δευτέρα, το πτυχίο της (με άριστα), από το Τμήμα της Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ),
η αίθουσα τελετών «σείστηκε» από τα χειροκροτήματα και τις επευφημίες των εννιά(!) παιδιών της, που έβλεπαν, γεμάτα περηφάνια, τη μητέρα τους να πετυχαίνει ακόμη έναν στόχο της.
ΜΗΤΕΡΑ ΕΝΝΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΤΗΣ ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΘ
Η Ανθή, η Μαρία, ο Γιώργος, η Μυρτώ, ο Άγγελος, ο Παύλος, ο Παΐσιος, ο Κωνσταντίνος και η μόλις δυόμιση ετών Ελισάβετ είναι τα παιδιά της Αλεξάνδρας Χοροζίδου – Τσανακτσίδου, που στα 41 της χρόνια εκτός από πολύτεκνη μητέρα είναι και πτυχιούχος εις …διπλούν, αφού είχε προηγηθεί το πτυχίο της στο Τμήμα Φυσικοθεραπείας του Α.Τ.Ε.Ι.Θ.).
«Δεν άσκησα το πρώτο επάγγελμα -είχα να μεγαλώσω παιδιά, αλλά, τώρα, πιστεύω πως ήρθε η στιγμή να κάνω όνειρο την αγάπη μου για την ιστορία. Ωστόσο η μητρότητα προηγείται! Αυτό δεν αλλάζει», τονίζει η 41χρονη μητέρα, η οποία αποφάσισε να μπει στο Πανεπιστήμιο, όταν είχε ήδη 7 παιδιά.
«Άρχισα να ασχολούμαι έντονα με την ιστορία, με το ζήτημα του Μακεδονικού Αγώνα. Ξεκίνησα κάποιες μελέτες και καταγραφές μαρτυρίων από τη μεριά της μητέρας, που κατάγεται από την περιοχή της Καστοριάς, με αποτέλεσμα να γράψω το βιβλίο “Στις φλόγες του Αη Λια”, που εκδόθηκε φέτος», λέει στο ΑΠΕ -ΜΠΕ.
Η είδηση της εισαγωγής της στο Πανεπιστήμιο τη βρήκε έχοντας στην αγκαλιά της το όγδοο παιδί της, σε ηλικία μόλις δύο μηνών. «Ο Κωνσταντίνος και η Ελισάβετ ουσιαστικά ήρθαν στη ζωή ενώ ήμουν φοιτήτρια», λέει και συμπληρώνει πως «κατά κάποιον τρόπο, το λοκντάουν και ο κορονοϊός με βοήθησαν να μην λείπω από το σπίτι, να διαβάζω και να παρακολουθώ μαθήματα διαδικτυακά».
«ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΜΑΘΕΥΤΗΚΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΜΑΜΑ. ΔΕΝ ΤΟ “ΦΩΝΑΞΑ”, ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΕΙΔΙΚΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ»
Στην ερώτηση, αν οι συμφοιτητές και οι καθηγητές της γνώριζαν ότι είναι πολύτεκνη μητέρα, λέει πως ποτέ δεν επιδίωξε να το μάθουν. «Ίσως κάποιοι γνώριζαν, αλλά μόνο στο τέλος των σπουδών μαθεύτηκε ότι είμαι μητέρα 9 παιδιών. Δεν το “φώναξα”, επειδή δεν ήθελα ειδική μεταχείριση από τους καθηγητές», εξηγεί.
BΑΖΕΙ ΠΛΩΡΗ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ
Η Αλεξάνδρα Χοροζίδου – Τσανακτσίδου δεν έβαλε τελεία στον κύκλο σπουδών της με την απόκτηση του δεύτερου πτυχίου, αφού έχει ήδη ξεκινήσει μια νέα προσπάθεια.
«Παρακολουθώ εκπαίδευση στο Personal and Executive Coaching, μέσω του οργανισμού ΙCF International Coaching Federation. Στοχεύω να ειδικευτώ ως parent coach – προσωπικός σύμβουλος για γυναίκες και μητέρες», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ρωτάμε επίσης, αν μέσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται πιο επικοινωνιακά, με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και ντομπροσύνη και η Αλεξάνδρα Χοροζίδου απαντά πως αυτό έχει να κάνει με τους γονείς και τη στάση τους απέναντι στη ζωή.
«Όλα εξαρτώνται από εμάς, τους γονείς, πώς θα διαχειριστούμε το θέμα της παιδείας, της εκπαίδευσης και της αγωγής. Βλέπω πως τα παιδιά μας δείχνουν ανοχή, κατανόηση και ενσυναίσθηση, και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό».
«ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ – ΜΕΡΕΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ»
Στην Αλεξάνδρα δεν αρέσουν οι ερωτήσεις τύπου: «πώς είναι να έχεις πολλά παιδιά;». Το θεωρεί φυσιολογικό, επισημαίνοντας, ωστόσο, πως θα πρέπει να υπάρχει κι ένας καλός σύζυγος και πατέρας, σύντροφος, που να ξέρει και να θέλει να μεγαλώνει παιδιά. «Με τον σύζυγό μου, τον Τιμόθεο Τσανακτσίδη, είμαστε μαζί από 18 χρονών. Έχουμε ευλογηθεί να κάνουμε παιδιά. Έχω γράψει βιβλίο – ημερολόγιο μιας εγκυμοσύνης με τίτλο “Το θαύμα εντός μου” (εκδόσεις Ελληνοεκδοτική), όπου μοιράζομαι με τους αναγνώστες την πορεία της εγκυμοσύνης», λέει «Όταν ξεκίνησα για πρώτη φορά αυτό το ταξίδι, δεν ήξερα τι ακριβώς θα μου επιφύλασσε.
Τη δεύτερη, την τρίτη… την όγδοη φορά ήμουν πιο έμπειρη. Κάθε εγκυμοσύνη είναι τόσο ιδιαίτερη, τόσο συναρπαστική. Χαρίζει βιώματα και συγκινήσεις, πληρότητα στην ψυχή μου, ευλογία στην οικογένειά μας», διαβάζουμε στο βιβλίο της.
Στην ερώτηση, τι θα απαντούσε στους νέους, που φοβούνται να κάνουν έστω ένα παιδί, υπό το άγχος της οικονομικής και ηθικής ευθύνης, η πολύτεκνη μητέρα απαντάει: «Καταρχάς πρέπει να υπάρχει συμφωνία μέσα σ’ ένα αγαπημένο ζευγάρι. Και το κύριο: μια συμπονετική αγάπη. Τότε, όλα γίνονται! Αγαπάμε τα παιδιά και νιώθουμε ευτυχισμένοι, μεγαλώνοντάς τα! Το παιδί, τα παιδιά, είναι ευλογία του Θεού. Αυτό το πιστεύουμε ακράδαντα- εγώ και ο άνδρας μου!»
ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ
Η Αλεξάνδρα Χοροζίδου- Τσανακτσίδου κατάφερε να μην επιβαρύνει τα παιδιά της με τις δραστηριότητες της. «Τα βιβλία που γράφω και οι σπουδές μου δεν είναι …αναγκαστική εργασία, είναι τα ενδιαφέροντά μου. Γι’ αυτό, αν η μεγαλύτερη κόρη μου, με δική της πρωτοβουλία και θέληση φτιάξει μια μέρα μια κατσαρόλα φαγητού, της λέμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ και δεν ζητάμε να επαναληφθεί! Η ίδια θα αποφασίσει…».
Στη δε επισήμανσή μας πως «κι όμως, να ταΐσεις 9 παιδιά είναι ένα καθημερινό ζήτημα», σχολιάζει: «Πράγματι. Η μικρότερη κατσαρόλα που χρειαζόμαστε, είναι αυτή των οχτώ λίτρων και μόνο για ένα γεύμα! Αλλά η πιο κατάλληλη κατσαρόλα για να χορτάσει μια οικογένεια, είναι αυτή, στην οποία ανακατεύουμε το φαγητό με μπόλικη αγάπη!».
Ένα από τα ωραιότερα στιγμιότυπα της παρέλασης της 25ης Μαρτίου που αξίζει να αναδείξουμε είναι η ιστορία της σημαιοφόρου του Εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου Μυτιλήνης.
Η 37χρονη Καλλιόπη Ψυρούκη, μητέρα 3 παιδιών, έκλεψε την παράσταση στην παρέλαση και εισέπραξε το χειροκρότημα όλων για την απόφασή της να επιστρέψει στα θρανία και να διαπρέψει με τις επιδόσεις της, γεγονός που της έδωσε την ευκαιρία να κρατήσει την σημαία του σχολείου της.
ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ, ΕΚΑΝΕ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ!
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ stonisis.gr η ιστορία της 37χρονης μητέρας είναι ένα παράδειγμα ενθάρρυνσης καθώς επέστρεψε στα θρανία πριν από 2,5 χρόνια ενώ συνέχιζε να μεγαλώνει μόνη της, αρχηγός μονογονεϊκής οικογένειας, τα τρία της παιδιά και ήθελε όσο τίποτα να ολοκληρώσει τις σπουδές της που άφησε πίσω για χάρη της οικογένειας.
Η βαθμολογία της με 19.8 ήταν το εισιτήριο για να αναδειχθεί σημαιοφόρος και δίπλα της σαν παραστάτρια ήταν η μεγάλη κόρη της, μαθήτρια της Β Λυκείου επίσης αριστούχος.
Η Καλλιόπη Ψυρούκη μεγάλωσε στην Αγιάσο και μετά τη Γ Γυμνασίου, εγκατέλειψε το σχολείο της, παντρεύτηκε και αφοσιώθηκε στα παιδιά της. Πάντα βιοπαλαίστρια, άνθρωπος της δουλειάς και με τι δεν καταπιάστηκε!
«Στις ελιές δούλευα, στην οικοδομή, πεντάμηνα καθαριότητας, σε μονώσεις, ελαιοχρωματισμούς, έκαιγα κλαδιά από κλαδέματα, καθάριζα τα κτήματα με μεροκάματα» λέει στο «Ν».
Ο γιος της Αλέξανδρος είναι 17 χρόνων και η μικρή της κόρη Ευμορφία είναι 4,5 ετών. Όλα τα παιδιά της ήταν πολύ περήφανα που την είδαν να κρατά την ελληνική σημαία, κάτι που κέρδισε με το σπαθί της και με πολύ διάβασμα.
“ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΜΟΥ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ”
«Το ήθελα το σχολείο. Ειδικά όταν άρχισαν να μεγαλώνουν τα παιδιά, μου αρέσουν τα γράμματα και μου αρέσουν τα Μαθηματικά. Ήθελα να ξέρω ότι μπορώ να βγάλω το Λύκειο και με το σπαθί μου να προχωρήσω στη δουλειά μου.
Μου άρεσε η επιστροφή στα θρανία, οι καθηγητές μου έλεγαν ότι έπρεπε να γίνω εκπαιδευτικός. Στα περισσότερα είχα 20ρια, αλλά στα μαθηματικά το ένιωθα ότι έχω άστρο. Με παρακαλούσαν να δώσω πανελλήνιες, αλλά είναι δύσκολο, δεν μπορώ.
Όταν κάτι θες, το βάζεις στόχο και δεν σταματάς πουθενά, δεν κ@λώνεις πουθενά.Και τα τρία παιδιά μου ήταν σήμερα περήφανα, κι αυτό μου αρκεί» μας λέει συγκινημένη.
Η Αναστασία, μια 23χρονη με κυστική ίνωση, έζησε τη δική της Ανάσταση φέτος το Πάσχα.
Είχε διασωληνωθεί αλλά ξύπνησε, ενάντια στα προγνωστικά, και τώρα περιμένει μόσχευμα πνεύμονα, που θα της δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
Την ιστορία της αφηγήθηκε ο Δημήτρης Κοντοπίδης, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Κυστικής Ίνωσης CF Europe, επίτιμος πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου για την Κυστική Ίνωση, αντιπρόεδρος στην Ένωση Ασθενών Ελλάδος και βραβευμένος ως Patient Advocate 2019 από τον Ευρωπαϊκό Σύλλογο Κυστικής Ίνωσης, σε μια νέα ανάρτησή του στο Facebook:
«Life Challenge:
»Το στοίχημα με την Αναστασία..
»Προχτές, Παρασκευή του Πάσχα, πήγα στην ΜΕΘ να επισκεφτώ ένα επίγειο θαύμα. Την αναστημένη Anastasia Tasoula. Για να το πω καλύτερα, αντίκρισα μέσα απο το παράθυρο, ένα 23χρονο πεισματάρικο θηρίο, που έχει κάνει ήδη την πρώτη ανατροπή. Μετά από 30 ημέρες διασωλήνωσης, ξύπνησε! Αυτό είναι αδύνατο στην πάθησή μας. Διότι οι ασθενείς με Κυστική Ίνωση, αν διασωληνωθούμε δεν ξαναξυπνάμε. Η κολλώδης βλέννα που έχουμε κολλάει τα τοιχώματα του πνέυμονα και τέρμα. Έχουμε λοιπόν την πρώτη Ανάσταση.
»Δεν ξέρω κατά πόσο σε αυτό το θαύμα βοηθάει ο θεός, η οργάνωση ενός Πανεπιστημιακού νοσοκομείου, τα σύγχρονα μηχανήματα, η αφοσιωμένη ομάδα με τον διευθυντή της ΜΕΘ, ο αποφασισμένος και πεισματάρικος χαρακτήρας της Αναστασίας ή όλα μαζί. Για να ζήσει το θηρίο μας, χρειαζόμαστε ένα μεγαλύτερο θαύμα, μια 2η Ανάσταση.
»Και σε αυτό το σημείο θα σας χρειαστούμε όλους.
»Η Αναστασία περιμένει μόσχευμα πνεύμονα. Βρίσκεται συνδεδεμένη με το ECMO, γνωστό και ως εξωσωματική υποστήριξη ζωής (ECLS). Είναι το μηχάνημα το οποίο κάνει την δουλειά του πνεύμονα έξω από το σώμα. Αντλεί το αίμα από το σώμα, οξυγονώνει τεχνητά τα ερυθρά αιμοσφαίρια, απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα και το επιστρέφει πίσω. Όπως καταλαβαίνετε σε αυτό δεν μπορείς να παραμείνεις πολύ καιρό. Υπάρχουν ασθενείς που έχουν αντέξει και 30 και 60 και 90 μέρες. Η αντοχή όμως είναι μια πολυσύνθετη διαδικασία και δεν είναι αυτοσκοπός. Όσο πιο γρήγορα βρεθεί το μόσχευμα, τόσο πιο δυνατός θα είναι ο οργανισμός της για να αντέξει στο χειρουργείο.
»Κάθε μέρα που περνάει το σώμα βρίσκεται σε ακινησία και χάνει μυϊκή μάζα. Για να μπορέσεις να μεταμοσχευτείς πρέπει να είσαι σε τέτοια κατάσταση όσον αφορά τα κιλά, ώστε να μπορέσεις να αντέξεις μετά το χειρουργείο. Κάθε μέρα που περνάει η μάχη με την ακινησία, το φαγητό είναι ένα challenge από μόνο του. Οι φυσικοθεραπευτές κουνάνε τα χέρια και τα πόδια σου, ώστε να μην μαγκώσουν και εξαφανιστεί ο μυϊκός ιστός. Τα κόκαλά σου, η λεκάνη σου έρχονται και ακουμπούν το στρώμα όλο και περισσότερο. Πονάς και ξαπλωμένος. Η μόνη στάση που έχεις είναι ανάσκελα και αν καταφέρεις και γύρεις λίγο στο πάλι, είναι υπέρτατη ανακούφιση. Το οπτικό σου πεδίο είναι οι λάμπες στο ταβάνι, τα μηχανήματα και τα ατελείωτα πηγαινέλα των νοσηλευτών με τα μπουκαλάκια, τους ορούς και ένα σωρό διαδικασίες που γίνονται τεχνητά έξω από το σώμα σου. Όλα αυτά τα γνωρίζω από πρώτο χέρι. Ήμουν 30 μέρες καθηλωμένος με πνευμοθώρακα αναμένοντας μόσχευμα και γλίτωσα με την κατάλληλη υποστήριξη και φροντίδα. Αυτό που χρειάζεται και η Αναστασία μας.
«Πονάς και ξαπλωμένος. Η μόνη στάση που έχεις είναι ανάσκελα και αν καταφέρεις και γύρεις λίγο στο πάλι, είναι υπέρτατη ανακούφιση. Το οπτικό σου πεδίο είναι οι λάμπες στο ταβάνι»
»Επίσης μεγάλη πρόκληση είναι η μάχη με τις πιθανότητες και την τύχη. Πρέπει να βρεθεί μόσχευμα, κατάλληλο, μέσα σε λίγες μέρες.
»Στην χώρα μας που είμαστε από τις τελευταίες στην δωρεά οργάνων, το να βρεις έγκαιρα μόσχευμα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ιδίως πνεύμονα. Διότι ο πνεύμονας είναι δυσεύρετος. Είναι ευαίσθητο όργανο και πρέπει να έχει γίνει κατάλληλη προετοιμασία και διατήρηση κατά τη μεταφορά του. Τα μοσχεύματα που φτάνουν για το χειρουργείο πολλές φορές είναι σε κακή κατάσταση και απορρίπτονται. Είτε λόγω διατήρησης, είτε γιατί τελευταία στιγμή – όταν τον πλένουν και ξαναελέγχουν – μπορεί να φανεί κάτι που δεν είχε φανεί στην αρχή, όπως μια κακοήθεια. Είχαμε άλλη συνασθενή μας η οποία μπήκε στο χειρουργείο της Αυστρίας και ναρκώθηκε 3 διαφορετικές φορές, μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο μόσχευμα. Είναι προτιμότερο να επιστρέψεις στο δωμάτιο σου – αν η κατάσταση σου το επιτρέπει – μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο μόσχευμα. Η ποιότητα του πνεύμονα είναι καθοριστικής σημασίας για το μετά. Δεν αρκεί το επιτυχημένο χειρουργείο. Θέλουμε ο πνεύμονας να αντέξει πολλά χρόνια.
»Οι πιθανότητες του mach- αρίσματος ακόμη πιο δύσκολες. Πέρα από την ομάδα αίματος, παίζει ρόλο η αντιστοίχιση του δότη – λήπτη. Πρέπει να βρεθεί το κατάλληλο μέγεθος, που διαφοροποιείται και από το φύλο, την ηλικία, το ύψος και την σωματική διάπλαση. Για αυτό και σε αυτό το machαρισμα θέλουμε πολλούς ασθενείς στη λίστα από τη μια και πολλά μοσχεύματα από την άλλη, ώστε να έχουμε περισσότερες πιθανότητες για το κατάλληλο “πάντρεμα”. Όλα αυτά είναι για την Αναστασία γνωστά. Όμως αυτά δεν είναι η μάχη της Αναστασίας. Γιατί την αποστολή της αύξησης μοσχευμάτων, της δωρεάς οργάνων οφείλουμε να την κάνουμε έγκαιρα όλοι εμείς. Κράτος, διοικητές νοσοκομείων, διευθυνές ΜΕΘ, πολίτες. Ο κάθε ένας από εμάς και κάθε μέρα. Όχι τελευταία στιγμή. Τους τελευταίους 10 μήνες χάσαμε 3 ασθενείς με Κυστική Ίνωση και δεν είναι οι μόνοι που χρειάζονται μεταμόσχευση πνεύμονα.
»Η πρόκληση όμως για την Αναστασία είναι άλλη.
»Είναι η μάχη ψυχολογίας. Ενώ γνωρίζει όλα τα παραπάνω, πρέπει να συνεχίσει να παλεύει κάθε μέρα με την ίδιο της τον εαυτό. Ένας έξυπνος εγκέφαλος, όπως της Αναστασίας πρέπει να κάνει λίγο τον χαζό. Να μην κάνει τους υπολογισμούς ακριβείας. Να μη δίνει σημασία στις λεπτομέρειες. Να μην κοιτάει τα μηχανήματα και τα ανεβοκατεβάσματα των δεικτών. Ή καλύτερα, να τα κοιτάει και να τα γλεντάει. Να τα τρολάρει μέχρι την νίκη. Και νομίζω το παιχνίδι το έχουμε. Θέλουμε όμως μια δυνατή κερκίδα, να δίνει παλμό.
«Ένας έξυπνος εγκέφαλος, όπως της Αναστασίας πρέπει να κάνει λίγο τον χαζό. Να μην κάνει τους υπολογισμούς ακριβείας. Να μη δίνει σημασία στις λεπτομέρειες. Να μην κοιτάει τα μηχανήματα και τα ανεβοκατεβάσματα των δεικτών».
»Όλους εσάς.
»Αγαπημένο μου θηρίο,
»Το στοίχημα που βάλαμε πρέπει να κάνει cash out. Τέτοια στοιχήματα στην Κυστική Ίνωση έχουμε συνηθίσει να τα κερδίζουμε. Και έχεις την “πάστα” νικητή. Το έχω δει στα tedx και σε κάθε τρελό project που έχεις ξεκινήσει. Το αληθινό self leadership, το life challenge της ζωής σου είναι εδώ. Και περιμένουμε να μας δώσεις στίγμα. Να μας περιγράψεις την μάχη που δίνεις κάθε λεπτό. Να μας δίνεις ένα daily report και να μας φωτίσεις αυτά που δεν βλέπουμε στο κρεβάτι της τελικής μάχης. Να μετράμε μαζί σου, την κάθε μέρα μέχρι τη νίκη.
Όταν η μητέρα της Vitória Bueno την πήγε για πρώτη φορά στο μάθημα μπαλέτου, ανησυχούσε για το αν η 5χρονη κόρη της θα κατάφερνε να προσαρμοστεί.
Γεννημένη χωρίς χέρια, το όνειρο της Bueno να γίνει κάποτε χορεύτρια φαινόταν οδυνηρά μη ρεαλιστικό – ειδικά στη μικρή αγροτική πόλη της Βραζιλίας που ζούσε, όπου η αναπηρία της την έκανε κοινωνικά περιθωριοποιημένη.
«Οι άνθρωποι παρατάσσονταν έξω από το σπίτι μας για να τη δουν», λέει η μητέρα της, Wanda, 39 ετών, ενθυμούμενη την αναισθησία τους. «Σήκωναν τα μανίκια της για να κοιτάξουν.»
Κι όμως η κοπέλα, στα 16 της χρόνια, έχει καταφέρει να επικεντρωθεί στις ανσάμπλ, τις πιρουέτες και τις υπόλοιπες προκλήσεις του μπαλέτου.
Μάλιστα, ξεκίνησε και μαθήματα τζαζ και ταπ.
Πλέον, τακτική μαθήτρια στην ακαδημία μπαλέτου στην πατρίδα της, στην πολιτεία Minas Gerais, το ταλέντο της Bueno την έχει κάνει αστέρι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και έμπνευση για πολλούς.
«Για εμένα τα χέρια μου αποτελούν απλώς μια λεπτομέρεια», λέει το κορίτσι στο θέατρο όπου εξασκείται. «Ακολουθώ με τα μάτια μου, σαν τα χέρια μου να ήταν εκεί.»
Βλέποντάς την να γλιστρά πάνω στην ξύλινη σκηνή, συγχρονισμένη απόλυτα με τους συναδέλφους της σε μια λάμψη πράσινη και λευκή, είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι χορεύει χωρίς χέρια.
Η Bueno ξεκίνησε το μπαλέτο ακούγοντας τη συμβουλή της φυσιοθεραπευτή της, ο οποίος παρατήρησε ότι το νεαρό κορίτσι είχε ταλέντο στο να χορεύει.
Περισσότερο από την πραγματοποίηση ενός ονείρου, η δύναμη και η ευελιξία που απέκτησε μέσω του χορού αποδείχτηκαν ζωτικής σημασίας για τη Μπουένο, η οποία κάνει τα πάντα, από το βούρτσισμα των δοντιών της έως τη συλλογή αντικειμένων από το ράφι του σουπερμάρκετ, με τα πόδια της.
«Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει με τα πόδια της που δεν μπορώ να κάνω με τα χέρια μου», λέει ο πατέρας της, Χοσέ Κάρλος Περέιρα.
