Αντισυμβατική, ωραία, για αρκετούς μοιραία, για όλους – ευτυχώς – μοιραία. Μία πληθωρική προσωπικότητα με σαρκαστικό χιούμορ και βιτριολικές ατάκες.
Η Ντίνα Κώνστα «άρπαξε» τη ζωή από τα μαλλιά και την «περπάτησε» όπως ήθελε εκείνη. Με σθένος, πυγμή και αποφαστικότητα. Εξάλλου, έτσι ήταν και η ίδια. Έγινε ηθοποιός, γιατί δεν θα μπορούσε να ζήσει μία φυσιολογική ζωή. Ευτυχώς. Και για την ίδια, αλλά και για όλους εμάς που «ανοίξαμε» την αγκαλιά μας και την «γεμίσαμε» με τις εμβληματικές προσωπικότητες που ενσάρκωσε.
Μαρούσκαααα, το Εβιάν
Με όσο το δυνατόν, περισσότερα «αααααααα» για να δηλώσουμε την αγανάκτηση, αλλά και την ανάγκη μας για… εγεκφαλική δροσιά.
Χριστέ μου, τι Ντεκαντάνς
Μία ατάκα αντί Καλημέρας για εκείνες τις στιγμές που αναρωτιέσαι «τι θα ακούσω ακόμα (από σένα) απορώ»
Τι να κάνω; Να πανικοβληθώ;
Φήμες λένε ότι η Ντένη Μαρκορά σε υστερία είναι η πιο απολαυστική Ντένη. Το επιβεβαιώνουμε.
Τώρα θα σε χαστούκιζα, αλλά θα μου χαλάσει το μαλλί
Τόση προσπάθεια κάναμε να το φτιάξουμε πριν φτάσουμε στο event. Να το καταστρέψουμε επειδή κάποιος μας «ρίχνει» τη διάθεση; Ε όχι! Ας μας χαλάσει τη ζαχαρένια, αλλά όχι το μαλλί. Το προτιμάμε.
Σπίτι χωρίς κέρατο, δάσος δίχως έλατο
Λες να ισχύει;
Χριστέ μου! Γιατί σηκώθηκα σήμερα από το κρεβάτι μου;
Μία ατάκα ταμάμ για Δευτέρα πρωί. Ή για οποιαδήποτε μέρα δεν είναι Σαββατοκύριακο.
Έλα Νινέττα μου
Η κολλητή καλεί. Σήκωσε το, πια, το τηλέφωνο – που λέει και η Ελένη Φουρέιρα -!
Με ένα εισιτήριο διαρκείας είσαι πάντα ασφαλής. Με έναν άντρα ποτέ!
Στις εξέδρες αδερφές μου, στις εξέδρες.
Η δίκη μου η γιορτή αργεί χρυσή μου. Ενώ η δική σου βήματα. Ψυχοσάββατο δε γιορτάζεις;
Oops, I Dit It Again!
Τι λες μωρή διασταύρωση ασβού με μυρμηγκοφάγο;
Φιλόζωη, αλλά όχι Political Correct η Ντένη.
Και επειδή οι ατάκες αυτές ακούγονται καλύτερα με την Ντένη εν εξάλλω, Enjoy! Καλό Ταξίδι, Ντίνα Κώνστα!
Ηταν ένας δύσκολος χειμώνας για την κυρία Ντίνα Κώνστα. Οι ιώσεις την κρατούσαν συχνά στο σπίτι κρεβατωμένη, με αποτέλεσμα να αναβάλλουμε συνεχώς τη συνάντησή μας.
Μέχρι που μια ηλιόλουστη μέρα, εκεί που δεν το περίμενα, μου απάντησε θετικά, λέγοντάς μου «έλα, είμαι πολύ καλύτερα», με εκείνη τη χαρακτηριστική της φωνή, στην οποία όντως αναγνώριζα τον δυναμισμό και τη χαρά της ζωής που όλοι μάθαμε από τους τηλεοπτικούς ρόλους που την έκαναν διάσημη στο πανελλήνιο.
Από το διαμέρισμά της στο Κολωνάκι κοντά στον Λυκαβηττό μπορεί να δει κανείς μέχρι και την Ακρόπολη, ενώ το φως λούζει το απλόχωρο σαλόνι.
Από τότε που πέθανε η μητέρα της, έχει κρατήσει κοντά της την κοπέλα που την πρόσεχε, την Ελίνα, η οποία δεν κάνει μόνο τις δουλειές του σπιτιού αλλά είναι και ο άνθρωπος στον οποίο απευθύνεται για κάθε της ανάγκη.
Οι δυο τους με καλοδέχτηκαν στο σπίτι για μια επίσκεψη που θα κρατούσε λίγο-πολύ τρεις ώρες! Μια επίσκεψη με πολλά γέλια και πολλή συγκίνηση από μεριά της κάθε φορά που μνημόνευε αγαπημένα πρόσωπα, τα οποία δεν βρίσκονται πια στη ζωή.
Πρέπει να σου πω ότι εγώ έγινα ηθοποιός γιατί δεν θα μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή. Θέλω να ζω τις ζωές των άλλων, που λένε. Πάντα μας φαίνονται πιο ενδιαφέρουσες από τη δική μας. Γι’ αυτό σιχαινόμουν τους γάμους, τις συμβάσεις και ήθελα να είμαι ελεύθερη.
Την παρακάλεσα να πιάσουμε το νήμα από την αρχή, όσο κουραστικό και αν ήταν για την ίδια, και να ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι του χρόνου.
Δέχτηκε και άρχισε να μου αφηγείται την πολυκύμαντη ζωή της: «Μεγάλωσα σε ένα πολύ μικρό χωριό της Σάμου, τους Σπαθαραίους. Όταν ήμουν μικρή, νόμιζα ότι ήταν πολύ μεγάλο χωριό, αλλά όταν ξαναπήγα, ύστερα από πάρα πολλά χρόνια, διαπίστωσα ότι ήταν πάρα πολύ μικρό.
Δεν ήθελα να επιστρέψω, αλλά μου το επέβαλε πραξικοπηματικά η φίλη μου η Έρη Ρίτσου. Εξακολουθούσε, ωστόσο, να είναι πολύ όμορφο.
Βρίσκεται στην πλαγιά ενός βουνού και επειδή η γιαγιά μου ήταν πολύ πλούσια και είχε πολλά κτήματα, το σπίτι μας, κτισμένο το 1813, ήταν γεμάτο κισσούς.
Ήταν ένα υπέροχο κομμάτι γης με ρέμα, αλώνια και πολλά δέντρα. Θυμάμαι την εποχή των μεγάλων σεισμών της Κεφαλονιάς, που, παρ’ ότι στην άλλη άκρη της Ελλάδας, κουνιόμασταν κι εμείς κι έτσι κοιμόμασταν στρωματσάδα έξω για έναν ολόκληρο μήνα.
Γύρω-γύρω υπήρχαν κυπαρίσσια και απέναντι στο βάθος μπορούσες να διακρίνεις τους Φούρνους της Ικαρίας ‒ ένα όνειρο!
Την ομορφιά που είδα μεγαλώνοντας εκεί δεν την ξαναντίκρισα ποτέ. Σ’ αυτά τα μικρά μέρη μαθαίνεις να ξεχωρίζεις όλα τα δέντρα και τα φυτά, έρχεσαι σε επαφή με τον κύκλο της ζωής: γεννήσεις, γάμοι, κηδείες, πανηγύρια, όλα εκεί. Κι αυτό σε κάνει πιο ανθρώπινο».
Σε νεαρή ηλικία.
Η ίδια δηλώνει μισή Πόντια, μισή Σαμιώτισσα. Ήταν δεν ήταν 3 μηνών όταν έχασε τον πατέρα της. Ως πολίτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και λαμπερό μυαλό παρακολουθούσε μια σπουδαία σχολή στην Κωνσταντινούπολη που έβγαζε ηγεμόνες.
Στο μεταξύ, ξέσπασαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και έπρεπε να πολεμήσει. Εκεί έφαγε μια σφαίρα στον πνεύμονα η οποία δεν αφαιρέθηκε ποτέ. Κάποια μέρα έφτασε στην καρδιά και τον αποτελείωσε.
Η μητέρα της καταγόταν από τον Πόντο και είχε βρει καταφύγιο στην Ελλάδα μετά τις σφαγές. Με τον άντρα της γνωρίστηκαν στην Αθήνα.
Ως τροτσκιστής, όμως, διωκόταν από το καθεστώς του Μεταξά, γι’ αυτό έφυγαν για τη Σάμο, την ιδιαίτερη πατρίδα του.
Εκείνη, όμως, πέρασε πολύ άσχημα εκεί λόγω της πεθεράς της, που ήταν ισχυρή προσωπικότητα και δεν την ήθελε.
«Στα μικρά μέρη τα ταξικά ζητήματα είναι φοβερά» μου λέει η Ντίνα Κώνστα, περιγράφοντας την ιστορία της οικογένειας, και συμπληρώνει: «Είχαμε μια καταπληκτική βιβλιοθήκη στο σπίτι στο χωριό. Από την ιταλική κατοχή θυμάμαι την ημέρα που ένας Ιταλός μού έδωσε μια σοκολάτα και μου είπε “mama, mama”.
Οι Ιταλοί ήταν πιο αλέγκροι από τους Γερμανούς, αλλά πεινάσαμε πολύ. Μας έπαιρναν όλη την παραγωγή από τα χωράφια και όλο το λάδι. Η μάνα μου αναγκαζόταν να κρύβει κουνέλια στο υπόγειο μέσα σε μεγάλα κιούπια.
Η γιαγιά ήταν πάντα εχθρική, και απέναντι στη μάνα και απέναντι στα παιδιά. Πρόσφυγες μας ανέβαζε, πρόσφυγες μας κατέβαζε».
Όταν ήρθαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα, στην Κώνστα δεν άρεσε καθόλου η πόλη. Σήκωνε ψηλά το κεφάλι της κι εκεί που είχε συνηθίσει να βλέπει ουρανό και θάλασσα δεν έβλεπε παρά μόνο σύρματα. Δημοτικό πήγε στους Αμπελόκηπους.
Το σχολείο της στεγαζόταν σε ένα ερείπιο. Εκεί ένιωσε πρώτη φορά την απουσία του πατέρα, καθώς της θύμιζαν ξανά και ξανά ότι ήταν ορφανή.
Τ’ αδέλφια του πατέρα της ήταν πλούσιοι Έλληνες του Κονγκό. Ένας από αυτούς, με το που έμαθε τα νέα για τον θάνατο του αδερφού του, επέστρεψε και ανέλαβε τις ανιψιές του. Ήταν σαν πατέρας τους. Αυτός ήταν και το πρότυπο που είχε στη ζωή της.
Τους γεμάτους ομίχλη χειμώνες δεν άντεχε να κάθεται μέσα στο σπίτι. Έμοιαζε με θηρίο ανήμερο, προτιμούσε να βγαίνει έξω και να παίζει με τα αγόρια.
Ο πατέρας τους τούς είχε αφήσει ένα οικόπεδο στους Αμπελόκηπους. Εκεί η μάνα τους έχτισε ένα διώροφο σπίτι.
Η ίδια αρνήθηκε να ξαναπαντρευτεί και προτίμησε να αφιερώσει τη ζωή της στις δυο της κόρες. Κάθε καλοκαίρι, μόλις τελείωνε το σχολείο, έφευγαν για τη Σάμο.
Πολιτικοποιημένη από μικρή, θυμάται πως την έπιασαν μαζί με τις συμμαθήτριές της όταν κατέβηκαν στους δρόμους να διαδηλώσουν για τους Καραολή και Δημητρίου, τους Κύπριους αγωνιστές που απαγχονίστηκαν από τους Άγγλους.
«Τότε ψηφίζαμε στα 21 και περίμενα πότε θα έρθει η ώρα να πάρω το βιβλιάριό μου. Είπα σε μια παλιά αριστερή στη γειτονιά ότι ήθελα να ψηφίσω έναν καλλιεργημένο νέο που να πρόσκειται στην ΕΔΑ και μου πρότεινε τον Μάρκο Δραγούμη, τον πατέρα της Ναταλίας.
Θυμάμαι, περίμενα πώς και πώς να ψηφίσω. Και η μαμά μου αριστερή ήταν. Από κείνη έμαθα να τρέχω στα νοσοκομεία και να βοηθώ τους ανθρώπους».
Αρχικά, λέει, ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Είχε διαβάσει τις ανταποκρίσεις του Χέμινγουεϊ από την Ισπανία και είχε ενθουσιαστεί.
Ονειρευόταν να ζει και να βλέπει τα γεγονότα από κοντά και στη συνέχεια να επιστρέφει στο γραφείο και να τα μεταφέρει στο χαρτί.
Ο άλλος πλούσιος θείος από την Αφρική υποσχέθηκε ότι θα την έστελνε σε μια εξαιρετική σχολή στο Βέλγιο. Συζούσε με μια Βελγίδα στο Κονγκό, η οποία της έφερε έναν κατάλογο της σχολής με όλες τις πληροφορίες.
Δεν έδωσε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο και ήταν ενθουσιασμένη που θα έφευγε. Μέχρι που ο θείος αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τις σπουδές με τη δικαιολογία ότι ήταν επάγγελμα για άντρες. Δεν του το συγχώρεσε ποτέ. Αλλά κάθε εμπόδιο για καλό.
«Ξεκίνησα να πηγαίνω στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό και να βλέπω τις σπουδαίες παραστάσεις που παίζονταν εκεί. Βαριόμουν πολύ. Έβλεπα τις γειτόνισσες να ζουν καθημερινά τα ίδια και τα ίδια, μια ρουτίνα του τύπου γραφείο-σπίτι, σπίτι-γραφείο, και αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ζω έτσι.
Άρχισε να με γοητεύει το θέατρο, αλλά επειδή ήξερα ότι ήμουν επιπόλαιη, ανέβαλλα συνεχώς την εγγραφή μου σε κάποια σχολή. Φοβόμουν ότι μπορεί να βαριόμουν γρήγορα.
Άσε που δεν ήξερα κανέναν από τον κόσμο του θεάτρου και ντρεπόμουν. Πήγαινα μέχρι τα Εξάρχεια, στη σχολή του Κουν, αλλά δεν είχα την αυτοπεποίθηση να μπω μέσα.
Τελικά, πήγα στου Κωστή Μιχαηλίδη κι εκεί είχα για βασική δασκάλα τη Μαίρη Αρώνη. Μου έδινε όλο δραματικά έργα. Έμοιαζε σαν να ζούσε σε έναν άλλο κόσμο.
Ο Μιχαηλίδης δεν ερχόταν σχεδόν ποτέ, αλλά όταν ερχόταν έλεγε ένα πράγμα κι αυτό ήταν! Πολύ καλός σκηνοθέτης, όταν ήθελε.
Δούλευα κρυφά σε μια εταιρεία με χρώματα για να πληρώνω τη σχολή. Σταμάτησα την τρίτη χρονιά, που είχα πολύ διάβασμα.
Στη μητέρα μου δεν το είπα από την αρχή γιατί δεν ήμουν σίγουρη ότι θα έμενα. Εκείνη πάλι ήξερε ότι αν μου πήγαινε κόντρα, θα έκανα το αντίθετο. Νόμιζε ότι δούλευα όλη μέρα, μέχρι που της το είπα.
Στις εξετάσεις αποφοίτησης ήρθε ο πλούσιος θείος μου και είπε “τουλάχιστον, είναι καλή”. Συχνάζαμε τότε στο “Βυζάντιο” γιατί μας άρεσε ο Χατζιδάκις, ο Τσαρούχης και όλοι όσοι ακούγαμε.
Πίναμε έναν καφέ και μετά δεν είχαμε λεφτά και γυρίζαμε με τα πόδια στο σπίτι ‒ τότε ήταν ήσυχα τα πράγματα, το πολύ-πολύ να σου έλεγε κανένας μάγκας μια κουβέντα.
Εκεί γνώρισα τον Μποστ και τον Γιώργο Εμιρζά. Θα ανέβαζαν τη “Φαύστα” και μου λέει ο Μποστ: “Έρχεσαι”; Εμείς ήμασταν τρελοί και παλαβοί μαζί του. Και πήγα κι έκανα τη “Φαύστα”.
Θυμάμαι, φορούσα ένα πλούσιο φόρεμα και τους βλέπω στο καμαρίνι όλους μεμιάς: Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Τσαρούχη, Κατράκη! Ήταν και ο Ξαρχάκος, που όμως δεν ήρθε στα καμαρίνια, αλλά αργότερα μου είπε ότι την είδε τελικά τέσσερις φορές, όπως και ο Μυράτ».
Η «Φαύστα» τής άνοιξε τις πόρτες και αμέσως μετά την πήρε στον θίασό του ο Μάνος Κατράκης. Ακολούθησε και ο Μουσούρης. Λίγο μετά ήρθε η δικτατορία.
«Παίζαμε μέσα στη χούντα το “Ω, τι κόσμος μπαμπά” του Μουρσελά με τον Μιχαλακόπουλο και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο και μας το απαγόρευσαν. Σε κάθε πόλη που πηγαίναμε μας σταματούσε ο εκάστοτε στρατιωτικός διοικητής.
Στη Θεσσαλονίκη ήμασταν γεμάτοι και μας έδιωξαν κακήν κακώς, όπως και στην Κρήτη. Αλλά και στην Αθήνα τα πράγματα δεν ήταν λιγότερο “σκοτεινά”.
Μας κατέβασαν την “Τελετή” του Μάτεσι που σκηνοθετούσε ο Μιχαηλίδης και ανεβάσαμε στη Νέα Ιωνία μετά από μια καταπληκτική πρεμιέρα. Λογόκριναν μέχρι και αρχαίες τραγωδίες!
Εμείς ακούγαμε τους λόγους του Παπαδόπουλου και γελάγαμε. Υπογράφαμε για τους φυλακισμένους. Εγώ ήμουν μέχρι και σε black list. Παίζαμε στο Πορεία και μιλούσαμε συνωμοτικά. Μόλις βλέπαμε την αστυνομία, τρέχαμε να κρυφτούμε σε ένα μαγαζάκι.
Στο Πολυτεχνείο δεν πρόλαβα να μπω γιατί είχε πάθει μια αιμορραγία η αδελφή μου και τη βοηθούσα. Άκουγα όλη τη νύχτα το “Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο” από ένα τρανζιστοράκι. Πολύ σκληρά χρόνια.
Το καλοκαίρι του ’74 δεν πίστευα ότι σηκώθηκα να πάω να υποδεχτώ τον Καραμανλή!
Είχα γνωρίσει και τον Μακάριο σε μια περιοδεία στην Κύπρο μαζί με τον Κατράκη. Θυμάμαι ακόμα ότι είχε πάρα πολύ ωραία χέρια και ότι κοίταζε συνέχεια κάτω.
Μας είχε πει ο Κατράκης να μην καπνίζουμε και να μην κάτσουμε σταυροπόδι.
Τότε ήταν που έκανα τη μεγαλύτερη γκάφα της ζωής μου, όταν ρώτησα τον Μακάριο γιατί δεν λέει τίποτα για την κατάσταση στην Ελλάδα. Φυσικά, δεν απάντησε. Δεν ήξερα ότι ήξερε τι του ετοίμαζαν. Γνωρίσαμε και τον Σαμψών!»
Η Μεταπολίτευση έφερε την ελευθερία και μαζί τη μεγάλη άνθηση στο θέατρο. Η Ντίνα Κώνστα ήθελε να παίζει πάντα σε καλές δουλειές. Εκτός από τη συνεργασία της με τον Κατράκη, συνεργάστηκε πολύ με τον θίασο Ληναίου – Φωτίου. Λέει για όλη εκείνη την εποχή:
«Οι σκηνοθέτες βάζουν ταμπέλες στους ηθοποιούς που δεν μπορούν να τις βγάλουν με τίποτα. Αν κάποιος με επηρέασε πολύ, ήταν ο Τσαρούχης, ο οποίος ερχόταν σε όλες τις παραστάσεις. Θαύμαζα πάρα πολύ και τον Μίνωα Βολανάκη, αν και δεν συνεργαστήκαμε ποτέ.
Στην Επίδαυρο είδα όλους τους μεγάλους ηθοποιούς: Παξινού, Μινωτή, Μανωλίδου. Αν και δεν ήταν όλοι τους τόσο σπουδαίοι, υπήρχαν και κάποιοι που ήταν υπερεκτιμημένοι.
Ο Μουσούρης έλεγε για την Παπαδάκη ότι χλώμιαζε στη σκηνή και την έβλεπε όλο το θέατρο. Τη σκότωσαν κάτι αλήτες και το πλήρωσε η αριστερά».
Τη δεκαετία του ’80 τη ζητάνε στο Εθνικό. Ο Σεβαστίκογλου για το έργο του «Θάνατος βασιλικού επιτρόπου» και ο Χρονόπουλος για «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».
Έμεινε εκεί έξι χρόνια παίζοντας κλασικό ρεπερτόριο, ενώ παράλληλα ξεκίνησε να εμφανίζεται στην τηλεόραση, με πρώτο τον «Συμβολαιογράφο», με τους Διαμαντόπουλο, Φέρτη και Ψάλτη. «Είναι σχολείο η τηλεόραση, εμένα μου διόρθωσε πολλά λάθη».
Η κ. Κώνστα πέρασε μια υπέροχη ζωή στο θέατρο, αλλά υπάρχουν και δύο περιπτώσεις που προτιμάει να μη θυμάται. Παρόλο που δεν θέλει να μου αποκαλύψει ονόματα, σχεδόν ψιθυριστά μου λέει: «Εξαιτίας δύο απαίσιων γεγονότων που μου συνέβησαν δεν ήθελα να περνάω ούτε έξω από δύο θέατρα που μου έφαγαν έξι χρόνια από τη ζωή μου.
Με έκαναν να πιστεύω ότι δεν αξίζω να είμαι ηθοποιός. Τι ταπείνωση, τι εκβιασμοί. Δεν περίμενα ότι θα αντιμετώπιζα τέτοιες συμπεριφορές στο θέατρο».
Ρωτάω αν ήταν από τις περιπτώσεις που απογοητεύεσαι γιατί συναντάς καταστάσεις σε χώρους πνευματικότητας, απομυθοποιώντας ανθρώπους και αξίες. Μου απαντάει:
«Κάποτε μου είχε πει ο Νικολάκης που έφερνε καφέ στο Εθνικό ότι σε αυτό το θέατρο έχει χυθεί αίμα. Φανταστείτε, λοιπόν, τι γινόταν στα άλλα. Τώρα έχουν σβηστεί οι ηθοποιοί από τον χάρτη.
Στο Εθνικό κάποτε είχαν προτομές μεγάλων ηθοποιών, τώρα έχουν βάλει τους τεχνικούς. Οι σκηνοθέτες εκδικούνται. Ο συγγραφέας πια αναφέρεται με μικρά γράμματα και οι ηθοποιοί σαν κοπάδι. Το έκαναν πρώτοι οι επιχειρηματίες για να κόψουν τα φτερά των ηθοποιών.
Απομυθοποίησα ανθρώπους. Είναι τόσο ανταγωνιστικός ο χώρος, που συχνά έσπευδαν να μας το θυμίζουν ρωτώντας: “Ξέρεις πόσοι περιμένουν απ’ έξω;”. Έχω ευτυχήσει να βρεθώ σε θέατρα όπου πέρασα πολύ καλά.
Οι παραστάσεις παλιά τέλειωναν την Κυριακή των Βαΐων και υπήρχαν περιπτώσεις που λέγαμε “άντε να έρθει η Κυριακή των Βαΐων” και άλλες που λέγαμε “oχ, ήρθε!”. Πέρασα καλά στου Ληναίου και στον Μιχαλακόπουλο. Υπήρχε μεγάλος συναγωνισμός.
Κάποιες συνεργασίες ήταν ευτυχείς και κάποιες άλλες όχι. Δεν μου άρεσε το κουτσομπολιό, δεν ήθελα να ακούω τι έλεγαν για μένα, δεν με αφορούσε. Είχα πάντα ειλικρινείς σχέσεις με τους ανθρώπους».
Επιτέλους, φτάνουμε στους δύο ρόλους που την καθόρισαν και την έκαναν διάσημη σε κάθε νοικοκυριό. Τη Γιολάντα από το «Δις εξαμαρτείν» των Ρέππα – Παπαθανασίου και τη Ντένη Μαρκορά στο «Δύο ξένους» των Ρήγα – Αποστόλου.
«Μέχρι τότε έπαιζα λαϊκές γυναίκες, δυναμικές και σκληρές. Πήγα κάπου και ντύθηκα καλά κι εκεί ήταν η Μίρκα Παπακωνσταντίνου που φορούσε ένα καπέλο αλά Μάρλεν Ντίτριχ. Μου είπε “φόρεσέ το” και μόλις με είδε ο Μιχάλης Ρέππας μου έδωσε τον ρόλο της Γιολάντας.
Ήταν πολύ φίνο το “Δις εξαμαρτείν”, μπορούσες να κάνεις μονόπρακτα με αυτό. Τα γυρίσματα κρατούσαν πολλές ώρες, τα έπαιζαν πολλές φορές ο Μιχάλης και ο Θανάσης.
Ο Μιχάλης με μιμείται πολύ καλά. Νομίζω είχαν κάτι άλλο στο μυαλό τους. Η Γιολάντα ήταν μια δαιμόνια γυναίκα. Ήταν σύνθετος ρόλος, είχε μια αντιπαλότητα και ταυτόχρονα μια αγάπη για την κόρη της. Αλλά ήταν κι αυτή που τα έβγαζε όλα πέρα.
Οι κωμικοί ρόλοι είναι επικίνδυνοι, μπορεί να γελοιοποιηθείς. Πήγαινα από τα χαράματα για να με ετοιμάσουν. Η Ντένη Μαρκορά απαιτούσε ατέλειωτες ώρες γυρισμάτων που με εξουθένωναν».
Της επισημαίνω πόσο εξακολουθεί να αγαπιέται ο ρόλος ‒στο Ίντερνετ μπορείς να βρεις τα επεισόδια‒ και ότι έχει γίνει πλέον καλτ, ιδίως στο γκέι κοινό.
«Μα, όλοι μου οι φίλοι ήταν γκέι» μου απαντάει.
Οι Παναθηναϊκοί σάς υιοθέτησαν επίσης; «Άσε τι τραβούσα! Με ρωτούσαν αν είμαι μαζί τους και όταν τους έλεγα “όχι” με στραβοκοίταζαν μήπως είμαι Ολυμπιακός.
Μετά ερχόντουσαν οι άλλοι και με ρωτούσαν αν είμαι Ολυμπιακός. Και πάλι έλεγα “όχι” και πάλι αγρίευαν. Τους ποδοσφαιρικούς όρους τούς έμαθα από τον παραγωγό μας».
Σας άρεσε η ξαφνική δημοτικότητα μετά από τόσα χρόνια σε σχετική αφάνεια; «Ανακάλυψα κάποια στιγμή ότι υπήρχαν πάντα κάποιοι που με ακολουθούσαν.
Αλλά, ναι, με αυτούς τους ρόλους με αναγνώριζαν ακόμα και στην Αλβανία όταν πήγα! Όμως αυτό είναι το κέρδος, να σε βλέπει μια γυναικούλα και να σου λέει “μου φτιάξατε τη ζωή”. Λίγο είναι αυτό;»
«Θεωρείτε ότι εξαργυρώσατε την επιτυχία στο θέατρο;» τη ρωτάω.
«Έπαιξα με τον Φασουλή τον σπουδαίο αυτό ρόλο στο “Μάνα, μητέρα, μαμά” και το “Φιντανάκι”. Μου έτυχε κι ένας Αριστοφάνης που θα πήγαινε στην Επίδαυρο και μετά σε όλη την Ελλάδα και είπα “όχι”. Ήμουν τόσο κουρασμένη, που δεν θα άντεχα».
Σε προσωπικό επίπεδο, το να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια τα είχε αποκλείσει από πολύ νωρίς. «Από τη μάνα μου δεν περιοριζόμουν. Έβλεπα τις άλλες κι έλεγα πώς σκλαβώνονται έτσι. Έκανε η αδελφή μου παιδιά και ήταν σαν δικά μου. Όταν αρρώστησα, ήρθε στο νοσοκομείο η ανιψιά μου και με φρόντιζε καλύτερα και από παιδί μου. Εμένα η φυλακή δεν μου πάει».
Όταν έπαιζε στο «Βγάλε τον υπουργό από την πρίζα» η μητέρα της πέθανε. Είχε ζήσει μαζί της όλη της τη ζωή. Τη μέρα που την κήδευαν είχε διπλή παράσταση και προτίμησε να μην πάει. Άλλωστε, η κηδεία γινόταν στην Εύβοια. «Τελικά, είμαι ευγνώμων γι’ αυτό, που δεν την είδα νεκρή».
Η τελευταία της μεγάλη επιτυχία ήταν η Σωτηρία Μπέλλου. «Θέλω να είναι και το τελευταίο μου. Δεν την βγάζεις καθαρή από τέτοιους ρόλους. Ταυτίστηκα απολύτως. Το κουβαλούσα και το κουβαλάω.
Πρέπει να σου πω ότι εγώ έγινα ηθοποιός γιατί δεν θα μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή. Θέλω να ζω τις ζωές των άλλων, που λένε. Πάντα μας φαίνονται πιο ενδιαφέρουσες από τη δική μας.
Γι’ αυτό σιχαινόμουν τους γάμους, τις συμβάσεις και ήθελα να είμαι ελεύθερη. Και το θέατρο είναι κάτι που σε γοητεύει. Αν δεν γοητεύεται ο ηθοποιός, δεν γοητεύεται ούτε ο θεατής. Έχει τόσο μεγάλη σχέση το κοινό με τον ηθοποιό, που αν δεν λειτουργήσει, είσαι χαμένος».
Μέσα σε όλα έχει υπάρξει και υποψήφια βουλευτής στην Α’ Αθηνών με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου χάρη στη φιλία της με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Πήρε 9.000 ψήφους για μια θέση που έτσι κι αλλιώς πήγαινε στον αρχηγό του κόμματος.
Ρωτάω πώς της φαίνεται που τώρα έχουμε αριστερή κυβέρνηση. Για μια ακόμα φορά χαμηλώνει τη φωνή της.
«Φοβόμουν πάντα μην έρθει το κόμμα μου στην εξουσία. Πάντα αναγκάζεσαι να κάνεις συμβιβασμούς. Θυμάμαι το δραματικό βράδυ που είπε ο Μεϊμαράκης στον Τσίπρα “πήγαινε Αλέξη και υπόγραψε ό,τι σου ζητήσουν”.
Κι εκείνο το ψώνιο που έκανε όλη τη ζημιά και τώρα βγάζει και βιβλίο. Δεν ήθελα να το ζήσω αυτό. Και με όλο το ΠΑΣΟΚ μέσα, τα λεφτά που φαγώθηκαν. Τι λαός είμαστε… κλέφτες. Τόσα σκάνδαλα. Θέλω να ελπίζω ότι κάτι θα γίνει».
Οι περισσότερες φίλες της έχουν πεθάνει πια. Μου λέει: «Οι φιλίες μετράνε πιο πολύ από τους έρωτες. Έχουν φύγει οι φίλες μου, μία-μία.
Η Μαριλένα Γεωργιάδου, η Κίττυ Αρσένη, που τράβηξε πολλά στη ζωή της, η Λίλλη Παπαγιάννη, η Δέσπω, η Ντένη Βαχλιώτη, η Νέλλη Αγγελίδου.
Είχαμε τα ίδια γούστα, μας άρεσαν τα ίδια πράγματα. Έχω μια φίλη που με ξεκουνάει και πάμε στα θέατρα. Υπάρχουν πολύ σπουδαίοι ηθοποιοί, αγόρια-κορίτσια. Έχω φύγει, βέβαια, και από παραστάσεις».
Της ζητάω να κλείσουμε με ένα μάθημα ζωής. «Το κέρδος για μένα είναι ότι έκανα αυτό που ήθελα, δεν έπληξα στη ζωή μου με γάμους και παιδιά. Τα έβλεπα όλα αυτά ως εφιάλτη. Τους έβλεπα να παντρεύονται κι έλεγα “πού πάτε;”.
Ευτυχώς, τώρα δουλεύουν οι γυναίκες. Παλιά, ήξερα πάρα πολλές γυναίκες που ήθελαν να χωρίσουν, αλλά δεν μπορούσαν, γιατί ήταν πάμφτωχες και αναγκάζονταν να ζουν δυστυχισμένες ζωές.
Τα ήξερα και δεν ήθελα να δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Ήθελα να είμαι ελεύθερη και να κάνω αυτά που έκανα. Έζησα πολύ δύσκολες στιγμές αλλά και πολύ σπουδαίες. Τι μετράει; Οι σπουδαίες στιγμές».
Η Ντίνα και η Θοδώρα είναι φίλες από τα μέσα της δεκαετίας του 1940. Για κάποια χρόνια χάθηκαν, όπως συμβαίνει σε όλες τις φιλίες. Οι τροχιές τους ξανάσμιξαν όμως και από τότε απολαμβάνουν το καφεδάκι τους στο μπαλκόνι, πότε της μίας και πότε της άλλης ευχόμενες «τα σπίτια τους να ήταν πιο κοντά, για να πεθάνουν η μια κοντά στην άλλη».
Δίπλα-δίπλα από τα μέσα της δεκαετίας του ’40. Και ονειρεύονται να πεθάνουν μαζί.
Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τη «θεία Θοδώρα», που μέχρι την εφηβεία τη νομίζαμε με τα αδέρφια μου αδερφή της μητέρας μας. Αργότερα, η «θεία Θοδώρα» έγινε σκέτο «Θοδώρα» και έτσι τη φωνάζουμε μέχρι σήμερα.
Η Ντίνα (Μποσκοΐτου) και η Θοδώρα (Βιδάλη) είναι φίλες από τα μέσα της δεκαετίας του 1940.
Για κάποια χρόνια χάθηκαν, όπως συμβαίνει σε όλες τις φιλίες. Οι τροχιές τους ξανάσμιξαν όμως και από τότε απολαμβάνουν το καφεδάκι τους στο μπαλκόνι, πότε της μίας και πότε της άλλης.
Ντίνα: Γνωριστήκαμε στη γειτονιά στον Βόλο, μικρά κοριτσάκια, 10-11 ετών.
Θοδώρα: Στην οδό Αλεξάνδρας, στον Βόλο! Ήμασταν αχώριστες από τότε.
Ντίνα: Μεγαλώνοντας, πηγαίναμε μαζί Κατηχητικό και κάνα σινεμαδάκι. Μας συνόδευε τακτικά η μητέρα μου, η συγχωρεμένη κυρία Ελένη.
Θοδώρα: Εμείς ήμασταν πέντε κορίτσια και μετά τον θάνατο του πατέρα μας με έδωσαν για υιοθεσία στον μοίραρχο Χρήστο Πατούλα. Ήμουν ψυχοκόρη, αλλά ο Πατούλας έλεγε: «Θα το ’χω πάντα δίπλα μου το κορίτσι αυτό μέχρι να πεθάνω».
Ντίνα: Μια φορά είδαμε στο σινεμά τον Κώστα Βουτσά σε μια ωραία ταινία. Ρωτάγαμε ο ένας με τον άλλον την ηλικία του. Ήταν 23 ετών παιδί κι αυτός!
Θοδώρα: Εκτός από σινεμά, πηγαίναμε και βόλτες στην παραλία του Βόλου και τα λέγαμε. Τότε δεν υπήρχαν οι καφετέριες. Εγώ δεν κοίταξα ποτέ κανένα αγόρι!
Ντίνα: Καλά, μωρέ, ξέχασες τον Γιώργο που του άρεσε η Λίτσα και το συζητάγαμε; Είμαστε 14-15 χρονών!
Θοδώρα: Εγώ δεν κοίταξα, γιατί δεν τους πίστευα. Ένας Τρικεριώτης, μάλιστα, με παρακολούθησε και πήγε να μπει με το ζόρι στο σπίτι. Του λέω εγώ: «Έχω ανθρώπους που με προστατεύουν! Αν σου βαστάει, έλα!».
Ντίνα: Στη γειτονιά μας ήταν η Λέσχη Αξιωματικών. Ένα παλικάρι απ’ αυτούς με έβλεπε που έβγαινα για ψώνια και μ’ ερωτεύτηκε τρελά, σε σημείο που ήθελε να με κλέψει! Έλεγε «Θα πεθάνω, αν δεν την πάρω!». Εγώ όμως δεν τον αγαπούσα, ούτε ήθελα σχέση. Λοιπόν, τον άνθρωπο αυτόν, όταν χειρουργήθηκα στην καρδιά το 2010, τον είδα σαν σε όραμα δίπλα στους γονείς μου, να με κοιτάζουν κι οι τρεις μαζί!
Θοδώρα: Παντρεύτηκα με προξενιό. Αυτός στην Τήνο, εγώ στη Νέα Σμύρνη. Πήραν μια φωτογραφία μου χωρίς να το ξέρω και την έστειλαν στον Νάτσιο. Ιγνάτιος ήταν το όνομά του. Ήρθε στην Αθήνα, ειδωθήκαμε. Ήξερα πόσο καλοί άνθρωποι ήταν οι συγγενείς του, όπως καλός υπήρξε κι ο ίδιος στην οικογένεια και σε μένα. Ο Νάτσιος αγαπούσε πολύ την Ντίνα. Μέχρι που ξεψυχούσε στο νοσοκομείο, της έλεγε «Θα έρθεις στην Τήνο να σε έχουμε κοντά μας».
Ντίνα: Εκείνη την εποχή ήταν στις δόξες του ο Ιταλός ηθοποιός Αμαντέο Νατσάρι. Ο άντρας μου, νέο παλικάρι τότε, ήταν πολύ όμορφος, του έμοιαζε. Μετά από μεγάλη αλληλογραφία, ήρθα στην Αθήνα, αρραβωνιαστήκαμε και παντρευτήκαμε. Από κει και πέρα, κάναμε τρία παιδιά που με λατρεύουν και είμαι ευτυχισμένη.
Θοδώρα: Ήμουν στον αρραβώνα της Ντίνας!
Ντίνα: Κι εγώ στον γάμο σου, Θοδώρα!
Θοδώρα: Ποτέ δεν τσακωθήκαμε κι ούτε θα τσακωθούμε!
Ντίνα: Αχ, Θοδώρα μου…
Θοδώρα: Το ’60 έφυγαν για Γερμανία. Δεν υπήρχαν ούτε τηλέφωνα, ούτε τίποτα. Χαθήκαμε για 10 χρόνια.
Ντίνα: Τον Αύγουστο του ’60 πήγαμε και τους είδαμε στην Τήνο και τους χαιρετίσαμε. Τον άλλο μήνα φύγαμε για Γερμανία. Πηγαινοερχόμουν όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να την ξεχνάω. Το ’70 που γυρίσαμε οριστικά βρήκα τυχαία το τηλέφωνό της και της τηλεφώνησα. Ξαναβρήκα μια Θοδώρα με κάτασπρα, κατσαρά μαλλιά. Δάκρυσα!
Θοδώρα: Κλαίγανε και τα δύο τα κορίτσια!
Ντίνα: Αρχίσαμε τις επισκέψεις. Την πρώτη φορά ήρθε με την κόρη της, τη γνωστή ηθοποιό σήμερα Άννα-Μαρία Βιδάλη, που ήταν τότε στα 12 και ο μεγάλος μου γιος στα 10. Έπαιζαν τα παιδιά μας και μου φαινόταν σαν ψέματα.
Θοδώρα: Πηγαίναμε στης Ντίνας. Έραψα κι ένα φουστάνι σε μια μοδίστρα στο από κάτω πάτωμα και πήγαινα για πρόβα, οπότε βλεπόμασταν τακτικά. Η φιλία μας μεγάλωσε και πάλι!
Ντίνα: Πολύ σημαντική η φιλία! Κοντά της έρχεται η πραγματική αγάπη κι η εμπιστοσύνη!
Θοδώρα: Ο άνθρωπος πρέπει να ’χει πάντα δίπλα του έναν άλλον άνθρωπο για να μην ξεχνάει ποτέ την έννοια της φιλίας.
Ντίνα: Ακόμα και σήμερα, τα καλοκαίρια πηγαίνουμε στην Τήνο, στη φίλη μου, και κάνουμε τα μπάνια μας.
Θοδώρα: Μακάρι τα σπίτια μας να ήταν πιο κοντά. Να πεθάνουμε η μια κοντά στην άλλη. Όπως ξεκινήσαμε, έτσι να σβήσουμε.
Τις «κόκκινες» γραμμές της χώρας του παρουσίασε ο υπουργός Εξωτερικών, Νικολά Ντιμιτρόφ, δύο ημέρες πριν από το νέο γύρο συνομιλιών με τον διαμεσολαβητή του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, επιμένοντας ταυτόχρονα στη «μακεδονική» καταγωγή.
Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων Telma, ο Ντιμιτρόφ έκανε λόγο για συμφωνία με την Ελλάδα, στο πλαίσιο γεωγραφικού προσδιορισμού, υπό προϋποθέσεις, καθιστώντας σαφές ότι «ο συμβιβασμός με την Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί σε δύο βασικούς άξονες: Ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, που θα διαφοροποιεί την «Μακεδονία» από την ελληνική Μακεδονία και αποδοχή από την Ελλάδα ότι είμαστε «Μακεδόνες» που μιλάμε τη «μακεδονική» γλώσσα».
Αναφερόμενος στη συνάντηση που είχε με τον Νίκο Κοτζιά στα Σκόπια, ο Ντιμιτρόφ σημείωσε πως υπήρξε πρόοδος κατά τη συνάντησή τους, ωστόσο τόνισε ότι η επιλογή ονόματος χωρίς δυνατότητα μετάφρασης είναι «απαράδεκτη».
Μάλιστα, υπογράμμισε με νόημα ότι θα πρέπει να είναι «αξιοπρεπής» η ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, απαντώντας στο ελληνικό αίτημα περί σύνθετης ονομασίας, με γεωγραφικό ή τοπικό προσδιορισμό, που θα ισχύει έναντι όλων και θα παραμείνει αμετάφραστο.
«Ο στόχος μας είναι να πετύχουμε αξιοπρεπή διάκριση μεταξύ της «Μακεδονίας» και της περιοχής στην Ελλάδα, αν είναι δυνατόν, διατηρώντας τη ταυτότητά μας, χωρίς ταπείνωση».
«Ανεξάρτητη από το ονοματολογικό η μετονομασία του αεροδρομίου»
Κληθείς να σχολιάσει την κριτική που ασκεί η αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ότι η μετονομασία του αεροδρομίου των Σκοπίων και του κεντρικού αυτοκινητοδρόμου της χώρας συνιστούν υποχώρηση προς την Ελλάδα, ο Ντιμιτρόφ ανέφερε ότι οι κινήσεις αυτές θα έπρεπε να γίνουν ακόμα και αν δεν υπήρχε το θέμα του ονόματος.
«Για το παρελθόν θα συζητάμε; Με αυτό θα μείνουμε; Με τους μύθους για το ποιος έχει τις πιο ένδοξες ήττες; Ή θα προσπαθήσουμε να λύσουμε τα προβλήματα για να εξασφαλίσουμε το παρόν και το μέλλον; Ιδιαίτερα από τη στιγμή που την υπεράσπιση της ταυτότητας την φέραμε σε ένα πεδίο που η άλλη πλευρά προηγείται με 99-1, από την άποψη της δυτικής σκέψης, της φιλοσοφίας. Ανοίξτε καμιά εγκυκλοπαίδεια. Δεν υπήρχαν έθνη εκεί. Αυτός ο κόσμος είχε τέτοια κουλτούρα, αυτή ήταν η γλώσσα αυτού του πολιτισμού, τα αρχαία ελληνικά» σημείωσε ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ.
Ευθύνες στην κυβέρνηση Γκρούεφσκι
Πρόσθεσε ότι το πρόβλημα σχετικά με τον τρόπο που θα κατονομάζεται η γλώσσα και η υπηκοότητα περιπλέχθηκε και επιβαρύνθηκε από την πολιτική «εξαρχαϊσμού» της προηγούμενης κυβέρνησης της ΠΓΔΜ.
«Η δική μας γλώσσα είναι αναμφίβολα σλαβική. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάγεται στην ομάδα των νοτιοσλαβικών γλωσσών. Εμείς, μέσω της πολιτικής του εξαρχαϊσμού, επιχειρήσαμε να ενισχύσουμε τη ρίζα, για ποιους λόγους η γλώσσα είναι «μακεδονική» και εμείς «Μακεδόνες», γεγονός που μας έφερε σε ένα ευάλωτο πεδίο, επειδή αυτός είναι ο κόσμος του ελληνικού πολιτισμού. Ο κόσμος των εθνών είναι πολύ πιο πρόσφατος – τον 18ο, 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Έτσι, όταν με το άγαλμα του Αλέξανδρου προσπαθείτε να υπερασπιστείτε την ταυτότητα, δημιουργείτε πολύ μεγαλύτερη αντίσταση εκεί όπου θα έπρεπε να δώσουμε τα χέρια» είπε ο Ντιμιτρόφ.
«Έχουμε επενδύσει πολιτικά στην επίλυση»
Ερωτηθείς αν εκτιμά πως η Ελλάδα ενδιαφέρεται πραγματικά για την λύση του προβλήματος, ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ ανέφερε ότι και η Ελλάδα έχει τη βούληση για την εξεύρεση λύσης.
Σημείωσε, ακόμα, ότι και οι δύο πλευρές πληρώνουν ήδη το πολιτικό κόστος από το άνοιγμα αυτού του προβλήματος και έχουν επενδύσει πολιτικά στην επίλυσή του, ενώ τόνισε ότι η Ελλάδα έχει μακροπρόθεσμο στρατηγικό συμφέρον να είναι η ΠΓΔΜ στενός σύμμαχός της, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, γιατί «γείτονες είμαστε και γείτονες θα μείνουμε».
«Αν δεν υπάρξει μία κατάληξη που θα καλύπτει και τις δικές μας βασικές ανησυχίες, και τις δικές τους ανησυχίες, τότε δεν θα υπάρξει όφελος και θα μείνουμε μόνο με το πολιτικό κόστος. Άρα, νομίζω ότι και εκεί (σ.σ. στην Ελλάδα) υπάρχει ενδιαφέρον για λύση» πρόσθεσε ο Ντιμιτρόφ.
«Η διεθνής συμφωνία αποτελεί την πιο σοβαρή εγγύηση»
Σε ερώτηση σχετικά με την ελληνική θέση για αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, ο Νικολά Ντιμιτρόφ ανέφερε ότι αυτή ενδεχομένως οφείλεται στην εμπειρία της ελληνικής πλευράς από τη συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες με την Αλβανία, η οποία ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο στα Τίρανα.
Πρόσθεσε ότι στην περίπτωση της ΠΓΔΜ, το Σύνταγμα ορίζει ότι η κύρωση των διεθνών συμφωνιών που υπογράφει η χώρα γίνεται από την Βουλή, το δε Συνταγματικό Δικαστήριο δεν έχει δικαίωμα να υπεισέλθει και να κρίνει το περιεχόμενο των διεθνών συμφωνιών που έχουν κυρωθεί, αλλά μόνο θέματα που σχετίζονται με τη διαδικασία (αν υπήρχε εξουσιοδότηση για την υπογραφή της συμφωνίας, αν ακολουθήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία για την κύρωσή της κλπ).
«Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι μία διεθνής συμφωνία που θα κυρωθεί από το κοινοβούλιο είναι η πιο σοβαρή εγγύηση» είπε ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ.
Απαντώντας στον ευρωβουλευτή της ΝΔ, Μανώλη Κεφαλογιάννη, ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων τόνισε ότι είναι Μακεδόνας και συμπλήρωσε πως, όταν η συμφωνία των Πρεσπών τεθεί σε ισχύ, «η χώρα μου θα λέγεται Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και θα είμαστε Μακεδόνες που θα μιλάμε τη μακεδονική γλώσσα»
Την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ να κερδίσει το δημοψήφισμα της 30ής Σεπτεμβρίου, σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών, εξέφρασε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Νικολά Ντιμιτρόφ, μιλώντας στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Μιλώντας για το δημοψήφισμα, ο κ. Ντιμιτρόφ τόνισε ότι δεν πρόκειται για ένα ζήτημα πολιτικών κομμάτων, Αριστεράς ή Δεξιάς, αλλά για το μέλλον της ίδιας της χώρας του και για την «οικοδόμηση σχέσεων φιλίας», σε μια περιοχή που το χρειάζεται. Προσέθεσε, δε, ότι η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ενημερώνει τους πολίτες της χώρας σχετικά με το δημοψήφισμα, για να λάβουν ελεύθερα τις αποφάσεις για το μέλλον της χώρας τους.
Σε ό,τι αφορά στο ερώτημα του δημοψηφίσματος, ο Ντιμιτρόφ παραδέχτηκε ότι υπήρξαν πολλοί συμβιβασμοί, έως ότου καταλήξουν στην τελική του διατύπωση. Τόνισε, ωστόσο, ότι πρόκειται για μια «ιστορική ευκαιρία για να κλείσει ένα δύσκολο ζήτημα και να ανοίξει μια πόρτα για το μέλλον» και πως τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση πρέπει να αναλάβουν αυτήν την ιστορική ευθύνη.
Ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ συνέχισε λέγοντας ότι τα Σκόπια έχτισαν «γέφυρα φιλίας» με τους βαλκανικούς λαούς και κυρίως με τους Έλληνες, προκειμένου να «ξεκλειδώσουν» τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με το ΝΑΤΟ. «Εμείς και οι φίλοι μας οι Έλληνες θα είμαστε καλύτερα αν το πετύχουμε αυτό» ανέφερε, σημειώνοντας ότι για κάποιους στη χώρα του θεωρείται «ήρωας» και για κάποιους άλλους «προδότης».
«Αν θα μπορούσα να γράψω μόνος μου τη συμφωνία, θα ήταν καλύτερη για τη χώρα μου και αν ο Νίκος Κοτζιάς θα μπορούσε να τη γράψει μόνος του, θα ήταν καλύτερη για τη χώρα του» ανέφερε, τονίζοντας ότι η συμφωνία έπρεπε να γραφτεί και «να συμβιβαστούμε για να προστατέψουμε ό,τι είναι πιο σημαντικό για την Ελλάδα και τη δική μου χώρα». Εξέφρασε, μάλιστα, την πεποίθηση ότι, εάν εφαρμοστεί η συμφωνία, σε πέντε χρόνια από σήμερα τα οφέλη και για τις δύο χώρες θα είναι πολύ μεγάλα.
«Στο μέλλον θα αναρωτιόμαστε γιατί η συμφωνία δεν επετεύχθη στις αρχές της δεκαετίας του ’90» είπε ο κ. Ντιμιτρόφ και συνέχισε, λέγοντας: «Χάσαμε μια γενιά. Θα μπορούσαμε να είμαστε από τότε φίλοι».
«Είμαι Μακεδόνας»
Απαντώντας στον ευρωβουλευτή της ΝΔ, Μανώλη Κεφαλογιάννη, όταν του επισήμανε ότι «μακεδονική ταυτότητα και μακεδονική γλώσσα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά στην Ελλάδα», ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων τόνισε ότι είναι Μακεδόνας και συμπλήρωσε πως, όταν η συμφωνία των Πρεσπών τεθεί σε ισχύ, «η χώρα μου θα λέγεται Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και θα είμαστε Μακεδόνες που θα μιλάμε τη μακεδονική γλώσσα».
Ο ίδιος ανέφερε, ωστόσο, ότι ο όρος «Μακεδόνας» έχει διαφορετικές σημασίες και ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν Μακεδόνες. Τόνισε, δε, ότι υπάρχει διάκριση ανάμεσα στη χώρα και την περιοχή της Μακεδονίας και πως η διάκριση αυτή είναι erga omnes.
Η χώρα μου έχει ωριμάσει και δεν χρειάζεται πλέον ρίζες 2.000 ετών για να νιώσει αυτοπεποίθηση», τόνισε ο Σκοπιανός υπουργός Εξωτερικών, Νικόλα Ντιμιτρόφ, από τη Σόφια κατά τη διήμερη άτυπη Σύνοδο των ΥΠΕΞ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης («Gymnich»).
«Είναι καλύτερο να συνεργαζόμαστε και να ανταγωνιζόμαστε για πράγματα που έχουν σημασία σήμερα, από το να ανταγωνιζόμαστε για το ποιος είχε περισσότερες λαμπρές νίκες και ήττες στην πλούσια ιστορία μας» πρόσθεσε ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων σύμφωνα με τον ιστότοπο Euractiv.
Να σημειωθεί, πάντως, ότι ο Σκοπιανός υπουργός Εξωτερικών είχε εγείρει την Πέμπτη ζήτημα «παραίτησης» και της Ελλάδας από την αποκλειστική χρήση του όρου «Μακεδονία». Συγκεκριμένα, ο Ντιμιτρόφ μιλώντας στο στον τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων TV21 υποστήριξε: «Ο όρος Μακεδονία δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα ή στην “Μακεδονία” διότι πρόκειται για μεγάλη γεωγραφική περιοχή και υπό την έννοια αυτή, η πραγματική απάντηση στον αλυτρωτισμό είναι η αρχή της μη αποκλειστικότητας».
«Για την Ελλάδα είναι σημαντικό να έχει μια σαφή διάκριση μεταξύ της χώρας της “Μακεδονίας” και της ελληνικής περιοχής της Μακεδονίας. Για εμάς είναι σημαντικό να εξαλειφθούν οι οποιεσδήποτε αμφιβολίες αναφορικά με τα ζητήματα ταυτότητας.
Πρέπει να βρούμε έναν αξιοπρεπή τρόπο να το εξηγήσουμε και να το επεξεργαστούμε», είπε ακόμη ο Σκοπιανός υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος σημείωσε ότι «οι δυο πλευρές έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τον όρο, το όνομα και τα παράγωγα σε διαφορετικό πλαίσιο. Η αρχή της μη αποκλειστικότητας ή της μη μονοπώλησης είναι η έλλειψη του δικαιώματος να έχουμε αποκλειστική χρήση του όρου Μακεδονία, σαν «Μακεδονία»».
Ένας 19χρονος με ελληνικό όνομα έκανε την άσεμνη χειρονομία ποζάροντας δίπλα στον Εμανουέλ Μακρόν και προκαλώντας πολιτικό σεισμό στη Γαλλία.
Η selfie με τον Γάλλο πρόεδρο και δύο μαύρους νεαρής ηλικίας να ποζάρουν στο φακό- ο ένας με προτεταμένο δάκτυλο-ανέβηκε στο Instagram από τον Dimitri 19 ετών, όπως αναφέρει η γαλλική εφημερίδα «Le Parisien».
Για τη φωτογραφία που τραβήχτηκε το Σάββατο στο νησί Σεν Μαρτέν διαμαρτυρήθηκαν εντονότατα πρωτοκλασάτα στελέχη της δεξιάς και της ακροδεξιάς.
Το φωτογραφικό καρέ τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του επικεφαλής του γαλλικού κράτους στον Άγιο Μαρτίνο, στις γαλλικές Αντίλλες. Δύο νεαροί μαύροι περιστοιχίζουν τον Μακρόν.Ο ένας δεν φοράει μπλούζα και κάνει την άσεμνη χειρονομία.
«Δεν βρίσκουμε καν λέξεις για να εκφράσουμε την οργή μας. Στη Γαλλία δεν αξίζει σίγουρα αυτό. Είναι ασυγχώρητο!» έγραψε σε ένα tweet η σταρ της γαλλικής Ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν.
Ο μαύρος άνδρας με το προτεταμένο δάκτυλο δεν έχει μιλήσει προς το παρόν στα γαλλικά ΜΜΕ σχολιάζοντας την πράξη του. Ωστόσο, ο ξάδερφός του έσπευσε να τον ξελασπώσει μιλώντας στην εφημερίδα «Le Parisien».
Ο Ρεόλφ Φλεμίνγκ προσπάθησε να εξηγήσει την αντίδραση του 19χρονου Dimitri.
«Η χειρονομία αυτή δεν ήταν για τον πρόεδρο», έσπευσε να υποστηρίξει ο 22χρονος Φλεμίνγκ που έχει «φάκελο» στην αστυνομία. Ο νεαρός είχε καταδικαστεί για ληστεία, όπως σχολιάζουν τα γαλλικά ΜΜΕ.
«Ο ξάδερφός μου λυπάται για την έκταση που έλαβε αυτή τη διαμάχη… Ο πρόεδρος είναι σαν ένας μεγάλος αδελφός για εμάς. Μας αρέσει πολύ, είναι καλός άνθρωπος… Ήταν μια έκπληξη όταν έφτασε, δεν το περιμέναμε. Είναι σαν να το έστειλε ο Θεός! Ο Θεός βλέπει ότι πολλά πράγματα δεν πάνε καλά εδώ… Ήμασταν τόσο χαρούμενοι που ήρθε να δει τι συμβαίνει πραγματικά», επισημαίνει ο Φλεμίνγκ.
Η επίσκεψη του Μακρόν στο νησί Άγιος Μαρτίνος σημειώθηκε ένα χρόνο μετά το καταστροφικό πέρασμα του τυφώνα «Irma» που σάρωσε σχεδόν τα πάντα στην περιοχή.
«Ο πρόεδρος μου έδωσε πολλά κίνητρα.Σκέφτομαι να φύγω από το νησί. Θα ήθελα να εργαστώ ως υδραυλικός. Εάν μπορώ να ακολουθήσω μια εκπαίδευση, θα το κάνω», καταλήγει.
Ο σκηνοθέτης Κουέντιν Ταραντίνο εξέπληξε στα εγκαίνια του επίσημου συνεδρίου CinemaCon στο Λας Βέγκας αναγγέλλοντας ότι οι αστέρες Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και ο Μπραντ Πιτ, οι πρωταγωνιστές της προσεχούς ταινίας του, θα αποτελέσουν ένα δίδυμο που μπορεί να αποδειχθεί θρυλικό, όπως αυτό των Πολ Νιούμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ.
Η ταινία «Once Upon a Time in Hollywood» ( Μια φορά και έναν καιρό στο Χόλιγουντ), που θα γυριστεί φέτος το καλοκαίρι για να προβληθεί του χρόνου στις αίθουσες, θα αναφέρεται στους φόνους που διαπράχθηκαν από την «οικογένεια Μάνσον». Τη δεκαετία του 1960, η οργάνωση αυτή με αρχηγό τον Τσαρλς Μάνσον διέπραξε 60 δολοφονίες που προκάλεσαν φρίκη σε όλη την Αμερική, όπως αυτήν της Σάρον Τέιτ, της συζύγου του σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι, η οποία ήταν έγκυος.
Οι φόνοι έγιναν στο Λος ‘Αντζελες, προπύργιο του αμερικανικού κινηματογράφου, και η ταινία θα γράψει επίσης το χρονικό του θανάτου του παλιού συστήματος των στούντιο.
Ο βραβευμένος με ‘Οσκαρ σκηνοθέτης διευκρίνισε ότι η ένατη και πολυαναμενόμενη ταινία μεγάλου μήκους που θα υπογράφει, θα έχει τον ίδιο συνδυασμό βίας και αναίδειας με το «Pulp Fiction» (1994) που άφησε το στίγμα του στον κινηματογράφο.
Το κινηματογραφικό στούντιο «Sony και εγώ θα φέρουμε στις αίθουσες το πιο συναρπαστικό ζευγάρι σταρ μετά τον Πολ Νιούμαν και τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ», δήλωσε ο σκηνοθέτης των «Reservoir Dog» και «Οι Μισητοί Οκτώ» στο Caesar’s Palace, όπου πραγματοποιείτο το συνέδριο.
Ο Πολ Νιούμαν, που πέθανε το 2008, ήταν πρωταγωνιστής όπως και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, 81 ετών, της ταινίας «Το Κεντρί» (1973), ενώ το δίδυμο είχε ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη από το γουέστερν «Butch Cassidy and the Sundance Kid» (“Οι δύο ληστές”, 1969).
Ο 55χρονος Ταραντίνο κέντρισε το κοινό δηλώνοντας ότι η πλοκή της ταινίας είναι «άκρως απόρρητη». Ωστόσο είπε ότι εκτυλίσσεται το 1969 “στην κορύφωση των κινημάτων της αντικουλτούρας, της επανάστασης των χίπις και στην ακμή του Νέου Χόλιγουντ”.
Ο γεννημένος στο Λος ‘Αντζελες ΝτιΚάπριο δήλωσε ενθουσιασμένος που θα συνεργαστεί με τον Μπραντ Πιτ και χαρακτήρισε το σενάριο του Ταραντίνο «ένα από τα πιο εκκεντρικά» που έχει διαβάσει ποτέ.
Όλο το Χόλιγουντ ταξιδεύει στη Νεβάδα κάθε χρόνο για τέσσερις ημέρες για να παρακολουθήσει το συνέδριο CinemaCon της Εθνικής Ένωσης Ιδιοκτητών Κινηματογραφικών Αιθουσών, όπου οι διαχειριστές των αιθουσών και ο Τύπος μπορούν να δουν αβάν-πρεμιέρ και αποσπάσματα ταινιών που θα προβληθούν μέσα στους επόμενους μήνες.
Ο Ντιέγκο είναι πάνω από 100 ετών και σε αυτόν οφείλεται, εν πολλοίς, ότι οι γιγάντιες χελώνες των νησιών Γκαλαπάγκος δεν απειλούνται πια με εξαφάνιση
Μια γιγάντια χελώνα στο νησί Εσπανιόλα των Γκαλαπάγκος, ο Ντιέγκο, παρότι υπολογίζεται πως είναι πάνω από 100 ετών, εκπληρώνει πλήρως τις σεξουαλικές του υποχρεώσεις μέχρι και σήμερα, αν και έχει να «αντιμετωπίσει» ένα «χαρέμι» αποτελούμενο από έξι θηλυκές χελώνες.
Ο Washington Tapia, υπεύθυνος επιστήμονας για την διατήρηση του πληθυσμού των χελωνών στα νησιά Γκαλαπάγκος, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) ότι η «αειθαλής» γιγάντια χελώνα, που ζει στο νησί Εσπανιόλα, έχει μέχρι σήμερα «βοηθήσει» να έρθουν στον κόσμο 800 χελωνάκια, δηλαδή το 40% του συνολικού πληθυσμού των τεράστιων ερπετών που ζουν στο νησί και ανήκουν στο είδος Chelonoidis hoodensis, το οποίο ζει μόνο στο νησί Εσπανιόλα.
Έτσι, αν και το είδος απειλούνταν με εξαφάνιση, τώρα χάρη στον Ντιέγκο, ο πληθυσμός των χελωνών έχει αυξηθεί.
«Είναι ένα πολύ σεξουαλικά ενεργό αρσενικό, συνέβαλε κατά πολύ στην ανανέωση του πληθυσμού (των χελωνών) στο νησί», δήλωσε ο Washington Tapia.
Ο Ντιέγκο ζυγίζει 82 κιλά και έχει μήκος 90 εκατοστά. Σύμφωνα με τον Tapia κάποια στιγμή μεταξύ του 1900 και του 1959 μια ομάδα επιστημόνων μετέφερε τον Ντιέγκο σε ζωολογικό κήπο στην Καλιφόρνια στο πλαίσιο μελέτης του είδους. Το 1976 η τεράστια χελώνα επέστρεψε στο νησί Εσπανιόλα και μπήκε σε πρόγραμμα αναπαραγωγής σε αιχμαλωσία.
Oι γιγάντιες χελώνες ήταν ένα από τα ζώα που τράβηξαν την προσοχή του Δαρβίνου, όταν επισκέφθηκε τα νησιά Γκαλαπάγκος και ήταν το βασικό στοιχείο για τη διατύπωση της θεωρίας της εξέλιξης.
Προφανώς, υπάρχει μια βασική διαφορά μεταξύ του τρόπου με τον οποίο οι άνδρες και οι γυναίκες απατούν ο ένας τον άλλον, και την αποκαλύπτει ένας ιδιωτικός ερευνητής.
Ο Raymond Ranno έχει πάνω από τρεις δεκαετίες εμπειρίας στον τομέα, έχοντας το δικό του πρακτορείο PI στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ.
Ο βετεράνος του κλάδου λέει ότι έχει συνεργαστεί με «εκατοντάδες δικηγόρους, ασφαλιστικές εταιρείες, αυτοασφαλισμένες εταιρείες, αστυνομικά τμήματα, πανεπιστήμια και τον ιδιωτικό τομέα».
Ισχυρίζεται ότι «περίπου το 40 τοις εκατό» της δουλειάς του αποτελείται από κατασκοπεία ζευγαριών που απατούν.
Προφανώς, αν και μπορεί να υπάρχουν παρόμοια σημάδια, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του τι εστιάζουν οι άνδρες όταν προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτό, σε σύγκριση με τις γυναίκες.
Ο ιδιωτικός ερευνητής υπογραμμίζει και πώς μπορείτε να τους πιάσετε στα πράσα εάν έχετε υποψίες για τη συμπεριφορά τους.
Ο Ρέιμοντ τα εξήγησε όλα σε μια συνέντευξη στο Locked In με τον Ian Bick, λέγοντας: «Αν πάω σε ένα καφέ ή σε ένα σούπερ μάρκετ όπου κι αν χρειαστεί, απλά βγάζω το καπάκι και το ανοίγω, βάζω το καπάκι και μοιάζει να περπατώ με έναν καφέ. Εν τω μεταξύ βιντεοσκοπώ τα πάντα».
Λέει ότι για τους άνδρες, το να έχουν ένα «καθαρό αυτοκίνητο» είναι ένα ξεκάθαρο σημάδι.
«Αν ένας τύπος πρόκειται να πάρει γυναίκα, θέλει ένα καθαρό αυτοκίνητο», είπε.
«Μόλις πάει κάποιος στο πλυντήριο αυτοκινήτων, σκέφτομαι «Χα χα, τι ακολουθεί;» Είναι εκπληκτικό πώς το κάνουν αυτό».
Στη συνέχεια αποκάλυψε τη διαφορά στο πώς συμπεριφέρονται οι γυναίκες όταν απατούν, λέγοντας ότι είναι «σχεδόν το αντίθετο για τις γυναίκες».
«Οι άντρες θέλουν πάντα να οδηγούν. Είναι πολύ σπάνιο να βλέπω έναν άντρα να κάνει κάτι στο αυτοκίνητο μιας γυναίκας», σχολίασε.
