Σε έναν κόσμο που εστιάζει ολοένα περισσότερο στη βιωσιμότητα και στη μείωση των απορριμμάτων, η εύρεση νέων χρήσεων για καθημερινά αντικείμενα είναι πιο σημαντική από ποτέ.
Τα ρολά από χαρτί υγείας, που συχνά πετάγονται χωρίς δεύτερη σκέψη, μπορούν να μετατραπούν σε ποικιλία πρακτικών και διακοσμητικών αντικειμένων.
Επαναχρησιμοποιώντας αυτούς τους απλούς χάρτινους σωλήνες, όχι μόνο μειώνετε τα απορρίμματα, αλλά επίσης απελευθερώνετε τη δημιουργικότητά σας. Αυτό το άρθρο παρουσιάζει δέκα καινοτόμους τρόπους για να δώσετε νέα ζωή στα ρολά από χαρτί υγείας, βοηθώντας σας να οργανώσετε, να διακοσμήσετε και να βελτιώσετε το περιβάλλον του σπιτιού σας.
Κατανοώντας τα οφέλη της επαναχρησιμοποίησης οικιακών αντικειμένων
Η επαναχρησιμοποίηση οικιακών αντικειμένων όπως τα ρολά από χαρτί υγείας προσφέρει πολλά οφέλη. Μειώνει τα απορρίμματα, ελαχιστοποιεί τη ζήτηση νέων πόρων και ενθαρρύνει έναν πιο βιώσιμο τρόπο ζωής. Επιπλέον, η επαναχρησιμοποίηση μπορεί να εξοικονομήσει χρήματα και να προσφέρει μια δημιουργική διέξοδο για άτομα και οικογένειες. Με το να βρίσκετε νέες χρήσεις για αντικείμενα που διαφορετικά θα πετούσατε, συμβάλλετε σε μια κυκλική οικονομία, όπου τα υλικά επαναχρησιμοποιούνται και ανακυκλώνονται αντί να απορρίπτονται. Αυτή η προσέγγιση όχι μόνο ωφελεί το περιβάλλον, αλλά καλλιεργεί επίσης ένα αίσθημα ικανοποίησης και καινοτομίας.
1. Κατασκευή Οργανωτή Γραφείου
Μετατρέψτε ένα ακατάστατο γραφείο σε έναν οργανωμένο χώρο εργασίας με έναν χειροποίητο οργανωτή. Τοποθετήστε κάθετα τα ρολά πάνω σε μια σταθερή βάση, στερεώνοντάς τα με κόλλα, και διακοσμήστε τα κατάλληλα. Χρησιμοποιήστε τα για να αποθηκεύσετε στυλό, μολύβια και άλλα αντικείμενα.
2. Δημιουργία Ταΐστρας Πουλιών
Αλείψτε ένα ρολό με φυστικοβούτυρο ή μέλι, καλύψτε το με σπόρους και κρεμάστε το στον κήπο σας για να προσελκύσετε πουλιά.
3. Οργανωτής Καλωδίων
Τυλίξτε τα καλώδια και τοποθετήστε τα σε ρολά για να αποφύγετε το μπέρδεμα. Μπορείτε επίσης να τα επισημάνετε για εύκολη αναγνώριση.
4. Δοχεία Σπόρων
Κόψτε ένα ρολό στη μέση, γεμίστε το με χώμα και φυτέψτε σπόρους. Το ρολό αποσυντίθεται στο έδαφος, προσφέροντας έναν οικολογικό τρόπο φύτευσης.
5. Διακοσμητική Τέχνη Τοίχου
Κόψτε τα ρολά σε ίσες λωρίδες και σχηματίστε σχέδια, κολλήστε τα και βάψτε τα, δημιουργώντας ένα μοναδικό έργο τέχνης.
Χρησιμοποιήστε ρολά για να τυλίξετε και να αποθηκεύσετε καλώδια κατά τη διάρκεια των ταξιδιών σας, κρατώντας τα οργανωμένα και εύκολα προσβάσιμα.
Συμπέρασμα: Αγκαλιάζοντας τη Δημιουργικότητα και τη Βιωσιμότητα
Η επαναχρησιμοποίηση των ρολών από χαρτί υγείας αποτελεί έναν απλό αλλά σημαντικό τρόπο να εντάξετε τη δημιουργικότητα και τη βιωσιμότητα στην καθημερινότητά σας. Με αυτόν τον τρόπο, μειώνετε τα απορρίμματα και συνεισφέρετε σε έναν πιο οικολογικό τρόπο ζωής, βλέποντας τα αντικείμενα γύρω σας με άλλο μάτι και μετατρέποντας το άχρηστο σε χρήσιμο.
Αν έχετε αυτοκίνητο με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων αξίζει να διαβάσετε τι είναι αυτό που το καταστρέφει και πώς μπορείτε να το σώσετε.
Οι οδηγοί αυτοκινήτων με χειροκίνητα κιβώτια ταχυτήτων σκέφτονται συνεχώς την κατάσταση των κιβωτίων. “Πρόσεξε τον συμπλέκτη”, “μύρισε ο δίσκος συμπλέκτη στην ανηφόρα”, “μην κάνεις απότομες αλλαγές” κ.ο.κ.
Τα αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων, ωστόσο, μας απομονώνουν από τα μηχανικά δρώμενα μεταξύ του κινητήρα και των τροχών -αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απρόσβλητα από βλάβες. Στην πραγματικότητα, μπορεί ήδη να έχουμε καταστρέψει το αυτόματο κιβώτιο στο αυτοκινήτό μας.
Τα παραδοσιακά αυτόματα κιβώτια ταχυτήτων με μετατροπέα ροπής -αν δεν έχετε ένα φανταχτερό κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, ένα σύγχρονο κιβώτιο CVT ή μια Ferrari- μπορούν να χαλάσουν με πολλούς τρόπους.
Τα μεγάλα λάθη κατηγορίας “καρφώνω όπισθεν στον αυτοκινητόδρομο”, είναι προφανή, αλλά υπάρχουν και “λεπτότεροι” τρόποι για να βλάψετε το κιβώτιό σας.
Ο μεγάλος εχθρός των αυτόματων κιβωτίων με μετατροπέα ροπής είναι η θερμότητα. Τα κιβώτια ταχυτήτων μπορεί να μην αγαπούν να λειτουργούν όταν είναι κρύα, αλλά πραγματικά δεν τους αρέσει να ζεσταίνονται και πολύ. Ένας ειδικός στα κιβώτια εξηγεί:
“Η ιδανική θερμοκρασία λειτουργίας για το υγρό αυτόματου κιβωτίου ταχυτήτων είναι μεταξύ 80 και 107 βαθμών Κελσίου. Στους 115 βαθμούς Κελσίου περίπου, τα πρόσθετα του λαδιού στο κιβώτιο αρχίζουν να μαγειρεύονται. Το αποτέλεσμα είναι ο σχηματισμός βερνικιού στο εσωτερικό του κιβωτίου ταχυτήτων.
Στους 126 βαθμούς Κελσίου περίπου, οι εσωτερικές τσιμούχες του κιβωτίου ταχυτήτων (οι οποίες συνήθως κατασκευάζονται από πολυακρυλικό υλικό) αρχίζουν να σκληραίνουν. Το τελικό αποτέλεσμα είναι διαρροές, τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές, απλώς και μόνο επειδή οι σφραγίδες χάνουν την ελαστικότητά τους.
Στους 146 βαθμούς Κελσίου περίπου, οι δίσκοι συμπλέκτη του κιβωτίου ταχυτήτων αρχίζουν να γλιστρούν επειδή το λάδι διασπάται περαιτέρω. Στους 157 βαθμούς Κελσίου περίπου, οι τσιμούχες και οι συμπλέκτες ουσιαστικά καίγονται. Σχηματίζεται άνθρακας στο λάδι και για όλες τις χρήσεις, το κιβώτιο ταχυτήτων είναι σκουπίδι. Απλά για την ενημέρωσή σας, ένα τυπικό κιβώτιο ταχυτήτων θα πεθάνει μέσα σε 3.200 χιλιόμετρα αν εκτεθεί σε θερμότητα άνω των 150 βαθμών Κελσίου”.
Το κλειδί είναι να αποφεύγετε τις συνήθειες οδήγησης που δημιουργούν αυτή τη θερμότητα. Η απότομη επιτάχυνση είναι ο πραγματικός δολοφόνος, αν και άλλες δραστηριότητες υψηλού φορτίου, όπως η ρυμούλκηση πέραν των δυνατοτήτων του αυτοκινήτου σας, μπορεί να είναι εξίσου επιζήμιες.
Το κιβώτιο ταχυτήτων σας έχει έναν άλλο μεγάλο δολοφόνο εκτός από την υπερβολική θερμότητα: Την ξηρότητα. Στα κιβώτια ταχυτήτων δεν αρέσουν τα λιγοστά υγρά, και πολλοί άνθρωποι ξεχνούν να τα ελεγχούν.
Η έλλειψη υγρών στο κιβώτιο ταχυτήτων μπορεί να προκαλέσει υπερθέρμανση, τριγμούς και πρόωρη βλάβη, οπότε αξίζει να μάθετε το ημερολόγιο σέρβις του αυτοκινήτου σας. Να θυμάστε ότι η πραγματοποίηση πολλών σύντομων διαδρομών μετράει ως βαριά χρήση κατάσταση και δικαιολογεί επιπλέον συντήρηση. Τα χρονοδιαγράμματα συντήρησης διαφέρουν ανάλογα με τον κατασκευαστή, αλλά ένας καλός κανόνας είναι κάθε 95 με 160 χιλιάδες χιλιόμετρα.
Ο πιο συνηθισμένος δολοφόνος του κιβωτίου ταχυτήτων, ωστόσο, μπορεί να είναι κάτι που φαίνεται αθώο: το να γίνεστε ανυπόμονοι με τις αλλαγές όταν παρκάρετε. Όλοι μας έχουμε περάσει από την όπισθεν στην κίνηση, ή το αντίστροφο, χωρίς να αφήσουμε το αυτοκίνητο να σταματήσει πλήρως ενδιάμεσα.
Κάτι τέτοιο προκαλεί πολύ μεγαλύτερη φθορά στο εσωτερικό του κιβωτίου ταχυτήτων απ’ ό,τι αισθάνεστε.
Στους ανθρώπους δεν αρέσει να ζεσταίνονται, να αφυδατώνονται ή να σπρώχνονται μπροστά και πίσω χωρίς χρόνο για να ηρεμήσουν -γιατί να το κάνει το κιβώτιο ταχυτήτων σας; Σκεφτείτε τη ζωή από τη σκοπιά του κιβωτίου ταχυτήτων σας μια στο τόσο, θα σας ευχαριστεί μακροπρόθεσμα.
Υπηρετώ στο Πολεμικό Ναυτικό από το έτος 1992. Το έτος 1998 και ενώ ήμουν στο Αντιτορπιλικό «Νέαρχος», ξάφνου ένα πρωινό της 24ης Ιουλίου, καθώς ξύπνησα να αναλάβω υπηρεσία, δεν μπορούσα να κρατήσω όρθιο το κεφάλι μου, αλλά ούτε και να μιλήσω.
Η γλώσσα μου έβγαινε συνέχεια έξω από το στόμα! Δεν μπορούσα να κρατήσω το στόμα μου στη σωστή του θέση!
Ο γιατρός του πλοίου υπέθεσε πως ήταν μία μορφή βαριάς ψύξης και μου χορήγησε κάποια αντιψυκτική αλοιφή. Το θυμάμαι σαν τώρα. Θέλαμε δύο ημέρες να επιστρέψουμε στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας και βλέποντας το πρόβλημά μου να εξακολουθεί να επιμένει, ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα «τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια μου».
Μόλις καταπλεύσαμε στο Ναύσταθμο, άρχισε ο προσωπικός μου Γολγοθάς. Κατευθείαν έτρεξα στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, στο Νευρολογικό. Ο εκεί νευρολόγος είχε μείνει άφωνος. Οι θεραπείες που μου έδινε ήταν αμέτρητες και χωρίς αποτέλεσμα. Ίσως, το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να πηγαινοέρχομαι από το πλοίο μου στο Ν.Ν.Α. και να νοσηλεύομαι σε αυτό για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Η κατάστασή μου είχε γίνει ανυπόφορη! Ψυχολογικά ήμουν χάλια. Ενώ πριν για τους φίλους μου ήμουν η ψυχή της παρέας, τώρα είχα μετατραπεί σε όνειδος και άτομο για να κοροϊδέψει και να γελάσει κανείς μαζί του. Περπατούσα στους δρόμους της Αθήνας και σαν μαγνήτης τραβούσα τα βλέμματα όλων των αγνώστων. Άλλωστε, αυτό πού είχα δεν μπορούσε να κρυφτεί.
Τελικά ο γιατρός του Ναυτικού Νοσοκομείου έβγαλε την διάγνωση της ασθένειας που είχα, μετά από τρία χρόνια! Αφού με κάλεσε στο γραφείο του, μου είπε ότι πάσχω από «δυστονία τραχηλικών μυών» κι άρχισε τους πειραματισμούς του επάνω μου. Ειλικρινά σας γράφω πάτερ μου, έχω πάρει χάπια ναρκωτικά και ψυχωτικά πού αν ήμουν έμπορος ναρκωτικών, θα είχα τροφοδοτήσει ολόκληρη την Πλατεία Ομονοίας! Το προσωπικό μου, όμως, αυτό δράμα το βίωνε και η οικογένειά μου. Ειδικά η μητέρα μου, που υπέφερε μαζί με μένα και έπασχε ίσως περισσότερο, αφού εκείνη την περίοδο είχαμε μάθει πως ο πατέρας μου είχε καρκίνο στο έντερο. Τελικά νικήθηκε από την επάρατη νόσο και πέθανε τον Αύγουστο του 2001.
Εγώ συνέχιζα να μπαινοβγαίνω στο Νοσοκομείο, μάταια όμως. Άρχισα να γίνομαι αντικείμενο χλευασμού από τον ίδιο μου το γιατρό… Οι συνεχείς νοσηλείες στο Ν.Ν.Α. και η ταλαιπωρία με οδήγησαν στην απομόνωση και μάλιστα περνούσε από το μυαλό μου και η σκέψη της αυτοκτονίας. Η πίστη μου όμως στο Θεό δεν με εγκατέλειπε. Η σχέση μου με την Εκκλησία ήταν αρκετά καλή. Μικρός πήγαινα στο Ιερό και βοηθούσα τον ιερέα.
Αργότερα στάθηκα στο ψαλτήρι κι όποτε ήθελε ψάλτη ο παπάς του χωριού, ερχόταν στο σπίτι και ξεκινούσαμε μαζί για την εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πού είναι η Μητρόπολη των Ερυθρών. Ήθελα να ακολουθήσω την Ιεροσύνη και φοίτησα μάλιστα ένα έτος στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Μετά έδωσα εξετάσεις για το Ναυτικό, αλλά ποτέ δεν ξέχασα την Εκκλησία. Σχεδόν όλους τους Αγίους τους γνώριζα. Τον Άγιο Θεράποντα, όμως, δεν τον είχα ακούσει ποτέ.
Και εδώ αρχίζει η επέμβαση του «παππούλη μου», του Αγίου Θεράποντα. Οργισμένος για ό,τι μου έχει συμβεί, πήγα μία μέρα στην εικόνα της Ευαγγελίστριας και θυμάμαι Της είπα επί λέξει: «Σε ψάλλω τόσα χρόνια, χωρίς να ζητήσω δραχμή και χωρίς να υπολογίζω αν είμαι κουρασμένος ή όχι, κι αυτό είναι το δώρο που μου δίνεις; Ξέρω ότι με ακούς. Κάνε ό,τι είναι να κάνεις και πάρε αυτή την αρρώστια από πάνω μου επιτέλους, γιατί, – σου το λέω – θα αυτοκτονήσω»!! Κι έφυγα από το Ναό.
Το απόγευμα της Κυριακής πήρα το λεωφορείο της γραμμής για την Αθήνα, για να πάω στο σπίτι που είχα νοικιάσει στην Πλατεία Βικτωρίας. Το ίδιο βράδυ επιδεινώθηκε η κατάστασή μου κι η γλώσσα έκανε οίδημα και βγήκε στο ύψος του σαγονιού! Το στόμα στράβωσε και άλλο, λες και είχα πάθει εγκεφαλικό. το δε κεφάλι έτρεμε. Νοσηλεύτηκα έκτακτα με ασθενοφόρο, για πολλοστή φορά στο Ν.Ν.Α. και είχα πλέον αποφασίσει να πηδήξω από κάποιο μπαλκόνι του Νοσοκομείου και να δώσω ένα τέλος στην όλη υπόθεση.
Το ίδιο βράδυ κι ενώ κοιμόμουν, άκουγα ένα όνομα που μου συστηνόταν, αλλά δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ακριβώς. Σεραπίων, Θεραπειών, Θεράπων… κάπως έτσι! Την επομένη ημέρα κλείνω ραντεβού με τον Νευροχειρουργό του «Ερρίκος Ντυνάν» κ. Αθανάσιο Λεβέντη. Αφού με εξέτασε με παρέπεμψε στον κ. Δαμιανό Σακκά, διευθυντή – νευροχειρουργό του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Είναι εκείνος που κάνει επεμβάσεις στον εγκέφαλο, τοποθετώντας ένα μικροτσίπ και πολλοί ανάπηροι συνάνθρωποί μας στέκονται στα πόδια τους.
Μόλις με εξέτασε, μου είπε ότι μόνος τρόπος για να θεραπευτώ σε ποσοστό 60% ήταν να ήμουν ο πρώτος ασθενής εδώ στην Ελλάδα πού θα μου γινόταν η εμφύτευση αυτή στο κεφάλι. Τρελάθηκα… Έχασα πραγματικά τον κόσμο! Σαν κάποιος να μου τράβηξε όλη τη Γη και έπεφτα στο κενό της Κολάσεως. Έφυγα από το ιατρείο του έχοντας πεισθεί ότι ήμουν πλέον καταδικασμένος και ότι δεν υπήρχε πλέον σωτηρία για μένα.
Γύρω στις αρχές του Μαΐου είδα ένα όνειρο: Κόσμος πολύς μαζεμένος στη σειρά περίμεναν κάτι έξω από μία πόρτα, πού έμοιαζε με σπηλιά. Εγώ δεν ήξερα τι ήθελα εκεί και πως βρέθηκα. Απλά, κοιτούσα. Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών κάτι περίμεναν. Ξάφνου ένας γεράκος, πού βρισκόταν δίπλα μου, σκόνταψε πάνω στο πεζούλι και πήγε να πέσει. με μία απότομη κίνηση που έκανα, τον έπιασα, έκοψα την φόρα και τον βοήθησα να ακουμπήσει στο πεζούλι.
Ένας ιερωμένος με αρχιερατικά άμφια, αδύνατος στην όψη και με άσπρη πυκνή μακριά γενειάδα και άσπρα μαλλιά, πυκνά και μακριά με πλησίασε και μου είπε: «Άσε παιδί μου, θα τον αναλάβω εγώ τον παππού». Κι έσκυψε και τον σήκωσε. Θυμάμαι ήταν ψηλός και με χαρακτηριστικό ήρεμο βλέμμα. Με ξαναπλησιάζει κρατώντας κάτι (σαν ψωμί – σαν πέτρα, στρογγυλό πάντως ήταν) με τα δύο του τα χέρια και αφού το χώρισε στα δύο, το ένα κομμάτι μου το έδωσε στο χέρι, και το άλλο με μία απότομη κίνηση, μου το έβαλε στο στόμα.
Μετά, έβαλε το αριστερό του χέρι πάνω στο κεφάλι μου και το δεξί του χέρι κάτω από το σαγόνι μου και απότομα μου σήκωσε το κεφάλι. Μου είπε: «Παιδί μου, είμαι ο Άγιος Θεράπων και με στέλνει σε εσένα η Παναγία, για να σε βοηθήσω. Από εδώ και στο εξής θα σε αναλάβω εγώ. Ό,τι θέλεις, σε εμένα θα έρχεσαι να το λες. Γιορτάζω στις 14 Μαΐου»!!
Το πρωί που ξύπνησα, το πρόβλημα είχε μειωθεί κατά 70 %! Γεμάτος χαρά τηλεφωνώ στη μητέρα μου και της είπα αυτό που μου συνέβη με τη χάρη του Αγίου. Μετά, αφού το πρόβλημα είχε μειωθεί, πήγα στον κ. Σακκά πού με σύστησε σε ένα γιατρό στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, τον κ. Τάγαρη, ο οποίος μου κάνει μία απλή συντήρηση ανά τρίμηνο. Χάρη στον Άγιο Θεράποντα μπορώ και μιλάω, μπορώ να κινούμαι πάλι στον κόσμο και το κυριότερο, επέστρεψα στην ζωή!
Ό Άγιος όμως συνέχιζε και έκανε την «δική του θεραπεία» σε εμένα. Μόλις άρχισα να επισκέπτομαι τον κ. Τάγαρη στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, η παρουσία του Αγίου γινόταν όλο και περισσότερο έντονη στη ζωή μου. Επί μία εβδομάδα ερχόταν στο δωμάτιό μου κι αισθανόμουν τα χεράκια του να πιάνουν το κεφάλι μου και να το κινούν δεξιά – αριστερά, όπως οι φυσιοθεραπευτές. Μάλιστα, ξύπναγα και μέσα στο σκοτάδι του δωματίου τον ρώταγα:
«Εσύ είσαι, Άγιε Θεράποντα»; Κι απαντούσε: «Ναι, παιδί μου». Και του ξανάλεγα: «Μισό λεπτό να σηκωθώ, για να κάνεις τη δουλειά σου καλύτερα». Και ξανακαθόμουν στο κρεβάτι και επί μία ώρα για μία εβδομάδα, από τις 04:00 έως τις 05:00 τα ξημερώματα, μου χάριζε την υγεία ο παππούλης μου! Μετά, μόλις ανακάλυψα την εικόνα του, διαπίστωσα πως ήταν ολόιδιος με εκείνον πού είχα δει! Ο Άγιος Θεράποντας είναι ο παππούλης μου, το φιλαράκι μου, ο προστάτης μου, είναι τα πάντα για εμένα και προπάντων ο γιατρός μου!
Μάλιστα, όταν με ρωτούν κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι πως θεραπεύτηκα, δεν το κρύβω και το φωνάζω: Πήγα σε πολλούς γιατρούς, αλλά ένας Ιατρός που δεν τον ήξερα, ήρθε και με βρήκε και με έκανε τελείως καλά, ο Άγιος Θεράπων. Ό,τι άλλο να γράφω για την ευεργεσία του Παντοδύναμου Τριαδικού Θεού και τη δύναμη της μεσιτείας της Θεοτόκου και των Αγίων, ειδικότερα του Αγίου Ιερομάρτυρα Θεράποντα του Θαυματουργού, νομίζω είναι περιττό.
Ο γλωσσολόγος Γιώργος Μπαμπινιώτης έχει υπάρξει ξεκάθαρος: «Δε λέμε ποτέ θερμά συλλυπητήρια».
Τα συλλυπητήρια μπορούν να είναι ειλικρινή, όχι θερμά. Η λέξη «θερμά» χρησιμοποιείται για χαρές ή συγχαρητήρια, ενώ στα συλλυπητήρια εκφράζουμε συμπαράσταση και συμμετοχή στη θλίψη, όχι ένταση χαράς. Μια σωστή διατύπωση θα ήταν: «Δεχθείτε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια».
Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση του Γιώργου Μπαμπινιώτη όταν, κατά την παρουσία του τον Σεπτέμβριο του 2023 στην εκπομπή «Happy Day», είχε ερωτηθεί από τη Σταματίνα Τσιμτσιλή για κάποια από τα συχνά λάθη που γίνονται στον προφορικό και γραπτό λόγο.
Όταν λοιπόν ερωτήθηκε για το αν ισχύει πως είναι λάθος τα «θερμά συγχαρητήρια» η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Iσχύει. Δε λέμε ποτέ θερμά συλλυπητήρια».
Στην ίδια τηλεοπτική εμφάνιση, ο κ. Μπαμπινιώτης είχε αναφερθεί και σε άλλα συνηθισμένα γλωσσικά λάθη:
Καταρχάς / καταρχήν: Το «καταρχάς» σημαίνει «πρώτα-πρώτα», ενώ το «καταρχήν» σχετίζεται με θέμα αρχής.
Στο πλαίσιο / στα πλαίσια: Ο σωστός τύπος είναι ενικός («στο πλαίσιο»), καθώς ο πληθυντικός αποτελεί ξενισμό.
Επικεφαλής / επί κεφαλής: Το «επικεφαλής» είναι επίρρημα και, όπως προτείνει, είναι καλύτερο να γράφεται σε δύο λέξεις («επί κεφαλής») για να αποφεύγεται το λάθος.
Υπ’ όψιν / υπόψιν / υπόψην: Η προτιμότερη γραφή είναι «Υπ’ όψιν».
Καλή επιτυχία: Η «επιτυχία» είναι πάντα θετική, οπότε η ευχή «καλή επιτυχία» θεωρείται πλεονασμός.
Κλείνοντας, είχε επισημάνει την ανάγκη να αποφεύγονται τα greeklish: «Η εικόνα της λέξης δίνει πληροφορίες για την προέλευση, την ετυμολογία και τις λέξεις της ίδιας οικογένειας… θα έλεγα στα παιδιά: “τη γλώσσα και τα μάτια σας”».
Κοίταξες ποτέ τον/την σύντροφό σου από την άλλη άκρη του καναπέ και αναρωτήθηκες πότε άλλαξαν τα πράγματα;
Κάποτε ήσασταν τρελοί ο ένας για τον άλλον—ολοκληρώνατε τις προτάσεις του άλλου, ανταλλάζατε φιλιά στην κουζίνα, ονειρευόσασταν μαζί το μέλλον. Και τώρα… οι περισσότερες κουβέντες σας είναι για το ποιος θα αδειάσει το πλυντήριο πιάτων.
Αν αυτό σου ακούγεται πολύ γνώριμο, δεν είσαι μόνος/μόνη.
Πολλά ζευγάρια που κάποτε είχαν έντονη σύνδεση και πάθος, με τον καιρό νιώθουν περισσότερο σαν συγκάτοικοι παρά σαν ερωτικοί σύντροφοι. Δεν υπάρχει ένας μόνο λόγος—σπάνια φταίει ένα πράγμα. Συνήθως είναι μια σταδιακή απομάκρυνση. Η σπίθα σβήνει, η οικειότητα ξεθωριάζει, και ξαφνικά είστε δύο άνθρωποι που απλώς συγκατοικούν αντί να χτίζουν μαζί μια κοινή ζωή.
Δείτε έξι διακριτικά (και όχι τόσο διακριτικά) σημάδια ότι ίσως μπαίνεις στη «φάση συγκατοίκησης».
1. Ζείτε παράλληλες ζωές
Μοιράζεστε το ίδιο σπίτι, ίσως και το ίδιο κρεβάτι, αλλά συναισθηματικά; Είστε σε τελείως διαφορετικούς κόσμους.
Οι ρουτίνες σας σχεδόν δεν συναντιούνται πια. Ο ένας φεύγει νωρίς για τη δουλειά, ο άλλος ξενυχτάει χαζεύοντας στο κινητό. Περνάτε ο ένας δίπλα από τον άλλον σαν καράβια μέσα στη νύχτα—ένα γρήγορο «τι κάνεις», μια κουβέντα για λογαριασμούς, και μετά ο καθένας στο δικό του πρόγραμμα. Η κοινή ζωή που κάποτε χτίζατε μοιάζει τώρα με δύο ξεχωριστές πορείες κάτω από την ίδια στέγη.
2. Η οικειότητα μοιάζει… μακρινή
Δεν είναι μόνο το σeξ. Είναι τα μικρά πράγματα: Oι μεγάλες αγκαλιές, τα βλέμματα που κρατάνε λίγο παραπάνω, τα παιχνιδιάρικα αγγίγματα. Πότε ήταν η τελευταία φορά που φιληθήκατε επειδή το θέλατε, όχι από συνήθεια;
Πέρα από το σωματικό, συχνά χάνεται και η συναισθηματική οικειότητα. Οι βαθιές, βραδινές συζητήσεις έχουν αντικατασταθεί από κουβέντες για ψώνια και ραντεβού στον οδοντίατρο. Κάποτε μιλούσατε για όνειρα· τώρα μόνο για πρόγραμμα.
3. Οι συζητήσεις σας είναι κυρίως «διαχειριστικές»
Ποιος θα πάει τα παιδιά; Πλήρωσες τον λογαριασμό του ρεύματος; Τι θα φάμε;
Ναι, αυτά είναι μέρος της κοινής ζωής—αλλά αν η επικοινωνία σας περιστρέφεται μόνο γύρω από πρακτικά θέματα, κάτι δεν πάει καλά. Η πραγματική σύνδεση χρειάζεται περισσότερα: Γέλιο, ευαισθησία και ειλικρινές ενδιαφέρον για τον εσωτερικό κόσμο του άλλου.
4. Δεν μοιράζεστε πια το ίδιο όραμα για το μέλλον
Τα δυνατά ζευγάρια μένουν κοντά γιατί κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Όταν όμως τα όνειρά σας αρχίζουν να αποκλίνουν—είτε πρόκειται για καριέρα, οικογένεια, οικονομικά ή τρόπο ζωής—δημιουργείται ένα συναισθηματικό χάσμα.
Αν οι στόχοι σας δεν ευθυγραμμίζονται πια ή, ακόμα χειρότερα, έχετε σταματήσει να μιλάτε για το μέλλον, αυτό είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι.
5. Η σπίθα έχει σβήσει
Κάθε σχέση περνάει φάσεις. Αλλά αν νιώθεις ότι η χαρά, η διασκέδαση και η μαγεία έχουν χαθεί εδώ και καιρό—και δεν έχουν επιστρέψει ούτε για λίγο εδώ και μήνες (ή χρόνια)—τότε δεν είναι απλώς μια δύσκολη περίοδος.
Αν δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που γελάσατε μαζί, φλερτάρατε ή απλώς απολαύσατε ο ένας την παρέα του άλλου, ίσως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθείς: Απλώς συντηρούμε μια ρουτίνα ή φροντίζουμε πραγματικά τη σχέση μας;
6. Λείπει η συναισθηματική υποστήριξη
Μετά από μια δύσκολη μέρα, ο/η σύντροφός σου θα έπρεπε να είναι το «καταφύγιό» σου. Αν όμως διστάζεις να μοιραστείς όσα νιώθεις—ή, χειρότερα, πιστεύεις ότι δεν θα τον/την νοιάξει—τότε μπορεί να νιώθεις πιο μόνος/μόνη από το να ήσουν πραγματικά μόνος/μόνη.
Χωρίς ενσυναίσθηση και συναισθηματικό συντονισμό, η σχέση αρχίζει να μοιάζει με άδειο κέλυφος αυτού που ήταν κάποτε.
Και τώρα… τι;
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε μερικά (ή σε όλα) από αυτά τα σημάδια, μην πανικοβάλλεσαι. Η «φάση συγκατοίκησης» δεν είναι απαραίτητα το τέλος—μπορεί να είναι ένα καμπανάκι.
Η αλήθεια είναι ότι η σύνδεση θέλει προσπάθεια. Αλλά αυτή η προσπάθεια δεν χρειάζεται να είναι βαριά. Μικρές καθημερινές επιλογές—όπως να αφήσεις το κινητό και να ακούσεις πραγματικά, να κάνεις μια όμορφη έκπληξη στον/στην σύντροφό σου ή να ξαναζωντανέψετε παλιές συνήθειες—μπορούν να αρχίσουν να αλλάζουν τη δυναμική.
Μερικές φορές, η θεραπεία ζεύγους ή μια ανοιχτή, ειλικρινής συζήτηση μπορούν να αναζωπυρώσουν αυτό που έχει σβήσει. Άλλες φορές, χρειάζεται το θάρρος να αντιμετωπίσεις δύσκολες αλήθειες.
Σε κάθε περίπτωση, η αναγνώριση της απόστασης είναι το πρώτο βήμα. Γιατί η αγάπη δεν εξαφανίζεται από τη μια μέρα στην άλλη—απλώς χρειάζεται λίγη φροντίδα.
Με την πρώτη ματιά, φαίνεται σαν άλλη μια φωτογραφία throwback. Αλλά όταν κοιτάξετε πιο προσεκτικά, η μαγεία της δεκαετίας του 1970 ξεπηδάει – όχι μέσα από κόλπα ή φίλτρα, αλλά μέσα από τη μόδα που έλεγε μια μεγαλύτερη ιστορία.
Η δεκαετία του ’70 δεν είχε να κάνει μόνο με τα ρούχα – είχε να κάνει με το σπάσιμο των κανόνων, την υιοθέτηση της ελευθερίας και το να αφήνεις την προσωπικότητα να λάμπει μέσα από κάθε ρούχο.
Όταν το στυλ έγινε άνετο και σίγουρο
Καθώς η δεκαετία του 1970 έμπαινε, η μόδα έκανε στροφή προς την ευκολία και την ατομικότητα. Η σκληρή, γυαλιστερή εμφάνιση των προηγούμενων δεκαετιών έδωσε τη θέση της σε πιο μαλακές, χαλαρές γραμμές. Για πολλές γυναίκες, αυτή η αλλαγή έμοιαζε με απελευθέρωση. Τα ρούχα έγιναν ένας τρόπος να εκφράζουν όχι μόνο την ομορφιά αλλά και την κίνηση, τη δύναμη και την αλλαγή. Ο κόσμος ήθελε να ντύνεται με τρόπο που να ταιριάζει με την αλλαγή της εποχής – και ο κόσμος της μόδας ανταποκρίθηκε.
Εικόνες που ντύθηκαν για τον εαυτό τους
Η εποχή έφερε αξέχαστες στιγμές μόδας από γυναίκες που δεν φοβήθηκαν να ξεχωρίσουν. Σκεφτείτε την Νταϊάνα Ρος να λάμπει στο σατέν ή την Μπιάνκα Τζάγκερ να συνδυάζει την κομψότητα με την τόλμη. Αυτά δεν ήταν απλά ρούχα – ήταν δηλώσεις. Το στυλ τους αντανακλούσε μια κουλτούρα που είχε επιτέλους αρχίσει να εκτιμά την αυτοέκφραση έναντι της παράδοσης.
Η Νταϊάνα Ρος, για παράδειγμα, φόρεσε ένα ρέον μπρονζέ φόρεμα το 1970 που έπιασε το φως και τη διάθεση μιας δεκαετίας που είχε εμμονή με τη λάμψη και τη σόουλ.
Η κατάληψη της ντίσκο: Γκλίτερ, ενέργεια και συμπεριφορά
Κανένα σημείο της δεκαετίας του 1970 δεν ήταν πιο δυνατό ή πιο φωτεινό από τη σκηνή της ντίσκο. Κλαμπ όπως το Στούντιο 54 έγιναν παιδικές χαρές της μόδας, όπου κυριαρχούσαν τα μεταλλικά υφάσματα, τα βαθιά ντεκολτέ και τα εφαρμοστά στο σώμα ρούχα. Δεν ήταν μόνο το ντύσιμο – ήταν το να λάμπεις, να ξεχωρίζεις και να νιώθεις ζωντανός στην πίστα. Τα εμβληματικά λαμέ φορέματα της Μπιάνκα Τζάγκερ αντανακλούσαν τέλεια αυτή την αστραφτερή ενέργεια.
Το καθημερινό ένδυμα ανανεώνεται: Η άνοδος του «χαλαρού δροσερού»
Ενώ οι νύχτες ήταν για τη λάμψη, η μόδα της ημέρας έβρισκε έμπνευση στην απλότητα και την άνεση. Σχεδιαστές όπως ο Χάλστον και ο Κάλβιν Κλάιν πρωτοστάτησαν, παρουσιάζοντας κομμάτια που ήταν κομψά αλλά φορέσιμα. Μαλακά, ελαστικά υφάσματα όπως ο πολυεστέρας διευκόλυναν τους ανθρώπους να δείχνουν ωραίοι χωρίς να ξοδεύουν ώρες για τη συντήρησή τους.
Τα Ultrasuede κοστούμια του Χάλστον έγιναν η πρώτη επιλογή για τις εργαζόμενες γυναίκες και τα σατέν σλιπ του Κάλβιν Κλάιν έφεραν κομψότητα χωρίς προσπάθεια. Τα ρούχα ταίριαζαν επιτέλους με την πραγματική ζωή – και οι γυναίκες δεν χρειαζόταν να επιλέξουν ανάμεσα στην ομορφιά και την ευκολία.
Η μεγάλη στιγμή του τζιν: Από τα ρούχα της δουλειάς στη μόδα των must-have
Η δεκαετία του ’70 μετέτρεψε επίσης το τζιν σε απαραίτητο στυλ. Κάποτε μόνο για τους εργάτες και τους εφήβους, τα τζιν εισέβαλαν με έκρηξη στην κυρίαρχη μόδα. Μάρκες όπως η Λεβίς και η Γουάνγκλερ κατέλαβαν τους δρόμους, ενώ σχεδιαστές όπως ο Κάλβιν Κλάιν ανέδειξαν τα τζιν σε είδος πολυτελείας. Το ελαστικό τζιν της εταιρείας «’Φιορούτσι» έκανε τα τζιν ακόμα πιο ευκολοφόρετα, προσφέροντας κολακευτική εφαρμογή για όλους τους σωματότυπους.
Η επανάσταση του πολυεστέρα
Ο πολυεστέρας μπορεί να αποτελεί πλέον αντικείμενο αστεϊσμού, αλλά στη δεκαετία του ’70 άλλαξε τα δεδομένα. Άφηνε τους σχεδιαστές να δημιουργούν φωτεινά, τολμηρά σχέδια που δεν τσαλακώνονταν και ήταν εύκολα στη φροντίδα. Για τις καθημερινές γυναίκες, σήμαινε ρούχα που μπορούσαν να αντέξουν την ακαταστασία της ζωής χωρίς να χάσουν τη φινέτσα τους. Ακόμα και αν κάποιοι αργότερα επέκριναν τη συνθετική αίσθηση, εκείνη την εποχή ένιωθαν την ελευθερία της μόδας.
Όταν τα αντίθετα έλκονται: Κοστούμια και ελεύθερα πνεύματα
Η δεκαετία του ’70 αγαπούσε την καλή μίξη. Τα κομψά ραμμένα κοστούμια στέκονταν δίπλα στα ρέοντα boho στιλ στα περιοδικά και στους δρόμους. Η Τζάκι Κένεντι έκανε τα παντελόνια και τα ζιβάγκο ένα κομψό βασικό στοιχείο, ενώ άλλες αγκάλιασαν τις μακριές φούστες, τα πλατύγυρα καπέλα και τις κεντημένες τουνίκες που αντανακλούσαν μια ανέμελη, καλλιτεχνική ατμόσφαιρα.
Ήταν μια δεκαετία όπου το δομημένο και το μαλακό ζούσαν δίπλα-δίπλα – και αυτός ο συνδυασμός εξακολουθεί να διαμορφώνει τη μόδα μέχρι σήμερα.
Γιατί η μόδα της δεκαετίας του 1970 εξακολουθεί να έχει σημασία
Περισσότερο από μια απλή τάση, η μόδα της δεκαετίας του 1970 σηματοδότησε μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ντύνονταν – και γιατί. Δεν ήταν μόνο η καλή εμφάνιση. Είχε να κάνει και με το να εκφράζεις αυτό που ήσουν. Γι’ αυτό, ακόμη και δεκαετίες αργότερα, οι σχεδιαστές συνεχίζουν να αντλούν έμπνευση από εκείνη την εποχή. Είτε φορέσετε ένα φαρδύ τζιν είτε ένα vintage σακάκι, ανατρέχετε σε μια εποχή που η μόδα επιτέλους έφτασε την ελευθερία.
Η δεκαετία του ’70 δεν άλλαξε μόνο το τι φορούσαμε. Άλλαξαν και το πώς βλέπαμε τον εαυτό μας.
Κάποιοι άνθρωποι όταν είναι πια ηλικιωμένοι σκέφτονται πώς έζησαν την ζωή τους και αισθάνονται ότι θα μπορούσαν και καλύτερα.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή δεν πήραν την σωστή απόφαση ή επειδή απλά ακολούθησαν κάποιους λάθος δρόμους.
Αν μπορείτε να αποφύγετε τα παρακάτω 33 πράγματα, τότε θα περάσετε τα τελευταία χρόνια σας χωρίς να μετανιώνετε…
1. Που δεν μιλούσατε με τους γονείς σας όσο ήταν ακόμα εκεί.
2. Που δεν φροντίζατε σωστά τα δόντια σας.
3. Που δεν λήξατε μια σχέση που δεν αντέχατε, επειδή δεν μπορούσατε να είστε μόνοι. Σπόιλερ: δεν πρόκειται να γίνει πιο εύκολο, αλλά τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.
4. Που σκεφτόσασταν μόνο τον εαυτό σας και φερόσασταν εγωιστικά στους άλλους.
5. Που δεν διαβάζατε αρκετά βιβλία. Δεν θα ακούσετε ποτέ κανέναν να λέει ότι σπατάλησε πολύ χρόνο της ζωής του διαβάζοντας βιβλία.
6. Που φοβόσασταν να παραιτηθείτε από μια δουλειά που δεν θέλετε σε μια εταιρία όπου δεν σας εκτιμούν.
7. Που προσπεράσατε την ευκαιρία να ταξιδέψετε. Αυτό δεν σημαίνει να τα παρατήσετε όλα και να γυρίσετε τον κόσμο, αλλά πρέπει να αναγνωρίζετε τις καλές ευκαιρίες και να τις εκμεταλλεύεστε.
8. Που περάσατε πολύ χρόνο κάνοντας αυτό που περίμεναν οι άλλοι από φόβο μην σας κρίνουν.
9. Που δεν βγήκατε ποτέ από την ζώνη άνεσης σας και χάσατε πολλές ευκαιρίες.
10. Που ασχολιόσασταν με πράγματα που νομίζατε ότι μπορούν να αλλάξουν την ζωή σας. Η απόκτηση γνώσης είναι πάντα χρήσιμη, ακόμη και μόνο για την ενεργοποίηση του εγκεφάλου.
11. Που φοβόσασταν να πείτε σε κάποιον ότι τον αγαπάτε.
12. Που ξοδέψατε χρήματα σε ασήμαντα πράγματα και αφήσατε τα χρέη να συσσωρεύονται.
13. Που επικεντρωθήκατε μόνο στην δουλειά και όχι στην διασκέδαση.
14. Που κρατούσατε κακίες, ειδικά όταν για πράγματα που δεν είχαν σημασία.
15. Που δεν μαγειρεύατε ποτέ φαγητά που σας αρέσουν.
16. Που αγνοούσατε την σωματική σας υγεία και δεν κάνατε εξετάσεις.
17. Που παραμελούσατε την ψυχική σας υγεία, γιατί νομίζατε ότι η σωματική υγεία είναι σημαντικότερη.
18. Που προσπαθούσατε να γίνετε φίλοι με ανθρώπους που δεν σας τρέλαιναν και τόσο.
19. Που προσπαθούσατε να κρατήσετε φιλίες που είχαν κάνει τον κύκλο τους. Δεν κρατάνε όλες οι φιλίες για πάντα.
20. Που ζούσατε με έναν τρόπο που δεν συμβάδιζε με όλες τις αρχές σας.
21. Που δεν περνούσατε αρκετό χρόνο με άτομα που ήταν σημαντικά για εσάς.
22. Που αφήνατε να σας χρησιμοποιούν οι άλλοι από φόβο.
23. Που δεν βοηθήσατε να γίνει ο κόσμος ένα καλύτερο μέρος, πιστεύοντας ότι δεν θα μπορούσατε να κάνετε την διαφορά.
24. Που δεν απολαμβάνατε τα όμορφα πράγματα στην ζωή.
25. Που δεν γιορτάζατε τα γενέθλια σας, επειδή νομίζατε ότι δεν θα ερχόταν κανείς.
26. Που συγκρίνατε τον εαυτό σας με τους άλλους.
27. Που δεν αναγνωρίζατε ότι είστε ένας υπέροχος άνθρωπος και εσωτερικά και εξωτερικά, όσα ελαττώματα κι έχετε.
28. Που δεν πήγατε να δείτε το αγαπημένο σας συγκρότημα επειδή βαριόσασταν.
29. Που περάσατε χρόνο ανησυχώντας για πράγματα που δεν είχαν σημασία.
30. Που δεν κάνατε κάτι για τον εαυτό σας.
31. Που δεν χρησιμοποιούσατε αντηλιακό.
32. Που πιστεύατε ότι είστε αυτό που είστε και δεν προσπαθήσατε να βελτιωθείτε.
33. Που δεν πήρατε ρίσκα.
Φυσικά, όλα αυτά δεν αποτελούν εγγύηση για ευτυχισμένα γηρατειά και αυτή η λίστα δεν περιλαμβάνει τα πάντα.
Αλλά δεν είναι κακό να έχετε μερικά από αυτά στο νου σας, όπως κι αν αποφασίσετε να ζήσετε την ζωή σας!
Ας είμαστε ειλικρινείς: αυτό δεν είναι πραγματικά ένα τεστ προσωπικότητας. Είναι μια ψυχολογική παγίδα μεταμφιεσμένη σε ένα χαλαρό παιχνιδάκι.
Σου ζητείται να εγκαταλείψεις μία άνεση για πάντα. Όχι «μόνο τις καθημερινές». Όχι «όταν προσπαθείς να είσαι παραγωγικός». Για πάντα. Και κάπως, τη στιγμή που αρχίζεις να διαλέγεις, νιώθεις εκτεθειμένος.
Να οι αδύνατες επιλογές σου — και τι αποκαλύπτει σιωπηλά η επιλογή σου για σένα:
Ζεστά ντους
Αν το εγκαταλείψεις, τότε είσαι είτε:
πολεμιστής του κρύου νερού
σε εκπαίδευση για να γίνεις μοναχός
ή απλά κοροϊδεύεις τον εαυτό σου για λίγη προσοχή
Πιστεύεις ότι η δυσκολία χτίζει χαρακτήρα. Πιθανότατα λες πράγματα όπως «εγώ προτιμώ το κρύο» ενώ όλοι οι άλλοι υποφέρουν.
Είσαι δυνατός.
Είσαι έντονος.
Και σίγουρα δεν πρέπει να σε αφήνουν να ρυθμίζεις τη θερμοκρασία.
Μαλακό μαξιλάρι
Αν αυτό είναι η θυσία σου, συγχαρητήρια — είσαι συναισθηματικά ανθεκτικός και λίγο ύποπτος.
Μπορείς να κοιμηθείς παντού: σε αεροπλάνα, καναπέδες, καρέκλες, μέσα στο χάος της ζωής. Έχεις σίγουρα πει: «Δεν χρειάζομαι άνεση, χρειάζομαι αποδοτικότητα».
Αλλά βαθιά μέσα σου…
Ο αυχένας σου θα θυμάται αυτή την επιλογή για πάντα.
Πρωινός καφές
Αν το εγκαταλείψεις, κάνε μια παύση.
Είσαι καλά;
Ξυπνάς και λες «Καλημέρα!» χωρίς ειρωνεία.
Πιθανότατα:
έχεις φυσική ενέργεια
χαμογελάς πριν τις 9 το πρωί
τρομάζεις όσους εξαρτώνται από την καφεΐνη
Η κοινωνία σε χρειάζεται.
Αλλά δεν σε καταλαβαίνουμε.
Ζεστή κουβέρτα
Αν το επιλέξεις, είσαι είτε γενναίος — είτε ζεις κάπου που κάνει πάντα ζέστη.
Δεν σου αρέσει να νιώθεις «περιορισμένος».
Αγαπάς την ελευθερία.
Είσαι καχύποπτος απέναντι στη θαλπωρή.
Έχεις πει: «Δεν μου αρέσει να είμαι πολύ άνετα», κάτι που λένε μόνο όσοι είναι ήδη άνετα.
Βόλτες με το αυτοκίνητο
Αν αυτή είναι η θυσία σου, τότε είσαι:
εσωστρεφής
σκεπτόμενος
επαγγελματίας φιλόσοφος του «κοίταγμα στο παράθυρο»
Οι διαδρομές για σένα δεν είναι μετακίνηση. Είναι:
μουσικοθεραπεία
επεξεργασία συναισθημάτων
να φαντάζεσαι ότι είσαι σε ταινία
Θα πονέσει να το χάσεις.
Αλλά θα συνεχίσεις να περπατάς — σκεπτόμενα.
Μυρωδιά φρεσκοπλυμένων ρούχων
Αν το εγκαταλείψεις, είσαι ουδέτερα χαοτικός.
Δεν σε νοιάζει η «ιδέα» της καθαριότητας.
Σε νοιάζει η λειτουργικότητα.
Έχεις φορέσει ρούχα κατευθείαν από το στεγνωτήριο και σκέφτηκες: «Ωραίο, αλλά όχι απαραίτητο».
Είσαι πρακτικός.
Είσαι αποδοτικός.
Ίσως είσαι ρομπότ (χωρίς παρεξήγηση).
Λοιπόν… ποια θα εγκαταλείψεις;
Δεν υπάρχει σωστή απάντηση. Μόνο λίγη… άβολη αυτογνωσία.
Η στενή συνεργάτιδα της Μαρινέλλας, Μαίρη Αυγερινοπούλου μίλησε στο κεντρικό δελτίο του Star και έκανε αποκαλύψεις για τον τελευταίο ενάμιση χρόνο της ζωής της σπουδαίας ερμηνεύτριας, μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο.
«Δεν γινόταν να την επισκεφτούν πολλοί καλλιτέχνες. Ερχόταν φυσικά ο Αντώνης Ρέμος να τη δει κάποιες φορές, αλλά ακολουθούσαμε ό,τι έλεγε ο γιατρός. Δεν έπρεπε να βλέπει πολύ κόσμο, να μην ενοχλείται», ανέφερε η Μαίρη Αυγερινοπούλου.
Δείτε το βίντεο:
Μάλιστα, όπως αποκάλυψε η Μαίρη Αυγερινοπούλου, η Μαρινέλλα ήταν αρχικά αισιόδοξη για την πορεία της υγείας της όταν μπήκε στο νοσοκομείο: «Όλοι θέλαμε να γίνει καλά. Όταν μπήκε στο νοσοκομείο είχε επικοινωνία, μιλούσε και έλεγε στην κόρη της, “Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω”. Όλοι πιστεύαμε ότι θα το ξεπεράσει, γιατί ήταν μαχήτρια και φάνηκε ότι ήταν μαχήτρια όταν έφυγε μετά από ενάμιση χρόνο».
Τέλος, η Μαίρη Αυγερινοπούλου ανέφερε: «Πάνω στη σκηνή ήταν σαν μια μικρή κοπέλα. Μπορεί να πονούσε το πόδι της πριν βγει, αλλά όταν έβγαινε πάνω στη σκηνή έτρεχε. Η Μαρινέλλα ήταν η μάνα των καλλιτεχνών, γιατί σκεφτόταν τα πάντα, νοιαζότανε για τα πάντα και ήξερε για τους πάντες. Πρώτη θα πήγαινε στην πρόβα και τελευταία θα έφευγε».
Θυμίζουμε πως η Μαρινέλλα είχε υποστεί εγκεφαλικό τον Σεπτέμβριο του 2024 κατά τη διάρκεια συναυλίας της στο Ηρώδειο και έκτοτε αντιμετώπιζε προβλήματα με την υγεία της. Η Μαρινέλλα μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε ιδιωτικό νοσοκομείο και μετά από τέσσερις μήνες νοσηλείας, στις 21 Ιανουαρίου 2025, πήρε εξιτήριο και επέστρεψε στο σπίτι της. Παρά τη φροντίδα και την αγάπη που την περιέβαλλε η οικογένειά της, η πορεία της υγείας της δεν βρήκε την πλήρη ανάρρωση που όλοι ευχήθηκαν. Στις 28 Μαρτίου 2026, η αγαπημένη τραγουδίστρια έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια μουσική κληρονομιά και χιλιάδες ανθρώπους που αγάπησαν τη φωνή και το έργο της.
Μαρινέλλα: Την Τρίτη 31 Μαρτίου η κηδεία της σπουδαίας ερμηνεύτριας – Σε λαϊκό προσκύνημα η σορός της
Η σορός της θα βρίσκεται (8.00 με 13:00) σε λαϊκό προσκύνημα στον Ιερό Ναό Παναγίας Γοργοεπηκόου και Αγίου Ελευθερίου, ενώ θα ακολουθήσει (14:00) η εξόδιος ακολουθία στη Μητρόπολη ΑΘηνών. Η ταφή της θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Η επίσημη ανακοίνωση της οικογένειας
«Την πολυαγαπημένη μας Μαρινέλλα αποχαιρετούμε την Τρίτη 31 Μαρτίου και ώρα 14:00, από τον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αθηνών. Η σορός της θα βρίσκεται για προσκύνημα στο παρεκκλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου από τις 08:00 έως τις 13:00.
Η ταφή θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο. Παράκληση, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στη «Φλόγα», Σύλλογο Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια».
Μαρινέλλα: Ένα ανεπανάληπτο καλλιτεχνικό φαινόμενο, οι έρωτες της ζωής της και η εξομολόγηση για το πώς θέλει να τη θυμούνται
«Να είναι απόλυτο σκοτάδι, να πέσει πάνω μου ένα φως, κι εγώ να τραγουδάω…»: Αυτή ήταν πάντα η μεγάλη, η άσβεστη επιθυμία της Μαρινέλλας. Κι αυτό ακριβώς έκανε για 68 ολόκληρα χρόνια, από την πρώτη στιγμή πού πάτησε στη σκηνή, μέχρι την τελευταία, τη συγκλονιστική εκείνη βραδιά της 25ης Σεπτεμβρίου του 2024, όταν ξεπρόβαλλε από την πλαϊνή είσοδο του κατασκότεινου Ηρωδείου, έπεσε πάνω της ο προβολέας κι εκείνη άρχισε να τραγουδά, ακαπέλα, με απίστευτη ερμηνευτική και συναισθηματική δύναμη, «Καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι»…
Η στιγμή που ηλικιωμένη πέφτει θύμα κλοπής στο Πέραμα
Ένα ακόμη σοβαρό περιστατικό απάτης που εξελίχθηκε σε βίαιη επίθεση εις βάρος ηλικιωμένης γυναίκας σημειώθηκε στο Πέραμα, προκαλώντας ανησυχία στην τοπική κοινωνία και θέτοντας εκ νέου στο προσκήνιο το ζήτημα της ασφάλειας των ευάλωτων πολιτών.
Δείτε το βίντεο:
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ένας νεαρός άνδρας κατάφερε να εξαπατήσει την ηλικιωμένη, προσποιούμενος υπάλληλο του ΔΕΔΔΗΕ. Με το πρόσχημα ότι πρέπει να ελέγξει την ηλεκτρική εγκατάσταση του σπιτιού, έπεισε τη γυναίκα να του ανοίξει την πόρτα και να τον αφήσει να εισέλθει στον χώρο της. Ωστόσο, λίγα λεπτά αργότερα, η κατάσταση πήρε δραματική τροπή.
Ο δράστης, αφού βρέθηκε μέσα στο σπίτι, φέρεται να επιτέθηκε στην ηλικιωμένη, χτυπώντας την, πιθανότατα με σκοπό να της αποσπάσει χρήματα ή τιμαλφή. Η γυναίκα, αν και σοκαρισμένη και τραυματισμένη, κατάφερε να αντιδράσει, φωνάζοντας για βοήθεια και προσπαθώντας να τον αποτρέψει. Ο άνδρας, υπό τον φόβο μήπως γίνει αντιληπτός από γείτονες, τράπηκε σε φυγή, εγκαταλείποντας το σημείο.
Σε βίντεο που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel, καταγράφονται στιγμές μετά την επίθεση, με την ηλικιωμένη να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού, να φωνάζει και να προσπαθεί να ακολουθήσει τον δράστη στον δρόμο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να τον εντοπίσει.
Οι Αρχές έχουν ήδη ξεκινήσει εκτεταμένες έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του υπόπτου. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, πρόκειται για άνδρα περίπου 30 ετών, ο οποίος φέρεται να έχει απασχολήσει και στο παρελθόν για παρόμοια περιστατικά εξαπάτησης ηλικιωμένων στο Πέραμα και τις γύρω περιοχές. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ο δράστης χρησιμοποιεί παρόμοια μεθοδολογία, εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη και την καλή πίστη των θυμάτων του.
Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ανάλογων υποθέσεων που έχουν καταγραφεί το τελευταίο διάστημα, με επιτήδειους να εμφανίζονται ως τεχνικοί υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, υπάλληλοι τραπεζών ή ακόμη και δημόσιοι λειτουργοί, προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε κατοικίες και να αποσπάσουν χρήματα ή αντικείμενα αξίας.
Οι Αρχές απευθύνουν έκκληση προς τους πολίτες, ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους, να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μην επιτρέπουν την είσοδο σε αγνώστους χωρίς προηγούμενη επιβεβαίωση της ταυτότητάς τους. Σε κάθε περίπτωση, συνιστάται η επικοινωνία με τον αρμόδιο φορέα ή την Αστυνομία πριν από οποιαδήποτε συναλλαγή ή επίσκεψη.
Η ανάγκη για ενημέρωση και πρόληψη καθίσταται πλέον επιτακτική, καθώς τέτοιου είδους περιστατικά όχι μόνο προκαλούν υλικές απώλειες, αλλά θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια και τη ζωή ανθρώπων που ανήκουν στις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού.
