Η Φαίη Σκορδά αποκαλύπτει: «Πρώτη φορά φέτος το καλοκαίρι σκέφτηκα ότι μπορεί να σταματήσω»

Για τους λόγους που δε δίνει συχνά συνεντεύξεις, τις σκέψεις που έκανε να αποχωρήσει από την τηλεόραση αλλά και το πόσο σημαντική την κάνει να νιώθει η επιτυχία της εκπομπής, μίλησε η Φαίη Σκορδά στο ΒΗΜΑgazino και τον δημοσιογράφο Κώστα Μπουρούση.

Πριν κάνουμε αυτή τη συνέντευξη αναρωτιόμουν γιατί δεν δίνετε συχνά συνεντεύξεις. Θέλετε να είστε ακριβοθώρητη;

Καθόλου. Όποιος το πιστεύει, μάλλον δεν έχει καταλάβει καλά. Όταν κάνεις για περισσότερο από 20 χρόνια ζωντανή εκπομπή κάθε μέρα, χωρίς να έχεις σταματήσει μια χρονιά, πόσο ακριβοθώρητος μπορεί να πιστεύεις ότι είσαι;

Αλήθεια, έχετε βαρεθεί ποτέ στην τηλεόραση; Να πείτε «δεν θέλω άλλο;»;

Είναι πάνω από εμένα η δουλειά. Είναι επίσης κάτι που αγαπώ πολύ και γνωρίζω καλά, κάτι που έχει ενταχθεί στο DNA μου της καθημερινότητάς μου. Έτσι έχω μάθει να ζω και δεν έχει έρθει η στιγμή ακόμα να πω ότι θέλω να κάνω κάτι άλλο επειδή με ενοχλεί το καθημερινό ζωντανό. Τι είναι το καθημερινό ζωντανό πρόγραμμα για εμένα; Η επικοινωνία με τον κόσμο. Και αυτό μου δίνει χαρά. Μπορεί να σταματήσω, αλλά όχι επειδή δεν θέλω άλλο την επικοινωνία με τον κόσμο.

Σας έχετε φανταστεί ποτέ αλλιώς;

Ναι πρώτη φορά φέτος το καλοκαίρι σκέφτηκα ότι μπορεί να σταματήσω.

Το πρωινό ή την τηλεόραση;

Για εμένα η τηλεόραση είναι το πρωινό. Είναι ταυτισμένα. Αλλά σκέφτηκα να σταματήσω. Γιατί δεν ήξερα αν είναι αυτό που θέλω να κάνω. Ναι, μου αρέσει η επικοινωνία με τον κόσμο, αλλά στο μυαλό μου πάντα η πρωινή εκπομπή ήταν συνώνυμη με την ψυχαγωγία και την προσπάθειά μου να προσφέρω χαρά. Και μέσα από το συναίσθημα, την απλότητα και την αμεσότητα να περνάω και κάποια μηνύματα. Είναι ένας τρόπος κι αυτός και για εμένα ήταν ανέκαθεν σημαντικό.

Τι σας έβαλε στον προβληματισμό;

Ότι αυτό για το οποίο πάλευα στο πρωινό δεν μπορούσε να γίνει λόγω της καθημερινότητας που ζούμε. Όσο και να θέλω να υποστηρίξω τη χαρά, την αισιοδοξία και το γέλιο, τελικά έχει δομηθεί έτσι η πρωινή ζώνη πια που αναγκαστικά δεν γίνεται να μην ασχολείσαι και με πιο «βαρετά» ή «δυσάρεστα» θέματα. Μπορεί να έχει να κάνει και με την ηλικία μου. Όσο μεγαλώνεις αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά τα πράγματα. Αλλιώς έκανα τις εκπομπές όταν ξεκινούσα και αλλιώς τώρα.

Εκείνο που με προβλημάτισε ήταν η δομή που μπορεί να έχει πια μια πρωινή εκπομπή, ιδίως όταν συνειδητοποίησα ότι έχουμε τρεισήμισι ώρες να γεμίσουμε. Σκέφτηκα κάποια στιγμή «αξίζει τον κόπο;». Θα μπορούσα να κάνω ένα τηλεπαιχνίδι και να έχω πάνω κάτω λυμένο το βιοποριστικό μου ζήτημα, με λιγότερο άγχος, προβληματισμό και κούραση. Τελικά κατέληξα ότι υπάρχει τρόπος. Ότι υπάρχει περιθώριο να το παλέψω και να υποστηρίξω τη δική μου άποψη για τις πρωινές εκπομπές.

To στερεότυπο δε θέλει τις παρουσιάστριες θεές και ας πάνε να πνιγούν όλοι οι άλλοι;

Τι σημαίνει θεά;

Τέλεια εικόνα, τέλεια πλάνα, τέλειος φωτισμός, τέλεια ομορφιά.

Θέλοντας να στηρίξω τις γυναίκες συναδέλφους μου, θα σας πω ότι δε βγαίνει μια εκπομπή μόνο με μια καλοχτενισμένη και βαμμένη παρουσιάστρια. Δε γίνεται. Και αν γίνει, δεν αντέχει. Αφήστε που εγώ είμαι το είδος της παρουσιάστριας που ετοιμάζεται σε ένα τέταρτο της ώρας για να είμαι στον αέρα. Σχολή Σκορδά.

Ποια θεωρείτε την πιο κομβική στιγμή της καριέρας σας; Πότε νιώσατε ότι αρχίζετε να εξελίσσεστε;

Δεν έγινε κάποια επανάσταση. Απλώς κατάφερα με τον καιρό αυτό που είμαι εγώ στη ζωή μου να βγαίνει περισσότερο και στην εκπομπή.

Προσωπικά χωρίζω την καριέρα σας στο πριν και το μετά του ελληνικού #metoo. Σας είδα με άλλα μάτια.

Εσείς μπορεί να με είδατε με άλλα μάτια, αλλά εγώ δεν ήμουν άλλη.

Ναι αλλά αναδείξατε ένα άλλο πρόσωπό σας.

Μας δόθηκαν αφορμές και μιλήσαμε. Και προσωπικά, μίλησα από καρδιάς. Η λογική μου σε όλα μου τα χρόνια είναι ότι ανοίγουμε την αγκαλιά μας, αγαπάμε, δε στιγματίζουμε, δε δείχνουμε με το δάχτυλο, δεν αφήνουμε ανθρώπους στο περιθώριο. Αυτό είναι το DNA μου. Έτσι έχω μεγαλώσει. Δεν έγινε με ή για το #metoo.

Εγώ μεγάλωσα με δυο ανοιχτόμυαλους γονείς, μια μαμά που από το δημοτικό με έπαιρνε μαζί της σε φεμινιστικές συγκεντρώσεις, με φιλοσοφικές συζητήσεις στο σπίτι. Και στα 17 μου έτυχε να πάω στη Μπολόνια, μια πολυεθνική και πολυσυλλεκτική πόλη. Ξέρετε ότι μέχρι να πάω στην Ιταλία δεν είχα δει ποτέ άνθρωπο με μαύρο χρώμα;

Kαι λέω μαύρο πολύ συνειδητά γιατί το πρόσημο στις λέξεις το δίνουμε εμείς. Δεν είχα ξαναδεί μαύρο λοιπόν. Το καταλαβαίνετε; Αλλά ήμουν 17 χρονών και διαμορφώθηκα εκεί, μέσα σε μια πολυπολιτισμική πόλη και μια avant garde σχολή. Δε μπορούν όλα αυτά να μη γράψουν μέσα σου. Ακόμα και το γεγονός ότι για ένα διάστημα έμεινα στο περιθώριο λόγω της γλώσσας και μετά έγινα η Greca, η Ελληνίδα, και μετά Bella Grece, η ωραία Ελληνίδα.

Όταν λοιπόν τα ζεις όλα αυτά, μαθαίνεις να πολεμάς. Όχι κουνώντας το δάχτυλο. Συμβαίνει αυθόρμητα. Πηγαία και συναισθηματικά.

Σας άλλαξε την εικόνα ή τη γνώμη που έχετε για τον εαυτό σας ο φακός;

Δεν ήμουν πάντα 100% η δική μου εικόνα στην τηλεόραση. Τι θέλω να πω: Στο σπίτι μου, με την οικογένειά μου, με τους φίλους μου, τους δικούς μου ανθρώπους, τον κόσμο έξω, πάντα ήμουν η αληθινή. Στην τηλεοπτική μου πορεία, δεν έβγαινε πάντα η αλήθεια μου στο 100%, Πολλές φορές αναγκάστηκα να καταπιώ πράγματα.

Και πολλές φορές συνέβαιναν πράγματα στη ζωή που δεν μπορούσα ή δεν ήθελα να τα διαχειριστώ τηλεοπτικά. Το διάστημα που έφυγε ο μπαμπάς μου και τους επόμενους τέσσερις μήνες δε τους θυμάμαι. Ήμουν ένα ρομπότ που απλά πήγαινε στη δουλειά. Έχουν τύχει λοιπόν τέτοιες περίοδοι. Αλλά αυτό που είμαι εγώ δεν έχει αλλάξει.

Νιώθετε πολύ σημαντική που είστε ένα δημόσιο τηλεοπτικό πρόσωπο;

Είμαι σημαντική για τη ζωή δυο παιδιών που ο Θεός το έφερε έτσι που να είμαι η μαμά τους.

Όχι επειδή κάνετε 20% τηλεθέαση κάθε μέρα;

Έχω κάνει και 50% και έχω κάνει και 8%. Ε, και; Δεν καθορίζομαι από τα νούμερα τηλεθέασης. Τι σημαίνει ότι είμαι ασήμαντη όταν δεν κάνω νούμερα, και σημαντική όταν κάνω:

Υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνετε;

Μετανιώνω για πολλά, αλλά ξέρω ότι με τις επιλογές μου δεν έχω πειράξει και δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν.

Η επίσκεψη στον γυναικολόγο κουμπάρο της Θάνο Παράσχο

Μακριά από τις κάμερες, εκεί όπου οι λέξεις έχουν βάρος και οι αποφάσεις δεν ανακοινώνονται αλλά βιώνονται, η Φαίη Σκορδά κάνει τα δικά της βήματα. Δεν είναι μια εύκολη διαδρομή.

Είναι γεμάτη σκέψεις, προσμονή, αγωνία  και κυρίως ελπίδα. Σε έναν χώρο ήσυχο, σχεδόν προστατευμένο από τον θόρυβο της δημοσιότητας, πραγματοποιούνται οι επισκέψεις της.

Ένα κέντρο όπου οι ιστορίες δεν λέγονται δυνατά, αλλά γράφονται σιωπηλά, μέσα από βλέμματα, χειραψίες και μικρές, καθοριστικές στιγμές.

Ο «φύλακας-άγγελος»

Στο πλευρό της, σταθερός και διακριτικός, ο άνθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι τη διαδρομή της: ο γυναικολόγος Θάνος Παράσχος. Δεν είναι απλώς ένας γιατρός. Είναι ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα της στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής της, όταν έφερε στον κόσμο τους δύο γιους της με τον Γιώργο Λιάγκα. Ένας γνώριμος, σχεδόν οικογενειακός δεσμός, που της δίνει την ασφάλεια που χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ. Οι συναντήσεις τους δεν έχουν τίποτα το τυπικό.

Είναι γεμάτες εμπιστοσύνη, μνήμες και μια σιωπηλή συμφωνία: να δοκιμάσουν ξανά. Να πιστέψουν ότι το θαύμα μπορεί να συμβεί άλλη μία φορά.Δίπλα της, ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης. Όχι απλώς σύντροφος, αλλά στήριγμα. Ένας άνθρωπος που δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να δείξει ότι είναι εκεί. Σε κάθε διαδρομή, σε κάθε αναμονή, σε κάθε βλέμμα γεμάτο ερωτήματα. Η παρουσία του λειτουργεί σαν άγκυρα, κρατά σταθερή την ελπίδα, ακόμα κι όταν η αβεβαιότητα γίνεται πιο έντονη.

Η Φαίη δεν μιλά δημόσια. Δεν εξηγεί, δεν επιβεβαιώνει. Όμως όσοι τη γνωρίζουν, καταλαβαίνουν. Υπάρχει μια αλλαγή στο βλέμμα της, μια εσωτερική στροφή προς κάτι βαθύτερο. Σαν να κρατά μέσα της ένα μυστικό που δεν είναι ακόμα έτοιμο να ειπωθεί. Γιατί κάποια όνειρα δεν χρειάζονται φώτα για να υπάρξουν. Χρειάζονται πίστη. Και εκείνη φαίνεται πως την έχει.

Το επόμενο βήμα

Η Φαίη και ο Αλέξανδρος φαίνεται πως έχουν αρχίσει να οραματίζονται μαζί το επόμενο βήμα στη ζωή τους, βάζοντας στο κέντρο των σκέψεών τους τη δημιουργία μιας οικογένειας. Μακριά από τη δημοσιότητα και τα φώτα, οι δυο τους μοιράζονται επιθυμίες και σχέδια που αφορούν το μέλλον τους, με την προοπτική ενός παιδιού να αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά τους όνειρα.

Η μεταξύ τους σχέση δείχνει να έχει ωριμάσει, βασισμένη στην εμπιστοσύνη και τη σταθερότητα, στοιχεία που τους κάνουν να νιώθουν έτοιμοι να προχωρήσουν σε αυτό το τόσο σημαντικό βήμα. Για εκείνους, η ιδέα ενός παιδιού δεν είναι απλώς μια σκέψη, αλλά μια βαθιά επιθυμία που τους φέρνει ακόμα πιο κοντά.Με κοινή πορεία και συναισθηματικό δέσιμο, χτίζουν σιγά-σιγά το μέλλον τους, κρατώντας χαμηλούς τόνους αλλά μεγάλες προσδοκίες για όσα έρχονται.