Είμαι χήρα εδώ και πολλά χρόνια και πρόσφατα αποφάσισα να κάνω ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή μου. Γνώρισα έναν άντρα, με τον οποίο η σχέση μας ξεκίνησε καλά και μετά από ένα χρόνο σχέσης αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί.

Έχουν δίκιο σε αυτό που λένε ότι στη συμβίωση φαίνεται ο άνθρωπος και όχι σε μία απλή σχέση που τον βλέπεις κάθε Σαββατοκύριακο ή κάθε δύο μέρες όταν βγαίνετε. Αν δεν μέναμε μαζί δεν θα ανακάλυπτα την αλήθεια.

Κάθε πρωί τον έβλεπα να σηκώνεται νωρίς και πριν καν πάει τουαλέτα, πριν πλύνει τα δόντια του, πριν πλύνει το πρόσωπό του και φάει πρωινό καθόταν στον υπολογιστή και κάτι πληκτρολογούσε. Γρήγορα ανακάλυψα ότι έπαιζε και με άλλες στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανακάλυψα πολλά παράθυρα συνομιλιών ανοιχτά από διάφορες γυναίκες. Το τι τους έγραφε δεν περιγράφεται. Σε μερικές μάλιστα έγραφε ότι τις αγαπάει και ότι ανυπομονεί να τις γνωρίσει.

Μετά από αυτό όπως ήταν αναμενόμενο έφυγε με συνοπτικές διαδικασίες από το σπίτι. Επέστρεψε λίγες μέρες μετά για να ζητήσει συγγνώμη και μία δεύτερη ευκαιρία. Μου είπε ότι του έλειπα και ότι ήθελε να προσπαθήσουμε ξανά. Όσο διάστημα ήμασταν χωριστά βγήκε ραντεβού με κάποιες άλλες γυναίκες, όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος αλλά υποσχέθηκε να ξεκόψει απ’ όλες για να είμαστε μόνο μαζί.

Τον πίστεψα δυστυχώς αλλά προς μεγάλη μου λύπη διαπίστωσα ότι όχι μόνο κρατάει επαφή με κάποιες γυναίκες, αλλά βγαίνουν κιόλας. Στο λογαριασμό του στο Facebook στο στάτους εξακολουθεί να λέει ελεύθερος και όχι σε σχέση.

Του ξεκαθάρισα ότι αυτή την κατάσταση δεν πρόκειται να την ανεχτώ. Δεν θα έρχεται μία ζωή πρώτο το fb και οι φιλενάδες του και μετά εγώ.

Παντρεύτηκα στα 18 μου και 22 χρόνια μετά ο άντρας μου έφυγε από τη ζωή. Δεν ξέρω τι να κάνω. Μου αρέσει ο άντρας αυτός, δεν γίνεται όμως να φλερτάρει μέσω Facebook και να βγαίνει με άλλες 10 και εγώ να τον περιμένω ωσάν πιστή Πηνελόπη. Αν θέλει να προχωρήσουμε και να ευδοκιμήσουμε σαν ζευγάρι πρέπει να κάνει κάτι.

Πριν τον γνωρίσω υπήρξαν και άλλοι άντρες στη ζωή μου, αλλά τους απέρριψα γιατί ήθελα κάποιον σοβαρό. Πού να ‘ξερα!

Δεν θέλω να μείνω μόνη. Θέλω να είμαι με κάποιον που θα με αγαπά και θα με σέβεται. Τι να κάνω;

Ελευθερία

Καλησπέρα σας

Θα ήθελα κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας την ιστορία μου. Το όνομα μου είναι Ελευθερία, είμαι 40 ετών και ζω σε κάποια χώρα του κόσμου… Έχω ένα γιο και με το σύντροφό μου και πατέρα του μικρού ζούμε μαζί και είμαστε έτοιμοι να παντρευτούμε το καλοκαίρι πρώτα ο Θεός. Αυτό θα μπορούσε να είναι το τέλος της ιστορίας μου, αλλά είναι απλά η συνέχεια.

Η ζωή συνεχίζεται… Το τέλος δεν το γνωρίζω ακόμα. Η αρχή είναι κάπως πιο πικρή. Πριν από 5 χρόνια περίπου ένιωθα πάρα πολύ μόνη. Είχα ένα μόνιμο φόβο ότι θα μείνω μόνη μου… Κάπως έτσι κατέληξα στο να γνωρίσω έναν τύπο μέσω του fb. Φαινόταν πολύ καλό παιδί και πραγματικά έδειχνε να με λατρεύει. Δεν το είχα σκεφτεί ούτε και φοβόμουν που είχα σχέση με έναν άγνωστο…

Αυτό το πολύ καλό παιδί λοιπόν που με λάτρευε δεν δούλευε κι εγώ που δούλευα τότε του έδινα χρήματα για να μην τον βλέπω στεναχωρημένο… Ποτέ δεν τα είχε ζητήσει ανοιχτά, όμως τα έπαιρνε για “καλό σκοπό”. Έπρεπε να πάρει την δόση του!

Ντρέπομαι που το λέω όμως κάποιες φορές ήμουν παρούσα στην αγοραπωλησία του εμπορεύματος. Δεν ξέρω τι με έκανε να πέσω τόσο χαμηλά, ξέρω όμως τι με κρατούσε κοντά του. Ο φόβος. Όχι να μην μείνω μόνη μου. Ο αληθινός φόβος…. Κάθε φορά που του έλεγα χωρίζουμε.. Απειλές ότι θα έκανε κακό στην οικογένειά μου, ότι θα έβαζε τέλος στην ζωή του με ένα μαχαίρι που έβλεπα με τα μάτια μου να πιέζει στον καρπό του… Κάθε φορά που ήθελα να πάω στη μαμά μου, έμπαινε μπροστά στην πόρτα και με εμπόδιζε κλειδώνοντας…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που γλίτωσα από τα χέρια του… Ξυπνήσαμε και αρχίσαμε να μαλώνουμε επειδή ήθελε να κάνει άλλο ένα “τσιγάρο” που είχε υποσχεθεί ότι θα έκοβε…. Δεν μπορώ να περιγράψω το τι ακολούθησε… Προσπάθησα να αμυνθώ και τον χτύπησα κι εγώ… Παραλίγο να γκρεμίσει το σπίτι… Έσπαγε ό τι έβρισκε μπροστά του… Πήρα την τσάντα μου για να φύγω και τότε είδα ένα άλλο πρόσωπο… “Σε παρακαλώ πες ότι δεν χωρίζουμε… Συγγνώμη… Σε αγαπώ πολύ…”. Ήρεμος. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Εντάξει, του λέω, θα πάω μια βόλτα να ηρεμήσω και θα γυρίσω. Δεν χωρίζουμε. Άσε με να πάω μια βόλτα και θα ξαναγυρίσω… Το ορκίζεσαι; Ναι, το ορκίζομαι… Έφυγα και δεν ξαναγύρισα ποτέ.

Και κάπου εκεί μέσα στα χαλάσματα εμφανίστηκε εκείνος με το λαμπερό του χαμόγελο. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε «Είσαι όλος μου ο κόσμος». Τον πίστεψα επειδή ήθελα να τον πιστέψω. Ήθελα ηρεμία, ήθελα να ζήσω. Έτσι και έγινε, αλλά δεν κράτησε… Έφυγε για μια άλλη χώρα με την προϋπόθεση ότι θα πήγαινα να τον βρω… Δεν πήγα όμως… Με πρόλαβε κάτι άλλο. Έμεινα έγκυος. Όχι, δεν τον κατηγορώ. Η ευθύνη είναι και των δύο μας αλλά η απόφαση και ο Γολγοθάς δικά μου…

Θα το κρατήσω ό, τι κι αν γίνει… Άνεργη. Έγκυος. Εγκαταλελειμμένη. Αλλά είχα θάρρος και την αγαπημένη μου οικογένεια να με στηρίζει και να με βοηθάει. Έλεγα ο Θεός θα με βοηθήσει να φέρω αυτό το μωρό στον κόσμο. Και πραγματικά έτσι έγινε. Το ήξερα, το έβλεπα ότι οι δικοί μου οικονομικά δεν άντεχαν άλλο. Έτσι κι εγώ έφυγα. Πήγα σε ένα ίδρυμα για ανύπαντρες μητέρες. Δεν είχα που αλλού να πάω. Εκεί γνώρισα υπέροχους ανθρώπους που με βοήθησαν και με στήριξαν. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν πολύ καλή. Τα πόδια μου είχαν πρηστεί, ήταν σαν του ελέφαντα και είχα υψηλή πίεση. Την ημέρα που μου είπε ο γυναικολόγος ότι θα γεννούσα δεν ένιωθα τίποτα. Ούτε πόνο ούτε νερά έσπασαν, τίποτα. Η πίεση στα ύψη, 17. Φοβήθηκα. Κι έγινε. Με πήγαν το νοσοκομείο που εφημέρευε αφού δεν είχα ασφάλεια ούτε τίποτα. Ήμουν τυχερή που επέζησα. Γέννησα με 20 πίεση.

Απίστευτη στιγμή όταν αντίκρισα το γιο μου… Το μωρό μου έκλαιγε τόσο πολύ και μόλις άκουσε την φωνή μου σταμάτησε να κλαίει. Πάνω που ηρέμησα λίγο, συνειδητοποιώ ότι αργούν να μου τον φέρουν. Φοβάμαι να ρωτήσω γιατί. Τελικά έρχεται η γιατρός και μου λέει συγχαρητήρια για το μωράκι σας, αλλά… Αλλά τι; Παρουσίασε σοβαρή αιμόλυση και βρίσκεται στην εντατική μονάδα νεογνών… Γιατί; Δεν καταλάβαινα ότι θα τον έχανα…

Γενικά δεν κατάλαβα και πολλά. Η Προϊσταμένη κάλεσε την κοινωνική λειτουργό για να με βοηθήσει. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ρώτησα σε τι να με βοηθήσει; Δεν ξέρω πως ούτε γιατί αλλά κάποια στιγμή συνήλθα και έμαθα από τους γονείς μου ότι είχα κατάθλιψη ή κάτι τέτοιο… Οι γονείς μου βέβαια δεν σκόπευαν να μας αφήσουν στο ίδρυμα και μας πήραν και πάλι κοντά τους. Αργότερα έμαθα και αυτό. Το Νοσοκομείο δεν σκόπευε να μου δώσει το μωρό αν δεν υπέγραφαν οι δικοί μου ότι θα το αναλάβουν. Τραγική κατάσταση μέσα από την οποία κι εγώ και το μωρό μου βγήκαμε δυνατοί. Πολλοί άγνωστοι άνθρωποι μας βοήθησαν και σταθήκαμε ξανά στα πόδια μας.

Βρήκαμε δουλειά και ζούσαμε καλά. Και τότε εντελώς ξαφνικά και από το πουθενά εμφανίστηκε πάλι εκείνος… Όχι δεν έπεσα με δάκρυα στα μάτια στην αγκαλιά του, δεν παίζουμε σε ταινία, αυτή είναι πραγματική ζωή. Σιγά σιγά, αλλά σταθερά μας κέρδισε και πάλι. Τώρα ζούμε όλοι μαζί και πραγματικά τον αγαπάει πολύ τον μικρό. Είμαστε ευτυχισμένοι μαζί. Είμαστε οικογένεια και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Εννοείται ότι δεν είναι όλα ρόδινα.. είπαμε πραγματική ζωή με τα πάνω και τα κάτω της. Μικρές στιγμές που συμπληρώνουν την εικόνα. Φανταστείτε το μικρό μου αγόρι να χαϊδεύει το πρόσωπο μου και να λέει «Σε αγαπώ μαμά». Μωρουδίστικα, αλλά τόσο γλυκά! Κι εκείνος εκεί πάντα δίπλα μας με το λαμπερό του χαμόγελο… Όλοι μια αγκαλιά…..

Ελευθερία, μια μαμά που ξεκίνησε μόνη αλλά κατέληξε με πολλή αγάπη και ευτυχία!

Το Πάσχα που μας πέρασε ήρθαν οι γονείς μου από το χωριό για να γιορτάσουμε όλοι μαζί. Eίχαμε αρκετό καιρό να τους δούμε, αλλά δεν ήταν εύκολο να πάμε εμείς στο χωριό γιατί η γυναίκα μου είχε μόλις γεννήσει και με τρια αγόρια σε μικρή ηλικία και ένα ακόμα αγοράκι στην κούνια δεν ήταν εύκολο να μετακινηθούμε.

Οι γιορτές πέρασαν και Τρίτη του Πάσχα ήρθε η ώρα οι γονείς μου να επιστρέψουν. Τους πήγα στο σταθμό, αλλά όταν γύρισα βρήκα τη γυναίκα μου να έχει πάρει αγκαλιά το μωρό και να κλαίει. Όταν τη ρώτησα τι συνέβη και αν έπαθε κάτι το παιδί, μου είπε ότι άκουσε τη μητέρα μου να λέει «Γιο βρήκανε να κάνουνε πάλι; Τρεις γιους έχουν, χάθηκε ένα κοριτσάκι να πάρει και το όνομά μου; Αμάν πια κι αυτοί» και μου είπε ότι οι γονείς μου δεν πρόκειται να ξαναπατήσουν στο σπίτι μας.

Η αλήθεια είναι ότι και εμένα δεν μου άρεσαν αυτά που είπε η μάνα μου. Λες και αποφασίζουμε εμείς τι θα βγει το κάθε παιδί.

Δύο μέρες μετά την πήρα τηλέφωνο και της είπα ότι ήταν απαράδεκτο αυτό που έκανε. Πίστευα πως η μητέρα μου θα παραδεχόταν το λάθος της και θα ζητούσε συγγνώμη γι’ αυτές τις κουβέντες, αλλά είπε ότι εμείς είμαστε απαράδεκτοι που τους κατασκοπεύουμε και κρυφακούμε τι λένε. Πήγα για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Αυτή την αντίδραση δεν την περίμενα σε καμία περίπτωση.

Από εκείνη την ημέρα δεν μου έχει ξαναμιλήσει, ούτε τηλέφωνο με έχει πάρει. Αν έπρεπε να παρεξηγηθεί κάποιος, αυτοί είμαστε εγώ και η γυναίκα μου και όχι εκείνη. Είναι εντελώς παράλογη η συμπεριφορά της. Αντί να χαίρεται τα εγγόνια της και να εύχεται να είναι καλά και γερά παραπονιέται επειδή κανένα από αυτά δεν είναι κορίτσι. Οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτή τη φορά η γυναίκα μου έχει δίκιο που δεν τους θέλει. Τέτοια πράγματα δεν πρέπει να λέγονται. Εγω όμως τώρα τί πρέπει να κάνω; Να την ξαναπάρω;

Δημήτρης

«Μαρτύριο η αγάπη σου λέω, μαρτύριο η αγάπη και κλαίω». Αυτό μου έρχεται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι την περίπτωσή μου. Είμαι 56 ετών και παντρεμένη 20 χρόνια με έναν άντρα, που λατρεύω και είναι ο καλύτερός μου φίλος.

Το πρόβλημά μου, το οποίο δεν ξέρω πώς να λύσω είναι ότι από τότε, που παντρευτήκαμε σπάνια αποζητούσε το σεξ μαζί μου. Αν δεν τον κυνηγήσω εγώ, δεν βλέπω χαρά.

Κοιμόμαστε σε χωριστά δωμάτια και καμιά φορά, που νιώθω την ανάγκη να κάνω μια στάση από το δωμάτιό του, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον. Λέει ότι φταίω εγώ επειδή μου αρέσει το σεξ περισσότερο απ’ ότι αρέσει σε εκείνον και ότι είναι εξαιρετικός σύζυγος, οπότε να μην παραπονιέμαι.

Έχω φτάσει στα όριά μου. Τί πρέπει δηλαδή να κάνω; Να βρω γκόμενο σε αυτή την ηλικία να γεμίσει τα κενά μου, να πληρώσει τα κενά του συζύγου μου και να δω χαρά στα σκέλια μου; Αμάν νισάφι. Έτσι θα περάσει η υπόλοιπη ζωή μου; Ή μήπως καλύτερα να φύγω και να κάνω ένα νέο ξεκίνημα; Αλλά και πάλι, στην ιδέα και μόνο να τον χάσω νιώθω τόσο άσχημα όσο και για την ελλιπή έως ανύπαρκτη σεξουαλική μου ζωή.
Δεν έχουμε παιδιά και νιώθω μεγάλη μοναξιά. Δοκίμασα αντικαταθλιπτικά, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Ξέρω ποιο είναι το πρόβλημά μου και πρέπει να λυθεί αν θέλω να επανέλθω, αλλιώς όλα τα φάρμακα του κόσμου δεν πρόκειται να με βοηθήσουν.

Δεν ξέρω πού να στραφώ. Βοηθείστε με!

Αλέκα